VI SA/Wa 842/18

VI SA/Wa 842/18 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2018-11-14
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2018-05-08
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Agnieszka Łąpieś-Rosińska /sprawozdawca/
Andrzej Wieczorek
Sławomir Kozik /przewodniczący/
Symbol z opisem
6045 Ochrona osób i mienia
Hasła tematyczne
Inne
Sygn. powiązane
II GSK 431/19 - Wyrok NSA z 2022-10-04
Skarżony organ
Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2017 poz 2213
art.22 ust.2 pkt 3, art.21 a ust.1
Ustawa z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia - tekst jedn.
Dz.U. 2017 poz 1257
art.163,art.127 par.3, art.138 par.1 pkt 1,7, art. 77 par.1, art. 80, art. 107 par.3
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
Dz.U. 2018 poz 1302
art.151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Kozik Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś – Rosińska (spr.) Sędzia WSA Andrzej Wieczorek Protokolant st. spec. Patrycja Kumicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 listopada 2018 r. sprawy ze skargi J. C. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] marca 2018 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia koncesji oddala skargę
Uzasadnienie
W dniu [...] sierpnia 2015 r, Minister Spraw Wewnętrznych udzielił J. C., koncesji Nr [...] na wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie usług ochrony osób i mienia realizowanych w formie bezpośredniej ochrony fizycznej.
Funkcjonariusze Komendy Wojewódzkiej Policji w [...] w dniach 6-10 marca 2017 r. przeprowadzili kontrolą wykonywania przez J. C. koncesjonowanej działalności gospodarczej w zakresie usług ochrony osób i mienia realizowanych w formie bezpośredniej ochrony fizycznej.
Ustalenia kontroli zostały przedstawione w protokole kontroli podpisanym w dniu [...] kwietnia 2017 r. Analiza przekazanego przez Policję materiału kontrolnego wykazała, że przedsiębiorca zawarł umowę ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej obowiązującą w okresie: 1 stycznia 2017 r. - 31 grudnia 2017 r, podczas gdy działalność gospodarcza objęta zakresem koncesji została podjęta w dniu 1 stycznia 2016 r.
Przesłana - w następstwie wezwania i dnia 6 czerwca 2017 r. - do organu koncesyjnego, przy piśmie z dnia 12 czerwca 2017 r. kopia polisy ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej - za okres: 1 stycznia 2016 r. - 31 grudnia 2016 r. - stanowi potwierdzenie zawarcia umowy ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej dla klienta indywidualnego oraz małego i średniego przedsiębiorcy, do której w dniu 9 marca 2016 r, został zawarty aneks.
W związku z wątpliwościami dotyczącymi tego czy przedstawiona przez kontrolowanego przedsiębiorcę ww. umowa ubezpieczenia, może zostać uznana za umowę, o której mowa w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 9 grudnia 2013 r. w sprawie obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej przedsiębiorcy wykonującego działalność gospodarczą w zakresie usług ochrony osób i mienia (Dz.U. poz. 1550) pismem z dnia 20 lipca 2017 r. wystąpiono do [...] S.A. W odpowiedzi, pismem z dnia 22 sierpnia 2017 r. M. M., Kierownik Zespołu Biura Produktów Masowych [...] SA. wskazała, że polisa Seria [...] ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej dla klienta indywidualnego oraz małego i średniego przedsiębiorcy (Z0) jest wyłącznie umową dobrowolnego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej przedsiębiorcy. Umowa została zawarta w oparciu o Ogólne warunki ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej dla klienta indywidualnego oraz małego i średniego przedsiębiorcy ustalone uchwałą nr [...] z dnia [...] maja 2009 r. Zarządu [...] Spółki akcyjnej, ze zmianami ustalonymi uchwałą nr [...] z dnia [...] listopada 2010 r. oraz uchwalą nr [...] r. z dnia 27 lutego 2012 r. W przypadku umów obowiązkowych ubezpieczeń OC, w tym obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej przedsiębiorcy wykonującego w zakresie usług ochrony osób i mienia (wystawianych w imieniu PZU SA przez osoby uprawnione) w dokumencie polisy powoływane jest właściwe rozporządzenie Ministra Finansów tub Ministra Rozwoju i Finansów oraz wskazana jest suma gwarancyjna w euro zgodnie z rozporządzeniem. W odniesieniu do obowiązkowego ubezpieczenia przedsiębiorcy wykonującego działalność gospodarczą w zakresie usług ochrony osób i mienia no prawidłowo zawartej polisie potwierdzającej zawarcie obowiązkowego ubezpieczenia, wskazane jest jako podstawo rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 9 grudnia 2013 r. w sprawie obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej przedsiębiorcy wykonującego działalność gospodarczą tv zakresie ochrony osób i mienia (Dz. U. z 2013 r. poz. 1550).
W związku z powyższym, pismem z dnia 13 września 2017 r, organ koncesyjny zawiadomił J. C. o wszczęciu postępowania administracyjnego, wskazując jego przyczyny oraz pouczając o prawach przysługujących Stronie.
Pismem z dnia 1 października 2017 r. J. C. złożył wyjaśnienia w sprawie wskazując, że w momencie zawarcia umowy ubezpieczenia firmy na 2016r. nie miał takiej wiedzy, że polisa ubezpieczeniowo nie jest właściwa. Gdyby posiadał wiedzę odnośnie tego, że faktycznie polisa ta jest niezgodne z ustawą bez wątpienia nie zawarłby tej umowy. Wyjaśnił, że od wielu lat korzysta z firmy ubezpieczeniowej [...] S.A. i nie spodziewał się że profesjonalnie działająca firma sprzedaje niewłaściwą polisę. Biorąc powyższe pod uwagę zwrócił się z prośbą aby organ koncesyjny przed wydaniem rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie wziął pod uwagę fakt, że firma w ogóle wykupiła ubezpieczenie OC oraz rozważył wszystkie inne okoliczności, w tym także dostępność produktów oferowanych na rynku, jak również i to, że osoba pośrednicząca w zawieraniu umów nie wskazała na to, że faktycznie wykupiona polisa nie odpowiada tym wynikającym z ustawy, czy przepisów wykonawczych, o co więcej wskazywał, iż faktycznie wykupiona poliso w całości odpowiada wszelkim wymogom koniecznym do prowadzenia działalności koncesyjnej. J. C. wniósł również o przeprowadzenie przez organ postępowania dowodowego i przesłuchanie J. L., przedstawiciela [...] który sprzedał polisę ubezpieczeniową o której mowa. W załączeniu do złożonych w sprawie wyjaśnień strona przedłożyła pismo z dnia 30 września 2017 r. J. L., skierowane do J. C., w którym wskazano zakres ubezpieczenia bez wątpienia spełnia wymogi stawiane w ustawie o ochronie osób i mienia jak też przede wszystkich przepisach wykonawczych, oprócz wskazania, że polisa jest obowiązkową i wymaganą przepisami ustawy.
W związku z wnioskiem strony organ koncesyjny wystąpił do [...] S.A. o przedstawienie stanowiska w przedmiocie zakresu ochrony objętego polisą [...], a mianowicie czy swym zakresem odpowiada ona w całości wymogom określonym w przepisie art. 21 a ust. 1 ustawy o ochronie osób i mienia oraz rozporządzeniu w sprawie obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej przedsiębiorcy wykonującego działalność gospodarczą w zakresie usług ochrony osób i mienia, jak również o odniesienie się do kwestii dostępności produktu ubezpieczeniowego po wprowadzeniu obowiązku posiadania ubezpieczenia OC za szkody wyrządzone w związku z ochroną osób i mienia przez przedsiębiorców wykonujących działalność gospodarczą w tym zakresie, tj. od 1 stycznia 2014 r.
Pismem z dnia 3 listopada 2017 r. M. M., Kierownik Zespołu Biura Produktów Masowych [...] S A. wskazała, że podtrzymuje wcześniejsze stanowisko w niniejszej sprawie. Umowa ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej dla klienta indywidualnego oraz małego i średniego przedsiębiorcy, potwierdzona polisą [...], zawarta w dniu 2 grudnia 2015 r. z J. C. jest umową dobrowolnego ubezpieczenia odpowiedzialności przedsiębiorcy, do której zastosowanie mają ogólne warunki ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej dla klienta indywidualnego oraz małego ¡średniego przedsiębiorcy ustalone uchwałą nr [...] z dnia [...] maja 2009 r. Zarządu [...] Spółki Akcyjnej, ze zmianami ustalonymi uchwalą nr [...] z dnia [...] listopada 2010 r. oraz uchwałą nr [...] r. z dnia [...] lutego 2012 r. W § 3 ust, 1 powołanych wyżej ogólnych warunków ubezpieczenia, nie obejmują ochroną ubezpieczeniową odpowiedzialności cywilnej będącej przedmiotem ubezpieczeń obowiązkowych, o których mowa w ustawie z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych. Ponadto wyjaśniono, że wbrew twierdzeniom J. L., multiagenta współpracującego z [...] S.A. na podstawie umowy agencyjnej, uprzejmie wyjaśniamy, że [...] S.A. od dnia 1 stycznia 2014 r. tj. od dnia wejścia w życie obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej przedsiębiorcy wykonującego działalność gospodarczą w zakresie usług ochrony osób i mienia (Dz.U. z 2013 r. poz. 1550), posiada w swojej ofercie ubezpieczeniowej przedmiotowe obowiązkowe ubezpieczenie. Rok 2015, w którym J. C. zawarł z [...] powołaną na wstępie umowę ubezpieczenia potwierdzoną polisa nr [...], był drugim rokiem, w którym to ubezpieczenie było oferowane przez [...] SA.
Następnie, postanowieniem z dnia [...] stycznia 2018 r, organ koncesyjny odmówił uwzględnienia żądania strony dotyczącego przeprowadzenia postępowania dowodowego i przesłuchania J. L., przedstawiciela [...].
Decyzją z dnia [...] stycznia 2018 r. Minister Spraw Wewnętrznych działając na podstawie art. 22 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia (Dz.U. z 2017r., poz. 2213) cofnął koncesję Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia [...] sierpnia 2015 r. Nr [...], udzieloną J. C., na wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie usług ochrony osób i mienia realizowanych w formie bezpośredniej ochrony fizycznej.
W uzasadnieniu organ wskazał, że zgodnie z art. 22 ust. 2 pkt 3 ustawy o ochronie osób i mienia organ koncesyjny cofa koncesję albo zmienia jej zakres, w przypadku gdy przedsiębiorca nie zawarł umowy ubezpieczenia, o której mowa wart.21a ust. 1 ustawy o ochronie osób i mienia.
Rozpoznając sprawę organ koncesyjny uznał za udowodnioną okoliczność niezawarcia umowy ubezpieczenia, o której mowa w art. 21a ust. 1 ustawy o ochronie osób i mienia, w oparciu o wyjaśnienia zawarte w pismach z dnia 22 sierpnia 2017 r. oraz z dnia 3 listopada 2017 r., złożone przez pracownika [...] S.A. M. M., Kierownika Zespołu Biura Produktów Masowych oraz dokonaniu analizy treści polisy Seria [...].
W ocenie organu koncesyjnego właściwa polisa potwierdzająca spełnienie obowiązku ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej za szkody wyrządzone w związku z ochroną osób i mienia, o której mowa w art, 21a ust. 1 ustawy o ochronie osób i mienia, powinna zawierać:
1) informację, że do umowy ubezpieczenia ma zastosowanie rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 9 grudnia 2013 r. w sprawie obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej przedsiębiorcy wykonującego działalność gospodarczą w zakresie ochrony osób i mienia (Dz. U. z 2013 r. poz. 1550) oraz;
2) minimalną sumę gwarancyjna ubezpieczenia, wyrażoną w walucie euro.
Polisa Seria [...], potwierdzająca zawarcie ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej dla klienta indywidualnego oraz małego i średniego przedsiębiorcy (Z0), nie spełnia ww. warunków.
Pismem z dnia 5 lutego 2018 r. J. C. wniósł o ponowne rozpatrzenie sprawy. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że organy administracji publicznej mogą pozbawić praw nabytych na podstawie decyzji administracyjnej na podstawie przepisów szczególnych, do których odsyła art. 163 k.p.a. W ocenie strony stan faktyczny I prawny nie umożliwiał zastosowania normy z art. 22 ust. 2 pkt 3 u.o.o.m, do której odsyła art. 163 k.p.a. Ustalony przez organ brak odpowiedniego - w ocenie organu - ubezpieczenia odnosił się do okresu przeszłego (rok 2016), natomiast w dacie przeprowadzenia kontroli (6-10 marca 2017 r.) i orzekania (19 stycznia 2018r.) koncesjonariusz posiadał stosowną polisę ubezpieczeniową, czego organ koncesyjny nie kwestionuje. Zatem nie została spełniona hipoteza normy prawnej, która stanowiło podstawę rozstrzygnięcia, tj. art. 22 ust. 2 pkt 3 u.o.o.m., gdyż w dacie wydania zaskarżonej decyzji nie było prawdziwe stwierdzenie, że przedsiębiorca nie zawarł umowy ubezpieczenia, o której mowa w art. 21a ust. 1. Organ koncesyjny nie może stosować sankcji administracyjnych w postaci cofania uprawnień przyznanych ostateczną decyzją administracyjną w oparciu o przesłanki nieaktualne w dacie orzekania.
Decyzją z dnia [...] marca 2018 r. Minister Spraw Wewnętrznych działając na podstawie art 127 § 3 i art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2017 r. poz. 1257, ze zm.) po rozpatrzeniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją z dnia 19 stycznia 2018 r. postanowił utrzymać w mocy tę decyzję, cofającą przedsiębiorcy J. C. koncesję na wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie usług ochrony osób i mienia realizowanych w formie bezpośredniej ochrony fizycznej.
Odnosząc się do zarzutów strony, zawartych w uzasadnieniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, organ wskazał, że przepis art. 163 k.p.a. nie może znaleźć zastosowania w niniejszej sprawie. Przepis art. 163 k.p.a. odnosi się bowiem do decyzji ostatecznych, a decyzja Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] stycznia 2018 r. w skutek złożenia przez stronę wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy - nie może zostać uznana za ostateczną. Odnosząc się do przedstawionego zarzutu strony dotyczącego odnoszenia się w wydanej decyzji cofającej koncesję do nieaktualnego w dacie wydania decyzji stanu faktycznego i prawnego należy wskazać, że zgodnie z zapisem protokołu kontroli z dnia [...] kwietnia 2017 r. kontrolą objęty był okres od rozpoczęcia przez kontrolowanego przedsiębiorcę działalności gospodarczej w zakresie ochrony osób i mienia.
Pismem z dnia 4 stycznia 2016 r. J. C. zawiadomił organ koncesyjny o rozpoczęciu wykonywania działalności gospodarczej objętej zakresem koncesji z dniem [...] stycznia 2016 r. Organ koncesyjny wydając decyzję administracyjną w sprawie cofnięcia koncesji Nr [...] oparł się na zgromadzonym materiale dowodowym, odnoszącym się do okresu objętego kontrolą. Tym samym twierdzenia odnoszące się do postępowania organu w powyższym zakresie, należy uznać za bezzasadne.
Organ wskazał, że zgodnie z art. 22 ust. 2 pkt 3 ustawy o ochronie osób i mienia organ koncesyjny cofa koncesję albo zmienia jej zakres, w przypadku gdy przedsiębiorca nie zawarł umowy ubezpieczenia, o której mowa w art. 2 la ust. 1 ustawy o ochronie osób i mienia.
Rozpoznając sprawę organ koncesyjny uznał za udowodnioną okoliczność niezawarcia umowy ubezpieczenia (w okresie od 1 stycznia 2016 r do 31 grudnia 2016 r, który to okres podlegał kontroli), o której mowa w art. 21 a ust. 1 ustawy o ochronie osób i mienia.
Z zebranych w omawianej sprawie materiałów wynika, że J. C., w okresie od 1 stycznia 2016 r. do 31 grudnia 2016 r. nie dopełnił ciążącego na nim obowiązku wynikającego z art. 21 a ust. 1 ustawy o ochronie osób i mienia. Tym samym, przedstawiona sytuacja faktyczno- prawna stanowi dla organu koncesyjnego obligatoryjną przesłankę do wydania decyzji cofającej koncesję Nr [...],
Odnosząc się na koniec do części uzasadnienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy dotyczącej postanowienia w przedmiocie odmowy przeprowadzenia dowodu z przesłuchania świadka J. L. na okoliczność zaoferowanej koncesjonariuszowi przez agenta ubezpieczeniowego [...] S.A polisy ubezpieczeniowej na rok 2016, który to dowód mógłby wskazać, że ewentualne zawarcie umowy w 2016 r., innej umowy ubezpieczenia nie miało cech działania umyślnego ze strony koncesjonariusza, organ wskazał, że prowadząc postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia koncesji Nr [...] nie rozpatruje sprawy w kontekście umyślności działania J. C.
Organ podkreślił, że działalność gospodarcza w zakresie usług ochrony osób i mienia to działalność profesjonalna, wymagająca od trudniącego się nią przedsiębiorcy znajomości przepisów regulujących tę działalność. W związku z tym nieznajomość przepisów regulujących obowiązki przedsiębiorcy prowadzącego działalność gospodarczą w zakresie ochrony osób i mienia w żaden sposób nie może być uznana za okoliczność przemawiającą na korzyść przedsiębiorcy.
Dla organu koncesyjnego istotny jest jedynie fakt nie dopełnienia ciążącego na przedsiębiorcy obowiązku ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej, określonego w art. 21a ust. 1 ustawy o ochronie osób i mienia. Dlatego też argumenty podnoszone przez stronę w tym obszarze organ koncesyjny uznaje za nieuzasadnione, co skutkuje odmową przeprowadzenia dowodu z przesłuchania świadka w osobie J. L.
Pismem z dnia 9 kwietnia 2018r. J. C. reprezentowany przez pełnomocnika wniósł skargę na powyższą decyzję, zarzucając:
1. naruszenia prawa materialnego, tj. art. 22 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia w związku z art. 163 k.p.a. poprzez ich błędną wykładnię i:
a) niewłaściwe zastosowanie art. 22 ust 2 pkt 3 u.o.o.m., polegające na przyjęciu, że przesłanka niezawarcia przez przedsiębiorcę prowadzącego działalność koncesjonowaną umowy ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej, o której mowa w art 21 a ust. 1 u.o.o.m., nie musi być aktualna w dacie przeprowadzania kontroli i w dacie orzekania przez organ o cofnięciu koncesji oraz
b) niezastosowanie art. 163 k.p.a. jako przepisu związkowego, odnoszącego się do kwestii uchylenia decyzji koncesyjnej, na mocy której strona nabyła prawo, na podstawie przepisów szczególnych (u.o.o.m.);
2. naruszenia prawa procesowego, a to:
a) art. 7a § 1 k.p.a,, poprzez nierozstrzygnięcie pozostałych w sprawie wątpliwości co do treści normy prawnej na korzyść skarżącego;
b) art. art 7, 77 § 1 i 80 k.p.a., poprzez nieuwzględnienie stanu faktycznego sprawy na datę orzekania (wydania decyzji) i przyjęcie, że mimo posiadania przez skarżącego ważnej polisy ubezpieczenia OC o której mowa w art. 21 a ust. 1 u.o.o.m., zarówno w dacie przeprowadzania kontroli działalności koncesjonowanej, jak i w dacie orzekania, istnieją podstawy do zastosowania sankcji administracyjnej w postaci uchylenia decyzji koncesyjnej z powodu niezawinionego nieposiadania przez skarżącego polisy ubezpieczenia obowiązkowego OC w przeszłości;
c) art, art 7, 75 § 1 i 78 § 1 k.p.a., poprzez odmowę przeprowadzenia dowodu z przesłuchania świadka J. L., co mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy poprzez wykazanie, że ewentualne zawarcie przez skarżącego w 2016 r., innej umowy ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej nie miało cech działania umyślnego ze strony koncesjonariusza i było wynikiem nieprawidłowego działania profesjonalisty - agenta ubezpieczeniowego;
d) art. 107 § 3 k.p.a., poprzez niewyjaśnienie w uzasadnieniu decyzji wyboru faktów uznanych przez organ za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz niewskazanie przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej;
Wobec podniesionych zarzutów strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji z dnia [...] marca 2018 r. i poprzedzającej ją decyzji z dnia [...] stycznia 2018r., umorzenie postępowania administracyjnego i zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi skarżący rozwinął podniesione zarzuty.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym ta kontrola stosownie do § 2 powołanego artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Sąd w ramach swojej właściwości dokonuje zatem kontroli aktów z zakresu administracji publicznej z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnymi jak i prawem procesowym.
Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zw. dalej "p.p.s.a." - Dz. U. z 2017 poz.1369 ze zm.).
Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że jest ona niezasadna. Sąd, badając legalność zaskarżonej decyzji w oparciu o wyżej powołane kryteria, doszedł do przekonania, iż zaskarżona decyzja nie narusza prawa.
Zgodnie z przepisem art. 22 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia (Dz.U. z 2017 r. poz. 2213) organ koncesyjny cofa koncesję w przypadku, gdy przedsiębiorca nie zawarł umowy ubezpieczenia, o której mowa w art. 21 a ust. 1 ustawy o ochronie osób imienia. Stosownie do treści art. 21 a ust. 1 tej ustawy przedsiębiorca wykonujący działalność gospodarczą w zakresie usług ochrony osób i mienia jest obowiązany do spełnienia obowiązku ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej za szkody wyrządzone w związku z ochroną osób i mienia.
Na podstawie art. 21a ust.2 Minister Finansów w dniu 9 grudnia 2013 r. wydał rozporządzenie w sprawie obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej przedsiębiorcy wykonującego działalność gospodarczą w zakresie usług ochrony osób i mienia (Dz. U. poz. 1550).
W przypadku umów obowiązkowych ubezpieczeń OC, w tym obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej przedsiębiorcy wykonującego w zakresie usług ochrony osób i mienia (wystawianych w imieniu [...] SA przez osoby uprawnione) w dokumencie polisy powoływane jest właściwe rozporządzenie Ministra Finansów oraz wskazana jest suma gwarancyjna w euro zgodnie z rozporządzeniem.
W świetle powołanych uregulowań stwierdzić należy, że niezawarcie przez przedsiębiorcę umowy ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej za szkody wyrządzone w związku z ochroną osób i mienia, o której mowa w art. 21 a ust. 1 ustawy o ochronie osób i mienia, w świetle art. 22 ust. 2 pkt 3 ustawy stanowi przesłankę do cofnięcia koncesji.
W toku przeprowadzonego postępowania w sposób bezsporny ustalono, że zawarta przez skarżącego, polisa ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej - za okres: 1 stycznia 2016 r. - 31 grudnia 2016 r. - stanowi jedynie potwierdzenie zawarcia umowy ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej dla klienta indywidualnego oraz małego i średniego przedsiębiorcy, która nie może zostać uznana za umowę, o której mowa w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 9 grudnia 2013 r. w sprawie obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej przedsiębiorcy wykonującego działalność gospodarczą w zakresie usług ochrony osób i mienia.
Nie jest obojętny rodzaj i zakres zawieranego przez przedsiębiorcę ubezpieczenia i w interesie publicznym jest, aby działalność określona w ustawie o ochronie osób i mienia, będąca działalnością o szczególnym charakterze, była wykonywana przez przedsiębiorców gwarantujących poszanowanie porządku publicznego oraz przestrzeganie obowiązujących w tym zakresie przepisów prawa od samego początku jej wykonywania.
Przedsiębiorcy koncesjonowani muszą dawać rękojmię należytego wykonywania działalności objętej reglamentacją koncesyjną, w tym stosowania reguł prawnych określających zasady wykonywania tej działalności gospodarczej, na każdym etapie i przez cały okres jej prowadzenia. Dlatego bez wpływu na wynik sprawy pozostaje okoliczność ewentualnego wprowadzenia skarżącego w błąd przez multiagenta, albowiem przedsiębiorcy wykonujący tego typu działalność muszą charakteryzować się profesjonalizmem oraz przestrzeganiem przepisów prawa.
Wobec powyższego zdaniem Sądu zachodziła podstawa do wydania decyzji w przedmiocie cofnięcia koncesji Ministra Spraw Wewnętrznych udzielonej skarżącemu, na wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie usług ochrony osób i mienia realizowanych w formie bezpośredniej ochrony fizycznej.
W ocenie Sądu na uwzględnienie nie zasługuje zarzut naruszenia art. 7, art. 77 § 1. art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a. W przedmiotowej sprawie organ zebrał i wnikliwie rozpatrzył zebrany w sprawie obszerny materiał dowodowy. W toku postępowania organ w sposób wyczerpujący informował skarżącego o faktach, które uznał za udowodnione, dowodach, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej jak również wyjaśniał podstawy prawne swoich decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa.
Za bezzasadny uznać należy zarzut naruszenia art. 163 k.p.a. zgodnie z którym organ administracji publicznej może uchylić lub zmienić decyzję, na mocy której strona nabyła prawo, także w innych przypadkach oraz na innych zasadach niż określone w niniejszym rozdziale, o ile przewidują to przepisy szczególne. Przepis te w niniejszej sprawie nie miał w ogóle zastosowania, a samodzielną podstawę cofnięcia koncesji stanowią przepisy ustawy o ochronie osób i mienia.
Za bezpodstawny uznać należy zarzut skarżącego dotyczący naruszenia art. 22 ust. 2 pkt 3 ustawy o ochronie osób i mienia, polegający na przyjęciu przez organ koncesyjny, iż przesłanka braku zawarcia przez przedsiębiorcę prowadzącego działalność koncesjonowaną umowy ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej, o której mowa w art. 21 a ust. 1 w/w ustawy nie musi być aktualna w dacie przeprowadzania kontroli i w dacie orzekania przez organ o cofnięciu koncesji. Sąd zauważa, ze ustawodawca w treści art. 22 ust. 2 pkt 3 ustawy o ochronie osób i mienia posłużył się sformułowaniem "nie zawarł" a nie jak chciałby tego skarżący "nie ma zawartej" umowy ubezpieczenia, o której mowa w art. 21 a ust. 1 ustawy o ochronie osób imienia. A zatem przepis ten dotyczy całego okresu prowadzonej przez przedsiębiorcę koncesjonowanej działalności gospodarczej.
Mając na uwadze powyższeSąd działając na podstawi art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.