VI SA/WA 846/05

VI SA/Wa 846/05 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2005-11-02
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2005-05-04
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Andrzej Wieczorek /sprawozdawca/
Grażyna Śliwińska
Magdalena Bosakirska /przewodniczący/
Symbol z opisem
6037 Transport drogowy i przewozy
Sygn. powiązane
I OSK 384/06 - Wyrok NSA z 2007-01-26
Skarżony organ
Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia Sędziowie : WSA Protokolant: po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 października 2005 r. sprawy ze skargi M. J. [...] w T. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2005 r. Nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej ODDALA SKARGĘ
Uzasadnienie
VI SA/Wa 846/05
UZASADNIENIE
Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] marca 2005r. nr [...] działając na podstawie art. 138 § l pkt l ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), art. 92 ust. l pkt 2 i 6, art. 87 ust. l ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2088), Lp. l. 11.11 ust. l lit. b, Lp. l. 11.11. ust. 4 lit. a załącznika do ustawy z dnia 6 września 2001r. (Dz. U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2088 - tekst jednolity), art. 15 ust. 5 i ust. 7 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. WE L370 z 31.12.1985), art. 31 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców (Dz. U. Nr 92, poz. 879), po rozpatrzeniu odwołania Pana M. J. – skarżącego od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2004 r. o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 850 (osiemset pięćdziesiąt) złotych utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.
Organ ustalił, że w dniu [...] listopada 2004 r., na drodze krajowej nr [...] w miejscowości [...] podczas kontroli drogowej zespołu pojazdów składającego się pojazdu marki [...] o nr rejestracyjnym [...] oraz naczepy marki [...] o nr rejestracyjnym [...], kierujący pojazdem Pan A. H. nie okazał wykresówek lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu a wykresówka z dnia [...] listopada 2004 r. nie zawiera przepisowego wpisu, to jest brak było imienia kierowcy imienia kierowcy.
W związku z powyższym nałożono na skarżącego karę pieniężną w wysokości 850 (osiemset pięćdziesiąt) złotych.
Główny Inspektor Transportu Drogowego jako podstawę prawną rozstrzygnięcia w części dotyczącej nie okazania wykresówek lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu wskazał, że stosownie do art. 87 ust. l ustawy podczas przejazdu wykonywanego w ramach transportu drogowego kierowca pojazdu samochodowego jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli: wypis z licencji, dowód uiszczenia należnej opłaty za korzystanie z dróg krajowych, zapisy urządzenia rejestrującego samoczynnie prędkość jazdy, czas jazdy i czas postoju, obowiązkowe przerwy i czas odpoczynku.
Podniósł, że zgodnie z przepisem art. 15 ust. 7 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. WE L370 z 31.12.1985), na żądanie upoważnionego funkcjonariusza służb kontrolnych kierowca zobowiązany jest okazać wykresówki za bieżący tydzień i w każdym przypadku za ostatni dzień poprzedniego tygodnia, w którym kierował pojazdem. Stosownie do art. 31 ustawy o czasie pracy kierowców, kierowca, który w określonych dniach nie prowadził pojazdu albo prowadził pojazd, na żądanie osoby uprawnionej do przeprowadzenia kontroli przedstawia zaświadczenie, które powinno zawierać w szczególności następujące dane: imię i nazwisko kierowcy, okres, którego dotyczy, wskazanie przyczyny nieposiadania wykresówek, o których mowa w art. 15 ust. 7 rozporządzenia nr 3821/85/EWG, miejsce i data wystawienia, podpis pracodawcy. Zaświadczenie to pracodawca wystawia i wręcza kierowcy przed rozpoczęciem przez kierowcę przewozu drogowego. W przypadku gdy kierowca w określonych dniach nie prowadził pojazdu w trakcie wykonywania danego zadania przewozowego, pracodawca niezwłocznie wystawia i przekazuje zaświadczenie na żądanie osoby uprawnionej do przeprowadzenia kontroli.
Stosownie do art. 87 ust. 3 ustawy przedsiębiorca lub podmiot, o którym mowa w art. 3 ust. 2, wykonujący przewozy na potrzeby własne, odpowiedzialni są za wyposażenie kierowcy wykonującego transport drogowy lub przewóz na potrzeby własne w wymagane dokumenty.
Konsekwencją tego rozwiązania jest przepis Lp. 1.11.11 ust. l lit b załącznika do ustawy, zgodnie z którym nie okazanie wykresówek lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu, podczas kontroli drogowej zagrożone jest karą pieniężną w wysokości 200 złotych za każdą wykresówkę.
Główny Inspektor Transportu Drogowego jako podstawę prawną rozstrzygnięcia w części dotyczącej braku wpisania imienia kierowcy podał przepis art. 15 ust. 5 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. WE L370 z 31.12.1885 P.0008-0021) każdy członek załogi pojazdu nanosi na swoją wykresówkę m.in. następujące informacje: a) na początku używania wykresówki - swoje nazwisko i imię. Wskazał, że zgodnie z rozdziałem IV za łącznika Nr l do cytowanego rozporządzenia zgodnie, z którym na wykresówkach należy zapewnić wolne miejsce na dopiski odręczne, tak aby kierowcy mogli wpisać co najmniej następujące dane: nazwisko i imię kierowcy, datę i miejsce rozpoczęcia używania tej wykresówki oraz datę i miejsce zakończenia jej używania, numer lub numery rejestracyjne pojazdu lub pojazdów, do których kierowca jest przydzielony w czasie używania tej wykresówki, wskazania licznika przebytej drogi pojazdu lub pojazdów, do których kierowca jest przydzielony podczas używania tej wykresówki, datę i godzinę zmiany pojazdu. Wskazał, że zgodnie z art. 92 ust. l pkt 2 i 6 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (zwanej dalej ustawą) kto wykonuje transport drogowy lub przewozy na potrzeby własne nie przestrzegając przepisów o czasie pracy i odpoczynku kierowców oraz wiążących Rzeczpospolitą Polską umów międzynarodowych podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 15000 złotych.
Podniósł, że konsekwencją naruszenia powołanego przepisu jest treść Lp. 1.11.11. ust. 4 lit. a i załącznika do w/w ustawy, która nakłada sankcję w wysokości 50 złotych za wykresówkę niezawierającą przepisowych wpisów imienia lub nazwiska kierowcy.
Wnosząc skargę na powyższą decyzję skarżący wskazał, że wypisanie jednej tarczy w dniu [...] listopada i pozostawienie jej w zaparkowanym pojeździe do dnia [...] listopada do godzin porannych jest prawidłowe i rzetelne, a zarzuty organu są nieuzasadnione.
Na okoliczność faktycznego postoju pojazdu oraz niewykonywania innej pracy skarżący przedłożył dokumenty z przedmiotowego przewozu w tym list przewozowy CMR, akta personalne kierowcy oraz odpis akt [...] Komendy Powiatowej Policji w [...]. Wskazał, że wiarygodności tych dokumentów oraz ustaleń tam zawartych organ nie podważył w toku dalszego postępowania jakimkolwiek dowodem.
Skarżący wnosił o przeprowadzenie w toku niniejszego postępowania przed W.S.A. dowodu z akt [...] Komendy Powiatowej Policji w [...].
Zdaniem skarżącego drugi zarzut dotyczący niewłaściwie wypełnionej tarczy tachografu założonej [...] listopada 2004 r w godzinach porannych poprzez nie wpisanie imienia kierowcy jest niezasadny. W ocenie skarżącego jeżeli tarcza zawiera jedynie nazwisko kierowcy (bez imienia ), ale na podstawie tak wypisanej tarczy można bez problemu ustalić, że kierującym pojazdem w dniu kontroli faktycznie była osoba, która tarczę tachografu wypełniła.
Wskazał , że ze względu na samodzielny charakter stanowiska pracy kierowcy, oraz wykonywanie pracy poza siedzibą pracodawcy, pracodawca nie ma możliwości kontroli sposoby wypełniania tarcz tachografo na bieżąco, a otrzymywane po czasie tarcze są wypełnione prawidłowo.
Uznał, że decyzja z dnia [...] grudnia 2004 r nie pozostaje w żadnym związku z treścią zarzutów zgłoszonych protokole kontroli, albowiem organ ukarał skarżącego z uwagi na fakt, że w ocenie organu kierowca nie posiadał przy sobie 4 tarcz tachografu za okres [...] do [...] listopada 2004 r oraz nie posiadał dokumentu potwierdzającego fakt, iż nie prowadził w tym okresie pojazdu ti. zaświadczenia o pobycie na urlopie. W ocenie organu to skarżący jest odpowiedzialny za to przewinienie kierowcy pojazdu. W jego ocenie przedmiotowa decyzja jest nietrafna, bowiem kierowca posiadał dokument potwierdzający nie prowadzenie pojazdu w dniach [...] do [...] listopada. Tym dokumentem były tarcze tachografu z tzw. przebiegiem zerowym, a więc potwierdzające okoliczność nie prowadzenia pojazdu.
Wskazał, że w treści protokołu kontroli z dnia [...] listopada 2004 r nie stwierdzono, że kierowca nie okazał dokumentu o pobycie na urlopie. W ocenie skarżącego kierowca dokument taki w chwili kontroli posiadał i nie wzbudził on zarzutów organu w czasie i miejscu kontroli. Skarżący ustalił, że dokument taki wydali kierowcy pracownicy biura skarżącego, albowiem w dniach [...] do [...] listopada 2004 r skarżący osobiście nie przebywał w [...]. Kierowca w dniu kontroli posiadał więc dokument o którym mowa w decyzji z dnia [...] grudnia 2004 r. i zapewne na żądanie kontrolującego był on okazany lub mógł być okazany.
Podnosi, że nie znajduje żadnego uzasadnienia ukaranie skarżącego za przewinienie osoby trzeciej, na której czynności skarżący nie ma żadnego bezpośredniego wpływu, oraz której ewentualnym zaniedbaniom nie jest w stanie zapobiec. Jego zdaniem obowiązek prawidłowego wystawienia dokumentu oraz obowiązek posiadania dokumentów uprawniających do kierowania pojazdem spoczywa na kierującym pojazdem. Także wykroczenia popełnione przez kierującego pojazdem w toku tej czynności obciążają z mocy prawa kierującego pojazdem, a nie właściciela pojazdu.
W jego ocenie zasada wynikająca wprost z dyspozycji Art. 42 ust. l Konstytucji, zgodnie z którą w demokratycznym Państwie prawa ukarany może być tylko ten kto dopuścił się czynu zabronionego, a nie właściciel rzeczy lub pracodawca sprawcy. Treść Art. 42 ust. l Konstytucji nie wskazuje, że dotyczy to tylko czynów określonych w ustawie Kodeks Karny, a normy demokratycznego państwa prawa rozciągają tą zasadę na przedmiotowy przypadek.
Obowiązkiem kierującego pojazdem było zabranie ze sobą wszelkich dokumentów niezbędnych do ustalenia, że może on kierować pojazdem oraz poprawne wypisanie dokumentów niezbędnych do ustalenia, że uiszczono opłaty należne na rzecz Skarbu Państwa.
Skoro za niepełne wypisanie tarczy tachografu ukarano już mandatem kierującego pojazdem jako sprawcy zdarzenia, to bezpodstawnym było ukaranie kwotą 50 zł pracodawcy, który w ogóle nie miał bezpośredniej kontroli nad wypisaniem tej tarczy, ani też jej nie wypełniał.
Nadto bezpodstawnym było ukaranie kwota 800 zł pracodawcy, skoro w jak wykazano powyżej nie zaistniało wykroczenie za które karę nałożono, sama okoliczność nie była przedmiotem zarzutu w chwili kontroli iak również w chwili wezwanie skarżącego do złożenia wyjaśnień, a nadto obowiązek posiadania i okazania stosownych dokumentów spoczywał na kierującym pojazdem, a nie na skarżącym.
W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art.1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słusznościowych, w ramach stanu faktycznego istniejącego w dniu jego wydania.
Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art.134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. Nr 153, poz.1270).
Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów, należy stwierdzić, że nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżonej decyzji nie można zarzucić naruszenia prawa w sposób mający wpływ na wynik sprawy.
Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów, skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Ustalony , że stan faktyczny nie jest kwestionowany. Poza sporem jest też okoliczność, że przedsiębiorcą wykonującym transport (przewóz) drogowy był skarżący. Nie jest kwestionowane, że pojazd prowadzony był przez pracownika skarżącego.
Podkreślić należy, że przepisy ogólne zawarte w art. 4 pkt 1 - 3 i 4 ustawy o transporcie drogowym, jak i z art. 5 ust.1-3 ustawy stanowią o wymogach ustawowych, jakie muszą spełniać przedsiębiorcy ubiegający się o udzielenie licencji.
Z istoty przepisu art. 4 pkt 17 wynika, że licencja jest decyzją administracyjną uprawniającą do podejmowania i wykonywania działalności gospodarczej w zakresie transportu drogowego. Licencji, w myśl art. 13 nie można odstępować osobom trzecim ani przenosić uprawnień z niej wynikających na osobę trzecią ( z zastrzeżeniem ust. 2).
Ustawodawca udzielając przedsiębiorcy uprawnienia administracyjnego do wykonywania tej szczególnej działalności gospodarczej nałożył na niego jednocześnie obowiązki, których naruszenie prowadzi nie tylko do sankcji zagrożonych karą pieniężną zawartych w art. 92 ustawy o transporcie drogowym, ale i do cofnięcia udzielonego mu uprawnienia, o czym stanowi art. 15 ustawy. Żeby prowadzić działalność gospodarczą w oparciu o przepisy ustawy transportowej, skarżący musieli (i nadal muszą) spełniać wskazane w ustawie wymogi do uzyskania licencji.
Podkreślenia wymaga, że udzielenie licencji przez uprawniony organ poprzedza sformalizowana procedura administracyjna mająca na celu wykazanie przez zainteresowanego przedsiębiorcę spełniania szeregu kryteriów. Innymi słowy działalność gospodarcza polegająca na świadczeniu usług transportowych podlega ustawowej limitacji i poddana jest surowym rygorom.
Wyrazem tego jest w szczególności art. 5 ust 1 ustawy o transporcie drogowym, stanowiący, iż podjęcie i wykonywanie transportu drogowego wymaga uzyskania odpowiedniej licencji na wykonywanie transportu drogowego i to przy spełnieniu określonych w pkt. 1 - 5 wymogów:
- dobrej reputacji;
- legitymowania się certyfikatem kompetencji zawodowych przez przynajmniej jedną z osób zarządzających przedsiębiorstwem;
- posiadania sytuacji finansowej zapewniającej podjęcie i prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie transportu drogowego potwierdzonej dostępnymi środkami finansowymi, majątkiem lub ostatnim bilansem rocznym przedsiębiorstwa w określonej ustawą wysokości,
- przedsiębiorca osobiście wykonujący przewozy i zatrudnieni przez przedsiębiorcę kierowcy, a także inne osoby niezatrudnione przez przedsiębiorcę, lecz wykonujące osobiście przewozy na jego rzecz muszą spełniać wymagania określone w przepisach ustawy, przepisach ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym oraz w innych przepisach określających wymagania w stosunku do kierowców, a także nie być skazani prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwa umyślne przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, mieniu, wiarygodności dokumentów lub środowisku;
- posiadać tytuł prawny do dysponowania pojazdem lub pojazdami samochodowymi spełniającymi wymagania techniczne określone przepisami prawa o ruchu drogowym, którymi transport drogowy ma być wykonywany.
Na mocy art. 5 ust.1-3 ustawy otrzymując uprawnienie administracyjne do wykonywania transportu drogowego skarżący poddali się wymogom i określonym w ustawie obowiązkom w zakresie przestrzegania zasad podejmowania i wykonywania krajowego transportu drogowego rzeczy.
Unormowanie określone w art. 5 ust 1 pkt 4 ustawy o transporcie drogowym jako jedno z kryteriów uzyskania licencji wprost zastrzega od ubiegającego się spełnienia wymagań określonych w przepisach ustawy o transporcie, ustawy o ruchu drogowym oraz w innych przepisach określających wymagania w stosunku do kierowców bez względu na to, czy przedsiębiorca będzie osobiście wykonywał przewozy, czy zatrudnieni przez niego kierowcy, czy także inne osoby niezatrudnione przez przedsiębiorcę, lecz wykonujące osobiście przewozy na jego rzecz.
Zasada wskazana w tym przepisie jednocześnie statuuje odpowiedzialność przewoźnika za osoby którymi posługuje się w wykonywaniu licencjonowanej działalności, bez względu na rozróżnienie ich sytuacji prawnej, czy jako zatrudnionych kierowców czy innych osób niezatrudnionych, ale wykonujących osobiście na jego rzecz przewozy.
Tak na gruncie prawa administracyjnego – względem organu udzielającego licencji jak i na gruncie prawa cywilnego – względem strony umowy przewozu (art. 774 w zw. z art. 474 kc) obowiązują zasady, zobowiązujące przewoźnika w zakresie działalności jego przedsiębiorstwa do odpowiedzialności jak za własne działanie lub zaniechanie za działania i zaniechania osób, z których pomocą wykonuje zobowiązanie, jak również osób, którym wykonanie zobowiązania powierza.
Innymi słowy, racjonalny ustawodawca na mocy uprawnienia administracyjnego za działalność przedsiębiorstwa wykonującego transport drogowy - z podmiotowego punktu widzenia - obciążył odpowiedzialnością przedsiębiorcę i jego organy. Przedsiębiorca korzysta z pełnej swobody w wyborze osób, które na jego rzecz wykonują przewozy: czy będą to kierowcy zatrudnieni na podstawie umowy o pracę, czy kierowcy świadczący osobiście usługi kierowania pojazdem - jako podmiot gospodarczy.
Nie można podzielić poglądu skarżącego, że przewoźnik zlecając wykonanie usługi prowadzenia pojazdu nie ma możliwości wymuszenia od kierowcy zachowań dotyczących wykonania tej usługi, w szczególności przestrzegania przepisów o zasadach wypełniania wykresówek, bowiem ma możliwość zabezpieczenia swoich interesów w warunkach umowy zlecenia i należytego jej wykonaniu.
Konsekwencją ustawowego ukształtowania odpowiedzialności podmiotów wykonujących transport drogowy za naruszenia wymienione w art. 92 i niewymienione w ustawie o transporcie drogowym, w obowiązujących normach ogólnych, o których mowa w art.. 5 ust 1 pkt 4 są nie tylko kary pieniężne przewidziane w art. 92 ustawy jak i w załączniku do niej, ale i kary dalej idące - włącznie z cofnięciem licencji.
Znamienne jest, że w katalogu naruszeń prawa, którego skutkiem jest obligatoryjne cofnięcie licencji przewoźnikowi ustawodawca wymienił rażące naruszenie przepisów dotyczących czasu pracy kierowców lub kwalifikacji kierowców (art. 15 ust. 1 pkt e), zaś fakultatywne cofnięcie licencji: w sytuacji rażącego lub wielokrotnego naruszenia przepisów w zakresie dopuszczalnej masy, nacisków osi lub wymiaru pojazdu (art.15 ust.3 pkt 2), czy samowolnej zmiany wskazań urządzeń pomiarowo-kontrolnych zainstalowanych w pojeździe ( art. 15 ust.3 pkt 4).
Kolejnym potwierdzeniem słuszności przyjętej hierarchii odpowiedzialności przedsiębiorców wykonujących transport drogowy (lub przewozy na potrzeby własne), a kwestionowanej przez skarżących – jest obowiązujące od 1 stycznia 2004r. rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 22 grudnia 2003r. w sprawie postępowania z dokumentacją związaną z pracą kierowcy (Dz.U.03.230.2303), które w zakresie wystawiania kierowcy zaświadczenia poświadczającego zatrudnienie i spełnienie wszystkich wymagań określonych ustawą na mocy § 2 ust.2 w zw. z § 2 ust.1 stosuje się odpowiednio do kierowcy wykonującego osobiście przewozy na rzecz przedsiębiorcy wykonującego transport drogowy -- nakładają na tego ostatniego obowiązek wystawienia zaświadczenia.
Na uwagę zasługuje zatem jednoznaczne ukształtowanie przez Ustawodawcę odpowiedzialności uprawnionego z licencji mimo, że naruszenia są bezpośrednim skutkiem działania, bądź braku działania zatrudnionego kierowcy lub osoby niezatrudnionej przez przedsiębiorcę, lecz wykonującej osobiście przewozy na jego rzecz, czyli także kierowcy świadczącego osobiście usługi kierowania pojazdem - jako podmiot gospodarczy.
Sąd podzielił zatem w pełni pogląd wyrażony przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego, iż adresatem norm objętych ustawą o transporcie drogowym - w dacie kontroli pojazdu był skarżący, bowiem zgodnie z art. 92 ust. l pkt 2 i ust. 4 ustawy o transporcie drogowym karze pieniężnej podlegał podmiot, który wykonywał transport drogowy w dniu kontroli.
W tym miejscu Sąd podziela pogląd wyrażony przez stronę w odwołaniu, że w dacie naruszenia przepisów (w zakresie braku wpisu imienia kierowcy na wykresówce) ta ustawa nakładała na podmioty wykonujące transport drogowy enumeratywnie wymienione obowiązki. Art. 35 ust. 1 stanowił, że w pojazdach samochodowych używanych do przewozu osób (pasażerów) i rzeczy, z wyłączeniem pojazdów wymienionych w art. 5 oraz z zastrzeżeniem art. 34, należy instalować i użytkować przyrządy kontrolne. Konstrukcję, instalację, działanie i kontrolę przyrządów kontrolnych określają odrębne przepisy.
Wydane na podstawie art. 9 pkt 3 i 4 ustawy z dnia 11 maja 2001r. Prawa o miarach (Dz.U.Nr 63, poz. 636 ze zm.) rozporządzenie Ministra Gospodarki z dnia 13 grudnia 2002r. (Dz.U.02.230.1929) w sprawie wymagań metrologicznych, którym powinny odpowiadać tachografy samochodowe oraz wykresówki w § 12 pkt 1 stanowiło, co najmniej na jakie dane powinno być zapewnione miejsce na wykresówce, wymieniając m.in. imię i nazwisko kierowcy pojazdu.
Z dniem 1 maja 2004r. w miejsce ustawy z dnia 24 sierpnia 2001 r. o czasie pracy kierowców weszła w życie ustawa z dnia 16 kwietnia 2004r. . o czasie pracy kierowców – wprawdzie o takiej samej nazwie, jednakże jej zakres podmiotowy został ograniczony do kierowców zatrudnionych na podstawie umowy o pracę (art.1 pkt 1) i przedsiębiorców osobiście wykonujących przewozy drogowe (art. 31 ust.3).
Bezspornym jest, że zarówno kontrola jak i wydanie zaskarżonej decyzji nastąpiło w już dacie uzyskania przez Rzeczypospolitą Polską członkostwa w Unii Europejskiej.
Stosownie do art. 92 ust. 1 pkt 6 i ust.4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. Nr 204, poz. 2088) kto wykonuje transport drogowy lub przewozy na potrzeby własne, naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy lub przepisów wiążących Rzeczpospolitą Polską umów międzynarodowych podlega karze, których katalog zawarty został w załączniku do ww. ustawy. W przedmiotowym stanie faktycznym miało zatem miejsce naruszenie przepisów art. 15 ust. 5 i 7 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym w zakresie obowiązku naniesienia przez każdego członka załogi pojazdu na swoją wykresówkę nazwiska i imienia.
Podnieść należy, że zgodnie z art. 91 ust. 1 Konstytucji ratyfikowana umowa międzynarodowa, po jej ogłoszeniu w Dzienniku Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej, stanowi część krajowego porządku prawnego i jest bezpośrednio stosowana, chyba że jej stosowanie jest uzależnione od wydania ustawy. Ust. 2. stanowi, że umowa międzynarodowa ratyfikowana za uprzednią zgodą wyrażoną w ustawie ma pierwszeństwo przed ustawą, jeżeli ustawy tej nie da się pogodzić z umową.
Zgodnie z art. 90 ust. 3 Konstytucji oraz art. 71 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o referendum ogólnokrajowym (Dz. U. Nr 57, poz. 507 z późn. zm.) uchwałą Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 17 kwietnia 2003 r. zostało zarządzone i przeprowadzone referendum w sprawie wyrażenia zgody na ratyfikację Traktatu dotyczącego przystąpienia Polski do Unii Europejskiej (Dz.U.z 2003, Nr 66, poz.613) W związku z powyższym Prezydent został upoważniony do ratyfikowania Traktatu Akcesyjnego, podpisanego w Atenach w dniu 16 kwietnia 2003 r. Traktat został przyjęty, ratyfikowany i potwierdzony w dniu 23 lipca 2003 r. przez Prezydenta R P i ogłoszony w Dzienniku Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 30 kwietnia 2004 r. Nr 90, poz. 864.
Na mocy Traktatu o przystąpieniu Rzeczypospolitej Polskiej do Unii Europejskiej z dniem 1 maja 2004 r. zaczęło obowiązywać w Polsce prawo Unii Europejskiej, które obowiązuje bądź bezpośrednio, bądź wymaga wdrożenia do krajowego porządku prawnego.
Na porządek prawny Unii Europejskiej składa się prawo pierwotne oraz prawo wtórne, uzupełniane orzecznictwem Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości (ETS). Podstawową zasadą prawa wspólnotowego, ustaloną w orzecznictwie ETS, jest zasada nadrzędności, która przewiduje, że prawo pierwotne oraz akty wydane na jego podstawie będą stosowane przed prawem krajowym.
Do aktów prawa pierwotnego zalicza się przede wszystkim traktaty wraz z towarzyszącymi im załącznikami i protokołami. Obecnie do obowiązujących traktatów należą m.in. Traktat o ustanowieniu Wspólnoty Europejskiej, Traktat o ustanowieniu Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej oraz Traktat o Unii Europejskiej. Ponadto do prawa pierwotnego zalicza się wszelkie kolejne traktaty nowelizujące oraz traktaty o przystąpieniu nowych państw.
Zgodnie z art. 249 Traktatu o ustanowieniu Wspólnoty Europejskiej do aktów wspólnotowego prawa wtórnego należy zaliczyć m.in. rozporządzenia, które są aktami wiążącymi w całości i bezpośrednio stosowanymi w każdym państwie członkowskim. Zatem akty te stają się częścią krajowych systemów prawnych bez potrzeby dokonywania jakichkolwiek czynności wdrożeniowych i wywierają skutki bezpośrednie. (Stosownie do art. 249 II TWE [189 II] rozporządzenia mają ogólne zastosowania i "obowiązują we wszystkich swoich częściach" oraz stosuje się je "bezpośrednio w każdym państwie członkowskim").
Rozporządzenia mają taką samą moc obowiązującą we wszystkich państwach członkowskich i są zintegrowane z systemami prawnymi państw członkowskich. Ich obowiązywanie zależy jedynie od ogłoszenia w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
W związku z powyższym zaskarżona decyzja organu II instancji była prawidłowa i nie naruszała obowiązującego w dacie jej wydania prawa w sposób mający wpływ na wynik sprawy. Od 1 maja 2004 r. na mocy rozporządzenia Rady (EWG) z dnia 20 grudnia 1985 r. nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz.Urz.WE L370 z 31.12.1985 organ mógł wskazać jako podstawę materialnoprawną odpowiedzialności skarżącego art. 92 ust. l pkt 2 i 6 ustawy o transporcie drogowym (Dz.U. Nr 125, poz. 1371 ze zm.) w z. z lp. 1.11.11 ust. 1 lit.b, lp. 1.11.11 ust. 4 lit. a załącznika do tej ustawy.
Stosownie do art. 87 ust. l ustawy podczas przejazdu wykonywanego w ramach transportu drogowego kierowca pojazdu samochodowego jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli: wypis z licencji, dowód uiszczenia należnej opłaty za korzystanie z dróg krajowych, zapisy urządzenia rejestrującego samoczynnie prędkość jazdy, czas jazdy i czas postoju, obowiązkowe przerwy i czas odpoczynku.
Na podstawie art. 15 ust. 7 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. WE L370 z 31.12.1985), na żądanie upoważnionego funkcjonariusza służb kontrolnych kierowca zobowiązany jest okazać wykresówki za bieżący tydzień i w każdym przypadku za ostatni dzień poprzedniego tygodnia, w którym kierował pojazdem.
Natomiast stosownie do art. 31 ustawy o czasie pracy kierowców, kierowca, który w określonych dniach nie prowadził pojazdu albo prowadził pojazd, na żądanie osoby uprawnionej do przeprowadzenia kontroli przedstawia zaświadczenie, które powinno zawierać w szczególności następujące dane: imię i nazwisko kierowcy, okres, którego dotyczy, wskazanie przyczyny nieposiadania wykresówek, o których mowa w art. 15 ust. 7 rozporządzenia nr 3821/85/EWG, miejsce i data wystawienia, podpis pracodawcy.
Zaświadczenie pracodawca wystawia i wręcza kierowcy przed rozpoczęciem przez kierowcę przewozu drogowego. W przypadku gdy kierowca w określonych dniach nie prowadził pojazdu w trakcie wykonywania danego zadania przewozowego, pracodawca niezwłocznie wystawia i przekazuje zaświadczenie na żądanie osoby uprawnionej do przeprowadzenia kontroli.
Stosownie do art. 87 ust. 3 ustawy przedsiębiorca lub podmiot, o którym mowa w art. 3 ust. 2, wykonujący przewozy na potrzeby własne, odpowiedzialni są za wyposażenie kierowcy wykonującego transport drogowy lub przewóz na potrzeby własne w wymagane dokumenty.
Mając powyższe na uwadze należy uznać, że organ pierwszej instancji należycie dokonał oceny stanu faktycznego i subsumcji przepisów ustawy o transporcie drogowym oraz przepisów rozporządzeń wykonawczych do tego aktu, w związku z czym zaskarżona decyzja jest prawidłowa. Organ I instancji prawidłowo nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 50 zł z tytułu okazania wykresówki z dnia [...].11.2004 r., która nie zawierała przepisowych wpisów, tj. imienia kierowcy. Ponadto, jak wynika z protokołu do kontroli nr [...] z dnia [...] listopada 2004 r. kierowca zatrzymani do kontroli nie okazał czterech wykresówek, ani żadnego dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu. Wykresówka umieszczona w tachografie w dniu [...] listopada 2004 r. nie może stanowić dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu przez kierowcę, a jedynie nieprowadzenia konkretnego samochodu. Tego typu wątpliwości może rozwiać dokument wystawiony przez pracodawcę. Natomiast art. 42 ust. l Konstytucji dotyczy postępowania karnego, tymczasem w sprawie prowadzono postępowanie administracyjne. Organ drugiej instancji po analizie zebranego materiału dowodowego nie znalazł podstaw do zmiany decyzji. Argument strony podniesione w odwołaniu dotyczące faktu rozpoczęcia pracy po godzinach pracy biura oraz uznania stanowiska kierowcy za samodzielne nie mogą być podstawą do zmiany decyzji.
Wskazane wyżej przesłanki w ocenie Sądu przemawiają za oddaleniem skargi, w związku z czym Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270) orzekł jak w sentencji.