VI SA/Wa 868/07

VI SA/Wa 868/07 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2007-07-26
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2007-05-17
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Ewa Frąckiewicz /przewodniczący sprawozdawca/
Pamela Kuraś-Dębecka
Zdzisław Romanowski
Symbol z opisem
6312 Odmowa   wydania       pozwolenia    na       broń
Skarżony organ
Komendant Policji
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka Sędzia NSA Zdzisław Romanowski Protokolant Anna Mruk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 lipca 2007 r. sprawy ze skargi T. S. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2006 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia na broń palną myśliwską oddala skargę
Uzasadnienie
Wnioskiem z dnia 24 lutego 2004 r. Pan T. S. zwrócił się do Komendanta Wojewódzkiego Policji w L. o wydanie pozwolenia na broń palną myśliwską.
Decyzją z dnia [...] kwietnia 2004 r., Nr [...] organ I instancji odmówił wydania powyższego pozwolenia, powołując się na art. 15 ust. 1 pkt 2, 3 i 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. Nr 53, poz. 549 z późn. zm.). Od decyzji tej Pan T. S. nie odwołał się do organu II instancji, natomiast pismem z 30 listopada 2004 r. domagał się stwierdzenia nieważności wskazanej wyżej decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w L. z powodu wydania jej z rażącym naruszeniem prawa. Komendant Główny Policji po przeprowadzonym postępowaniu nadzwyczajnym, decyzją z dnia [...] lutego 2005 r., Nr [...] stwierdził nieważność decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w L. z dnia [...] kwietnia 2004 r., Nr [...] odmawiającej wydania pozwolenia na broń palną myśliwską w liczbie 3 egzemplarzy z uwagi na to, że została wydana z rażącym naruszeniem przepisów prawa materialnego administracyjnego tj. art. 15 ust. 1 pkt 2, 3 i 6 i art. 17 ust. 4 ustawy o broni i amunicji jak również procedury administracyjnej – art. 7, 77 § 1, 80 k.p.a.
W dalszym toku sprawy organ I instancji uzyskał informację, że strona nadal figuruje w Krajowym Rejestrze Karnym Ministerstwa Sprawiedliwości jako osoba skazana prawomocnym orzeczeniem Sądu Rejonowego w O. za dwa czyny z art. 190 § 1 k.k. (groźby karalne) na karę łączną 40 stawek dziennych grzywny po 20 złotych – nakaz karny z dnia [...] lutego 2001 r., sygn. akt[ ...].
Poza tym pismem z 28 kwietnia 2005 r. Komendant Wojewódzki Policji w L. zwrócił się do Prezesa Koła Łowieckiego Nr [...] "[...]" w P. o przesłanie opinii o Panu T. S., który jest członkiem ww. koła.
W odpowiedzi na to wystąpienie organ I instancji uzyskał z koła informację, iż Pan T. S. jest członkiem tego koła od 1987 r. W dniu [...] grudnia 1995 r. podjęta została wobec niego decyzja o zawieszeniu na okres 6 miesięcy w prawach członka koła na podstawie paragrafu 19 ust. 1 Statutu Koła. W dniu [...] listopada 1998 r. do koła wpłynęła skarga mieszkańców miejscowości R. na niebezpieczne i nieprawidłowe wykonywanie strzałów i naganne zachowanie w stosunku do interweniujących mieszkańców. Na skutek tej skargi w dniu [...] lipca 1999 r. została podjęta decyzja o zawieszeniu w prawach członka koła na podstawie paragrafu 21 ust. 1 pkt 4 Statutu Koła. W dniu [...] grudnia 2001 r. zapadła ponowna decyzja wobec T. S. o zawieszeniu na okres 6 miesięcy w prawach członka na podstawie paragrafu 21 ust. 1 pkt 4 Statutu.
W dniu 23 czerwca 2005 r. do Komendy Wojewódzkiej Policji w L. wpłynęły od T. S. 2 aktualne orzeczenia: psychologiczne i lekarskie. Od tych orzeczeń Komendant Wojewódzki Policji w L. odwołał się do organów wyższej instancji, korzystając ze swojego uprawnienia wynikającego z § 8 ust. 3 Rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 września 2000 r. w sprawie badań lekarskich i psychologicznych osób ubiegających się lub posiadających pozwolenie na broń (Dz. U. Nr 79, poz. 898).
Pan T. S. nie stawił się na ponowne badanie lekarskie i pismem z dnia 3 lipca 2006 r. poinformował organ, że nie przedstawi odwoławczego orzeczenia lekarskiego i psychologicznego, do których został zobowiązany.
W tym stanie rzeczy Komendant Wojewódzki Policji w L. decyzją z dnia [...] sierpnia 2006 r., [...] powołując się na art. 15 ust. 1 pkt 2, 3 i 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tekst jednolity, Dz. U. Nr 52, poz. 525 z 2004 r.) odmówił wydania Panu T. S. pozwolenia na broń myśliwską.
Od tej decyzji Pan T. S. złożył odwołanie do Komendanta Głównego Policji, w którym dowodził, że organ bezprawnie zaliczył go do osób, o których jest mowa w art. 15 ust 1 pkt 2, 3 i 6 ustawy o broni i amunicji. W tym stanie rzeczy wniósł on o uchylenie decyzji organu I instancji w całości i orzeczenie co do istoty sprawy ewentualnie przekazanie jej organowi pierwszoinstancyjnemu do ponownego rozpatrzenia.
Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] października 2006 r., Nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.
W uzasadnieniu wskazane zostało, że organ I instancji błędnie wskazał jako podstawę materialnoprawną decyzji art. 15 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy o broni i amunicji, albowiem możliwość zastosowania tych przepisów w decyzji administracyjnej odmawiającej wydania pozwolenia na broń istnieje tylko wtedy, gdy uprawniony podmiot orzeknie co do występowania u osoby ubiegającej się o prawo posiadania broni przesłanek, o których mowa w pkt 2 lub 3 tegoż artykułu. Taka sytuacja nie miała miejsca w niniejszej sprawie. Natomiast bezsporne jest, że Pan T. S. nie wywiązał się z obowiązku poddania się wymaganym badaniom w trybie odwoławczym i nie przedstawił wydanych w tym trybie orzeczeń potwierdzających jego zdolność do dysponowania bronią, dlatego też w sprawie powinien znaleźć zastosowanie art. 17 ust. 4 ustawy o broni i amunicji, który stanowi, że nie wydaje się pozwolenia osobie, która nie dostarczyła orzeczeń, określonych w art. 15 ust. 3 ustawy.
Zatem, według Komendanta Głównego Policji, w tym zakresie zaskarżona decyzja organu I instancji dotknięta była wadą. Błąd ten, zgodnie ze swoimi kompetencjami naprawił organ II instancji, wskazując w swojej decyzji przepis prawidłowy tj. wspomniany art. 17 ust. 4 ustawy o broni i amunicji.
Odnosząc się zaś do kolejnej podstawy materialnoprawnej zaskarżonej decyzji tj. art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, Komendant Główny Policji stwierdził, że organ I instancji zastosował ją zasadnie. Z zebranego materiału dowodowego w sprawie wynika, że strona została skazana prawomocnym orzeczeniem Sądu za dwa czyny z art. 190 § 1 k.k. (groźba karalna), zaś skazanie to nie uległo zatarciu.
Poza tym Pan T. S. w przeszłości był skazany prawomocnym wyrokiem Sądu za czyn przeciwko rodzinie i opiece tj. z art. 207 § 1 k.k. (przestępstwo znęcania się nad osobami najbliższymi). Wyrok ten uległ zatarciu z mocy samego prawa, co nie pozwala uznać obecnie Pana S. za osobę skazaną z powyższego artykułu, jednakże to jego postępowanie nie może być obojętne dla oceny jego osobowości jako osoby ubiegającej się o wydanie pozwolenia na broń.
Nie bez znaczenia dla sprawy jest opinia z Koła Łowieckiego, z której wynika, że strona była karana dyscyplinarnie za przewinienia łowieckie, poza tym nie interesuje się pracą oraz dokarmianiem zwierzyny na powierzonym terenie.
W tym stanie rzeczy, zdaniem Komendanta Głównego Policji, Pan S. nie daje gwarancji przestrzegania przepisów o broni i amunicji w przyszłości, gdyż nie jest osobą o nieposzlakowanej opinii i dopuszczał się naruszeń prawa w przeszłości.
W tym stanie rzeczy, według organu II instancji, argumenty strony, zawarte w jej odwołaniu nie są zasadne a dokonana przez organy Policji ocena postępowania strony w kontekście możliwości odmowy wydania jej pozwolenia na broń palną myśliwską nie jest dowolna.
Na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2006 r. Pan T. S. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zaskarżonej decyzji zarzucił on naruszenie prawa materialnego – art. 17 ust. 4 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. Nr 52 z 2004 r., poz. 525) przez uznanie jakoby nie dostarczył on orzeczenia psychologicznego, podczas, gdy takie orzeczenie złożył. Skarżący podniósł, że nie poddał się tylko badaniu drugoinstancyjnemu, a dlatego, że nie było żadnych podstaw do przeprowadzenia ponownych badań.
Poza tym Pan T. S. podniósł również zarzut naruszenia art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji przez nieprzekonywujące, niezborne uzasadnienie odmowy w kontekście obawy, że może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego.
Dodatkowo skarżący zarzucił naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania, wyrażonej w art. 15 k.p.a. poprzez podniesienie przez drugą instancję szeregu zarzutów, których nie było w decyzji pierwszoinstancyjnej.
Wskazując na powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i utrzymanej nią w mocy decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w L. z dnia [...] sierpnia 2006 r.
Uzasadniając podniesione zarzuty, skarżący podał, że nie poddał się badaniom w trybie odwoławczym, albowiem rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 7 września 2000 r. w sprawie badań lekarskich i psychologicznych osób ubiegających się lub posiadających pozwolenie na broń (Dz. U. Nr 79 z 2000 r., poz. 898 ze zm.), które w § 8 ust. 3 upoważnia do wniesienia odwołania przez właściwy organ policji jest niezgodne z art. 15 ust. 7 pkt 3 lit. "a" ustawy o broni i amunicji, nie mieści się w tym ustawowym upoważnieniu. Zdaniem skarżącego odwołanie od decyzji nie przysługuje organowi, który decyzje wydaje.
Zdaniem T. S. "postępowanie odwoławcze" w sprawie orzeczeń lekarskich i psychologicznych to część postępowania dowodowego, poprzedzającego wydanie decyzji. Orzeczenie psychologiczne to nic innego jak opinia w sprawie. Odwołanie się od orzeczenia to jest jego kwestionowanie, dlatego też organ Policji powinien w odwołaniu podać szczególne powody, dla których nie uznaje złożonych przez skarżącego orzeczeń, tym bardziej, że na przestrzeni wielu lat kilka razy składał takie orzeczenia, które były dla niego zawsze pozytywne.
Kolejnym uchybieniem ze strony Komendanta Głównego Policji było to, że w swojej decyzji podniósł serię różnych zarzutów, których nie było w decyzji pierwszoinstancyjnej, takich, jak skazanie za przestępstwo z art. 207 § 1 k.k., które uległo zatarciu czy też ukaranie karami dyscyplinarnymi za przewinienia łowieckie. Ten ostatni fakt, nie ma zdaniem skarżącego żadnego związku z obawą użycia przez niego broni w przyszłości niezgodnie z przepisami prawa.
W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie z przyczyn wskazanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, ponadto w odpowiedzi na zarzut naruszenia art. 15 k.p.a. organ podniósł, że zgodnie z zasadą dwuinstancyjności organ odwoławczy obowiązany jest ponownie rozpoznać i rozpatrzyć sprawę rozstrzygniętą decyzją organu I instancji. Organ odwoławczy nie może zatem ograniczyć się tylko do kontroli decyzji organu I instancji, a obowiązany jest ponownie rozpatrzyć sprawę merytorycznie w jej całokształcie. Oznacza to, że organ II instancji jest zobowiązany nie tylko rozpatrzyć podniesione przez strony zarzuty, ale również musi rozważyć wszystkie okoliczności, które mają wpływ na rozstrzygnięcie sprawy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną lub postanowienie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji lub postanowienia. Sąd nie bada więc celowości, czy też słuszności zaskarżonego aktu.
Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. zwanej dalej p.p.s.a.).
Kontrolując zaskarżoną decyzję z punktu widzenia powyższych zasad Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa. W działaniu Komendanta Głównego Policji Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości zarówno, gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy jak i o zastosowanie do jego oceny przepisów prawa. Organ obszernie wyjaśnił przesłanki podjętego rozstrzygnięcia a przytoczona na ten temat argumentacja prawna jest wyczerpująca i Sąd całkowicie się z nią zgadza.
Wbrew twierdzeniom skarżącego, Komendant Główny Policji nie naruszył art. 17 ust. 4 ustawy o broni i amunicji. Zgodnie z ww. przepisem "właściwy organ Policji odmawia wydania pozwolenia na broń osobie, która nie przedstawiła orzeczenia lekarskiego i psychologicznego, o którym mowa w art. 15 ust. 3". Owe orzeczenia jak stanowi art. 15 ust. 3 ustawy o broni i amunicji wydawane są przez upoważnionych: lekarza i psychologa i mają stwierdzać, że dana osoba ubiegająca się o pozwolenie na broń nie ma zaburzeń psychicznych i istotnych zaburzeń funkcjonowania psychologicznego i może w związku z tym dysponować bronią. Szczegółowe uregulowania dotyczące m.in. zakresu badań lekarskich i psychologicznych, lekarzy i psychologów upoważnionych do wydawania orzeczeń, trybu wydawania tych orzeczeń oraz odwoływania się od nich zawarte są w Rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 7 września 2000 r. w sprawie badań lekarskich i psychologicznych osób ubiegających się lub posiadających pozwolenie na broń. Upoważnienie do wydania tego rozporządzenia zawarte zostało w art. 15 ust. 7 ustawy o broni i amunicji.
W myśl § 8 ust. 1 i 2 cyt. wyżej rozporządzenia od orzeczenia lekarskiego i psychologicznego przysługuje zarówno osobie ubiegającej się, jak i organowi prawo złożenia odwołania na piśmie. Brak jest jakichkolwiek podstaw do twierdzenia, że owa regulacja zawarta w § 8 rozporządzenia przekracza zakres ustawowego upoważnienia, skoro zgodnie z art. 15 ust. 7 pkt 3 a) rozporządzenie ma zawierać tryb odwoływania się od orzeczeń lekarskich i psychologicznych.
W niniejszej sprawie skarżący dostarczył organowi orzeczenie lekarskie i psychologiczne, wydane w I instancji, natomiast nie poddał się badaniom przed podmiotami odwoławczymi.
W tym stanie rzeczy, skoro został uruchomiony tryb odwoławczy nie można uznać w świetle § 8 ust. 9 Rozporządzenia, aby przedstawione przez skarżącego orzeczenia były ostateczne i wiążące dla organu wydającego pozwolenie na broń.
Z tego względu Komendant Główny Policji był uprawniony, a nawet zobowiązany do wydania decyzji odmownej na podstawie art. 17 ust. 4 ustawy o broni i amunicji.
Ustosunkowując się do kolejnego zarzutu skarżącego dotyczącego naruszenia art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji należy stwierdzić, że jest on również bezzasadny. W myśl cytowanego wyżej przepisu "pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem Sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw".
Z literalnego brzmienia przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji wynika więc w sposób oczywisty, że nie chodzi tylko o sytuacje, gdy doszło do skazania za przestępstwo określone w tym przepisie, ale o każdą inną sytuację wskazującą na to, że istnieje uzasadniona obawa, że broń może być użyta w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego.
Według oceny Sądu, Komendant Główny Policji, jak i Wojewódzki Komendant Policji w L. należycie ową uzasadnioną obawę uzasadniły.
W dacie wydania decyzji w sprawie skarżący nadal figurował w Krajowym Rejestrze Karnym Ministerstwa Sprawiedliwości jako osoba skazana za dwa czyny z art. 190 § 1 k.k. (groźby karalne).
Powyższa informacja jak i inne fakty z przeszłości skarżącego m.in. znęcanie się nad osobami bliskimi pod wpływem alkoholu, liczne przewinienia łowieckie dawały podstawę organom Policji do uznania, iż nie jest on osobą gwarantującą w przyszłości przestrzeganie przepisów dotyczących posługiwania się bronią.
Za bezpodstawny należy również uznać zarzut skarżącego dotyczący naruszenia art. 15 k.p.a. Jak to słusznie podniósł Komendant Główny Policji, zgodnie z zasadą administracyjności organ odwoławczy obowiązany jest ponownie rozpoznać i rozstrzygnąć sprawę rozstrzygniętą decyzją organu I instancji z zastrzeżeniem rozwiązania przyjętego w art. 138 § 3 k.p.a. Organ odwoławczy nie może zatem ograniczyć się tylko do kontroli decyzji organu I instancji a obowiązany jest ponownie rozpatrzyć sprawę. Dlatego też Komendant Główny Policji był uprawniony do własnej oceny materiału dowodowego w sprawie.
Z tych wszystkich względów wobec niezasadności zarzutów skargi Sąd orzekł o jej oddaleniu na mocy art. 151 p.p.s.a.