VI SA/Wa 847/07

VI SA/Wa 847/07 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2007-07-20
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2007-05-15
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Dorota Wdowiak
Grażyna Śliwińska /przewodniczący sprawozdawca/
Maria Jagielska
Symbol z opisem
6033 Zajęcie pasa drogowego (zezwolenia, opłaty, kary z tym związane)
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Śliwińska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Maria Jagielska Sędzia WSA Dorota Wdowiak Protokolant apl. prok. Małgorzata Wilkos po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 lipca 2007 r. sprawy ze skargi A. S.A. z siedzibą w P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] marca 2007 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zezwolenia na zajęcie pasa drogowego 1. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Prezydenta W. z dnia [...] listopada 2006 r.; 2. stwierdza, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu; 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na rzecz skarżącego A. S.A. z siedzibą w P. kwotę 455 (czterysta pięćdziesiąt pięć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] marca 2007 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia [...] listopada 2006 r. odmawiającą wydania zezwolenia na zajęcie pasa drogowego (drogi krajowej) ul. G. w rejonie ul. S. w celu umieszczenia w nim obiektu reklamowego przez firmę A. S.A. z siedzibą w P. – zwanej dalej skarżącą.
Jako podstawę materialnoprawną decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. powołało przepis art. 39 ust. 1 i ust. 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania decyzji ostatecznej (t.j. Dz. U. z 2007 r., Nr 19, poz. 115).
Podstawę faktyczną stanowiło ustalenie przez organ odwoławczy, że strona zwróciła się z wnioskiem o wydanie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego ul. G. w rejonie ul. S. w celu umieszczenia w nim obiektu reklamowego. Następnie organ odwoławczy ustalił, że decyzją z [...] listopada 2006 r. odmówiono zmiany istniejącego nośnika reklamowego z jednostronnego na dwustronny. Opisano stan faktyczny oraz przesłanki merytoryczne i prawne, którymi kierował się organ I instancji podejmując rozstrzygnięcie, a mianowicie, iż zasadą jest nieumieszczanie urządzeń niezwiązanych z funkcjonowaniem drogi w pasie drogowym, a proponowana reklama powoduje dekoncentrację kierowcy i odwraca jego sytuację na drodze, co jest groźne dla uczestników ruchu drogowego.
Odnośnie zarzutów odwołania SKO wskazało na jego obszerność, podniesienie szeregu uchybień organu I instancji, w tym brak dostatecznego uzasadnienia prawnego i faktycznego, brak postępowania wyjaśniającego, naruszenie zasad uznania administracyjnego.
Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie SKO skoncentrowało się na podstawie prawnej rozstrzygnięcia art. 39 ust. 1 i ust. 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, stosownie do którego zabrania się dokonywania w pasie drogowym czynności, które mogłyby powodować niszczenie lub uszkodzenie drogi i jej urządzeń albo zmniejszenie jej trwałości oraz zagrażać bezpieczeństwu ruchu drogowego. W szczególności zabrania się umieszczania w pasie drogowym m.in. urządzeń, przedmiotów i materiałów niezwiązanych z gospodarką drogową lub potrzebami ruchu drogowego. Podkreśliło w szczególności, iż z zasady określonej w ustępie 3 art. 39 jako wyjątek dopuszcza się wprawdzie zlokalizowanie tego typu obiektów w pasie drogowym, ale w szczególnie uzasadnionych przypadkach. Stwierdził, że w pasie drogowym powinny być bowiem lokalizowane wyłącznie obiekty związane z gospodarką drogową lub potrzebami ruchu drogowego i powołując się na stanowisko zawarte w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z 19 czerwca 2000 r. (OPK 2/00 ONSA 2001/1/12) oraz w wyroku z 2 lutego 2005 r. (OSK 1026/04) podkreślał, że to nie organ ma wykazać, że nie wystąpiły szczególne okoliczności uzasadniające lokalizację tablicy reklamowej w pasie drogowym, lecz wnioskodawca powinien wykazać, że okoliczności takie wystąpiły. W ślad za tym ostatnim orzeczeniem wskazywał, że biorąc pod uwagę powierzchnię reklamy nie ma podstaw do wniosku, iżby taka właśnie reklama umieszczona w ruchliwym punkcie miasta nie stwarzała zagrożenia dekoncentracji kierowców i pieszych i nie powodowała zagrożenia bezpieczeństwa ruchu drogowego. Wywiódł, że skoro zarządcy dróg publicznych są odpowiedzialni za ochronę bezpieczeństwa, to do nich należy ocena, czy występują w określonym przypadku oznaczone zagrożenia. Z drugiej strony wskazywał, że nie ma podstaw do tego, by w każdym przypadku wydania decyzji o likwidacji reklamy w wielkim mieście, gdzie jest ich bardzo wiele należało korzystać ze środków dowodowych w postaci oględzin, względnie opinii biegłych, analizy dokumentów (np. informacji policyjnych o wypadkach). Nie może zatem być uwzględniony argument Spółki o konieczności wykazania negatywnego wpływu tego właśnie nośnika reklamowego na bezpieczeństwo ruchu drogowego.
Organ odwoławczy w decyzji z dnia [...] marca 2007 r. przyznał przewlekłość postępowania prowadzonego z wniosku złożonego w 2005 r. oraz, że w aktach znajdują się dokumenty sugerujące, że gdyby sprawę załatwiono wcześniej, rozstrzygnięcie mogłoby być inne, bo w II połowie 2005 r. w pobliżu powstała inna reklama. Stwierdził, że przewlekłość postępowania nie stanowi podstawy do zmiany negatywnego stanowiska wobec powstania nowej reklamy.
Na zakończenie swoich argumentów SKO zauważyło, że w aktach sprawy brak jest dokumentu stwierdzającego, że pan M. G. (autor wniosku) był upoważniony do reprezentowania spółki "na pierwszym etapie postępowania administracyjnego". Uznał jednakże, że skoro "w odwołaniu" spółka niejako potwierdza żądanie, to brak jest podstaw do jego kwestionowania.
W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżąca A. S.A. z siedzibą w P. zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie:
1. art. 39 ust. 3 ustawy o drogach publicznych poprzez niewłaściwą interpretację i zastosowanie,
2. art. 7, 77 k.p.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie,
3. art. 79 k.p.a. poprzez niezastosowanie,
4. art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nienależyte uzasadnienie.
Domagała się uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania.
W uzasadnieniu podniosła, że w dniu [...] sierpnia 2005 r. zwróciła się z wnioskiem o wydanie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego pod urządzenie reklamowe o powierzchni ekspozycyjnej 1 m2 w pasie drogowym ul. G. w rej. ul. S., a wydana w dniu [...] listopada 2006 r. została decyzja odmawiająca "wydania zezwolenia na zajęcie pasa drogowego wnioskowanej lokalizacji w celu umieszczenia w nim obiektu reklamowego". Podkreśliła, że pozytywna opinia komunikacyjna z [...] lipca 2005 r. wskazywała na dopuszczalność umieszczenia nośnika reklamowego w pasie drogowym. W uzasadnieniu decyzji I instancji organ w ogóle nie przedstawił dowodów na wysokie natężenie ruchu na ul. G., mimo że powoływał się na ten argument.
W ocenie skarżącej naruszenie art. 39 ust. 3 ustawy o drogach publicznych przez organ I instancji, oraz przez SKO polega na tym, że nie zostały zbadane i właściwie ocenione wszystkie przesłanki wynikające z ww. przepisu, a warunkujące zezwolenie/odmowę zezwolenia na zajęcie pasa drogowego pod reklamę.
Wskazywała, że akta postępowania administracyjnego przed ZDM zawierają m. in. notatkę służbową z wizji w terenie (sporządzony bez udziału skarżącej i bez zawiadamiania jej o tej wizji) stwierdzający zachowanie właściwej odległości planowanej reklamy od znaków drogowych pionowych, od skrzyżowania z ulicą oraz odległość 1 m od innej reklamy, notatkę z kontroli w terenie sporządzoną przed złożeniem wniosku o zezwolenie, a po złożeniu wniosku o wydanie opinii komunikacyjnej, trzy opinie komunikacyjne (co do których skarżąca nie mogła się wcześniej wypowiedzieć), pismo ZDM do skarżącej w trybie art. 10 k.p.a. (bez zwrotnego potwierdzenia odbioru tego pisma przez skarżącą). Zarzuciła zatem, że wyspecjalizowany organ administracji publicznej jakim jest ZDM nie mógł orzekać o istnieniu zagrożenia bezpieczeństwa ruchu drogowego, w sytuacji gdy w ramach postępowania dowodowego zebrał dowody wskazujące na brak tego zagrożenia.
Skarżąca zarzuciła, że w uzasadnieniu decyzji nie oceniono faktu, iż w odległości 1 m od projektowanej reklamy skarżącej, zezwolenie na zajęcie pasa drogowego otrzymała firma S., której nośnik o pow. 18 m2, tj. o powierzchni ekspozycyjnej 18 razy większej od planowanego nośnika skarżącej. Ponadto wydając firmie S., w tych samych okolicznościach zezwolenie na zajęcie pasa drogowego pod nośnik o pow. 18 m2 ZDM nie stwierdził zagrożenia bezpieczeństwa ruchu drogowego, a w przypadku umieszczenia małego nośnika o pow. 1 m2 przez skarżącą stwierdził, iż takie zagrożenie nastąpi.
Odnośnie zagrożenia bezpieczeństwa ruchu drogowego skarżąca powoływała się na informacje opublikowane na stronie internetowej Policji, które wskazują na spadek ilości wypadków, osób rannych i zabitych w okresie I-X 2006 w porównaniu do I-X 2005, który nie jest efektem zmniejszenia ilości urządzeń reklamowych w pasie drogowym, ale skutkiem efektywnej kontroli przestrzegania przepisów ruchu drogowego.
Podkreślała także, że w ramach Krajowego Programu Bezpieczeństwa Ruchu Drogowego 2005-2007-2013 GAMBIT 2005 w liczącym 39 stron dokumencie przyjętym przez Radę Ministrów na posiedzeniu w dniu 19 kwietnia 2005 r. nie ma mowy o zagrożeniu płynącym ze strony urządzeń reklamowych funkcjonujących w pasie drogowym, a na str. 24 uznaje się potrzebę wykorzystania urządzeń reklamowych na cele kampanii promujących właściwe postawy uczestników ruchu drogowego, w szczególności trzeźwość na drodze.
Powoływała się także na badania przeprowadzone przez Instytut Transportu Samochodowego, na publikacje prasowe co do zachowania kierowców uczestniczących w wypadkach w Polsce w 2005 r., gdzie w żadnym przypadku nie mówi się o reklamie w pasie drogowym, jako przyczynie wypadków.
Zarzucając organom obu instancji naruszenie art. 7, 77, 79 i 107 § 3 k.p.a., skarżąca wskazywała, że najlepszym dowodem na niewłaściwe przeprowadzenie postępowania dowodowego są akta sprawy prowadzonej przez organ I instancji, gdzie znajdują się w nich dowody korzystne dla niej, które zostały całkowicie pominięte przez ZDM oraz przez SKO bez żadnego w tym zakresie uzasadnienia. W szczególności chodzi o pozytywną opinię komunikacyjną, w której każdy z Wydziałów ZDM wyraził się pozytywnie.
Wskazywała, że przyjmując za stanowiskiem NSA, że ZDM jest wyspecjalizowanym organem administracji publicznej, który ma ocenić zagrożenie bezpieczeństwa ruchu drogowego przez funkcjonowanie urządzenia reklamowego, nie można zapominać, że z innych orzeczeń NSA wynika niezbicie, że uznaniowy charakter decyzji wydawanych przez organy administracji publicznej (w tym w trybie art. 39 ust. 3 ustawy o drogach publicznych) nie oznacza dowolności podjętego rozstrzygnięcia. Organ powinien bowiem rozważyć wszystkie okoliczności faktyczne i prawne przemawiające za udzieleniem zezwolenia lub jego odmową, a następnie wykazać w uzasadnieniu decyzji jakie powody przemawiały za podjętym rozstrzygnięciem.
Podkreślała, że SKO, jak i wcześniej organ I instancji, w ogóle pominęli fakt, iż tak niewielka reklama skarżącej (o pow. 1 m2) znajdująca się tuż przy powierzchni ziemi, nie jest skierowana do kierowców czy nawet pasażerów pojazdów poruszających się po drodze, ale prawie wyłącznie do pieszych znajdujących się na chodniku przy reklamie. W przeciwieństwie do tego, reklama firmy S., o pow. 18 m2, znajdująca się na wysokości kilku metrów nad poziomem terenu, skierowana jest głównie do osób znajdujących się w pojazdach na drodze. Tym samym nośnik reklamowy skarżącej ma niewielki wpływ na powstanie zagrożenia dla bezpieczeństwa ruchu drogowego.
Zarzuciła także, że skład orzekający SKO bazując na bliżej nieokreślonym doświadczeniu własnym utożsamił wcześniej widziane reklamy (o niesprecyzowanych gabarytach, położeniu etc.) z niewielkim nośnikiem reklamowym o powierzchni 1 m2, skierowanym prawie wyłącznie do pieszych. Tym samym trudno jest uznać, że reklama umieszczona w 1 metrowym urządzeniu reklamowym będzie działała wysoce rozkojarzająco na wszystkich uczestników ruchu drogowego, czyli np. tak samo jak reklama w urządzeniu reklamowym 18 razy większym - jaki posiada w przedmiotowej lokalizacji firma S..
Skoro w tych samych okolicznościach faktycznych ZDM udzielił zezwolenia na zajęcie pasa drogowego pod nośnik 18 razy większy należący do innej spółki, a jej odmówił powołując się na bezpieczeństwo ruchu drogowego, to oznacza, iż organ I instancji przekroczył granice uznania administracyjnego, wydając w podobnych okolicznościach faktycznych dwie różne decyzje.
W lakonicznej odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o jej oddalenie powołując się ogólnie na argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, sąd administracyjny bada akty lub czynności z zakresu administracji publicznej pod kątem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, a nie według przesłanek celowości czy słuszności.
Ponadto w świetle art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) dalej p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Skargę, analizowaną w kontekście podanych wyżej kryteriów kontroli decyzji administracyjnych przez Sąd, należało uwzględnić nie tylko ze względów wskazanych przez stronę niezadowoloną.
Zaskarżona decyzja i utrzymana nią w mocy decyzja pierwszoinstancyjna zapadły z naruszeniem zasad postępowania administracyjnego, co mogło mieć wpływ na wynik sprawy.
Należy podkreślić, że postępowanie w niniejszej sprawie, jakie prowadził na mocy art. 19 ust. 5 ustawy o drogach publicznych Prezydent W. poprzez upoważnionego Dyrektora Zarządu Dróg Miejskich na podstawie ww. przepisów ustawy o drogach publicznych, następnie Samorządowe Kolegium Odwoławcze działające na mocy art. 127 k.p.a. i art. 1 i 2 ustawy o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. Nr 79, poz. 856 ze zm.) podlega procedurze określonej przepisami kodeksu postępowania administracyjnego (k.p.a.).
Jedną z naczelnych zasad postępowania jest określona w art. 7 k.p.a. zasada dochodzenia prawdy obiektywnej, nakładająca na organy prowadzące postępowanie obowiązek wszechstronnego zbadania sprawy pod względem faktycznym i prawnym. Zasadę tę realizuje szereg przepisów szczegółowych, a zwłaszcza przepisy o postępowaniu dowodowym. Nakładają one na organ obowiązek wyczerpującego zebrania, rozpatrzenia i oceny całego materiału dowodowego. Jedynie na podstawie całokształtu materiału dowodowego organ może ocenić, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 77 § 1 i 80 k.p.a.).
Pamiętać przy tym należy, że treść uzasadnienia podjętej decyzji powinna dokumentować wypełnienie przez organ wymienionych obowiązków procesowych i odnosić się do zakresu przeprowadzonego postępowania w sprawie.
Reasumując tę część wywodów, podkreślenia wymaga zatem, że wydanie prawidłowej decyzji w każdym przypadku poprzedzać powinno dokładne ustalenie stanu faktycznego i prawnego istotnego w sprawie (stosownie do art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a.), zaś sama decyzja powinna być należycie uzasadniona - stosownie do wymogów art. 107 § 3 k.p.a.
Wyczerpujące przedstawienie motywów, obejmujące kryteria, jakimi kierował się organ oceniając fakty, które przyjął za podstawę rozstrzygnięcia, ma szczególną wagę wówczas, gdy - jak w tej sprawie - strona w odwołaniu kwestionuje poczynione przez organ ustalenia i oceny.
Decyzję pierwszoinstancyjną organ wydał na podstawie ww. art. 39 ust. 3 ustawy o drogach publicznych, w związku (jak wynika z treści uzasadnienia decyzji) z ust. 1 tego przepisu. Przesłankę rozstrzygnięcia o niewyrażeniu zgody na usytuowanie tablicy reklamowej organ wywiódł z ustalenia, że lokalizacja tablicy na skrzyżowaniu dróg wpłynie na pogorszenie warunków bezpieczeństwa, absolutnie nie odnosząc się do dowodów korzystnych dla strony, które sam zgromadził. Dowodów tych nie ocenił także organ odwoławczy, mimo podnoszonych zarzutów w uzasadnieniu odwołania, naruszając tym samym obowiązek rozpatrzenia odwołania.
Zwraca przy tym uwagę, że organ odwoławczy w swoim uzasadnieniu nie poczynił konkretnych ustaleń faktycznych, które stanowiłyby podstawę rozstrzygnięcia, a wręcz pogubił się w jedynym wskazanym elemencie stanu faktycznego - przedmiocie objętym wnioskiem strony ustalając, że decyzją z [...] listopada 2006 r. odmówiono zmiany istniejącego nośnika reklamowego z jednostronnego na dwustronny.
Należy zauważyć, że pominął nie tylko w sentencji decyzji, jak i w ustaleniach faktycznych i rozważaniach, nie określił bliżej o jaki konkretnie punkt usytuowania reklamy, o jakiej powierzchni chodziło stronie we wniosku. Nie można zatem w oparciu o treść decyzji stwierdzić konkretnego punktu, któremu odmówiono lokalizacji z uwagi na zagrożenie bezpieczeństwa. Jest to istotne tym bardziej w sytuacji, gdy wydana decyzja SKO w uzasadnieniu dostarcza informacji o wyrażeniu zgody i usytuowaniu w pobliżu tego punktu reklamy innego wnioskodawcy, a strona podaje, że ta inna reklama ma powierzchnię 18 m2, w sytuacji, gdy on chciał 1 m2 powierzchni. Organ odwoławczy posługując się ogólnikowymi sformułowaniami w uzasadnieniu merytorycznego rozstrzygnięcia, które na dodatek nie przystają do stanu faktycznego sprawy niniejszej, nie ustosunkowywując się do konkretnych zarzutów odwołania, de facto uzasadnia swoje stanowisko w oparciu o argumenty z innych spraw o odmiennych stanach fatycznych dotyczących "wydania decyzji o likwidacji reklamy", czy wcześniej "zmiany istniejącego nośnika reklamowego z jednostronnego na dwustronny".
Należy podkreślić, że organ związany granicami wniosku mógł go rozpatrywać w zakresie wniosku o zezwolenie na umieszczenie we wskazanym pasie drogowym jednostronnej konstrukcji reklamowej o formacie powierzchni ekspozycyjnej 1,0 m2.
Z drugiej strony organ odwoławczy nie dokonał ani swoich ustaleń faktycznych, ani nie powołał ustaleń organu I instancji na okoliczności konkretnego stanu faktycznego tej sprawy, będącej podstawą rozstrzygnięcia. Nie odniósł się także do zakwestionowanej prawidłowości oceny zebranych dowodów - co jest istotnym mankamentem zaskarżonej decyzji. Wszak zgodnie z zasadą wyrażoną w przepisie art. 140 k.p.a. w sprawach nie uregulowanych w art. 136 do 139 w postępowaniu przed organem odwoławczym mają odpowiednie zastosowanie przepisy o postępowaniu przed organem pierwszej instancji.
Mankamentem decyzji ją poprzedzającej, jest nie tylko pominięcie dowodów zgromadzonych w prowadzonym - w warunkach przewlekłości - postępowaniu bez jakiegokolwiek uzasadnienia (np. pozytywnej dla wnioskodawcy opinii lokalizacyjnej).
Przede wszystkim jednak zarzucić należy organom obu instancji wydanie obu decyzji w warunkach, gdy wniosek złożony został w dniu [...] sierpnia 2005 r. przez osobę nieuprawnioną do reprezentacji strony. Okoliczność ta wynika z odpisu z KRS z dnia [...] sierpnia 2005 r. Organ I instancji nie wezwał osoby, która go podpisała do złożenia pełnomocnictwa do złożenia wniosku od osoby lub osób uprawnionych do reprezentacji spółki.
Stosownie do treści art. 61 § 1 k.p.a. postępowanie administracyjne wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. Nie oznacza to jednak dowolności organu administracji publicznej we wszczęciu postępowania z urzędu lub na żądanie strony. Ten artykuł musi być interpretowany w związku z przepisami prawa materialnego, które stanowią o tym, czy postępowanie administracyjne może być wszczęte z urzędu czy też na wniosek strony.
Jeżeli chodzi o ustalenie sytuacji prawnej jednostki w zakresie jej uprawnień, zgodnie z zasadą, że rozporządza ona swoim prawem, wszczęcie postępowania następuje na jej wniosek (tak B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks Postępowania Administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2004).
Innymi słowy wszczęcie postępowania na wniosek może nastąpić jedynie z woli podmiotu, mającego legitymację procesową strony, w rozumieniu art. 28 k.p.a.
Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ I instancji stosując się do przepisów kodeksu postępowania administracyjnego nada bieg wnioskowi strony skarżącej w trybie art. 138 k.p.a. - oczywiście po uzupełnieniu przez nią braków formalnych tj. podpisanie go przez osobę upoważnioną do reprezentacji i rozpozna ten wniosek zgodnie z regułami dotyczącymi postępowania odwoławczego (Rozdział 10 Kodeksu postępowania administracyjnego).
W tym stanie rzeczy w ocenie Sądu organ odwoławczy naruszył przepisy postępowania administracyjnego w istotnym stopniu, co miało niewątpliwie wpływ na wynik sprawy i na mocy art. 145 § 1 c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002, Nr 153 poz. 1270 ze zm.) należało orzec jak w sentencji wyroku.
W oparciu o art. 152 cyt. ustawy, Sąd orzekł o wstrzymaniu wykonania zaskarżonych decyzji, zaś o kosztach postępowania orzekł po myśli art. 200 p.p.s.a.