VI SA/Wa 877/09

VI SA/Wa 877/09 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2009-09-10
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2009-05-12
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Andrzej Wieczorek
Danuta Szydłowska /sprawozdawca/
Ewa Marcinkowska /przewodniczący/
Symbol z opisem
6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne
Transport
Sygn. powiązane
II GSK 2751/21 - Postanowienie NSA z 2023-07-27
II GSK 1089/09 - Wyrok NSA z 2010-12-21
Skarżony organ
Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2004 nr 204 poz 2088
art. 92 ust. 1 i ust. 4.
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - tekst jednolity.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Marcinkowska Sędziowie Sędzia WSA Danuta Szydłowska (spr.) Sędzia WSA Andrzej Wieczorek Protokolant Monika Bodzan po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 września 2009 r. sprawy ze skargi M. J. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2007 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] stycznia 2007 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego po rozpatrzeniu odwołania M. J., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, art. 5, art. 39e ust. 1 pkt 6, art. 87, art. 92 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2004 r., Nr 204, poz. 2088 ze zm.) oraz lp. 1.2. lp. 1.7, lp. 11.2 ust 4 i lp.1.8 pkt 3 załącznika do w/w ustawy, art. 13, art. 15 ust. 3 i 7 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym w związku z art. 26 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) 3821/85 i (WE) 2135 /98 jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) 3820/85 (Dz. Urz. UE nr L, 102/1 z 11.04.2006 r.), art. 31 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców (Dz. U. Nr 92, poz. 879) utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2006 r. o nałożeniu kary pieniężnej w kwocie 9100 zł.
Zajmując stanowisko w sprawie organ odwoławczy wskazał, że w toku kontroli drogowej pojazdu marki [...] o nr rej. [...] wraz z naczepą o nr rej. [...], wykonującego przewóz drogowy rzeczy z P. do C., przeprowadzonej w dniu [...] marca 2006 r. ustalono wykonywanie przez ten pojazd transportu drogowego z naruszeniem warunków dotyczących dokumentacji pracy kierowcy w zakresie wystawienia kierowcy zaświadczenia poświadczającego jego zatrudnienie oraz spełnienie wszystkich wymagań określonych ustawą, naruszenie obowiązku wyposażenia kierowcy w odpowiednie dokumenty, nieprawidłowe działanie urządzenia rejestrującego (nieprawidłowe operowanie przełącznikiem grup czasowych) oraz wykonywanie transportu drogowego pojazdem niezgłoszonym do licencji.
Główny Inspektor Transportu Drogowego podniósł, że stosownie do treści art. 39e. ust. 1 pkt 6 ustawy o transporcie drogowym, przewoźnik drogowy jest obowiązany do wystawienia kierowcy zaświadczenia poświadczającego jego zatrudnienie oraz spełnianie wszystkich wymagań określonych ustawą, które kierowca, zgodnie z art. 87 ust. 1a, jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać na żądanie uprawnionego organu kontroli.
Zgodnie z art. 92 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, kto wykonuje przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 15.000 złotych.
Konsekwencją tego rozwiązania jest treść lp. 1.8 pkt 3 załącznika do ww. ustawy, który karą pieniężną w wysokości 500 złotych sankcjonuje wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne z naruszeniem warunków dotyczących dokumentacji pracy kierowcy w zakresie: wystawiania zaświadczenia poświadczającego jego zatrudnienie oraz spełnienie wszystkich wymagań określonych ustawą.
Kierowca nie posiadał w pojeździe i nie okazał do kontroli wymaganego zaświadczenia potwierdzającego jego zatrudnienie oraz spełnienie wszystkich wymagań określonych ustawą o transporcie drogowym.
Organ odwoławczy przytoczył treść art. 87 ust. 1 i 3 omawianej ustawy i wskazując na treść art. 15 ust. 7 rozporządzenia Rady ( EWG ) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym w wersji obowiązującej w dacie kontroli, wyjaśnił, iż na żądanie upoważnionego funkcjonariusza służb kontrolnych kierowca zobowiązany jest okazać wykresówki za bieżący tydzień i w każdym przypadku za ostatni dzień poprzedniego tygodnia, w którym kierował pojazdem. Nadto, jak stanowi art. 31 ustawy o czasie pracy kierowców, kierowca, który w określonych dniach nie prowadził pojazdu albo prowadził pojazd, do którego nie mają zastosowania przepisy rozporządzenia nr 3820/85/EWG, na żądanie osoby uprawnionej do przeprowadzenia kontroli przedstawia zaświadczenie, które powinno zawierać w szczególności imię i nazwisko kierowcy, okres, którego dotyczy, wskazanie przyczyny nieposiadania wykresówek, o których mowa w art. 15 ust. 7 rozporządzenia nr 3821/85/EWG, miejsce i data wystawienia, podpis pracodawcy.
Zaświadczenie takie pracodawca wystawia i wręcza kierowcy przed rozpoczęciem przewozu drogowego. W przypadku gdy kierowca w określonych dniach nie prowadził pojazdu w trakcie wykonywania danego zadania przewozowego, pracodawca niezwłocznie wystawia i przekazuje zaświadczenie na żądanie osoby uprawnionej do przeprowadzenia kontroli.
W myśl art. 92 ust.1 ustawy kto wykonuje przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy lub przepisów ustawy o czasie pracy kierowców lub przepisów wiążących Rzeczpospolitą Polską umów międzynarodowych lub przepisów wspólnotowych dotyczących przewozów drogowych, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 15.000 złotych.
Konsekwencją powyższego jest załącznik 1p. 1.7 do ustawy ustalający wysokość kary.
Organ wskazał, iż kierujący pojazdem nie okazał wykresówki z dnia 6 marca 2006 roku ani też zaświadczenia potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu tego dnia. Podkreślił, iż okazany bilet kolejowy, mający poświadczyć, iż kierowca korzystał z innego środka transportu, nie jest dokumentem przypisanym do konkretnego kierowcy, tak jak wykresówka, czy też zaświadczenie.
Główny Inspektor Transportu Drogowego podniósł, iż pracodawca i kierowcy są odpowiedzialni na podstawie art. 13 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym za czuwanie nad prawidłowym funkcjonowaniem i odpowiednim użytkowaniem urządzeń rejestrujących. Obowiązki kierowcy w tym zakresie wymienione zostały w art. 15 ust. 3 ww. rozporządzenia. Kara oraz jej wysokość zostały określone w przytoczonym wyżej art. 92 ust. 1, a także w załączniku 1p. 11.2 ust. 4.
W rozpoznawanej sprawie kontrolowany kierowca nieprawidłowo operował selektorem albowiem selektor tachografu ustawiony był w pozycji dyspozycyjność, a na wykresówce rejestrowane były wykresy aktywności pracy kierowcy.
Główny Inspektor Transportu Drogowego wyjaśnił, że stosownie do treści art. 5 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym podjęcie i zarobkowe wykonywanie transportu drogowego wymaga uzyskania odpowiedniej licencji. Zgodnie z art. 8 ust. 3 pkt. 8 ww. ustawy, do wniosku o udzielenie licencji należy dołączyć wykaz pojazdów samochodowych, a organ udzielający licencji wydaje jej wypis lub wypisy w liczbie odpowiadającej liczbie pojazdów samochodowych określonych we wniosku (art. 11 ust. 3). Natomiast w myśl art. 14 ust. 1, przewoźnik drogowy jest obowiązany zgłaszać na piśmie organowi, który udzielił licencji, wszelkie zmiany danych o których mowa w art. 8 ust. 3 pkt. 8 ustawy, nie później niż w terminie 14 dni od dnia ich powstania.
Organ ponownie przytoczył treść art. 92 ust. 1 omawianej ustawy wskazując, iż konsekwencją przyjętych wyżej rozwiązań jest treść 1p. 1.2 załącznika do ustawy, który karą 8 000 zł sankcjonuje wykonywanie transportu drogowego pojazdem niezgłoszonym do licencji.
Główny Inspektor Transportu Drogowego zważył, iż strona wykonywała międzynarodowy transport drogowy pojazdem niezgłoszonym do licencji co potwierdza pismo B. z dnia [...] maja 2006 r., oraz pismo z dnia [...] października 2006 r., w których poinformowano, że w dokumentacji licencyjnej przedsiębiorcy: M. J.i z siedzibą przy ul. O., [...], brak jest zgłoszenia pojazdu o nr rejestracyjnym [...]. Zatem od dnia kontroli tj. [...] marca 2006 r., do dnia [...] października 2006 r., ww. pojazd nie został zgłoszony do licencji. Przedsiębiorca nie przedłożył dowodu w postaci wniosku, w którym zgłaszałby, w myśl art. 14 ust 1 ustawy, zmiany do posiadanej licencji, w szczególności zgłoszenie nowego pojazdu, którym będzie wykonywał transport drogowy.
Organ podkreślił, iż za działalność przedsiębiorstwa odpowiedzialność ponosi osoba, która je prowadzi, a więc przedsiębiorca, na którym spoczywa ciężar odpowiedzialności za ewentualne skutki działań osób (w tym kierowcy), którymi w wykonywaniu działalności gospodarczej się posługuje. Zgodnie bowiem z zasadą ryzyka pracodawcy (tzw. ryzyko osobowe) to pracodawca obciążony jest skutkami niewłaściwego doboru pracowników i zmuszony jest ponosić straty wynikłe wskutek ich niezaradności i braku należytego przygotowania do pracy. Kary w transporcie drogowym określono w sposób sztywny w ramach poszczególnych przewinień, a decyzja wydawana na podstawie tych przepisów ma związany, a nie uznaniowy charakter.
W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, M. J., zwany dalej skarżącym, wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy organowi odwoławczemu do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania. Wniósł także o skierowanie do Trybunału Konstytucyjnego zapytania o stwierdzenie niezgodności art. 93 ust. 1 i 3 Ustawy o transporcie drogowym z art 41 ust. 1 Konstytucji, a to w związku z orzeczeniem Trybunału z dnia 29 czerwca 2005 r. w sprawie o analogicznym stanie faktycznym. Skarżący podniósł zarzut naruszenia art. 7, 9, 75 § 1 w związku z art. 77 § 1 oraz art. 89 § 1kpa.
W uzasadnieniu skargi wskazał m.in., iż w toku kontroli doszło do ostrej wymiany zdań pomiędzy kontrolującym a kierowcą. Dokonywanie ustaleń faktycznych przez wzburzonego funkcjonariusza jest wadliwym dokonaniem czynności w rozumieniu kpa. Kierowca posiadał przedmiotowe dokumenty i okazał je kontrolującemu, jednak funkcjonariusz w trakcie zdarzenia rzucił je na ziemie, a następnie odmówił wpisania ich do protokołu kontroli. Kierowca po zatrzymaniu pojazdu przełączył selektor na "dyspozycję " i zgłosił się do kontroli. Uznanie takiego działania przez organ za wadliwe nie znajduje żadnego uzasadnienia.
Skarżący podkreślił, iż dopełnił ciążących na nim obowiązków w zakresie zarówno zatrudnienia odpowiedniej osoby na stanowisku kierowcy, jak i nadzoru na wykonywaniem przez pracownika pracy dokonując stosownego pouczenia co do sposobu używania tachografu. Naruszenia zostały spowodowane przez kierowcę a więc nie ma podstaw dla których odpowiedzialność miałby ponosić przedsiębiorca.
Nadto kierowca samowolnie oddalił się na okres weekendu, brak zaświadczenia o nieprowadzeniu pojazdu wynikał z okoliczności faktycznych na które skarżący nie miał wpływu. Zdaniem skarżącego bilet kolejowy z dnia [...] marca 2006 r. na
trasie K. – B. jest formą dowodu zaświadczającego o nieprowadzeniu pojazdu w tym dniu. Odnosząc się do zarzutu wykonywania przewozów pojazdem nie zgłoszonym do licencji skarżący podniósł, że pismo B. nie spełnia przesłanek dokumentu o którym mowa w art. 76 § 1 kpa, a co więcej- złożył do akt postępowania dowód nadania zawiadomienia o którym mowa w art. 12 ust. 2 Ustawy o transporcie drogowym.
Główny Inspektor Transportu Drogowego, w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasową argumentację w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga podlega oddaleniu, gdyż zaskarżona decyzja i utrzymana nią w mocy decyzja pierwszoinstancyjna nie naruszają prawa. W działaniu organów wydających decyzje Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości, zarówno gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i o zastosowanie do jego oceny przepisów prawa. Wyjaśnione zostały motywy podjętego rozstrzygnięcia, a przytoczona na ten temat argumentacja jest wyczerpująca.
Należy przypomnieć, że decyzje administracyjne nakładające kary pieniężne za naruszenia przepisów prawnych regulujących sprawy transportu drogowego (nie tylko krajowe, lecz również unijne) mają charakter szczególny. Są to mianowicie decyzje wydawane w ramach tzw. uznania związanego, niestwarzającego właściwym organom administracji praktycznie żadnych luzów interpretacyjnych. Odpowiedzialność administracyjna za popełnione wykroczenia drogowe, określone zarówno w ustawie z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, innych przepisach krajowych oraz powołanych wyżej przepisach rozporządzeń unijnych, jest co do zasady oderwana od kwestii winy. Organ orzekający ma obowiązek stwierdzenia, czy nastąpiło wykroczenie określone powołanymi wyżej przepisami, bez wnikania jakie były jego przyczyny i kto ponosi za to winę. W postępowaniu administracyjnym w tego rodzaju sprawach istotne jest bowiem przede wszystkim stwierdzenie faktu popełnienia wykroczenia i stwierdzenie odpowiedzialności za ten czyn - przy założonej odpowiedzialności przedsiębiorcy, niezależnie od jego winy, możliwości przyczynienia się do jej powstania, czy ewentualnych żądań miarkowania wysokości kary. Organ inspekcji drogowej działa w takiej sytuacji w warunkach uznania związanego - stwierdzenie określonego ustawą wykroczenia musi spowodować jego odpowiednią, zgodną z przepisami ustawy kwalifikację, a następnie nałożenie kary w wymaganej tą ustawą wysokości.
W myśl art. 39e ust. 1 pkt. 6 ustawy o transporcie drogowym, przewoźnik drogowy jest obowiązany do wystawienia kierowcy zaświadczenia poświadczającego jego zatrudnienie oraz spełnianie wszystkich wymagań określonych ustawą, które kierowca, zgodnie z art. 87 ust. 1a, jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać na żądanie uprawnionego organu kontroli. Wzór dokumentu, o którym mowa został określony w Rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 22 grudnia 2003 r., dotyczącego postępowania z dokumentacją związaną z pracą kierowcy (Dz. U z 2003 r., Nr 230, poz. 2303). W załączniku Nr 1 do tego rozporządzenia, określono wzór zaświadczenia poświadczającego zatrudnienie kierowcy oraz spełnienie przez niego wymagań określonych omawianą ustawą.
Zgodnie z art. 92 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, kto wykonuje przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 15.000 złotych.
Konsekwencję stanowi treść lp. 1.8 pkt 3 załącznika do omawianej ustawy sankcjonujący karą 500 zł wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne z naruszeniem warunków dotyczących dokumentacji pracy kierowcy w zakresie: wystawiania zaświadczenia poświadczającego jego zatrudnienie oraz spełnienie wszystkich wymagań określonych ustawą.
W niniejszej sprawie w dniu [...] marca 2006 r. zatrzymano do kontroli drogowej pojazd marki [...] o nr rej. [...] wraz z naczepą o nr rej. [...] wykonujący przewóz drogowy rzeczy z P. do C. w ramach działalności gospodarczej prowadzonej przez skarżącego. Kierujący pojazdem nie okazał do kontroli wymaganego zaświadczenia potwierdzającego spełnienie wymogów określonych ustawą o transporcie drogowym.
Zgodnie z art. 87 ust. 1 i 3 cyt. ustawy podczas przejazdu wykonywanego w ramach transportu drogowego kierowca pojazdu samochodowego, z zastrzeżeniem ust. 4, jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli, wypis z licencji, kartę opłaty drogowej, zapisy urządzenia rejestrującego samoczynnie prędkość jazdy, czas jazdy i czas postoju, obowiązkowe przerwy i czas odpoczynku. Jak stanowi art. 15 ust. 7 rozporządzenia Rady ( EWG ) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym w wersji obowiązującej w dacie kontroli, na żądanie upoważnionego funkcjonariusza służb kontrolnych kierowca zobowiązany jest okazać wykresówki za bieżący tydzień i w każdym przypadku za ostatni dzień poprzedniego tygodnia, w którym kierował pojazdem. Nadto, jak stanowi art. 31 ustawy o czasie pracy kierowców, kierowca, który w określonych dniach nie prowadził pojazdu albo prowadził pojazd, do którego nie mają zastosowania przepisy rozporządzenia nr 3820/85/EWG, na żądanie osoby uprawnionej do przeprowadzenia kontroli przedstawia zaświadczenie, które powinno zawierać w szczególności imię i nazwisko kierowcy, okres, którego dotyczy, wskazanie przyczyny nieposiadania wykresówek, o których mowa w art. 15 ust. 7 rozporządzenia nr 3821/85/EWG, miejsce i datę wystawienia, oraz podpis pracodawcy.
Zaświadczenie takie pracodawca wystawia i wręcza kierowcy przed rozpoczęciem przewozu drogowego. W przypadku gdy kierowca w określonych dniach nie prowadził pojazdu w trakcie wykonywania danego zadania przewozowego, pracodawca niezwłocznie wystawia i przekazuje zaświadczenie na żądanie osoby uprawnionej do przeprowadzenia kontroli.
Zgodnie z art. 92 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, kto wykonuje
przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy lub przepisów ustawy o czasie pracy kierowców lub przepisów wiążących Rzeczpospolitą Polską umów międzynarodowych lub przepisów wspólnotowych dotyczących przewozów drogowych podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 15.000 złotych.
Konsekwencją jest treść lp. 1.7 załącznika do ww. ustawy, który nakłada karę pieniężną w wysokości od 500 złotych.
W rozpoznawanej sprawie kierujący nie okazał w czasie kontroli ani wykresówki z dnia 6 marca 2006 r., ani też zaświadczenia potwierdzającego fakt nieprowadzenia w tym dniu pojazdu.
Należy podkreślić, iż w momencie kontroli kierowca ma obowiązek udokumentować swój czas pracy w bieżącym tygodniu oraz w ostatnim dniu poprzedniego tygodnia, w którym prowadził pojazd m.in. poprzez okazanie wykresówek, przy czym pracodawca może udokumentować czas pracy kierowcy poprzez wystawienie zaświadczenia wskazującego przyczyny braku wykresówek.
Sąd podziela stanowisko organu, iż dokumentem potwierdzającym brak wykresówek nie może być bilet kolejowy, gdyż nie jest to dokument przypisany do konkretnego kierowcy, tak jak wykresówka, czy też zaświadczenie, na których widnieją między innymi dane personalne kierującego pojazdem.
Jak stanowi art. 13 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym za czuwanie nad prawidłowym funkcjonowaniem i odpowiednim użytkowaniem urządzeń rejestrujących odpowiedzialni są pracodawca i kierowcy. Zgodnie z art. 15 ust. 3 ww. rozporządzenia kierowcy:
-zapewniają zgodność czasu zapisywanego na wykresówce z oficjalnym czasem kraju rejestracji pojazdu,
-obsługują przełączniki umożliwiające osobną i wyraźną rejestrację następujących okresów:
czas prowadzenia pojazdu;
wszystkie inne okresy pracy;
c)okres dyspozycyjności, a mianowicie czas oczekiwania, czas spędzony obok kierowcy prowadzącego pojazd, czas spędzony w kuszetce, gdy pojazd jest w ruchu,
d) przerwy w pracy i okresy dziennego odpoczynku;
Stosownie do art. 92 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, kto wykonuje przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 15.000 złotych.
Konsekwencją tego rozwiązania jest treść lp. 11.2 ust 4 załącznika, który karą od 100 zł do 1000 zł sankcjonuje nieprawidłowe operowanie przełącznikiem grup czasowych (selektorem) - za każdą wykresówkę.
Analiza okazanej do kontroli wykresówki z dnia [...] marca 2006 r. wskazuje, iż kontrolowany kierowca nieprawidłowo operował selektorem tachografu, który ustawiony był w pozycji dyspozycyjność, podczas gdy na wykresówce rejestrowane były wykresy aktywności pracy kierowcy.
Stwierdzone podczas kontroli naruszenia, uzasadniające nałożenie kary pieniężnej kontrolujący zamieszcza w protokole kontroli, który stanowi podstawę do wydania decyzji administracyjnej o nałożeniu kary pieniężnej. Sporządzenie protokołu z kontroli znajduje umocowanie w art. 74 utd. W myśl powołanego przepisu z przeprowadzonych czynności kontrolnych inspektor sporządza protokół, a jego kopię doręcza się kontrolowanemu (ust. 1). Protokół podpisują inspektor i kontrolowany. Do protokołu kontroli, kontrolowany może wnieść zastrzeżenia (ust. 2). Odmowę podpisania protokołu przez kontrolowanego odnotowuje się w protokole (ust. 3).
Jako dokument urzędowy w rozumieniu art. 76 § 1 kpa, sporządzony w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe, w ich zakresie działania, stanowi dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Protokół korzysta z wiarygodności zawartych w nim ustaleń z tego jeszcze względu, że sporządzany jest z udziałem przedstawiciela podmiotu kontrolowanego, który ma prawo wnieść do niego zastrzeżenia. Protokół obrazuje stan faktyczny, który później może być trudny do odtworzenia. Dlatego podpisanie bez zastrzeżeń przez osobę kontrolowaną protokołu stanowi dowód w sprawie. Orzecznictwo sądowe przywiązuje istotne znaczenie do funkcji dowodowej protokołu z kontroli drogowej (por. wyrok WSA w Warszawie z 8 września 2005 r., VI SA/Wa 1224/04 (LEX nr 205475).
Jak wynika z akt sprawy kontrolowany kierowca nie zgłosił żadnych uwag do protokołu kontroli i podpisał go bez zastrzeżeń. W tej sytuacji zarzut skarżącego dotyczący nieprawidłowego sposobu przeprowadzenia kontroli nie zasługuje na uwzględnienie.
Według art. 5 ust. 1 utd podjęcie i wykonywanie transportu drogowego wymaga uzyskania odpowiedniej licencji. Stosownie do art. 8 ust. 3 pkt 8 ww. ustawy do wniosku o udzielenie licencji należy dołączyć wykaz pojazdów samochodowych wraz z kserokopiami krajowych dokumentów dopuszczających pojazd do ruchu, a w przypadku gdy przedsiębiorca nie jest właścicielem tych pojazdów - również dokument potwierdzający prawo do dysponowania nimi. Na podstawie art. 11 ust. 3 cytowanej ustawy organ udzielający licencji wydaje jej wypis lub wypisy w liczbie odpowiadającej liczbie pojazdów samochodowych określonych we wniosku o udzielenie licencji. Stosownie do art. 14 ust. 1 tejże ustawy, przewoźnik drogowy jest obowiązany zgłaszać na piśmie organowi, który udzielił licencji, wszelkie zmiany danych, o których mowa w art. 8, nie później niż w terminie 14 dni od dnia ich powstania.
Stosownie do art. 92 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, kto wykonuje przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy lub innych, wymienionych przepisów podlega karze pieniężnej. Według art. 92 ust. 4 cyt. ustawy, wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1, oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik do ustawy. W załączniku do ustawy wymienione zostało w pozycji l.p. 1.2. naruszenie obowiązków, określone jako "wykonywanie transportu drogowego pojazdem niezgłoszonym do licencji", za które została przewidziana kara 8000 zł.
Z przytoczonych wyżej przepisów ustawowych wynika, że wykonywanie transportu drogowego przez przedsiębiorcę, który posiada licencję, jest dopuszczalne tylko przy użyciu pojazdów, które zostały zgłoszone organowi właściwemu do udzielania licencji. Wypisy licencji są wydawane w takiej samej liczbie, jak liczba pojazdów samochodowych określonych we wniosku o licencję. Wypisy powinny być okazywane przez kierowcę w czasie kontroli przejazdu wykonywanego w ramach transportu drogowego. Służą one sprawdzaniu, czy transport drogowy nie jest wykonywany przy użyciu większej liczby pojazdów. Należy przyjąć, że transport drogowy powinien być wykonywany nie tylko przy użyciu tej samej liczby, ale także tych samych pojazdów, które zostały zgłoszone przez przedsiębiorcę.
Odmienna wykładnia art. 14 prowadziłaby do niespójności z treścią art. 5 ust. 3 pkt 5, art. 11 ust. 3 i art. 87 ust. 1 utd. Potwierdzeniem zaś przedstawionego toku rozumowania jest wprowadzenie, w załączniku do ustawy, kary pieniężnej za naruszenie obowiązku zgłoszenia pojazdu do licencji przed rozpoczęciem wykonywania transportu drogowego (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 maja 2008 roku sygn. II GSK 156/06).
Przedsiębiorca posiadający licencję może w oparciu o nią wykonywać przewozy tylko pojazdami, na które ma do tego uprawnienie, a więc zgłoszonymi do licencji. Tym samym przedsiębiorca nie może wykonywać działalności w oparciu o uprawnienia wynikające z licencji pojazdem, na który nie uzyskał stosownego wypisu.
Jak wynika ze znajdujących się w aktach administracyjnych dokumentów w postaci pisma B. z dnia [...] maja 2006 r. oraz pisma z dnia [...] października 2006 r. w dokumentacji licencyjnej przedsiębiorcy M. J. z siedzibą przy ul. O. [...], brak jest zgłoszenia pojazdu o nr rejestracyjnym [...]. Słusznym jest stanowisko organu, iż przedłożona przez skarżącego kopia pocztowej książki nadawczej nie stanowi dowodu zgłoszenia pojazdu do licencji, skarżący nie przedstawił bowiem dowodu w postaci wniosku w którym zgłaszałby zmiany do posiadanej licencji stosownie do art. 14 ust. 1 utd.
Sąd nie podzielił także stanowiska skarżącego, iż na kierowcach jako podmiotach wykonujących transport drogowy spoczywa odpowiedzialność za stwierdzone w czasie kontroli naruszenia. Sankcje zawarte w przepisie art. 92 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym odnoszą się do podmiotów wykonujących transport drogowy lub przewozy na potrzeby własne. Osobami takimi nie są kierowcy przedsiębiorcy - przewoźnika, lecz sam przedsiębiorca, co wynika z definicji transportu drogowego i przewozów na potrzeby własne zawartych w art. 4 pkt 1-3 i 4 ustawy. Stroną umowy przewozu, zawsze jest przedsiębiorca, będący jednocześnie przewoźnikiem, w rozumieniu prawa cywilnego. Podkreślić należy, iż wykonującym transport drogowy jest każdy, kto prowadzi działalność gospodarczą określoną w art. 4 pkt 1-3 ustawy o transporcie drogowym, niezależnie od tego czy jest do tego uprawniony na podstawie licencji, czy też nie. Natomiast przewoźnikiem w rozumieniu ustawy jest tylko ta osoba, która wykonuje transport drogowy na podstawie stosownego administracyjnego uprawnienia. Z tego powodu w art. 92 powołanej ustawy - posłużono się szerokim terminem "wykonujący przewóz drogowy", ażeby sankcjami z tego przepisu objąć wszystkie podmioty, które wykonując gospodarczą działalność transportową naruszają prawo. Zarówno te, które są uprawnionymi przewoźnikami, jak i te, które tego przymiotu nie mają, a mimo to wykonują działalność polegającą na transporcie drogowym lub przewozów na potrzeby własne, w rozumieniu ustawy. W przeciwnym wypadku nigdy nie można by było nałożyć kary pieniężnej np. z tytułu wykonywania przewozów bez licencji, zezwolenia czy zaświadczenia. Prawidłowość takiego rozumowania, potwierdzała treść art. 93 ust. 1 cytowanej ustawy, który mówił, że karę nakłada się na wykonującego przewozy drogowe a nie na kierowcę, który w ramach tego transportu lub przewozu "tylko" kieruje pojazdem. W istocie kierowca, niezależnie od formy zatrudnienia wykonuje jedną z czynności składającą się na sekwencję działań, których suma dopiero jest transportem drogowym, w rozumieniu ustawy transportowej. Natomiast sprawą przedsiębiorcy (przewoźnika) jest zawarcie takich umów i obmyślenie takich organizacyjnych rozwiązań, które dyscyplinować będą osoby wykonujące na jego rzecz usługi kierowania pojazdem, czy to na zasadzie stosunku pracy, czy nawet na zasadzie samozatrudnienia.
Odpowiedzialność za działalność przedsiębiorstwa wykonującego transport drogowy ponosi więc to przedsiębiorstwo, reprezentowane przez osobę lub organy, które je prowadzą. To na nich spoczywa ciężar administracyjnej odpowiedzialności za ewentualne skutki działań osób, którymi w wykonywaniu działalności gospodarczej się posługują i to niezależnie od charakteru stosunku prawnego łączącego przedsiębiorcę z taką osobą. A zatem zaskarżona decyzja skierowana została do właściwego adresata, tj. prowadzącego działalność transportową skarżącego. Bez znaczenia przy tym jest kwestia ustalania winy przedsiębiorcy, albowiem odpowiedzialność ukształtowana na podstawie ustawy o transporcie drogowym i związanych z tą ustawą przepisów jest bardzo surowa i oparta na zasadzie ryzyka.
Sąd nie znalazł również powodów do skorzystania z instytucji określonej w art. 193 Konstytucji RP i przedstawienia pytania prawnego Trybunałowi Konstytucyjnemu. Sąd przedstawia Trybunałowi Konstytucyjnemu pytanie prawne tylko i wyłącznie wówczas, gdy dochodzi do przekonania o niekonstytucyjności danego przepisu. Podkreślić przy tym należy, że wniosek strony postępowania sądowego o zwrócenie się przez sąd z pytaniem prawnym do Trybunału Konstytucyjnego nie jest dla niego wiążący. Decyzja o przedstawieniu pytania prawnego, należy bowiem do wyłącznej właściwości sądu, który nie jest związany w tym zakresie wnioskami stron postępowania. Wyrażone we wniosku strony wątpliwości co do zgodności przepisu z Konstytucją nie mogą być uznane za wątpliwości sądu
Reasumując powyższe rozważania stwierdzić należy, iż decyzje organów obu instancji nie naruszają unormowań kodeksu postępowania administracyjnego, w tym w szczególności art. 7, 68, 77 § 1 oraz 80 kpa w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Ustalona we wskazany sposób sytuacja faktyczna i jej implikacje prawne uzasadniały nałożenie na skarżącego kary pieniężnej.
Również wysokość kary została ustalona w sposób prawidłowy, na podstawie właściwego przepisu załącznika do ustawy o transporcie drogowym, obowiązującego w dniu wydania decyzji przez organ. Wskazane przepisy ustawy i aktów wykonawczych mają charakter bezwzględnie obowiązujący, co oznacza, że w razie stwierdzenia naruszenia tych przepisów, uprawniony organ obowiązany jest do nałożenia na podmiot wykonujący transport lub przewóz odpowiedniej kary pieniężnej w drodze decyzji administracyjnej.
Wobec niezasadności zarzutów skargi oraz niestwierdzenia przez Sąd z urzędu tego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, które sąd ma obowiązek badać z urzędu - skargę należało oddalić.
W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.-Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. nr 53, poz. 1270 ze zm. ) orzekł jak w sentencji.