VI SA/WA 865/22

VI SA/Wa 865/22 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2022-11-21
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-04-01
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Jakub Linkowski /sprawozdawca/
Magdalena Maliszewska /przewodniczący/
Sławomir Kozik
Symbol z opisem
6461 Wynalazki
Hasła tematyczne
Inne
Sygn. powiązane
II GSK 828/23 - Postanowienie NSA z 2023-10-26
Skarżony organ
Urząd Patentowy RP
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 329
151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA WSA Magdalena Maliszewska Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Kozik Sędzia WSA Jakub Linkowski (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 21 listopada 2022 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi [...] z siedzibą w W. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 22 grudnia 2021 r., nr [...] w przedmiocie oddalenia wniosku o unieważnienie patentu na wynalazek oddala skargę
Uzasadnienie
Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest decyzja Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] grudnia 2021 r. znak [...] którą organ po rozpoznaniu na rozprawie w dniu [...] grudnia 2021 r. sprawy o unieważnienie patentu europejskiego na wynalazek pt. "[...]", nr [...] udzielonego na rzecz R. P. zamieszkałego w [...], Hiszpania oraz N. P. zamieszkałej w [...], Hiszpania, wszczętej na skutek wniosku złożonego przez R. SA z siedzibą w W., na podstawie art. 54 i art. 56 Konwencji o udzielaniu patentów europejskich sporządzonej w Monachium dnia 5 października 1973 r. ( Dz.U.2004 r. poz. 79). i art. 89 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 921 w zw. z art. 315 ust. 3 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (t.j. Dz.U. z 2021 poz. 324) a także art. 98 k.p.c. w zw. z art. 256 ust. 2 p.w.p.
- oddalił wniosek oraz przyznał uprawnionym z patentu od R. SA kwotę 1617 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Decyzję wydano w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych.
Pismem z dnia 3 grudnia 2020 r. firma R. SA z siedzibą w W. (dalej: wnioskodawca) wniosła o unieważnienie patentu europejskiego pt. "[...]" nr [...] w zakresie wywołującym skutki na terytorium Polski. Jako podstawę prawną wnioskodawca wskazał art. 89 ust. 1 pkt 1 p.w.p w związku z art. 921 p.w.p.
Wnioskodawca podniósł, że wynalazek chroniony patentem [...] nie jest nowy i nie ma poziomu wynalazczego (art. 54 i art. 56 Konwencji o patencie europejskim).
Wnioskodawca wywiódł, że ma interes prawny w unieważnieniu patentu [...], bowiem uprawniony wnosi roszczenia, które ograniczają prawa wnioskodawcy w prowadzeniu działalności gospodarczej.
Do wniosku o unieważnienie ww. patentu, przedłożono dziewięć załączników, z których sześć stanowi dowody w sprawie:
D1 Kserokopia pisma dotyczącego naruszeń praw do patentu [...] (karty 28-26 akt adm. sprawy),
D2 Kserokopia opisu patentowego [...] w języku angielskim (karty 17-15 akt sprawy),
D3 Kserokopia opisu patentowego [...] w języku angielskim (kartyl4-12 akt sprawy),
D4 Kserokopia opisu ochronnego polskiego wzoru użytkowego [...] (karty 11-7 akt sprawy),
D5 Kserokopia dokumentu dotyczącego wzoru przemysłowego [...] w języku niemieckim (karty 6-5 akt sprawy).
D6 Kserokopia dokumentu dotyczącego wzoru przemysłowego [...] w języku niemieckim (karty 4-3 akt adm. sprawy).
W dniu 11 maja 2021 r. do Urzędu Patentowego wpłynęła odpowiedź uprawnionych na wniosek o unieważnienie patentu europejskiego [...]. Uprawnieni wnieśli o oddalenie wniosku o unieważnienie w całości oraz przedstawili stanowisko w sprawie argumentując brak zasadności złożonego wniosku. Do swojej odpowiedzi uprawnieni nie dołączyli żadnych dowodów.
Na skutek uznania przez uprawnionych wniosku o unieważnienie patentu [...], za bezzasadny sprawa została skierowana do rozstrzygnięcia w trybie postępowania spornego.
W dniu 29 września 2021 r. wnioskodawca, do akt sprawy, złożył następujące dowody: uwierzytelnione tłumaczenie opisów patentowych:
D7 Uwierzytelnione tłumaczenie opisu patentowego [...] (karty 107-99 akt adm. sprawy),
D8 Uwierzytelnione tłumaczenie opisu patentowego [...] (karty 98-92 akt sprawy],
D9 Uwierzytelnione tłumaczenie dokumentu dotyczącego wzoru przemysłowego [...], (karty 110-108 akt sprawy),
D10 Uwierzytelnione tłumaczenie dokumentu dotyczącego wzoru przemysłowego [...] (karty 113-111 akt sprawy),
Na rozprawie w dniu [...] grudnia 2021 r. strony dokonały reasumpcji treści wniosków. Strony nie złożyły dodatkowych wniosków formalnych.
Wnioskodawca podtrzymał wniosek o unieważnienie patentu europejskiego [...] na wynalazek pt. "[...]". Podtrzymał wszystkie argumenty i twierdzenia zawarte we wniosku oraz w pismach procesowych.
Uprawnieni natomiast, podtrzymali stanowisko dotyczące oddalenia wniosku o unieważnienie patentu, jak i wszystkie argumenty i twierdzenia zawarte w odpowiedzi na wniosek oraz w pismach procesowych. Uprawnieni okazali wytwory wykonane według przedmiotowego patentu i wyjaśnili, że żaden z dokumentów wymienionych we wniosku o unieważnienie nie odnosi się do cechy znamiennej spornego wynalazku jaką jest zagłębienie na dolnych ramionach klamry. Wnioskodawca, po okazaniu dowodów z akt, wyjaśnił, że zarówno rozwiązania w patencie amerykańskim, jak i niemieckich wzorach przemysłowych posiadają rozwidlenie oraz wnękę.
Kolegium Orzekające Urzędu Patentowego po rozpatrzeniu całego materiału zgromadzonego w przedmiotowej sprawie, wysłuchaniu stron oraz wyjaśnieniu stanu faktycznego sprawy swoją decyzją z dnia [...] grudnia 2021 r. znak [...] oddaliło wniosek o unieważnienie przedmiotowego patentu oraz przyznało uprawnionym z patentu zwrot kosztów postępowania w sprawie.
W uzasadnieniu decyzji Urzędu Patentowego wskazano, że wniosek o unieważnienie przedmiotowego patentu nie zasługuje na uwzględnienie.
Organ podał, że we wniosku uruchamiającym postępowanie w trybie spornym podniesione zostały zarzuty z art. 89 ust. 1 pkt 1 p.w.p w związku z art. 921 p.w.p. oraz art. 54 i art. 56 Konwencji o udzielaniu patentów europejskich (Dz.U.2004 r. nr 79 poz. 737).
Urząd Patentowy stwierdził, że zgodnie z art. 89 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy p.w.p., patent może zostać unieważniony w całości lub w części, na wniosek każdego, kto wykaże, że nie zostały spełnione warunki wymagane do uzyskania patentu.
Według art. art. 921 p.w.p. przepisy stosuje się odpowiednio do unieważnienia patentu europejskiego udzielonego w trybie określonym w Konwencji o patencie europejskim. Organ podał, że zgodnie z przepisami obowiązującymi w dacie złożenia wniosku, wnioskodawca nie był zobowiązany do wykazania interesu prawnego uzasadniającego wystąpienie o unieważnienie patentu europejskiego [...] w zakresie wywołującym skutki na terytorium Polski.
Organ wskazał, że dowód w postaci wezwania do zaniechania naruszeń, oznaczony jako D1, złożony przez wnioskodawcę do wniosku o unieważnienie patentu, nie może stanowić dowodu podważającego nowość, czy też poziom wynalazczy spornego wynalazku. Niezależnie od faktu uznania przez wnioskodawcę ww. pisma jako roszczenia uprawnionych ograniczającego prawa wnioskodawcy – to kwestia ta nie leży we właściwości Urzędu Patentowego.
Rozpoznając sprawę, co do meritum Kolegium Orzekające uznało, że podstawą wniosku o unieważnienie patentu jest brak nowości oraz brak poziomu wynalazczego spornego wynalazku.
Dokonując oceny zdolności patentowej spornego wynalazku Kolegium Orzekające kierowało się przepisami materialnymi wynikającymi z Konwencji o udzielaniu patentów europejskich (Dz.U.2004 r. nr 79 poz. 737) obowiązującymi w dacie zgłoszenia spornego rozwiązania, jako że przedmiotowy wniosek dotyczy unieważnienia patentu europejskiego.
Zgodnie z artykułem 54 ust. 1 kpe wynalazek uważa się za nowy, jeżeli nie jest on częścią stanu techniki. Według ust. 2 uważa się, że stan techniki obejmuje wszystko to, co przed datą dokonania europejskiego zgłoszenia patentowego zostało udostępnione do wiadomości publicznej w formie pisemnego lub ustnego opisu, przez stosowanie bądź w każdy inny sposób.
Zgodnie z artykułem 56 kpe wynalazek uważa się za wykazujący poziom wynalazczy, jeżeli dla specjalisty z danej dziedziny nie wynika on w sposób oczywisty ze stanu techniki. Jeżeli stanem techniki objęte są dokumenty, o których mowa w artykule 54 ust. 3 kpe, nie są one brane pod uwagę przy ocenie poziomu wynalazczego.
Urząd Patentowy, w pierwszej kolejności przeanalizował kwestię nowości spornego wynalazku, a następnie dokonało oceny jego poziomu wynalazczego.
W uzasadnieniu decyzji podkreślono, że zarzut braku nowości spornego wynalazku został oparty przez wnioskodawcę na twierdzeniu o zbieżności cech technicznych spornego rozwiązania, określonego w zastrzeżeniu niezależnym i cech technicznych rozwiązań ujawnionych w dowodach załączonych do wniosku o unieważnienie patentu. W zakresie zarzutu braku nowości wnioskodawca wskazał następujące przeciwstawienia, oznaczone w uzasadnieniu, jako: D4, D7-D10.
Organ wskazał, że zakres ochrony patentowej wynalazku określają cechy techniczne tego wynalazku, a nie odwołania do elementów zewnętrznych, w tym cech technicznych tych elementów. W związku z powyższym, nie jest istotne dla oceny nowości i poziomu wynalazczego spornego wynalazku, czy element mocujący jest wystrzeliwany z urządzenia, jak również czy wgłębienia na dolnych końcach ramion klamry mają profil dopełniający do kształtu wylotu urządzenia, bowiem urządzenie, w tym jego kształt, nie stanowi elementu składowego klamry, a zatem nie określa spornego wynalazku i nie świadczy o jego zdolności patentowej.
Podobnie, w ocenie organu, nie ma znaczenia, dla oceny zdolności patentowej spornego wynalazku czy postawa klamry usytuowana jest przed otworem wylotowym urządzenia. Ponieważ czynność umieszczenia podstawy klamry, a zatem i całej klamry, nie jest cechą techniczną dla rozwiązania w kategorii "wytwór zdeterminowany przestrzennie".
Mając powyższe na względzie organ patentowy stwierdził, że nie mogą stanowić skutecznego przeciwstawienia dowody oznaczone jako D9 i D10. Kolegium Orzekające uznało dowody w postaci informacji o niemieckich wzorach przemysłowych [...] oraz [...] (D9 oraz D10), jako nieskutecznie złożone, ponieważ żaden z wymienionych dowodów nie został oznaczony datą, która świadczyłaby, że rozwiązania, których dowody te dotyczą, stanowią stan techniki dla spornego patentu, tj. były znane przed datą zgłoszenia spornego rozwiązania. Oba dokumenty (D9 i D10) zostały oznaczone tą samą datą, tj. [...].11.2020 r., a zatem datą późniejszą od daty zgłoszenia spornego wynalazku., tj. [...].04.2006 r. W związku z powyższym dokumenty te, jako niestanowiące stanu techniki dla spornego wynalazku, nie mogły zostać wzięte pod uwagę, jako podważające lub nie zdolność patentową spornego rozwiązania.
Organ wyjaśnił, że z dowodów D9 i D10 nie wynika również żadne powiązanie ich treści z widniejącymi na nich rysunkami. Treści dokumentów nie odnoszą się do dołączonych rysunków, brak jest również jakichkolwiek oznaczeń, które odwoływałyby się do elementów widocznych na rysunkach, bądź cech technicznych wytworu widocznego na tych rysunkach. Co więcej, tożsame nazwy, ta, widoczna na wytworze oraz nazwa właściciela, wynikająca z treści dokumentu nie mogą stanowić o potwierdzeniu, że nawiązują do tego samego wytworu. Właściciel może być np. producentem wielu różnych, bądź zbliżonych sobie rozwiązań, na których umieszczana jest jego nazwa, zatem dopiero jednoznacznie określenie charakterystycznych cech konstrukcyjnych wytworu w połączeniu z ich ilustracją mogłoby, w sposób wiarygodny, świadczyć o tym, że dotyczą tego samego produktu. Organ zaznaczył, że niezależnie od powyższego, nawet jeśli rysunki klamer w obu dokumentach niemieckich rzeczywiście ilustrowałyby wzory przemysłowe o numerach wymienionych w tytułach tych dokumentów, dowody D9 i D10, i tak nie zostałyby uwzględnione, ze względu na ich datę sporządzenia. Drugą, istotną sprawą dotyczącą dowodów D9 i D10 jest fakt, że odwołują się do nieistniejących rozwiązań wzorów przemysłowych, oznaczonych odpowiednio numerami [...] i [...]. Jak wynika, z dołączonego do wniosku o unieważnienie patentu tłumaczenia ww. dokumentów, akta papierowe, dotyczące obu wzorów, zostały zniszczone, a wzory usunięte. Kolegium Orzekające, w ramach starannego i dogłębnego rozpatrzenia dowodów D9 i D10, dokonało samodzielnego sprawdzenia, że żadnego z ww. wzorów przemysłowych nie można odnaleźć w dostępnych bazach patentowych, zarówno międzynarodowych jak i niemieckich - co potwierdza informacje zawarte w tłumaczeniach dowodów D9 i D10. Powyższe skutkuje tym, że znawca, odtwarzający sporne rozwiązanie, nie mógłby się oprzeć, podczas jego realizacji, na dokumentach, które nie istnieją, a zatem również nie wywiódłby na ich podstawie żadnych cech technicznych, które mogłyby odpowiadać cechom technicznym spornego wynalazku. Co więcej, nawet jeśli wzory przemysłowe, o których mowa w złożonych dowodach D9 i D10, byłyby dostępne czy to w postaci papierowej, czy w postaci elektronicznej w bazach internetowych, mogłyby one stanowić dowody w przedmiotowym sporze tylko wówczas, jeśli zostałyby dołączone do wniosku o unieważnienie patentu, bądź złożone do akt w trakcie postępowania spornego jako samodzielne dokumenty. Takich dokumentów jednak nie przedstawiono. Sama wzmianka, w treści dowodów D9 i D10, o dokumentach, które mogłyby podważać zdolność patentową spornego rozwiązania (do czego odnosi się również w swoim stanowisku wnioskodawca, str.5 wnioskuj, nie stanowi dowodu w sprawie, bowiem nie ujawnia żadnych cech technicznych rozwiązań, do których nawiązują te dokumenty.
Organ patentowy stwierdził ponadto, że żaden z pozostałych dowodów, tj. D4, D7, oraz D8, złożonych przez wnioskodawcę, nie stanowi dowodu podważającego nowość spornego wynalazku.
W dokumencie D4 ujawniono klamrę do rur posiadającą dwa górne ramiona, których łukowe końcówki, mocująca (oznaczona jako 4 , zastrz. 1, Fig.1) i przytrzymująca (oznaczona jako 6, zastrz. 1. Fig.1), spełniają rolę sprężystych zatrzasków. [...] posiada od zewnątrz opaskę dociskową (oznaczona jako 7, zastrz. 1, Fig.1), która przymocowana jest na zawiasowym przewężeniu do jednego z górnych ramion klamry. Uchwyt do rury, od strony podstawy jest pełny i zawiera wypustki podporowe (oznaczone jako 11, opis str.4, Fig1), które umożliwiają wzdłużny przesuw rury podczas pracy całej instalacji. Klamra nie posiada dolnych ramion z zagłębieniami.
Cechy techniczne ujawnione w dokumencie D4 nie są zatem tożsame z cechami technicznymi spornego rozwiązania, wymienionymi w zastrzeżeniu niezależnym, zatem dowód oznaczony jako D4 nie podważa nowości spornego wynalazku.
W amerykańskim opisie patentowym D7 została ujawniona klamra do rur zawierająca dwa boczne ramiona (elementy oznaczone jako 51, 52, na Fig.1), miedzy którymi umieszcza się rurę, które poprzez przeguby łączą się z podstawą służącą do umieszczania w niej elementu mocującego do ściany. Każde z ramion posiada dolny koniec, bliższy podstawie (elementy oznaczone jako 51a, 52a, na Fig.1), jak i górny koniec, odległy od postawy, który posiada elementy służące do zablokowania obu ramion po ich zamknięciu (elementy oznaczone jako 81, 82, na Fig.1). Do zamknięcia ramion dochodzi na skutek wywierania siły na rurę, podczas jej osadzania, w kierunku elementu mocującego. Ramiona dolne (zawiasy) są przystosowane do współpracy z elementem mocującym, w taki sposób, że odległość pomiędzy nimi pozostaje stała (str. 9 tłumaczenia). [...] posiada również na górnych końcach ramion, od strony zewnętrznej występy (oznaczone jako 11, 12, na Fig. 1), które umożliwiają zastosowanie dodatkowego narzędzia do zablokowania, bądź odblokowania klamry.
Na żadnym z rysunków w dokumencie D7 nie została ujawniona następująca, konstrukcyjna cecha techniczna spornego wynalazku, tj. że "elementy łączące do urządzenia mocującego zawierają wgłębienia na dolnym końcu ramion". Podobnie w treści opisu i zastrzeżeń, w dokumencie D7 nie ma żadnego wskazania, że na dolnym końcu ramion klamry znajdują się wgłębienia.
Cechy techniczne spornego wynalazku określone w zastrzeżeniu niezależnym nie są zatem tożsame z cechami technicznymi rozwiązania przedstawionego w dokumencie D7, zatem dokument ten nie podważa nowości spornego rozwiązania.
W amerykańskim opisie patentowym D8 ujawniono klamrę do rur, której górne końce ramion zaopatrzone są w ząbki (por. Fig.1), stanowiące elementy sprzęgające oba ramiona ze sobą, co skutkuje ich blokadą po umieszczeniu w klamrze rury. Dolne końce ramion klamry po ich wewnętrznych stronach (w kierunku podstawy) są zaopatrzone w haki (oznaczone jako 15, Fig.1), które sprzęgają się z występami (oznaczone jako 7, Fig.1) podstawy podczas umieszczania w klamrze masywnych, ciężkich rur (co jest widoczne na Fig. 4). Budowa dolnych końców ramion umożliwia odciążenie, w trakcie montażu rury, elementów klamry łączących podstawę z ramionami i zapobiega ich uszkodzeniu. Dokument D8 nie ujawnia, aby dolne ramiona klamry zawierały wgłębienia.
Organ stwierdził, ze cechy techniczne ujawnione w dokumencie D8 nie są tożsame z cechami technicznymi spornego rozwiązania, wymienionymi w zastrzeżeniu niezależnym, zatem dowód oznaczony jako D8 nie podważa nowości spornego wynalazku.
Wobec braku ujawnienia wszystkich cech technicznych określonych w zastrzeżeniu niezależnym spornego wynalazku, w dokumentach patentowych D4, D7, D8, żaden z nich, rozpatrywany samodzielnie czy w dowolnym ich połączeniu, nie doprowadziłby znawcy do rozwiązania identycznego z zastrzeganym. W związku z tym, sporne rozwiązanie, przedstawione w zastrzeżeniu patentowym niezależnym jest nowe w świetle dowodów D4, D7 i D8.
W związku z uznaniem przez Kolegium Orzekające, że sporny wynalazek, określony w zastrzeżeniu niezależnym jest nowy, również jego warianty i rozwiązania szczegółowe, określone w zastrzeżeniach zależnych, w powiązaniu z zastrzeżeniem niezależnym, do którego się odwołują bezpośrednio, bądź pośrednio, spełniają wymóg nowości.
Kolegium Orzekające Urzędu Patentowego nie znalazło, a wnioskodawca nie wykazał żadnych wiarygodnych przesłanek, które pozwoliłyby stwierdzić, że sporny wynalazek nie posiada poziomu wynalazczego.
Organ podkreślił, iż wnioskodawca, w treści wniosku, nie uzasadnił braku poziomu wynalazczego, ani nie wskazał, które przeciwstawienia, złożone, jako dowody w sprawie, miałyby stanowić o niespełnieniu wymogu artykułu 56 kpe przez sporne rozwiązanie. Wobec powyższego, Kolegium Orzekające, rozpatrując w pełni przedmiotową sprawę i dokonując oceny wszystkich okoliczności powołanych we wniosku o unieważnienie, przyjęło, że powołane przez wnioskodawcę dowody, oznaczone jako D4, D7-D10 (z wyłączeniem D9 i D10, uznanych za nieskutecznie złożone), stanowią również przeciwstawienia w zakresie zarzutu braku poziomu wynalazczego.
Kolegium Orzekające stwierdziło, że dowody D4, D7 i D8, zarówno każdy z osobna, jak i rozważane w dowolnym połączeniu ze sobą, nie zaprzeczają poziomowi wynalazczemu spornego rozwiązania, ponieważ nie doprowadziłyby znawcy do rozwiązania identycznego ze spornym wynalazkiem zastrzeganym w zastrzeżeniu niezależnym, niezależnie od tego, który z ww. dowodów znawca, realizujący sporny wynalazek, uznałby za ujawniający najbliższe spornemu rozwiązanie. [...] ujawniona w dokumencie D4, w ogóle nie posiada dolnych ramion, dodatkowo blokada rury w klamrze jest dwustopniowa, bowiem oprócz zazębiania się ze sobą górnych końców ramion klamry, rura zostaje dociśnięta przez zewnętrzną opaskę. Głównym problemem, jakie rozwiązuje wynalazek przedstawiony w dokumencie D4 jest utrzymanie rury i możliwość dostosowania jej położenia (ślizganie rury po wypustkach utworzonych od strony wewnętrznej klamry] do całego pracującego układu instalacji grzewczej, co ma związek z rozszerzalnością cieplną tego układu.
W dokumencie D7 ujawnione rozwiązanie, posiada cechy konstrukcyjne, w postaci zawiasów na górnych końcach ramion, które umożliwiają zablokowanie klamry po umieszczeniu w niej rury, a od zewnątrz występy pozwalające na użycie dodatkowego narzędzia podczas blokowania ramion klamry. Występy zewnętrzne umożliwiają również łatwe otwarcie klamry w celu jej demontażu i wyjęcia rury.
Wynalazek z dokumentu D8 rozwiązuje problem automatycznego blokowania klamry po włożeniu rury, przy czym blokada następuje zarówno od strony górnych końców ramion, które się wzajemnie zazębiają, jak i od strony dolnych końców ramion, które blokowane są w zagłębieniach podstawy odciążając jednocześnie łączniki pomiędzy ramionami, a podstawą.
Zdaniem organu, w żadnym z dowodów D4, D7 i D8 ujawnione w nich klamry do rur nie posiadają elementów łączących zwierających wgłębienia na dolnym końcu ramion. Żaden z ww. dokumentów nie ujawnia również wskazania, na podstawie którego znawca realizujący sporny wynalazek doszedłby w dacie zgłoszenia do rozwiązania o identycznym zespole cech technicznych, co sporny wynalazek określony w zastrzeżeniu niezależnym.
Podobnie, rozwiązania ujęte w zastrzeżeniach zależnych, stanowiące warianty lub rozwiązania szczegółowe wynalazku określonego w zastrzeżeniu niezależnym, w powiązaniu z tym wynalazkiem, również posiadają poziom wynalazczy.
Reasumując Urząd Patentowy stwierdził, że sporny wynalazek przedstawiony w opisie patentowym [...], w świetle przedstawionych dowodów, w dacie zgłoszenia był nowy i posiadał poziom wynalazczy. Wobec powyższego organ oddalił wniosek o unieważnienie przedmiotowego patentu.
Powyższa decyzja Urzędu Patentowego z dnia [...] grudnia 2021 r. została w całości zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez R. S.A.
Skarżonej decyzji zarzucono:
1) rażące naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, to jest:
a) art. 77 § 1 w zw. z art. 7 k.p.a. poprzez brak podjęcia wszelkich niezbędnych kroków do dokładnego wyjaśnienia sprawy oraz zaniechania wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego złożonego w sprawie, w szczególności:
- całkowite pominięcie dowodów oznaczonych w zaskarżonej decyzji jako dowody D2, D3, D5 i D6, stanowiące materiały źródłowe załączonych przez skarżącą uwierzytelnionych tłumaczeń;
- uznanie, wskutek samodzielnego sprawdzenia przez organ, że wzorów przemysłowych wynikających z dowodów D5 i D6 nie można odnaleźć w dostępnych bazach patentowych, zarówno międzynarodowych jak i niemiecki, podczas gdy wzory te można odnaleźć chociażby w niemieckim rejestrze ogólnodostępnym na stronie internetowej pod adresem register.dpma.de - co doprowadziło do błędnych ustaleń faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonej decyzji, a w konsekwencji przyczyniło się do wydania decyzji nieznajdującej oparcia w materiale dowodowym i błędne zastosowanie przepisów prawa materialnego;
b) art. 80 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a. poprzez nieprawidłową, tj. dowolną - a nie swobodną, ocenę zgromadzonych dowodów, a w szczególności poprzez:
- pominięcie przedstawionych dokumentów stanowiących wcześniejszy stan techniki, oznaczonych w zaskarżonej decyzji jako dowody D2, D3, D5 i D6 i oparcie się wyłącznie na analizie uwierzytelnionych tłumaczeń tychże dokumentów, podczas gdy ocena uwierzytelnionych tłumaczeń powinna odbywać się w ścisłym związku materiałem źródłowym;
- uznanie, że dowody oznaczone w decyzji jako D9 i D10, będące uwierzytelnionymi tłumaczeniami dowodów D5 i D6 zostały "nieskutecznie złożone", ponieważ żaden z wymienionych dowodów nie został oznaczony datą, która świadczyłaby, że rozwiązania te były znane przed datą spornego zgłoszenia, podczas gdy z dowodów tych jednoznacznie wynika, że rozwiązania w nich przedstawione zostały ujawnione [...].10.2001 r.;
- uznanie, że dowody oznaczone w decyzji jako D9 i D10, będące uwierzytelnionymi tłumaczeniami dowodów D5 i D6 w żaden sposób nie mogą zostać powiązane z widniejącymi na nich rysunkami, podczas gdy rysunki zaprezentowane w analizowanych dokumentach poprzedzone są sformułowaniem "reprezentacja wzoru" zaś same rysunki oznaczone numerem zgłoszenia wzoru, co jednoznacznie pozwala na ich powiązanie i identyfikację;
- uznanie, że dowody oznaczone w decyzji jako D9 i D10, będące uwierzytelnionymi tłumaczeniami dowodów D5 i D6 odwołują się do nieistniejących rozwiązań wzorów przemysłowych, podczas gdy zniszczenie akt papierowych wynika z migracji baz danych papierowych do baz elektronicznych;
- uznanie, że amerykańskim opisie patentowym (dowód oznaczony w decyzji jako D8, będący uwierzytelnionym tłumaczeniami dowodu D3) nie ujawniono wgłębień w dolnych ramionach klamry, podczas gdy z opisu wynika, że "Wewnętrzne części końcowe 5 są rozwidlone, jak pokazano na Fig. 2, tak aby można było nałożyć narzędzie na środki mocujące, nie pokazane, takie jak śruby lub tym podobne, w celu zamocowania zacisku rury do ściany lub podobnej powierzchni", co świadczy o ujawnieniu wgłębień;
co w konsekwencji powoduje, że dokonana przez organ ocena zgromadzonego materiału jest sprzeczna z doświadczeniem życiowym, zasadami współżycia społecznego, wiedzą z zakresu prawa własności przemysłowej i wiedzą techniczną i doprowadziła to błędnego uznania przez organ, że wynalazek objęty patentem [...] jest nowy i posiada poziom wynalazczy - gdzie prawidłowa ocena dowodów przedłożonych w postępowaniu winna była doprowadzić organ do oceny przeciwnej i unieważnienia patentu;
c) art. 107 par. 3 k.p.a. w zw. z art. 8 k.p.a., art. 9 i art. 11 k.p.a. poprzez:
- nieodniesienie się lub niewystarczające odniesienie się lub błędne odniesienie się w uzasadnieniu decyzji do zebranego w sprawie materiału dowodowego, w tym w szczególności powodów odmówienia wiarygodności i mocy dowodowej dokumentom D9 i D10 będących uwierzytelnionym tłumaczeniem dokumentów D5 i D6 oraz przyczyn pominięcia dowodu z dokumentów D5 i D6;
- niewyjaśnienie w uzasadnieniu skarżonej decyzji toku rozumowania, którym kierował się Urząd ustalając, że wynalazek ujawniony w patencie [...] spełnia przesłanki nowości i poziomu wynalazczego, co uniemożliwia pełne zrozumienie i ocenę wniosków, którymi kierował się Urząd, wydając decyzję; co w konsekwencji doprowadziło do nieprawidłowego sformułowania uzasadnienia decyzji i braku możliwości jej kontroli.
2) naruszenie przepisów prawa materialnego, to jest art. 89 ust. 1 w zw. z art. 24, art. 26 ust. 1 art. 921 p.w.p. oraz art. 54 i 56 konwencji o udzielaniu patentów europejskich (Dz.U. z 2004 r., Nr 79, poz. 737) poprzez ich błędne zastosowanie i oddalenie wniosku o unieważnienie patentu [...], pomimo niespełnienia w dacie zgłoszenia przez wynalazek ujawniony tym patentem przesłanek zdolności patentowej, w szczególności braku nowości i poziomu wynalazczego, co winno skutkować unieważnieniem patentu;
W uzasadnieniu skargi strona skarżąca rozwinęła przedstawione zarzuty.
Wskazując na powyższe naruszenia prawa, strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania.
Skarżąca wniosła także o zasądzenie kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Odpowiadając na skargę Urząd Patentowy wniósł o jej oddalenia podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ w zaskarżonej decyzji nie można dopatrzyć się naruszenia prawa, które zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a lub c ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, obligowałyby Sąd do uchylenia tego aktu. Nie zachodzą także w kontrolowanym postępowaniu wady kwalifikowane, uzasadniające stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji ani podstawy do wznowienia postępowania administracyjnego.
Sąd zauważa, że z akt niniejszej sprawy jednoznacznie wynika, że Urząd Patentowy przeprowadził dokładną analizę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i na tej podstawie wydał prawidłowe rozstrzygnięcie.
Sąd stwierdza, że przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest kwestia unieważnienie patentu europejskiego na wynalazek pt. "[...]", nr [...].
Zdaniem Sądu, Urząd Patentowy w toku prowadzonego postępowania wykazał, że wniosek o unieważnienie patentu na przedmiotowy wynalazek był niezasadny.
W pierwszej kolejności należy zauważyć, że podstawą wniosku strony (obecnie skarżącej) o unieważnienie patentu na przedmiotowy wynalazek był brak nowości oraz brak poziomu wynalazczego spornego wynalazku.
Dokonując oceny zdolności patentowej spornego wynalazku prawidłowo Urząd Patentowy kierował się przepisami materialnymi wynikającymi z Konwencji o udzielaniu patentów europejskich (Dz.U.2004 r. nr 79 poz. 737) obowiązującymi w dacie zgłoszenia spornego rozwiązania, jako że przedmiotowy wniosek dotyczy unieważnienia patentu europejskiego. Zgodnie z artykułem 54 ust. 1 kpe wynalazek uważa się za nowy, jeżeli nie jest on częścią stanu techniki. Według ust. 2 uważa się, że stan techniki obejmuje wszystko to, co przed datą dokonania europejskiego zgłoszenia patentowego zostało udostępnione do wiadomości publicznej w formie pisemnego lub ustnego opisu, przez stosowanie bądź w każdy inny sposób.
Z artykułu 56 kpe wynika natomiast, że wynalazek uważa się za wykazujący poziom wynalazczy, jeżeli dla specjalisty z danej dziedziny nie wynika on w sposób oczywisty ze stanu techniki. Jeżeli stanem techniki objęte są dokumenty, o których mowa w artykule 54 ust. 3 kpe, nie są one brane pod uwagę przy ocenie poziomu wynalazczego.
Prawidłowo w ocenie Sądu, Urząd Patentowy, przeanalizował kwestię nowości spornego wynalazku, a następnie dokonał oceny jego poziomu wynalazczego.
Zarzut braku nowości spornego wynalazku został oparty przez wnioskodawcę na twierdzeniu o zbieżności cech technicznych spornego rozwiązania, określonego w zastrzeżeniu niezależnym i cech technicznych rozwiązań ujawnionych w dowodach załączonych do wniosku o unieważnienie patentu. W zakresie zarzutu braku nowości wnioskodawca wskazał następujące przeciwstawienia, oznaczone w uzasadnieniu, jako: D4, D7-D10.
Organ odniósł się w zaskarżonej decyzji do stawianych przez wnioskodawcę zarzutów. Organ patentowy zasadnie wskazał, że zakres ochrony patentowej wynalazku określają cechy techniczne tego wynalazku, a nie odwołania do elementów zewnętrznych, w tym cech technicznych tych elementów. W związku z powyższym, nie jest istotne dla oceny nowości i poziomu wynalazczego spornego wynalazku, czy element mocujący jest wystrzeliwany z urządzenia, jak również czy wgłębienia na dolnych końcach ramion klamry mają profil dopełniający do kształtu wylotu urządzenia, bowiem urządzenie, w tym jego kształt, nie stanowi elementu składowego klamry, a zatem nie określa spornego wynalazku i nie świadczy o jego zdolności patentowej. Podobnie, nie ma znaczenia, dla oceny zdolności patentowej spornego wynalazku czy postawa klamry usytuowana jest przed otworem wylotowym urządzenia. Ponieważ czynność umieszczenia podstawy klamry, a zatem i całej klamry, nie jest cechą techniczną dla rozwiązania w kategorii "wytwór zdeterminowany przestrzennie". Mając powyższe na względzie organ patentowy słusznie stwierdził, że nie mogą stanowić skutecznego przeciwstawienia dowody oznaczone jako D9 i D10. Zasadnie uznano dowody w postaci informacji o niemieckich wzorach przemysłowych [...] oraz [...] (D9 oraz D10), jako nieskutecznie złożone, ponieważ żaden z wymienionych dowodów nie został oznaczony datą, która świadczyłaby, że rozwiązania, których dowody te dotyczą, stanowią stan techniki dla spornego patentu, tj. były znane przed datą zgłoszenia spornego rozwiązania. Oba dokumenty (D9 i D10) zostały oznaczone tą samą datą, tj. [...].11.2020 r., a zatem datą późniejszą od daty zgłoszenia spornego wynalazku., tj. [...].04.2006 r. W związku z powyższym dokumenty te, jako niestanowiące stanu techniki dla spornego wynalazku, nie mogły zostać wzięte pod uwagę, jako podważające lub nie zdolność patentową spornego rozwiązania.
W toku postępowania przed Urzędem Patentowym wyjaśniono, że z dowodów D9 i D10 nie wynika również żadne powiązanie ich treści z widniejącymi na nich rysunkami. Treści dokumentów nie odnoszą się do dołączonych rysunków, brak jest również jakichkolwiek oznaczeń, które odwoływałyby się do elementów widocznych na rysunkach, bądź cech technicznych wytworu widocznego na tych rysunkach. Organ słusznie zaznaczył, że nawet jeśli rysunki klamer w obu dokumentach niemieckich rzeczywiście ilustrowałyby wzory przemysłowe o numerach wymienionych w tytułach tych dokumentów, dowody D9 i D10, i tak nie zostałyby uwzględnione, ze względu na ich datę sporządzenia. Drugą, istotną okolicznością dotyczącą dowodów D9 i D10 dostrzeżoną przez organ jest fakt, że odwołują się one do nieistniejących rozwiązań wzorów przemysłowych, oznaczonych odpowiednio numerami [...] i [...]. Jak bowiem wynika, z dołączonego do wniosku o unieważnienie patentu tłumaczenia ww. dokumentów, akta papierowe, dotyczące obu wzorów, zostały zniszczone, a wzory usunięte. Kolegium Orzekające, w ramach starannego i dogłębnego rozpatrzenia dowodów D9 i D10, dokonało samodzielnego sprawdzenia, że żadnego z ww. wzorów przemysłowych nie można odnaleźć w dostępnych bazach patentowych, zarówno międzynarodowych jak i niemieckich - co potwierdza informacje zawarte w tłumaczeniach dowodów D9 i D10. Powyższe skutkuje tym, że znawca, odtwarzający sporne rozwiązanie, nie mógłby się oprzeć, podczas jego realizacji, na dokumentach, które nie istnieją, a zatem również nie wywiódłby na ich podstawie żadnych cech technicznych, które mogłyby odpowiadać cechom technicznym spornego wynalazku. Co więcej, nawet jeśli wzory przemysłowe, o których mowa w złożonych dowodach D9 i D10, byłyby dostępne czy to w postaci papierowej, czy w postaci elektronicznej w bazach internetowych, mogłyby one stanowić dowody w przedmiotowym sporze tylko wówczas, jeśli zostałyby dołączone do wniosku o unieważnienie patentu, bądź złożone do akt w trakcie postępowania spornego jako samodzielne dokumenty. Takich dokumentów jednak nie przedstawiono w postępowaniu przed Urzędem Patentowym.
Należy zgodzić się z organem, że wzmianka, o treści dowodów D9 i D10, zawarta w stanowisku wnioskodawcy, (str.5 wniosku), nie stanowi dowodu w sprawie, bowiem nie ujawnia żadnych cech technicznych rozwiązań, do których nawiązują te dokumenty.
Sąd akceptuje stanowisko organu, który stwierdził ponadto, że żaden z pozostałych dowodów, tj. D4, D7, oraz D8, złożonych przez wnioskodawcę, nie stanowi dowodu podważającego nowość spornego wynalazku.
W dokumencie D4 ujawniono klamrę do rur posiadającą dwa górne ramiona, których łukowe końcówki, mocująca (oznaczona jako 4 , zastrz. 1, Fig.1) i przytrzymująca (oznaczona jako 6, zastrz. 1. Fig.1), spełniają rolę sprężystych zatrzasków. Klamra posiada od zewnątrz opaskę dociskową (oznaczona jako 7, zastrz. 1, Fig.1), która przymocowana jest na zawiasowym przewężeniu do jednego z górnych ramion klamry. Uchwyt do rury, od strony podstawy jest pełny i zawiera wypustki podporowe (oznaczone jako 11, opis str.4, Fig1), które umożliwiają wzdłużny przesuw rury podczas pracy całej instalacji. Klamra nie posiada dolnych ramion z zagłębieniami.
Cechy techniczne ujawnione w dokumencie D4 nie są zatem tożsame z cechami technicznymi spornego rozwiązania, wymienionymi w zastrzeżeniu niezależnym, zatem dowód oznaczony jako D4 nie podważa nowości spornego wynalazku.
W amerykańskim opisie patentowym D7 została ujawniona klamra do rur zawierająca dwa boczne ramiona (elementy oznaczone jako 51, 52, na Fig.1), miedzy którymi umieszcza się rurę, które poprzez przeguby łączą się z podstawą służącą do umieszczania w niej elementu mocującego do ściany. Każde z ramion posiada dolny koniec, bliższy podstawie (elementy oznaczone jako 51a, 52a, na Fig.1), jak i górny koniec, odległy od postawy, który posiada elementy służące do zablokowania obu ramion po ich zamknięciu (elementy oznaczone jako 81, 82, na Fig.1). Do zamknięcia ramion dochodzi na skutek wywierania siły na rurę, podczas jej osadzania, w kierunku elementu mocującego. Ramiona dolne (zawiasy) są przystosowane do współpracy z elementem mocującym, w taki sposób, że odległość pomiędzy nimi pozostaje stała (str. 9 tłumaczenia). Klamra posiada również na górnych końcach ramion, od strony zewnętrznej występy (oznaczone jako 11, 12, na Fig. 1), które umożliwiają zastosowanie dodatkowego narzędzia do zablokowania, bądź odblokowania klamry.
Zauważyć wypada, iż na żadnym z rysunków w dokumencie D7 nie została ujawniona następująca, konstrukcyjna cecha techniczna spornego wynalazku, tj. że "elementy łączące do urządzenia mocującego zawierają wgłębienia na dolnym końcu ramion". Podobnie w treści opisu i zastrzeżeń, w dokumencie D7 nie ma żadnego wskazania, że na dolnym końcu ramion klamry znajdują się wgłębienia.
Cechy techniczne spornego wynalazku określone w zastrzeżeniu niezależnym nie są zatem tożsame z cechami technicznymi rozwiązania przedstawionego w dokumencie D7, zatem dokument ten nie podważa nowości spornego rozwiązania.
W amerykańskim opisie patentowym D8 ujawniono klamrę do rur, której górne końce ramion zaopatrzone są w ząbki (por. Fig.1), stanowiące elementy sprzęgające oba ramiona ze sobą, co skutkuje ich blokadą po umieszczeniu w klamrze rury. Dolne końce ramion klamry po ich wewnętrznych stronach (w kierunku podstawy) są zaopatrzone w haki (oznaczone jako 15, Fig.1), które sprzęgają się z występami (oznaczone jako 7, Fig.1) podstawy podczas umieszczania w klamrze masywnych, ciężkich rur (co jest widoczne na Fig. 4). Budowa dolnych końców ramion umożliwia odciążenie, w trakcie montażu rury, elementów klamry łączących podstawę z ramionami i zapobiega ich uszkodzeniu. Dokument D8 nie ujawnia, aby dolne ramiona klamry zawierały wgłębienia.
Wypada zatem uznać, ze cechy techniczne ujawnione w dokumencie D8 nie są tożsame z cechami technicznymi spornego rozwiązania, wymienionymi w zastrzeżeniu niezależnym, zatem dowód oznaczony jako D8 nie podważa nowości spornego wynalazku, co prawidłowo zostało ustalone przez organ orzekający.
Wobec braku ujawnienia wszystkich cech technicznych określonych w zastrzeżeniu niezależnym spornego wynalazku, w dokumentach patentowych D4, D7, D8, żaden z nich, rozpatrywany samodzielnie czy w dowolnym ich połączeniu, nie doprowadziłby znawcy do rozwiązania identycznego z zastrzeganym. W związku z tym, sporne rozwiązanie, przedstawione w zastrzeżeniu patentowym niezależnym było nowe w świetle dowodów D4, D7 i D8.
W związku z uznaniem przez Urząd Patentowy, że sporny wynalazek, określony w zastrzeżeniu niezależnym jest nowy, również jego warianty i rozwiązania szczegółowe, określone w zastrzeżeniach zależnych, w powiązaniu z zastrzeżeniem niezależnym, do którego się odwołują bezpośrednio, bądź pośrednio, spełniają wymóg nowości, co zostało wskazane w zaskarżonej decyzji.
W ocenie Sądu, wnioskodawca nie wykazał żadnych wiarygodnych przesłanek, które pozwoliłyby stwierdzić, że przedmiotowy wynalazek nie posiadł poziomu wynalazczego. Wnioskodawca, w treści wniosku, nie uzasadnił braku poziomu wynalazczego, ani nie wskazał, które przeciwstawienia, złożone, jako dowody w sprawie, miałyby stanowić o niespełnieniu wymogu artykułu 56 kpe przez sporne rozwiązanie. Wobec powyższego, organ patentowy rozpatrując przedmiotową sprawę i dokonując oceny wszystkich okoliczności powołanych we wniosku o unieważnienie, zasadnie przyjęło, że powołane przez wnioskodawcę dowody, oznaczone jako D4, D7-D10 (z wyłączeniem D9 i D10, uznanych za nieskutecznie złożone), stanowią również przeciwstawienia w zakresie zarzutu braku poziomu wynalazczego. Kolegium Orzekające prawidłowo zatem przyjęło, że dowody D4, D7 i D8, zarówno każdy z osobna, jak i rozważane w dowolnym połączeniu ze sobą, nie zaprzeczają poziomowi wynalazczemu spornego rozwiązania, ponieważ nie doprowadziłyby znawcy do rozwiązania identycznego ze spornym wynalazkiem zastrzeganym w zastrzeżeniu niezależnym, niezależnie od tego, który z ww. dowodów znawca, realizujący sporny wynalazek, uznałby za ujawniający najbliższe spornemu rozwiązanie. Klamra ujawniona w dokumencie D4, w ogóle nie posiada dolnych ramion, dodatkowo blokada rury w klamrze jest dwustopniowa, bowiem oprócz zazębiania się ze sobą górnych końców ramion klamry, rura zostaje dociśnięta przez zewnętrzną opaskę. Głównym problemem, jakie rozwiązuje wynalazek przedstawiony w dokumencie D4 jest utrzymanie rury i możliwość dostosowania jej położenia (ślizganie rury po wypustkach utworzonych od strony wewnętrznej klamry] do całego pracującego układu instalacji grzewczej, co ma związek z rozszerzalnością cieplną tego układu.
W dokumencie D7 ujawnione rozwiązanie, posiada cechy konstrukcyjne, w postaci zawiasów na górnych końcach ramion, które umożliwiają zablokowanie klamry po umieszczeniu w niej rury, a od zewnątrz występy pozwalające na użycie dodatkowego narzędzia podczas blokowania ramion klamry. Występy zewnętrzne umożliwiają również łatwe otwarcie klamry w celu jej demontażu i wyjęcia rury.
Wynalazek z dokumentu D8 rozwiązuje problem automatycznego blokowania klamry po włożeniu rury, przy czym blokada następuje zarówno od strony górnych końców ramion, które się wzajemnie zazębiają, jak i od strony dolnych końców ramion, które blokowane są w zagłębieniach podstawy odciążając jednocześnie łączniki pomiędzy ramionami, a podstawą.
Zdaniem organu, w żadnym z dowodów D4, D7 i D8 ujawnione w nich klamry do rur nie posiadają elementów łączących zwierających wgłębienia na dolnym końcu ramion. Żaden z ww. dokumentów nie ujawnia również wskazania, na podstawie którego znawca realizujący sporny wynalazek doszedłby w dacie zgłoszenia do rozwiązania o identycznym zespole cech technicznych, co sporny wynalazek określony w zastrzeżeniu niezależnym.
Podobnie, rozwiązania ujęte w zastrzeżeniach zależnych, stanowiące warianty lub rozwiązania szczegółowe wynalazku określonego w zastrzeżeniu niezależnym, w powiązaniu z tym wynalazkiem, również posiadają poziom wynalazczy.
Reasumując Sąd stwierdza, że Urząd Patentowy prawidłowo przyjął, że sporny wynalazek przedstawiony w opisie patentowym [...], w świetle przedstawionych dowodów, w dacie zgłoszenia był nowy i posiadał poziom wynalazczy. Wobec powyższego zasadne było oddalenie wniosku o unieważnienie przedmiotowego patentu.
Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności Sąd uznał, że zaskarżone orzeczenie Urzędu Patentowego jest prawidłowe.
Nie można skutecznie postawić organowi zarzutu naruszenia prawa materialnego. Sąd nie stwierdził w niniejszej sprawie także uchybień procesowych, które mogły mieć wpływ na wynika rozstrzygnięcia.
Urząd Patentowy RP w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, dokładnie wyjaśnił podstawę faktyczną i prawną swojego orzeczenia stosownie do art. 107 § 3 k.p.a. Zdaniem Sądu nie można organowi przypisać naruszenia art. 7, 77 § 1 , 11 i 80 k.p.a.
W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.