VI SA/Wa 869/07

VI SA/Wa 869/07 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2007-06-29
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2007-05-17
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Dorota Wdowiak /sprawozdawca/
Grażyna Śliwińska
Maria Jagielska /przewodniczący/
Symbol z opisem
6037 Transport drogowy i przewozy
Skarżony organ
Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku
Uchylono zaskarżoną decyzję w części
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Jagielska Sędziowie Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Sędzia WSA Dorota Wdowiak (spr.) Protokolant Anna Błaszczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 czerwca 2007 r. sprawy ze skargi K. A. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2004 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2004 r. w części dotyczącej nałożenia kary pieniężnej w wysokości 3000 (trzy tysiące) złotych; 2. oddala skargę w pozostałym zakresie; 3. stwierdza, że decyzje, o których mowa w pkt 1 w uchylonej części nie podlegają wykonaniu.
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] lipca 2004 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), art. 42 ust. 1, art. 87 ust. 1, art. 92 ust. 1 pkt 6 ustawy o transporcie drogowym z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. Nr 125, poz. 1371 ze zm.) oraz lp. 1.4.1., lp. 1.11.9. pkt 2 i 3, lp. 1.11.11. pkt 4 załącznika do ww. ustawy, art. 15 ust. 2, 3 i 5 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym, § 4 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 14 grudnia 2001 r. w sprawie uiszczenia przez przedsiębiorców opłat za przejazd po drogach krajowych (Dz. U. Nr 150, poz. 1684) utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2004 r. nakładającą na skarżącego, K. A. karę pieniężną w wysokości 4 000 złotych.
Podstawę wymierzenia kary stanowiły stwierdzone przez funkcjonariuszy kontroli naruszenia, jakich dopuścił się w dniu [...] grudnia 2003 r. na drodze krajowej nr [...] w miejscowości Z., kierujący pojazdem marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] K. A. zwany dalej skarżącym. Jak wynika z protokołu kontroli nr [...], w trakcie zatrzymania prowadzący pojazd:
ـ nie posiadał dowodu uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych - naruszenie sankcjonowane karą pieniężną w wysokości 3 000 złotych;
ـ nie używał przełącznika grup czasowych, co stwierdzono na podstawie analizy wykresówek z dni [...],[...],[...],[...] i [...] i [...] grudnia 2003 r. naruszenie sankcjonowane karą pieniężną w wysokości 600 złotych;
ـ na okazanych do kontroli wykresówkach brak było przepisowych wpisów miejsca oraz daty końcowej używania wykresówki - naruszenie sankcjonowane karą pieniężną w wysokości 250 złotych;
ـ wykresówka z dnia [...] grudnia 2003 r. była zbyt długo zapisywana, wskutek czego kontrola była utrudniona - naruszenie sankcjonowane karą pieniężną w wysokości 150 złotych.
W odwołaniu od decyzji z dnia [...] stycznia 2004 r. skarżący podniósł, iż jego zdaniem stawiane przez organ zarzuty są bezzasadne. Odnosząc się do konkretnych kwestii skarżący wskazywał na ich niezasadność. I tak, zarzut nieużywania lub nieprawidłowego używania przełącznika grup czasowych strona uznała za nietrafny, bowiem w ocenie skarżącego określenie czasu dyżuru ma znaczenie jedynie w przypadku kierowców będących pracownikami w rozumieniu kodeksu pracy a więc nie ma zastosowania w stosunku do skarżącego jako samodzielnego przedsiębiorcy osobiście wykonującego przewóz drogowy. Skarżący podkreślił, iż w przypadku tego rodzaju podmiotów nie wyodrębnia się czasu dyżuru a określa się jedynie czas prowadzenia pojazdu i czas odpoczynku co nie wymaga uruchamiania przełącznika grup czasowych. Odpierając zarzut braku wpisów miejsca i daty końcowej używania wykresówek z dnia [...],[...],[...],[...] i [...] grudnia 2003 r. strona wskazała, iż z samych wykresówek wynika kiedy zakończono ich używanie. Skarżący stwierdził, iż nie dokonał odrębnego wpisu miejsca zakończenia ich używania gdyż miejsce to było tożsame z miejscem rozpoczęcia ich używania. Strona podniosła, iż powołany przez organ I instancji przepis § 12 rozporządzenia Ministra Gospodarki w sprawie wymagań metrologicznych, którym powinny odpowiadać tachografy samochodowe oraz wykresówki, stanowi jedynie, iż na wykresówce powinno być zapewnione miejsce do wpisania powyższych danych, żaden natomiast przepis nie nakłada na kierowcę obowiązku wypełniania wszystkich pozycji. Co do zarzutu zbyt długiego zapisywania wykresówki z dnia [...] grudnia 2003 r., skarżący stwierdził, iż zapis na wykresówce wskazywał jednoznacznie, iż pojazd był prowadzony tylko jednego dnia, tj. [...] grudnia 2003 r. Z uwagi na niewykonywanie przewozów drogowych w dniu [...] grudnia 2003 r. (niedziela) pozostawił wykresówkę na ten dzień i zmienił ją dopiero przed rozpoczęciem kolejnego dnia jazdy tj. [...] grudnia 2003 r. (poniedziałek). Zdaniem skarżącego kontrola ww. wykresówki w żadnym przypadku nie była utrudniona.
Odnośnie zarzutu braku dowodu uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych skarżący wskazał na brak podstaw do wymierzenia w tym zakresie kary w wysokości 3 000 złotych. Uzasadniając swoje stanowisko wskazał, iż powołane przez organ rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 14 grudnia 2001 r. w sprawie uiszczania przez przedsiębiorców opłat za przejazd po drogach krajowych wydane zostało na podstawie art. 42 ust. 7 ustawy o transporcie drogowym. Jak podkreślił skarżący, z treści ww. przepisu wynika, iż minister właściwy do spraw transportu, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw finansów publicznych, określi w drodze rozporządzenia, rodzaj i stawki opłaty za przejazd po drogach krajowych, zgodnie z zasadami określonymi w ust. 2, oraz tryb wnoszenia i sposób rozliczania tej opłaty w przypadku niewykorzystania w całości lub w części dokumentu potwierdzającego jej wniesienie za okres półroczny lub roczny z przyczyn niezależnych od przedsiębiorcy, a także wzory dokumentów potwierdzających wniesienie tej opłaty. W ocenie skarżącego upoważnienie ustawowe do wydania powyższego rozporządzenia nie przewidywało i nie przewiduje możliwości określenia przez Ministra Infrastruktury terminów ważności kart opłaty drogowej, a co za tym idzie nie może stanowić podstawy do wymierzenia kary pieniężnej na przewoźnika, który posługuje się taką kartą. W świetle powyższego skarżący uznał, iż stosowanie w stosunku do niego sankcji było niedopuszczalne z uwagi na treść art. 7, 8 i 9 kodeksu postępowania administracyjnego, bowiem karty opłaty drogowej, które strona nabyła w miejscu do tego przeznaczonym, uiszczając stosowną opłatę nie zawierały żadnego pouczenia o siedmiodniowym terminie ważności od dnia zakupu.
Decyzją z dnia [...] lipca 2004 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2004 r. W ocenie organu zawarte w odwołaniu argumenty strony nie mogą stanowić podstawy odstąpienia od wymierzenia kary. Analizując poszczególne naruszenia organ zważył, iż w kwestii nieużywania przez stronę przełącznika grup czasowych twierdzenie skarżącego, iż w stosunku do kierowców będących samodzielnymi przedsiębiorcami osobiście wykonującymi przewozy drogowe nie wyodrębnia się czasu dyżuru a określa się jedynie czas prowadzenia pojazdu i czas odpoczynku jest chybiony. Z treści podpisanego bez uwag przez skarżącego protokołu kontroli wynika bowiem, iż kierowca w ogóle nie używał selektora tachografu. Organ podkreślił, iż zgodnie z art. 15 ust. 3 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 kierowcy zobowiązani są do obsługi przełącznika umożliwiającego osobną i wyraźną rejestrację m.in. następujących okresów: czasu prowadzenia pojazdu, wszystkich innych okresów pracy, przerwy w pracy i okresu dziennego odpoczynku.
Odnosząc się do kwestii niewskazania przez stronę miejsca zakończenia używania wykresówek organ, powołując się na treść § 12 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie wymagań metrologicznych, którym powinny odpowiadać tachografy samochodowe i wykresówki uznał, iż skoro przepis powyższy nakazuje zapewnienie miejsca do wpisania m.in. daty i miejsca (...) zakończenia używania wykresówki to zgodnie z ratio legis powołanego wyżej przepisu wszystkie miejsca przeznaczone do dokonania wpisu ręcznego powinny zostać wypełnione przez kierowcę bowiem w przeciwnym razie przeprowadzenie kontroli, co do przestrzegania norm czasu pracy kierowców, byłoby niemożliwe.
Analizując stanowisko strony odpierające zarzut zbyt długiego zapisywania wykresówki, w którym skarżący stwierdził, iż zapis na wykresówce w sposób jednoznaczny wskazuje, że pojazd był prowadzony tylko jednego dnia tj. [...] grudnia 2003 r. organ stwierdził, iż powyższy argument nie może mieć wpływu na treść rozstrzygnięcia. W ocenie organu z załączonej do akt sprawy wykresówki z dnia [...] grudnia 2003 r. oraz z treści samego odwołania wynika, iż w/w wykresówka znajdowała się w tachografie przez okres ponad 24 godzin a to jest sprzeczne z art.15 ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 zgodnie, z którym wykresówka nie może być używana przez okres dłuższy niż ten, na który jest przeznaczona.
Odnośnie zarzutu skarżącego, iż upoważnienie do wydania rozporządzenia w sprawie uiszczania przez przedsiębiorców opłat za przejazd po drogach krajowych nie przewiduje możliwości określenia przez Ministra Infrastruktury terminów ważności kart opłaty drogowej i w związku z tym nie może stanowić podstawy do wymierzenia kary pieniężnej organ uznał, iż powyższy zarzut nie może zostać uwzględniony, bowiem Główny Inspektor Transportu Drogowego nie jest kompetentny do oceny zgodności aktów prawnych niższego rzędu z aktami prawnymi usytuowanymi wyżej w hierarchii źródeł prawa.
W złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skardze, skarżący zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie art. 7 i 8 Konstytucji RP, art. 87 Konstytucji RP, poprzez zastosowanie rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym, art. 92 ust. 1 Konstytucji RP, naruszenie zasad procedury administracyjnej określonych w art. 6, 7, 8, 9 i 11 kpa, naruszenie art. 107 kpa poprzez niewskazanie podstawy prawnej oraz nienależyte uzasadnienie faktyczne i prawne decyzji, wydanie decyzji bez podstawy prawnej wnosząc jednocześnie o jej uchylenie i umorzenie postępowania. Uzasadniając swoje stanowisko skarżący w całości powtórzył argumenty przedstawione w odwołaniu od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2004 r. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując na tę okoliczność argumenty przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną lub postanowienie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania decyzji lub postanowienia. Sąd nie bada celowości, czy też słuszności zaskarżonego aktu.
Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
Przystępując do rozpoznawania przedmiotowej sprawy w pierwszej kolejności należy odnieść się do poruszanej już wielokrotnie w orzecznictwie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie niejasności rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 18 października 2002 r. zmieniającego rozporządzenie z dnia 14 grudnia 2001 r. w sprawie uiszczenia przez przedsiębiorców opłat za przejazd po drogach krajowych (Dz. U. Nr 188 z 2002 r., poz. 1577) wprowadzającego obowiązek użycia karty dobowej w ciągu 7 dni od jej zakupu, zaś karty tygodniowej w ciągu 14 dni od jej zakupu oraz brak korelacji tego rozporządzenia z rozporządzeniem z dnia 14 grudnia 2001 roku, brak określenia skutków uchybienia terminu wypełnienia karty, brak procedur zwrotu "przedterminowych" kart.
Podkreślić należy, iż ustawą z dnia 23 lipca 2003 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 149 poz. 1452) złagodzone zostały znacznie przepisy o karach za naruszenie obowiązków nałożonych na przedsiębiorców transportowych. Przykładowo w lp. 1.4.4. załącznika do ustawy o transporcie drogowym wprowadzono nowy rodzaj uchybienia polegający na "wykonaniu transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne z nieprawidłowo wypełnioną kartą opłaty drogowej". Kara za to uchybienie wynosi 500 zł, zaś kara za brak uiszczenia opłaty drogowej – 3.000 zł. Nowe przepisy weszły w życie 28 września 2003 r.
Wraz z nową ustawą nie zostało zmienione rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 14 grudnia 2001 r. stanowiące w § 5 pkt 6, że karta niewypełniona lub wypełniona w inny sposób niż określony rozporządzeniem, a także zawierająca poprawki nie stanowi dokumentu potwierdzającego wniesienie opłaty.
W świetle powyższego oczywistym jest, iż istnieje sprzeczność między przepisami rozporządzenia, które jako dowód wniesienia opłaty traktują tylko kartę wypełnioną prawidłowo (§ 5 ust. 6 rozporządzenia z 14 grudnia 2001 r.) a przepisami ustawy (załącznik do ustawy o transporcie drogowym p.1.4.4.), które obecnie przewidują karalność dwóch odrębnych naruszeń prawa: nieuiszczenia opłaty i nieprawidłowego wypełnienia karty. Wynika z tego wniosek, iż obecnie ustawodawca przewiduje sytuację, gdy uznaje się, że opłata jest uiszczona na podstawie dokumentu, jakim jest karta nieprawidłowo wypełniona.
W ocenie Sądu należy rozważyć jak stosować sprzeczne ze sobą przepisy zmienionej ustawy i rozporządzenia, które w żadnej części nie zostało formalnie uchylone. Nie ulega wątpliwości, iż z rangi aktu prawnego, jak i zasady lex posterior derogat legi priori, pierwszeństwo w zaistniałej sytuacji będą miały przepisy załącznika do ustawy o transporcie drogowym, ustanawiające nowe uchybienia polegające na nieprawidłowym wypełnieniu karty. Należy jednocześnie uznać, że § 5 ust. 6 rozporządzenia określający skutki nieprawidłowego wypełnienia karty (karta nieprawidłowo wypełniona nie jest dowodem uiszczenia opłaty) – traci moc. Oznacza to, że mogą być przypadki kiedy karta jest wypełniona nieprawidłowo, a jednak uznaje się, że opłata za przejazd została uiszczona i wymierza karę tylko za nieprawidłowe wypełnienie karty (500 zł).
Ustawodawca nie daje definicji nieprawidłowego wypełnienia karty ani nie wskazuje, jakie sytuacje są nieprawidłowym wypełnieniem karty, a jakie są jej niewypełnieniem tj. nieuiszczeniem opłaty. W ocenie Sądu każde uchybienie należy oceniać indywidualnie kierując się wskazówką, że celem przepisów jest pobieranie opłaty drogowej za każdy przejazd. Jeżeli karta jest wypełniona nieprawidłowo, ale "skasowana" dla uiszczenia opłaty za konkretny przejazd, tzn. wypełniona w sposób uniemożliwiający jej powtórne użycie (dla innego pojazdu, w innym dniu itd.) uchybienie należy traktować łagodniej i karać według uregulowań lp. 1.4.4. załącznika do ustawy. Gdy zaś karta jest wypełniona wadliwie i w sposób, który umożliwia jej ponowne użycie lub nie pozwala na ustalenie, za który przejazd opłatę uiszczono, a więc ma na celu uniknięcie opłaty (np. brak numeru pojazdu, całkowity brak daty) a także, gdy karta została wypełniona po rozpoczęciu przejazdu, należy uznać, że opłata nie została uiszczona i karać za jej brak.
Elementem prawidłowości wypełnienia karty jest także wypełnienie jej w odpowiednim czasie od daty zakupu tj. wypełnienie w ciągu 7 dni od zakupu karty dobowej i w ciągu 14 dni karty tygodniowej. W razie użycia karty po wskazanych terminach opłata zostaje uiszczona poprzez zakup karty i "skasowana" poprzez wypełnienie, wypełnienie to nie jest jednak prawidłowe, gdyż wykonane w nieodpowiednim czasie od daty zakupu. Trudno uznać w takich przypadkach, że opłata nie została uiszczona, w szczególności wobec utraty mocy przez § 5 ust. 6 rozporządzenia. Należy jednak bezwzględnie pamiętać, że wypełnienie karty dopiero w trakcie przejazdu nie jest wypełnieniem w nieodpowiednim czasie, tylko wykonywaniem przejazdu bez uiszczenia opłaty, bowiem sytuacja ta jest jakościowo zupełnie odmienna, a transport do momentu wypełnienia karty jest wykonywany bez opłaty.
Reasumując, nie ulega wątpliwości, że przedsiębiorca uiścił opłatę drogową wykupując kartę opłaty oraz wypełniając ją. Nie ulega też wątpliwości, że kartę wypełnił nieprawidłowo, bowiem wypełnienie miało miejsce po upływie 7 dni od daty zakupu. Takie wypełnienie, choć wadliwe sprawia, że cel przepisu zostaje osiągnięty, tzn. opłata za konkretny przejazd została uiszczona. Zdaniem Sądu w zaproponowanym przez organ stanowisku brak jest oceny przedmiotowej kwestii w świetle nowych uregulowań dotyczących wadliwego wypełnienia karty oraz brak wyjaśnień, dlaczego organ w zaistniałym stanie faktycznym nie zastosował nowych regulacji. Należało zatem uznać, iż takim działaniem organu naruszone zostały przepisy art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. Ze wskazanych wyżej względów stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej p.p.s.a.) Sąd uchylił zaskarżoną decyzję w części nakładającej karę pieniężną w wysokości 3 000 zł za wykonywanie transportu drogowego bez uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych.
Rozpoznając skargę w pozostałym zakresie Sąd stwierdził, iż zarzuty skarżącego nie zasługują na uwzględnienie, a zaskarżona decyzja w części dotyczącej nałożenia kary w wysokości 1 000 złotych odpowiada prawu.
Jak wynika z akt sprawy, w tym podpisanego przez skarżącego protokołu kontroli z dnia [...] grudnia 2003 r., Nr [...] w toku przeprowadzonych czynności kontrolnych stwierdzono, iż okazane przez skarżącego wykresówki nie zawierały wpisów dotyczących miejsca i daty końcowej ich używania, kierujący pojazdem nie używał przełącznika grup czasowych, a wykresówka z dnia [...] grudnia 2003 r. była zbyt długo zapisywana, co znacznie utrudniało odczyt i kontrolę. Za powyższe uchybienia organ nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 1000 złotych.
Odnosząc się do zarzutów skargi należy zaznaczyć, iż § 12 pkt 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 13 grudnia 2002 r. w sprawie wymagań metrologicznych, którym powinny odpowiadać tachografy samochodowe oraz wykresówki (Dz. U. Nr 230, poz. 1929) stanowi, iż na wykresówce powinno być zapewnione miejsce do wpisania m.in. daty i miejsca rozpoczęcia i zakończenia używania wykresówki. W ocenie Sądu organ trafnie przyjął, iż zamysłem ustawodawcy było, aby wszystkie miejsca przeznaczone do dokonania wpisu ręcznego zostały wypełnione przez kierowcę, ponieważ w przeciwnym razie przeprowadzenie kontroli, co do przestrzegania norm czasu pracy kierowców, byłoby niemożliwe. W świetle powyższego, twierdzenie skarżącego, iż tożsamość miejsca zakończenia używania wykresówki i miejsca rozpoczęcia jej używania zwalnia stronę z obowiązku dokonania odrębnego wpisu, nie może zostać uwzględnione, bowiem, żaden przepis nie przewiduje zwolnienia z obowiązku wpisania powyższych danych w sytuacji, gdy miejsce rozpoczęcia i zakończenia używania wykresówki jest tożsame.
Odnosząc się do twierdzenia strony, iż jako samodzielny przedsiębiorca osobiście wykonujący przewóz nie musi używać przełącznika grup czasowych tachografu Sąd nie podzielił argumentów strony wskazując, iż zgodnie z treścią art. 3 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym urządzenie rejestrujące instaluje się i używa w tych pojazdach, które są zarejestrowane w Państwach Członkowskich i są wykorzystywane do transportu drogowego osób lub rzeczy (...). Ponadto, art. 15 ust. 3 ww. rozporządzenia określa obowiązki kierowców związane z używaniem urządzenia rejestrującego. Do obowiązków tych należy między innymi obsługa przełącznika umożliwiającego osobną i wyraźną rejestrację następujących okresów: czas prowadzenia pojazdu, wszystkich innych okresów pracy, okres dyspozycyjności, przerwy w pracy i dziennego odpoczynku. Jak wynika z akt sprawy skarżący niedopełniał ciążącego na nim obowiązku i w ogóle nie używał selektora tachografu co potwierdził podpisem pod protokołem kontroli. Z kserokopii załączonych do akt sprawy wykresówek wynika, iż selektor ustawiony był w pozycji dyspozycyjności i w związku z tym czas pracy i czas odpoczynku kierowcy trzeba było odczytać na podstawie analizy zapisu przejechanej przez pojazd drogi.
Zgodnie z § 13 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 13 grudnia 2002 r. wykresówka może być używana tylko przez czas, na jaki jest przeznaczona, potwierdzeniem powyższego jest art. 15 ust. 2 wyżej cytowanego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 zgodnie, z którym kierowcy stosują wykresówki w każdym dniu, w którym prowadzą pojazd, począwszy od momentu, w którym go przejmują. Nie wyjmuje się wykresówki z urządzenia przed zakończeniem dziennego okresu pracy, chyba że jej wyjęcie jest dopuszczalne z innych powodów. Wykresówka nie może być używana przez okres dłuższy niż ten, na który jest przeznaczona. W świetle powyższego twierdzenie skarżącego, iż zapis na wykresówce jednoznacznie wskazuje, iż pojazd był prowadzony jednego dnia nie zmienia faktu, iż pozostawienie wykresówki w pojeździe na okres dłuższy niż to było wymagane spowodowało jej nieczytelność i utrudnienia w czasie czynności kontrolnych.
Reasumując, w świetle stwierdzonych powyżej naruszeń organ właściwie zastosował dyspozycję art. 92 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, czego konsekwencją było nałożenie na skarżącego kar pieniężnych w wysokości określonej w załączniku do ww. ustawy tj. kary w wysokości 250 złotych (lp. 1.11.11 pkt 4 lit. c), 600 złotych (lp. 1.11.9 pkt 3 lit. c) oraz 150 złotych ( lp. 1.11.9 pkt 2 lit. b).
Odnosząc się natomiast do zarzutów naruszenia przez organ przepisów procedury administracyjnego Sąd uznał, iż w omawianym zakresie organy orzekające w sprawie działały z poszanowaniem powszechnie obowiązujących zasad postępowania administracyjnego. W sposób wyczerpujący zebrały i rozpatrzyły cały materiał dowodowy oraz podjęły wszelkie niezbędne kroki w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Poczynione w trakcie postępowania ustalenia znajdują oparcie w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym. Nie pominięto żadnego z dostępnych dowodów, a dokonana w oparciu o nie ocena znajduje wyraz w uzasadnieniu zaskarżonych decyzji. Ponadto w prawidłowo ustalonym stanie faktycznym zastosowano właściwie prawo materialne.
Zważywszy powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku i oddalił skargę w pozostałym zakresie. W kwestii wykonalności Sąd orzekł w oparciu o przepis art. 152 p.p.s.a.