VI SA/Wa 865/21

VI SA/Wa 865/21 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2021-05-13
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-03-17
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Danuta Szydłowska /przewodniczący sprawozdawca/
Grzegorz Nowecki
Pamela Kuraś-Dębecka
Symbol z opisem
6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Sygn. powiązane
II GSK 1917/21 - Wyrok NSA z 2025-03-13
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy
Dz.U. 2021 poz 735
art. 112
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
Dz.U. 2019 poz 2325
art. 3 par. 1 pkt 4, art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Szydłowska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Pamela Kuraś - Dębecka Sędzia WSA Grzegorz Nowecki po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 13 maja 2021 r. sprawy ze skargi M. D. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lutego 2021 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania 1. uchyla zaskarżone postanowienie; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz skarżącego M. D. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] lutego 2021 r. ZUS w W. działając w oparciu o art. 127 § 2 i art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz. U. z 2020 r. poz. 256), art. 1 i 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (tekst jedn.: Dz. U. z 2018 r. poz. 570 ze zm.) oraz art. 38 ust. 3 ustawy z dnia 5 czerwca 1998r. o samorządzie powiatowym (tekst jedn.: Dz. U. z 2020 r. poz. 920), na podstawie art. 134 k.p.a. stwierdziło niedopuszczalność odwołania M. D. (Pesel [...]) z dnia [...] października 2020 r. od czynności materialno- technicznej S. P. dotyczącej wpisu do prawa jazdy daty ważności uprawnienia posiadanej kategorii Cl, C, Dl, D, Cl+E, C+E, Dl+E, D+E prawa jazdy nr [...], wydanego w dniu [...]października 2020 r. na druku seria i numer [...]
W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia Kolegium wyjaśniło, iż wnioskiem z dnia 18 września 2020 r. M.D. wystąpił do S .P. o wymianę dokumentu prawa jazdy kategorii AM, A1, A2, A, B1, B, C1, C, D1, D, B+E, C1+E, C+E, D1+E, D+E, T, wydanego w dniu [...] lipca 2017 r. przez P. M .S..
S. P. decyzją z dnia [...] października 2020 r. orzekł o wydaniu prawa jazdy ważnego do dnia [...] października 2035 r. numer [...], numer druku [...], obejmującego uprawnienie kategorii m. in. C1, C, D1, D, Cl+E, B+E, C+E, D+E. Na podstawie art. 107 § 4 k.p.a. odstąpiono od uzasadnienia ww. decyzji. Dokument prawa jazdy strona odebrała w dniu 2 października 2020 r.
W dniu 22 października 2020 r. za pomocą środków komunikacji elektronicznej przez elektroniczną skrzynkę podawczą S. P. M. D.i wniósł pismo zatytułowane "odwołanie" od decyzji S. P. z dnia [...] października 2020 r.
SKO wskazało, że zgodnie z art. 134 k.p.a. organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. Użycie przez ustawodawcę zwrotu "organ odwoławczy stwierdza" oznacza obowiązek organu odwoławczego wydania jednego z rozstrzygnięć przewidzianych, w powołanym wyżej przepisie gdyż nie jest to zależne od swobodnego uznania organu, lecz wynika z bezwzględnie obowiązującej normy prawnej.
Niedopuszczalność odwołania może wynikać z przyczyn podmiotowych, jak też z przyczyn przedmiotowych. Do podmiotowych przyczyn niedopuszczalności odwołania zalicza się przypadki wniesienia środka zaskarżenia przez osobę niemającą do tego legitymacji (przez osobę niebędącą stroną w sprawie ani adresatem decyzji, np. przez osobę trzecią), bądź przez osobę niemającą zdolności do czynności prawnych. W drugiej grupie wymienić można brak przedmiotu zaskarżenia, wyłączenie możliwości wniesienia środka odwoławczego lub wyczerpanie przysługujących środków odwoławczych. W rozpoznawanej sprawie wystąpiła niedopuszczalność przedmiotowa.
Zgodnie z art. 10 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (t.j. Dz. U. z 2020r.: poz. 1268) prawo jazdy jest wydawane przez starostę, w drodze decyzji administracyjnej, na wniosek osoby zainteresowanej, za opłatą oraz po uiszczeniu opłaty ewidencyjnej.
W oparciu o ten przepis S.P. po rozpatrzeniu wniosku M. D. o wydanie prawa jazdy kategorii AM, A1, A2, A, B1, B, C1, C, D1, D, B+E, C1+E, C+E, D1+E, D+E, T, wydał decyzję administracyjną posługując się drukiem wniosku o wydanie prawa jazdy.
W części H tego wniosku znajduje się treść sentencji decyzji administracyjnej, zgodnie z którą organ "przyznaje osobie, o której mowa w części A wniosku, uprawnienia do kierowania pojazdami i wydaje jej 1) prawo jazdy ważne do dnia 1 października 2035 r. nr [...]-'.
Tak sformułowana treść decyzji oznacza, że rozstrzygnięcie w niej zawarte jest pozytywne dla strony, inaczej mówiąc uwzględnia wniosek zawarty w części C wniosku. Z tego względu w znajdującym się w części H uzasadnieniu decyzji zawarta jest wyłącznie informacja, że na podstawie art. 107 § 4 KPSA organ odstępuje od uzasadnienia.
Część H druku, na którym wydawana jest decyzja o wydaniu uprawnienia do kierowania pojazdami zawiera również tabelę opatrzoną tytułem "Prawo jazdy".
W pierwszej kolumnie tej tabeli znajdują się wszystkie możliwe kategorie prawa jazdy. Druga kolumna dotyczy daty uzyskania uprawnień, trzecia daty ważności, a czwarta ograniczeń. Tabela jest zbieżna z tabelą zawarta w obowiązującym wzorze prawa jazdy stanowiącym załącznik nr 1 do Rozporządzenia M. I. z dnia 20 maja 2016 r. w sprawie wzorów dokumentów stwierdzających uprawnienia do kierowania pojazdami (Dz.U. z 2016 r. poz. 702 ze zm.).
Wpisanie danych do tej tabeli znajdującej się w części H wniosku, a także do wydawanego dokumentu prawa jazdy odbywa się według zasad określonych w Rozporządzeniu M. I. z dnia 24 lutego 2016r. w sprawie wydawania dokumentów stwierdzających uprawnienia do kierowania pojazdami (Dz. U. z 2016 r., poz. 231 ze zm.). Zgodnie bowiem z § 10 ust. 1 pkt. 5 lit a) Rozporządzenia w celu wydania prawa jazdy w wyniku pozytywnej weryfikacji dokumentów należy wypełnić wniosek o wydanie prawa jazdy w części H, a zatem także i wspomnianą tabelę - jeżeli wydaje się decyzję administracyjną. Natomiast w § 10 ust. 3 Rozporządzenia wskazano szczegółowy sposób wypełnienia wniosku oraz prawa jazdy, w tym m.in. w zakresie dotyczącym ważności uprawnienia według zasad szczegółowo opisanych w § 10 ust. 3 pkt 10 Rozporządzenia.
Skoro w przypadku wydania decyzji prawodawca nakazuje organowi "wypełniać wniosek oraz prawo jazdy", to w istocie oznacza nałożenie na ten organ dodatkowego obowiązku dotyczącego dokonania określonej czynności materialno-technicznej. Czynność ta sprowadza się do wpisania w dokumencie prawa jazdy danych, którymi zgodnie z § 10 ust. 1 pkt. 5 lit a) i § 10 ust. 3 Rozporządzenia "wypełniono wniosek" w części H. Czynność ta stanowi konsekwencję wydania decyzji administracyjnej uwzględniającej wniosek o wydanie prawa jazdy określonej kategorii wskazanej w części C wniosku. Treść tej czynności tj. treść dokonywanych wpisów do tabeli w części H wniosku oraz dokumentu prawa jazdy będzie wykraczać po zakres rozstrzygnięcia zawarty w wydawanej decyzji administracyjnej, jeżeli jej adresat posiadał już wcześniej prawo jazdy innych kategorii. Skoro bowiem decyzją organ "przyznaje osobie, o której mowa w części A wniosku, uprawnienia do kierowania pojazdami" to oznacza, że przyznaje tylko uprawnienia objęte wnioskiem. Natomiast decyzja nie obejmuje uprawnień już posiadanych. Nie można bowiem przyznać uprawnień, które Strona już posiada. W realiach rozpoznawanej sprawy oznacza to, że kwestionowane przez Stronę daty ważności poszczególnych kategorii prawa jazdy wpisane do części H wniosku oraz do dokumentu prawa jazdy nie stanowią elementu rozstrzygnięcia zawartego w wydanej zgodnie z jego wnioskiem decyzji administracyjnej, lecz stanowią wyłącznie czynność materialno- techniczną.
W konsekwencji skoro Strona w piśmie zatytułowanym "uzupełnienie wniosku" za-kwestionowała wyłącznie ograniczenia bezterminowości uprawnień do kierowania pojazdami kategorii posiadanych już kategorii C1, C, D1, D, C1+E, B+E, C+E, D+E w wydanym dokumencie prawa jazdy, to w istocie wniosła odwołanie od czynności materialno-technicznej dotyczącej wpisu do prawa jazdy daty ważności wymienionych kategorii prawa jazdy. W tej sytuacji należało zastosować przepis art. 134 k.p.a. i stwierdzić niedopuszczalność odwołania.
Powyższe stanowisko w pełni znajduje odzwierciedlenie w orzecznictwie sądowoad- ministracyjnym.
Organ wyjaśnił, że choć wpisanie do prawa jazdy kwestionowanych przez Stronę terminów ważności prawa jazdy nie stanowi elementu decyzji administracyjnej i nie nastąpiło w drodze decyzji, to jednak nie zamyka to możliwości kwestionowania prawidłowości dokonanych wpisów. Zgodnie bowiem z art. 3 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowania przed sądami administracyjnym czynność wpisu do prawa jazdy terminu ważności objęta jest kontrolą sprawowaną przez sądy administracyjne i podlega zaskarżeniu w drodze skargi wnoszonej bezpośrednio do sądu administracyjnego w terminie trzydziestu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności. Sąd, po wniesieniu skargi, może uznać, że uchybienie tego terminu nastąpiło bez winy skarżącego i rozpoznać skargę.
Jeżeli zatem Strona kwestionuje wpisane do prawa jazdy terminy ważności uprawnień to w celu poddania prawidłowości tych wpisów pod kontrolę sądu administracyjnego, powinna skierować bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na czynność S. P. w przedmiocie wpisania terminu ważności uprawnień do kierowania pojazdami w dokumencie prawa w zakresie wskazanych kategorii, wyjaśniając jednocześnie powody nie wniesienia takiej skargi w terminie 30 dni od dat wydania dokumentu prawa jazdy. Strona w skardze do Sądu powinna wskazać, że o przysługującym jej prawie dowiedziała się po otrzymaniu niniejszego orzeczenia.
W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, M. D.wniósł o:
1. Przywrócenie decyzji w zakresie dotyczącej daty ważności uprawnień.
2. Zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów
zastępstwa procesowego.
3. Wydanie praw jazdy zgodnie z obowiązującymi przepisami na koszt S.
P. P.
Skarżący podniósł zarzut naruszenia:
1. art. 134 k.p.a. zgodnie z którym organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Dokument prawa jazdy, tym samym decyzję otrzymał 9 października 2020 r. i wyznaczonym terminie to jest 14 dni złożył odwołanie. Wydana decyzja administracyjna narusza akty prawne.
2. § 29 ust. 1 rozporządzenia M. I. i B. z dnia 24 lutego 2016 r. w sprawie wydawania dokumentów stwierdzających uprawnienia do kierowania pojazdami. Zgodnie z ust. 1 tego przepisu w przypadku osób, które posiadały w dniu wejścia w życie ustawy uprawniania do kierowania pojazdami, których data ważności nie była ograniczona orzeczeniem lekarskim lub orzeczeniem psychologicznym, w pozycji "data ważności uprawnienia" umieszcza się symbol "-" jako informację, że dana kategoria prawa jazdy jest ważna bezterminowo.
3. art. 18 ust. 1 ustawy o kierujących pojazdami, potwierdza deklaratoryjny charakter czynności organu. Przy wymianie prawa jazdy w celu dokonania wpisu, o jakim mowa w tym przepisie, nie dochodzi, jak w niniejszej sprawie bezpodstawnie przyjął organ - do weryfikacji posiadanych przez wnioskodawcę uprawnień w zakresie kierowania pojazdami, ale jedynie do wymianu dokumentu w oparciu o kryteria ustawowo określone, (które ograniczają się do przedłożenia wymaganych ustawą dokumentów, o jakich mowa w art. 18 ust. 2 pkt 2 ustawy).
4 art. 18 ust. 2 pkt 2 ustawy nie daje podstaw do przyjęcia, że w ramach wymiany prawa jazdy w celu zmiany danych właściwy organ uzyskał kompetencję do weryfikacji posiadanych już przez wnioskodawcę uprawnień do kierowania pojazdami. Dokonane zmiany nie mogą dotyczyć w żadnym wypadku posianych już uprawnień do kierowania pojazdami, w przypadku skarżącego uprawnienia kat. C. D, B+E, C+E, D+E, które uzyskał mocą decyzji wydanego prawa jazdy z dnia 06.05.2004 r. nr prawa jazdy 02901/01 wydanego przez P. M. S. - bezterminowo.
5. art. 16 k.p.a. poprzez naruszenie zasady trwałości decyzji ostatecznej skutkujące utratą przez skarżącego praw nabytych dotyczących bezterminowego uprawnienia do kierowania pojazdami w zakresie kategorii C, D, B+E, C+E, D+E.
6. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie zaskarżonej odwołaniem decyzji organu I instancji w mocy, podczas gdy decyzja ta, w zaskarżonej części nie powinna się ostać.
W odpowiedzi na skargę SKO wnosząc o jej oddalenie podtrzymało dotychczasową argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga jest zasadna.
Zdaniem Sądu w składzie rozpoznającym sprawę przy wydaniu zaskarżonego postanowienia doszło do naruszenia prawa procesowego w stopniu uzasadniającym jego uchylenie.
Zgodnie z zasadą ogólną wyrażoną w art. 8. kpa organy administracji publicznej prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej.
Zawarta w art. 8 zasada pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa określa wyraźnie to, co implicite jest zawarte w zasadzie praworządności. Z zasady wyrażonej w art. 8 wynika bowiem przede wszystkim wymóg praworządnego i sprawiedliwego prowadzenia postępowania i rozstrzygnięcia sprawy przez organ administracji publicznej, co jest zasadniczą treścią zasady praworządności. Tylko postępowanie odpowiadające takim wymogom i decyzje wydane w wyniku postępowania tak ukształtowanego mogą wzbudzać zaufanie obywateli do organów administracji publicznej nawet wtedy, gdy decyzje administracyjne nie uwzględniają ich żądań. Brak zaufania obywateli do organów państwa jest z reguły skutkiem naruszenia prawa przez organy państwowe, zwłaszcza zaś niektórych wartości w nim wyrażonych, takich jak równość i sprawiedliwość. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 7 grudnia 1984 r., III SA 729/84, ONSA 1984, nr 2, poz. 117, podkreśla, że w celu realizacji tej zasady konieczne jest "przede wszystkim ścisłe przestrzeganie prawa, zwłaszcza w zakresie dokładnego wyjaśnienia okoliczności sprawy, konkretnego ustosunkowania się do żądań i twierdzeń stron oraz uwzględniania w decyzji zarówno interesu społecznego, jak i słusznego interesu obywateli, przy założeniu, że wszyscy obywatele są równi wobec prawa".
Zasadnicze przy tym znaczenie w świetle art. 1 Konstytucji oraz art. 8 k.p.a. mają takie okoliczności jak stwierdzenie poczucia zaufania u zainteresowanego, stwierdzenie obiektywnych i odpowiadających prawu okoliczności pozwalających na powstanie takiej świadomości jak i ustalenie odpowiedniego zachowania się stron stosunku prawnego wskazującego na uczciwe i rzetelne postępowanie.
Przepis art. 8 k.p.a. nakłada na organy administracji publicznej nie tylko obowiązek prawidłowego rozważenia stanu faktycznego i prawnego rozstrzyganej sprawy, lecz także obowiązek rozważenia skutków prawnych, które wywołują wszelkie ostateczne akty administracyjne funkcjonujące w obrocie prawnym i pozostające w związku z podejmowanym rozstrzygnięciem w indywidualnej sprawie (wyrok NSA z dnia 5 lutego 2008 r., II OSK 2005/06, LEX nr 461883).
Zasada zaufania wyrażona w przepisie art. 8 ma kontekst konstytucyjny i unijny. Organy administracji publicznej są obowiązane, w ramach wykładni zgodnej z Konstytucją RP, uwzględniać, że zasada zaufania, również w aspekcie procesowym, jest zasadniczym elementem zasady demokratycznego państwa prawa i jako taka ma swoje umocowanie i źródło w art. 2 Konstytucji RP.
W orzecznictwie ETS utrwalił się pogląd, że zasada ochrony zaufania (the principle of the protection of legitimate expectations) stanowi element porządku prawnego Unii Europejskiej (wyrok ETS z dnia 20 września 1990 r. w sprawie C-5/89 Komisja v. Republice Federalnej Niemiec, Zb. Orz. 1990, s. 3437; wyrok ETS z dnia 20 marca 1997 r. w sprawie C-24/95 Land RheinlandPfalz v. Alcan Deutschland GmbH, Zb. Orz. 1997, s. 1591).
Pogłębianie świadomości i kultury prawnej obywateli było i pozostanie zasadą, z którą wiążą się pewne oceniane dodatnio styl i kultura administrowania, właściwe nie tylko władzy publicznej w Polsce, ale także pluralistyczno-europejskiej kulturze prawnej (np. Europejski Kodeks Dobrej Praktyki Administracyjnej przyjęty przez Parlament Europejski w dniu 6 września 2001 r.; zob. J. Świątkiewicz, Europejski Kodeks Dobrej Administracji (wprowadzenie, tekst i komentarz o zastosowaniu kodeksu w warunkach polskich procedur administracyjnych, Biuro Rzecznika Praw Obywatelskich, Warszawa 2007; por. art. 41 KPPUE).
Istotą art. 8 jest to, że "organy prowadzą" postępowanie w określony sposób, to jest budzący zaufanie do władzy publicznej, ustawodawca nie traktuje zatem tej zasady jako zobowiązania dla organów prowadzących postępowanie, lecz jak jednoznaczną i niewątpliwie przyjętą, wywodzącą się już z obowiązków konstytucyjnych dewizę, że zawsze i na pewno organy prowadząc postępowanie wypełniają wolę ustawodawcy w zakresie "budzenia zaufania" do władzy publicznej.
Naruszenie tej zasady może być zakwalifikowane przez sąd administracyjny jako inne naruszenie przepisów postępowania, które może mieć wpływ na wynik sprawy (wyrok WSA w Warszawie z dnia 6 sierpnia 2008 r., V SA/Wa 506/08, LEX nr 523972).
Art. 9 k.p.a. stanowi, że organy administracji publicznej zobowiązane są do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków . Organy mają czuwać nad tym aby strony i inne osoby uczestniczące w postępowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa, i w tym celu mogą udzielać im niezbędnych wyjaśnień i wskazówek. Szkodą w rozumieniu komentowanego przepisu jest m.in. utrata możliwości uzyskania oczekiwanego rozstrzygnięcia sprawy indywidualnej, (J. Borkowski, Glosa do wyroku NSA z 15 października 1992 r., SA/Ka 766/92, OSP 1994/5, poz. 100).
Określona w art. 9 k.p.a. zasada informowania stron oznacza obowiązek organu udzielania stronie informacji zarówno o przepisach prawa materialnego, jak i procesowego przez cały tok postępowania.
Obowiązek informowania stron ciąży na organach administracji zwłaszcza w sprawach, których okoliczności dają podstawę do wniosku, że strona pierwszy raz zetknęła się z takimi problemami faktycznymi i prawnymi, nie mając przygotowania pozwalającego na ich rozeznanie
Jak stanowi art. 112. kpa błędne pouczenie w decyzji co do prawa odwołania lub skutków zrzeczenia się odwołania albo wniesienia powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego nie może szkodzić stronie, która zastosowała się do tego pouczenia. Art. 112 k.p.a. jest konsekwencją przyjętej w art. 9 k.p.a. ogólnej zasady wyrażającej się w obowiązku organu informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego, a także odgrywa istotną rolę w realizacji ogólnej zasady ochrony zaufania uczestników postępowania do organów władzy publicznej (art. 8 k.p.a.),
Tak więc zarówno błędna informacja jak i brak pouczenia co do prawa, trybu i terminu złożenia przysługujących środków prawnych nie może powodować dla strony negatywnych konsekwencji.
Na tle przepisu art. 112 k.p.a. o "szkodzie" można mówić w przypadku, gdyby stronie obiektywnie przysługiwał środek zaskarżenia, lecz na skutek zastosowania się do błędnego pouczenia lub jego braku, strona albo w ogóle nie skorzystała z tego środka zaskarżenia albo skorzystała w sposób obiektywnie nieprawidłowy, który. oznaczałby nieskuteczne wniesienie tego środka.
Taka sytuacja zaistniała w rozpoznawanej sprawie. Skarżący, działający bez profesjonalnego pełnomocnika, w dniu 9 października .2020 r. otrzymał decyzję Starosty [...] z dnia [...] października 2020 r. dotyczącą wpisu do prawa jazdy daty ważności uprawnienia posiadanej kategorii C1, C, D1, D, C1+E, C+E, D1+E, D+E prawa jazdy nr [...]. Skarżący złożył odwołanie od w/w decyzji do SKO w W, za pośrednictwem w/w Starostwa w dniu 22 października 2020 r. Zatem odwołanie zostało wniesione w terminie złożenia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zgodnie bowiem z art. 3 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowania przed sądami administracyjnym czynność wpisu do prawa jazdy terminu ważności podlega zaskarżeniu w drodze skargi wnoszonej bezpośrednio do sądu administracyjnego. Skargę na akty lub czynności, o których mowa w wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności (art. 3 § 2 pkt 4).
W konsekwencji organ stwierdzając zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] lutego 2021 r. niedopuszczalność odwołania naruszył omówione wyżej normy procesowe.
Rozpoznając ponownie sprawę SKO uwzględni rozważania Sądu.
Z tych względów Sąd na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji orzeczenia.
Rozstrzygnięcie o zwrocie kosztów postępowania w oparciu o art. 200 p.p.s.a.