VI SA/Wa 848/24

VI SA/Wa 848/24 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2024-08-27
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2024-03-21
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Danuta Szydłowska
Dorota Brzozowska
Tomasz Sałek /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6379 Inne o symbolu podstawowym 637
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ
Komisja Nadzoru Finansowego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 572
art. 9, art. 10, art. 113 par. 3, art. 134, art. 144, art. 127 par. 3
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.)
Dz.U. 1997 nr 78 poz 483
art. 27
Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. uchwalona przez Zgromadzenie  Narodowe w dniu 2 kwietnia 1997 r., przyjęta przez Naród w referendum konstytucyjnym w dniu  25 maja 1997 r., podpisana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 16 lipca 1997 r.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Sałek (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Danuta Szydłowska Asesor WSA Dorota Brzozowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 27 sierpnia 2024 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi R. J. na postanowienie Komisji Nadzoru Finansowego z dnia [...] grudnia 2023 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy oddala skargę
Uzasadnienie
Postanowieniem z [...] grudnia 2023 r. nr [...] Komisja Nadzoru Finansowego (dalej także jako "KNF", "Komisja" lub "Organ"), działając na podstawie art. 134 w zw. z art. 144 oraz art. 127 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 572 ze zm., dalej też jako "k.p.a.") i art. 11 ust. 1 i 5 ustawy z dnia 21 lipca 2006 r. o nadzorze nad rynkiem finansowym (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 135 ze zm.), stwierdziła niedopuszczalność wniosku R. J. (dalej również jako "skarżący" lub "strona") o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej wydanym przez nią w dniu 26 października 2023 r. zawiadomieniem, stanowiącym odpowiedź Komisji Nadzoru Finansowego na pismo skarżącego z dnia 18 października 2023 roku. W powyższym piśmie skarżący wnosił o doręczenie mu pisemnego potwierdzenia, że decyzja KNF z dnia [...] września 2023 r., nakładająca na skarżącego kary pieniężne w łącznej wysokości stu dwudziestu tysięcy złotych, dotyczy go indywidualnie, a także doręczenia mu osobiście tłumaczenia przysięgłego wspomnianej decyzji, wraz z uzasadnieniem, z języka polskiego na język angielski. I powyższym zawiadomieniem z dnia 26 października 2023 roku Komisja wskazała, że decyzja z dnia [...] września 2023 r. dotyczy indywidualnie skarżącego, co wyraźnie wynika z treści rozstrzygnięcia oraz uzasadnienia tejże decyzji. KNF podkreśliła, że z decyzja z dnia [...] września 2023 r., zapadła wskutek rozpoznania wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, złożonego od uprzedniej decyzji Komisji Nadzoru Finansowego z dnia [...] stycznia 2023 r. w przedmiocie nałożenia na skarżącego kar pieniężnych na podstawie art. 96 ust. 6a pkt 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o ofercie publicznej i warunkach wprowadzania instrumentów finansowych do zorganizowanego systemu obrotu oraz o spółkach publicznych (Dz.U. z 2024 r. poz. 620, dalej: "ustawa o ofercie"), za rażące naruszenie przez spółkę G. S.A. z siedzibą w W. (obecnie [...] S.A. z siedzibą w W., dalej też w skrócie jako "Spółka") obowiązków informacyjnych, o których mowa w art. 17 ust. 1 w zw. z art. 7 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 596/2014 z dnia 16 kwietnia 2014 r. w sprawie nadużyć na rynku (rozporządzenie w sprawie nadużyć na rynku) oraz uchylającego dyrektywę 2003/6/WE Parlamentu Europejskiego i Rady i dyrektywy Komisji 2003/124/WE, 2003/125/WE i 2004/72/WE (Dz. Urz. UE L 173 z 12.06.2014 r., str. 1 z późn. zm.), w okresie pełnienia przez stronę funkcji członka Rady Nadzorczej ww. spółki. Komisja zaznaczyła przy tym, że pismem z dnia 17 października 2023 r., poinformowała skarżącego, iż w decyzji z dnia [...] września 2023 roku, w wyniku oczywistej omyłki pisarskiej, błędnie oznaczono numer sprawy. Odnosząc się z kolei do wniosku skarżącego o doręczenie mu tłumaczenia przysięgłego ww. decyzji wraz z uzasadnieniem, Komisja podkreśliła, że zgodnie z art. 4 ustawy o języku polskim w związku z art. 27 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej - język polski jest językiem urzędowym organów państwowych osób prawnych w zakresie, w jakim wykonują zadania publiczne. Ponadto, zgodnie z art. 5 ust. 1 ww. ustawy - podmioty wykonujące zadania publiczne na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dokonują wszelkich czynności urzędowych oraz składają oświadczenia woli w języku polskim, chyba że przepisy szczególne stanowią inaczej. Adresatem tego nakazu są wszelkie podmioty wykonujące zadania publiczne, w tym także Komisja, w zakresie zadań publicznych powierzonych jej do wykonania w zakresie szeroko pojętego nadzoru nad rynkiem finansowym, czynnością urzędową zaś jest każda czynność wskazanych organów, która stanowi wyraz realizacji przyznanej ustawowo kompetencji. A zatem, w postępowaniu administracyjnym o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją KNF z dnia [...] stycznia 2023 r., Komisja zobowiązana była dokonywać wszystkich czynności urzędowych (w tym m.in. wydać decyzję administracyjną po ponownym rozpatrzeniu sprawy) w języku polskim. Za błędne Komisja uznała przy tym stanowisko skarżącego, że konieczność doręczenia mu tłumaczenia decyzji na język dla niego zrozumiały, wynika z zasad generalnych przewidzianych w art. 9 i 10 k.p.a. a brak uwzględnienia żądania strony w tym zakresie jest sprzeczny z regułami przewidzianymi w prawie UE, w tym w szczególności w art. 6 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r. (Dz.U. 1993.61.284, dalej: "Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności"), a także z art. 41 i art. 48 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej (Dz.U. UE C z dnia 14 grudnia 2007 r., dalej: "Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej").
W dniu 7 listopada 2023 r. Skarżący złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej zawiadomieniem Komisji z dnia 26 października 2023 r., podkreślając, że jego pismo z dnia 11 października 2023 r. było wnioskiem o wyjaśnienie wątpliwości, co do treści decyzji z dnia [...] września 2023 r. poprzez przygotowanie jej tłumaczenia przysięgłego na koszt KNF i doręczenia go skarżącemu w celu umożliwienia mu zapoznania się z treścią uzasadnienia ww. decyzji i rozwiązania wątpliwości co do jego treści. W ocenie strony, skoro wnosiła o wyjaśnienie wątpliwości co do treści decyzji z dnia [...] września 2023 r., jej wniosek winien być rozstrzygnięty w formie postanowienia, a od postanowienia w sprawie wyjaśnienia przysługuje jej wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy.
Wspomnianym na wstępie postanowieniem z dnia [...] grudnia 2023 r. Komisja Nadzoru Finansowego, stwierdziła niedopuszczalność wniosku skarżącego z dnia 7 listopada 2023 roku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej wydaniem przez nią zawiadomienia w dniu 26 października 2023 r. Komisja uznała za nieuzasadnione stanowisko skarżącego, że jego pismo z dnia 11 października 2023 r. było wnioskiem o wyjaśnienie wątpliwości, co do treści decyzji z dnia [...] września 2023 r. Zdaniem KNF, z analizy treści samego pisma strony, wynika bowiem, że było ono de facto wnioskiem o doręczenie skarżącemu przysięgłego tłumaczenia decyzji z dnia [...] września 2023 roku na język i nie nosiło cech wniosku o wyjaśnienie wątpliwości co do treści decyzji. Nadto, zdaniem Komisji, dokonanie tłumaczenia przysięgłego decyzji z dnia [...] września 2023 r., z samego charakteru tejże czynności, nie stanowiłoby wyjaśnienia wątpliwości co do treści ww. decyzji, bowiem nie pochodziłoby od Komisji - tj. organu, który wydał decyzję lecz od biegłego tłumacza, który dokonałby jej tłumaczenia oraz nie spełniałoby wymaganej prawem formy. Ponadto, wyjaśnienie treści decyzji nie jest tożsame z oceną prawidłowości tej decyzji, lecz ma jedynie służyć jednoznacznemu określeniu woli organu wyrażanej w decyzji. Wyjaśnienie decyzji nie może zastępować kontroli legalności decyzji administracyjnej, bo ta inicjowana jest innymi środkami. W postępowaniu prowadzonym w trybie art. 113 § 2 k.p.a. organ ma tylko obowiązek określić żądanie strony i dokonać jego konfrontacji z treścią wydanego w sprawie rozstrzygnięcia, którego wyjaśnienia domaga się strona, zmierzając do oceny, czy decyzja zawiera niejasności. Wyjaśnienie wątpliwości co do treści decyzji nie może natomiast stanowić konkurencji, ani alternatywy dla określenia praw i obowiązków strony na podstawie prawa materialnego. Z powyższych powodów, w ocenie Komisji, żądanie dokonania tłumaczenia przysięgłego decyzji z dnia [...] września 2023 r., nie stanowiło wniosku o wyjaśnienie wątpliwości co do tej decyzji a tym samym nie zasługiwało na rozstrzygnięcie w trybie przewidzianym w art. 113 § 2 k.p.a. W konsekwencji, w ocenie Komisji, jej pismo z dnia 26 października 2023 r. nie było postanowieniem, a jedynie informacją skierowaną przez organ do strony, że nie przysługuje jej uprawnienie do doręczenia tłumaczenia przysięgłego decyzji z dnia [...] września 2023 r. Skoro zatem, odpowiedź Komisji z dnia 26 października 2023 r. była pismem, któremu nie można przypisać cech jakiegokolwiek aktu administracyjnego, to nie była w tym przypadku wymagana żadna szczególna forma, którą treść ww. pisma powinna wypełniać. A zatem, zdaniem Komisji, skoro jej pismo z dnia 26 października 2023 r., nie było postanowieniem, o którym mowa w art. 113 § 2 k.p.a., ani żadnym innym postanowieniem, od którego przepisy k.p.a. przewidywałyby możliwość złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, wniosek strony należy uznać za niedopuszczalny.
Na powyższe postanowienie Komisji Nadzoru Finansowego z dnia [...] grudnia 2023 r., skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której zarzucił organowi naruszenie:
I. przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
1 art. 134 w związku z art. 144, art. 127 § 3, art. 113 § 2 oraz § 3 k.p.a. poprzez:
(i) nieuwzględnienie wniosków skarżącego z dnia 11 oraz 18 października 2023 roku o doręczenie mu tłumaczenia przysięgłego decyzji z dnia [...] września 2023 roku na język angielski, pomimo ciążącego na Komisji obowiązku sporządzenia i doręczenia skarżącemu tłumaczenia, na język dla niego zrozumiały, decyzji nakładającej na niego administracyjną karę pieniężną w sankcyjnym postępowaniu administracyjnym mającym charakter quasi-karny;
(ii) wydanie zawiadomienia z dnia 26 października 2023 roku o odmowie doręczenia skarżącemu osobiście tłumaczenia przysięgłego decyzji, wbrew normie z art. 113 § 3 k.p.a., wprost wskazującej, że formę właściwą dla rozstrzygnięcia o odmowie wyjaśnienia treści decyzji stanowi postanowienie;
(iii) wydanie postanowienia z dnia [...] grudnia 2023 roku o niedopuszczalności złożonego przez skarżącego wniosku z dnia 7 listopada 2023 roku o ponowne rozpatrzenie sprawy, pomimo literalnej treści art. 113 § 3 k.p.a. wskazującej na przysługujący stronie środek zaskarżenia na postanowienie o odmowie wyjaśnienia treści decyzji;
- a w konsekwencji uniemożliwienie skarżącemu zapoznania się z treścią decyzji w języku dla niego zrozumiałym oraz właściwego odniesienia się do jej obszernej i szczegółowej treści, w tym w szczególności w zakresie poczynionych przez Komisję Nadzoru Finansowego ustaleń faktycznych, w ramach przysługującego skarżącemu środka zaskarżenia;
2 naruszenie art. 9 oraz art. 10 k.p.a. w związku z art. 6 ust. 3 lit. a oraz lit. e Europejskiej Konwencji Praw Człowieka oraz art. 41 ust. 2 lit. c i art. 48 Karty Praw Podstawowych w związku z art. 42 ust. 1 i 2 Konstytucji RP oraz art. 262 k.p.a., poprzez:
(i) wydanie zawiadomienia o odmowie oraz postanowienia w przedmiocie odmowy, a tym samym uniemożliwienie skarżącemu zapoznania się w języku dla niego zrozumiałym ze szczegółowymi okolicznościami prawnymi i faktycznymi zawartymi w uzasadnieniu decyzji - w szczególności w odniesieniu do:
(a) okoliczności stanowiących podstawę stwierdzenia deliktów administracyjnych, rażącego naruszenia przepisów rozporządzenia MAR przez Spółkę i nałożenia administracyjnych kar pieniężnych na Spółkę jako emitenta, które stanowiły konieczny warunek wszczęcia postępowania administracyjnego względem skarżącego i nałożenia na niego administracyjnych kar pieniężnych automatycznie w związku z naruszeniami rozporządzenia MAR przez Spółkę (a nie kolegialną radę nadzorczą Spółki czy też indywidualnie skarżącego);
(b) ustaleń faktycznych, które doprowadziły Komisję do przekonania, że kolegialna rada nadzorcza Spółki nie wywiązywała się z obowiązku sprawowania stałego nadzoru nad działalnością Spółki jako emitenta, pomimo że to skarżący, jako były członek rady nadzorczej Spółki i uczestnik wydarzeń związanych z jej funkcjonowaniem w okresie będącym przedmiotem badania Komisji, ma rzeczywistą możliwość zweryfikowania poprawności, rzetelności i zupełności ustaleń faktycznych stanowiących podstawę wydania decyzji
- pomimo że decyzja została wydana w postępowaniu o charakterze guasi-karnym, którego przedmiotem było nałożenie sankcji w postaci administracyjnej kary pieniężnej, w którym to postępowaniu stronie postępowania - będącej cudzoziemcem nie władającym językiem polskim - należało zapewnić odpowiedni standard ochrony praw ukaranego sankcją quasi-karną, w tym możliwość zapoznania się z podstawami faktycznymi stanowiącymi podstawę jej nałożenia oraz przygotowania obrony przed poczynionymi ustaleniami faktycznymi i zarzucanymi naruszeniami;
(ii) zignorowanie wniosku skarżącego w przedmiocie doręczenia tłumaczenia przysięgłego decyzji z języka polskiego na język dla skarżącego zrozumiały - pomimo powołania się przez skarżącego na przepisy przyznające mu prawo do zapoznania się w zrozumiałym dla niego języku, nie na jego koszt, z rozstrzygnięciem nakładającym na niego kary pieniężne w postępowaniu o charakterze guasi-karnym oraz wskazania przez skarżącego na konieczność samodzielnego zapoznania się z ustaleniami faktycznymi stanowiącymi podstawę wydania decyzji ze względu na fakt, iż to skarżący był członkiem rady nadzorczej Spółki i był bezpośrednim uczestnikiem wydarzeń objętych postępowaniem prowadzonym przez Komisję - a tym samym uniemożliwienie skarżącemu szczegółowego i kompleksowego zapoznania się z treścią ustaleń faktycznych poczynionych przez Komisję i opisanych na niemal 250 stronach decyzji wraz z jej uzasadnieniem;
(iii) przerzucenie na skarżącego, jako stronę postępowania administracyjnego, ciężaru ponoszenia kosztów postępowania w zakresie wynikającym z obowiązku organu prowadzącego postępowanie informowania strony postępowania o okolicznościach faktycznych i prawnych wpływających na wymierzoną na stronę postępowania karę administracyjną, który to obowiązek nie powinien spoczywać na stronie postępowania, podczas gdy KNF odmawiając sporządzenia i doręczenia skarżącemu tłumaczenia decyzji na język dla niego zrozumiały, przerzuciła ciężar ponoszenia przez stronę kosztów w tym zakresie,
- a w konsekwencji ograniczenie prawa do obrony skarżącego w postępowaniu o charakterze guasi-karnym oraz uniemożliwienie pełnego zrozumienia ustaleń faktycznych, które doprowadziły Komisję do wniosku o zasadności nałożenia na skarżącego kar administracyjnych i odniesienia się do poczynionych ustaleń w skardze do Sądu, pomimo że obowiązujący standard prowadzenia postępowania o charakterze guasi-karnym nakłada na Komisję obowiązek zachowania prawnokarnego standardu dowodzenia oraz prowadzenia postępowania, jak również zagwarantowania skarżącemu prawa do obrony przed właściwym sądem i w granicach ustawowego terminu na wniesienie środka zaskarżenia, nie uzależniając tego od konieczności ponoszenia przez stronę kosztu tłumaczenia obcojęzycznego dokumentu, na język dla strony zrozumiały.
Mając na uwadze powyższe zarzuty skarżący wniósł o uwzględnienie skargi przez KNF w trybie samokontroli a na wypadek nieuwzględnienia powyższego wniosku o uwzględnienie skargi w całości przez Sąd i uchylenie zaskarżonego postanowienia a także o zasądzenie od KNF na jego rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przypisanych oraz o rozpoznanie sprawy na rozprawie.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje;
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2022 roku, poz. 2492), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. W ramach tej kontroli sąd stosuje przewidziane prawem środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity (tekst jednolity Dz. U. z 2024 r., poz. 935, dalej zwana "p.p.s.a.").
Z kolei zgodnie z art. 145 § 1 p.p.s.a. Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. Nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi (art. 134 p.p.s.a.).
W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) – c) p.p.s.a.), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte są wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).
Dokonując kontroli w wyżej zakreślonych granicach Sąd stwierdził, że skarga nie jest zasadna. Zdaniem Sądu, wbrew zarzutom skargi, organ, wydając w dniu [...] grudnia 2023 roku zaskarżone postanowienie, nie naruszył w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy przepisów prawa procesowego, tj. art. 9, art. 10, art. 113 § 3, art. 134, art. 144 czy też art. 127 § 3 k.p.a. a zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem.
Na wstępie podkreślić należy, że zadaniem Sądu w niniejszej sprawie jest kontrola, czy organ prawidłowo stwierdził, w oparciu o przepis art. 134 w zw. z art. 144 oraz art. 127 § 1 k.p.a., niedopuszczalność wniosku skarżącego o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej wydaniem przez KNF zawiadomienia z dnia 26 października 2023 r., stanowiącego odpowiedź organu na żądanie skarżącego doręczenia mu osobiście tłumaczenia przysięgłego decyzji organu z dnia [...] września 2023 roku, wraz z uzasadnieniem, z języka polskiego na język angielski, z uwagi na jego jedynie informacyjny charakter, czy też wspomniane zawiadomienie w istocie stanowiło postanowienie, o którym mowa w art. 113 § 2 k.p.a., w ramach którego organ rozpoznał żądanie strony odnośnie wyjaśnienia wątpliwości, co do treści decyzji z dnia [...] września 2023 roku, a zatem stronie przysługiwał od tegoż postanowienia środek zaskarżenia w postaci wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, na podstawie art. 113 § 2 w zw. z art. 144 k.p.a. i art. 127 § 3 k.p.a. W tym miejscu zauważyć należy, że zgodnie z art. 113 § 2 k.p.a. organ, który wydał decyzję, wyjaśnia w drodze postanowienia na żądanie organu egzekucyjnego lub strony wątpliwości co do treści decyzji. Zatem, po pierwsze, wszczęcie postępowania incydentalnego w przedmiocie wyjaśnienia wątpliwości co do treści decyzji – zgodnie z literalnym brzmieniem przepisu art. 113 § 2 k.p.a., może następować jedynie na wniosek strony lub organu egzekucyjnego. Po drugie, wyznaczone przepisem art. 113 § 2 k.p.a. pole działania organu administracji publicznej jest ograniczone wyłącznie do wyjaśnienia stronie zgłaszanych wątpliwości co do użytych w decyzji wyrażeń, niejasnych sformułowań bądź zastosowanych skrótów utrudniających ustalenie sensu rozstrzygnięcia (p. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 października 2021 r., sygn. akt I GSK 532/21, LEX nr 3269423).
Tym samym, mając na uwadze, że inicjatywa wystąpienia z żądaniem wyjaśnienia przez organ wątpliwości co do treści decyzji, przysługiwała skarżącemu, kluczowym aspektem jest ocena, czy organ winien był potraktować wniosek skarżącego o doręczenie mu osobiście tłumaczenia przysięgłego decyzji z dnia [...] września 2023 r. wraz z uzasadnieniem, z języka polskiego na język angielski, jako żądanie wyjaśnienia wątpliwości, co do jej treści decyzji, na podstawie art. 113 § 2 k.p.a.
W tym miejscu podkreślenia wymaga, że w aktach sprawy znajduje się, po pierwsze, pismo samego skarżącego sporządzone w języku angielskim, zatytułowane "Request" opatrzone datą: "11 October 2023" (p. akta administracyjne przesłane przez KNF do sprawy o sygn. akt VI SA/Wa 6460/23 – k. od numeru 7542 do 7546 w segregatorze opatrzonym numerem "XI z XI" ) oraz pismo sporządzone przez pełnomocnika skarżącego, będącego radcą prawnym, z dnia 18 października 2023 roku, zatytułowane "Wniosek o doręczenie tłumaczenia decyzji z dnia [...] września 2023 roku wraz z uzasadnieniem w języku angielskim" (k. od numeru 7534 do 7540), w którym to piśmie, w punkcie (iv) pełnomocnik skarżącego wskazuje, że w całości popiera i podtrzymuje stanowisko strony zaprezentowane w jej piśmie z dnia 11 października 2023 roku oraz uzupełnia uzasadnienie jej stanowiska. Z analizy tego ostatniego pisma wynika, że profesjonalny pełnomocnik, na poparcie powyższego wniosku, przywołuje przepisy art. 9 i 10 k.p.a. a także art. 72 § 4 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego (strona 3 pisma - k. nr 7539, mylnie przy tym oznaczonego w skrócie na stronie 4 wspomnianego pisma jako "k.p.a."). W żadnym jednakże miejscu pełnomocnik skarżącego, będący radcą prawnym, nie wskazał w swym piśmie, że żąda od KNF wyjaśnienia wątpliwości, co do treści decyzji tegoż organu z dnia [...] września 2023 roku, na podstawie art. 113 § 2 k.p.a. W tymże piśmie z dnia 18 października 2023 roku profesjonalny pełnomocnik skarżącego nie przywołał nota bene także tego ostatniego przepisu, stanowiącego podstawę do wystąpienia z żądaniem wyjaśnienia wątpliwości co do treści decyzji. Jednakże, nawet abstrahując od braku powołania w nim relewantnych przepisów k.p.a., pozwalających organowi na zakwalifikowanie wniosku skarżącego, jako żądania wyjaśnienia wątpliwości co do treści decyzji, a także braku wprost sformułowanego takiego żądania, nie sposób również z treści samego pisma pełnomocnika skarżącego z dnia 18 października 2023 roku, wyinterpretować, że jego intencją jest oczekiwanie od Komisji wyjaśnienia wątpliwości, co do treści jej decyzji z dnia [...] września 2023 roku.
Przypomnieć bowiem należy, że instytucja ta ma zastosowanie wtedy, gdy przy analizie decyzji można stwierdzić, że jest ona niejednoznaczna lub dotknięta zawiłością utrudniającą ustalenie sensu rozstrzygnięcia sprawy, tudzież wyjaśnienia wymagają niejasne sformułowania zawarte w uzasadnieniu decyzji, zwłaszcza zaś wtedy, gdy wyjaśnienie wątpliwości co do treści uzasadnienia jest konieczne dla wyjaśnienia treści osnowy decyzji. W konsekwencji, w zakresie ustaleń organu wyjaśniającego mieści się więc stwierdzenie, że decyzja została sformułowana w sposób niepozwalający na zrozumienie jej sensu lub zrozumienie go w sposób, który prowadziłby do różnych, wykluczających się wyników wykładni, a użyte sformułowania są niejednoznaczne lub dotknięte zawiłością utrudniającą ustalenie sensu rozstrzygnięcia sprawy (p. wyrok NSA z 15 października 2021 r., sygn. akt I GSK 532/21, LEX nr 3269423). Dotyczyć to może zatem uchybień językowych (semantycznych lub syntaktycznych) lub uchybień w zakresie spójności jej treści (wewnętrznej koherencji).
Tymczasem w treści pisma pełnomocnika skarżącego z dnia 18 października 2023 roku, nie przywołano żadnej argumentacji w tym zakresie, która mogłaby ukierunkować organ na zidentyfikowanie wniosku skarżącego właśnie jako żądania, o którym mowa w art. 113 § 2 k.p.a. Zdaniem Sądu, na tego typu charakter żądania nie wskazywało bynajmniej oczekiwanie od organu doręczenia skarżącemu osobiście tłumaczenia przysięgłego decyzji KNF z [...] września 2023 roku wraz z uzasadnieniem, z języka polskiego na język angielski. Czym innym jest bowiem kwestia sfomułowania decyzji w sposób niejednoznaczny lub zawiły w stopniu uniemożliwiającym lub utrudniającym jej zrozumienie, a czym innym sporządzenie jej przez organ administracji publicznej w języku polskim. Otóż przypomnieć jedynie należy, że zgodnie z art. 27 Konstytucji RP w Rzeczypospolitej Polskiej językiem urzędowym jest język polski a wyjątki od tej zasady są możliwe jedynie ze względu na ochronę praw mniejszości narodowych. Zakres podmiotowy obowiązku posługiwania się językiem polskim jako językiem urzędowym określa przy tym art. 4 ustawy z dnia 7 października 1999 r. o języku polskim (tekst jednolity Dz. U. z 2021 roku, poz. 672, dalej tez jako "u.j.p."). W myśl tego przepisu język polski jest językiem urzędowym: 1) konstytucyjnych organów państwa; 2) organów jednostek samorządu terytorialnego i podległych im instytucji w zakresie, w jakim wykonują zadania publiczne; 3) terenowych organów administracji publicznej; 4) instytucji powołanych do realizacji określonych zadań publicznych; 5) organów, instytucji i urzędów podległych organom wymienionym w pkt 1 i pkt 3, powołanych w celu realizacji zadań tych organów, a także organów państwowych osób prawnych w zakresie, w jakim wykonują zadania publiczne; 6) organów samorządu innego niż samorząd terytorialny oraz organów organizacji społecznych, zawodowych, spółdzielczych i innych podmiotów wykonujących zadania publiczne. Z kolei w myśl art. 5 ust. 1 u.j.p. podmioty wykonujące zadania publiczne na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dokonują wszelkich czynności urzędowych oraz składają oświadczenia woli w języku polskim, chyba że przepisy szczególne stanowią inaczej. Przy czym przepis ten stosuje się odpowiednio do oświadczeń woli, podań i innych pism składanych organom, o których mowa w art. 4. (art. 5 ust. 2). Czynności urzędowe to wszelkie czynności organów i instytucji powołanych do realizacji określonych zadań publicznych, związane z realizacją ich konstytucyjnych i ustawowych kompetencji, chyba że z istoty tych czynności wynika konieczność posłużenia się językiem obcym (por. uchwałę TK z 14 maja 1997 r., W 7/96, OTK z 1997 r., nr 2, poz. 27). Pojęcie czynności urzędowych obejmuje bez wątpienia władcze czynności organów państwowych, w tym decyzje administracyjne (por. wyrok WSA w Warszawie z 25 sierpnia 2004 r., II SA 2339/03). Z powyższych przepisów wynika, że postępowanie administracyjne i sądowe przed polskimi organami administracji publicznej oraz sądami toczy się w języku polskim, przy czym dotyczy to również czynności procesowych podejmowanych przez te organy. W orzecznictwie wskazuje się również, że w polskim systemie prawnym brak jest ogólnego przepisu mówiącego o prawie cudzoziemca do komunikowania się w zrozumiałym języku, czy też prawie do bezpłatnego tłumacza (por. wyrok NSA z dnia 11 września 2019 r., II FSK 3279/17). Przepisy takie rozsiane są po różnych aktach prawnych, które odnoszą się pośrednio lub bezpośrednio do cudzoziemców. Przykładowo w art. 174 § 2 Ordynacji podatkowej przewidziano, że w protokołach przesłuchania osoby, która złożyła zeznanie w języku obcym, należy podać w przekładzie na język polski treść złożonego zeznania oraz wskazać osobę i adres tłumacza, który dokonał przekładu. Natomiast w realiach niniejszej sprawy podkreślić należy, że ani przepisy ustawy z dnia 21 lipca 2006 r. o nadzorze nad rynkiem, jak i ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o ofercie publicznej i warunkach wprowadzania instrumentów finansowych do zorganizowanego systemu obrotu oraz o spółkach publicznych, na podstawie których wydano decyzję nakładającą na skarżącego kary pieniężne, ani też przepisy k.p.a., nie nakładały na KNF obowiązku komunikowania się ze skarżącym w innym języku, niż język polski.
Pomijając już nawet, iż organ zobowiązany był do prowadzenia postępowania w języku polskim, nie jest dla Sądu jasnym, na jakiej podstawie skarżący oczekiwał, aby wniosek o doręczenie mu osobiście tłumaczenia przysięgłego decyzji KNF z [...] września 2023 roku, organ miałby potraktować jako wniosek o wyjaśnienie wątpliwości, co do treści decyzji z dnia [...] września 2023 r., w sytuacji, w której wniosek ten, złożony przez profesjonalnego pełnomocnika, nie zawierał ani wskazania relewantnej podstawy prawnej w postaci art. 113 § 2 k.p.a., ani odpowiednio sformułowanego żądania, co do zakresu wyjaśnienia wątpliwości, których skarżący się dopatrzył się w treści wspomnianej decyzji (niezależnie od kwestii ich zasadności, gdyż zagadnienie to nie stanowi przedmiotu kontroli Sądu). Zdaniem Sądu bowiem, przy tak skonstruowanym wniosku pełnomocnika skarżącego z dnia 18 października 2023 roku, Komisja Nadzoru Finansowego, nie była w żadnej mierze zobligowana do potraktowania go, jako żądania, o którym mowa w art. 113 § 2 k.p.a. W ocenie Sądu zatem zawiadomienie KNF z dnia 26 października 2023 r., nie rozstrzygnęło bynajmniej kwestii wyjaśnienia wątpliwości co do treści decyzji z dnia [...] września 2023 r. (co oznaczałoby, że przysługiwałby skarżącemu wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy), lecz miało jedynie charakter informacyjny.
Jednocześnie, w ocenie Sądu, żaden z zarzutów skargi nie podważa w istocie prawidłowości kluczowej konstatacji poczynionej przez KNF w zaskarżonym postanowieniu, że wniosek skarżącego o doręczenie mu przysięgłego tłumaczenia na język angielski decyzji administracyjnej z dnia [...] września 2023 r., nie nosi cech wniosku o wyjaśnienie wątpliwości co do treści tejże decyzji. W konsekwencji całość argumentacji skargi, czy to zmierzającej do wykazania po stronie KNF obowiązku sporządzenia i doręczenia skarżącemu tłumaczenia, na język dla niego zrozumiały, decyzji nakładającej na niego administracyjną karę pieniężną, czy też wskazującej na brak przeszkód prawnych, aby organ, doręczył skarżącemu tłumaczenie przysięgłe decyzji administracyjnej sporządzonej na jego zlecenie, w trybie art. 113 § 2 k.p.a., nie może rzutować na ocenę prawidłowości wydania przez KNF zaskarżonego postanowienia, skoro, jak już wyżej Sąd podkreślił, na skutek złożenia przez skarżącego wniosku o doręczenie mu osobiście tłumaczenia przysięgłego decyzji KNF z [...] września 2023 roku, w ogóle nie doszło do zainicjowania postępowania wpadkowego w oparciu o przepis art. 113 § 2 k.p.a.
Zdaniem Sądu przy tym, Komisja Nadzoru Finansowego, w sytuacji, w której wpłynął do niej wniosek skarżącego o doręczenie mu osobiście tłumaczenia przysięgłego decyzji tegoż organu z [...] września 2023 roku, które to żądanie nie uruchamiało po stronie organu żadnej uregulowanej w k.p.a. sformalizowanej procedury jego rozpatrzenia, zasadnie, mając na uwadze wyrażoną w art. 9 k.p.a. zasadę należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego oraz czuwania nad tym, aby strony i inne osoby uczestniczące w postępowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa, poinformowała skarżącego, zawiadomieniem z dnia 26 października 2023 roku, że żądanie doręczenia mu osobiście tłumaczenia przysięgłego ww. decyzji wraz z uzasadnieniem z języka polskiego na język angielski nie znajduje uzasadnienia, przedstawiając przy tym odpowiednią argumentację na poparcie swego stanowiska.
Reasumując, skoro zawiadomienie Komisji z dnia 26 października 2023 r., miało wyłącznie charakter informacyjny, skarżącemu nie przysługiwało tym samym prawo do jego zaskarżenia poprzez złożenie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy a zatem prawidłowo, zaskarżonym postanowieniem z [...] grudnia 2023 r., Komisja Nadzoru Finansowego, stwierdziła niedopuszczalność wniosku skarżącego z dnia 7 listopada 2023 roku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej zawiadomieniem Komisji z dnia 26 października 2023 r.
Reasumując, wobec niezasadności zarzutów skargi oraz niestwierdzenia przez Sąd z urzędu tego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, które sąd ma obowiązek badać z urzędu - skargę należało oddalić.
W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.