VI SA/Wa 8341/22

VI SA/Wa 8341/22 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2023-05-17
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-12-22
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Aneta Lemiesz
Robert Żukowski /sprawozdawca/
Urszula Wilk /przewodniczący/
Symbol z opisem
6359 Inne o symbolu podstawowym 635
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne
Inne
Skarżony organ
Rada Miasta
Treść wyniku
Stwierdzono nieważność uchwały w całości
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 259
art. 119 pkt 2; art. 147 par 1; art. 3 par 1 i par 2 pkt 5 i 6;
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Dz.U. 2022 poz 559
art. 91 ust. 1 i 4; art. 93 ust. 1;
Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j.)
Dz.U. 2020 poz 1133
art. 31 ust. 1 i 3;
Ustawa z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Urszula Wilk Sędziowie: Sędzia WSA Aneta Lemiesz Asesor WSA Robert Żukowski (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym dnia 17 maja 2023 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi Wojewody [...] na uchwałę Rady Miasta [...] z dnia [...] września 2022 r. nr [...] w przedmiocie regulaminu udzielenia stypendiów i nagród sportowych 1. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały w całości; 2. zasądza od Miasta [...] na rzecz Wojewody [...] kwotę 480 (czterysta osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
Rada Miasta [...] w czasie obrad w dniu 27 września 2022 r. podjęła uchwałę Nr [...] w sprawie Regulaminu udzielania stypendiów i nagród sportowych, zwaną dalej: "Uchwałą". Jako podstawę prawną Uchwały wskazano, m.in. art. 31 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie (Dz. U. z 2022 r. poz.
1599, z późn. zm.) – dalej ustawa "o sporcie", art. 18 ust. 2 pkt 14a ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 559 z późn. zm.).
W treści uchwały określono iż ustanawia się Regulamin udzielania stypendiów
i nagród sportowych, stanowiących załącznik do niniejszej uchwały (§ 1.), traci moc Uchwała [...] Rady Miasta [...] z dnia 23 października 2014 r. w sprawie regulaminu przyznawania nagród oraz stypendiów sportowych (§ 2), wykonanie uchwały powierza się Burmistrzowi Miasta [...] (§ 3), uchwała wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia jej ogłoszenia w Dzienniku Urzędowym (§ 4).
Załącznikiem ww. uchwały był Regulamin udzielania stypendiów i nagród sportowych (zwany dalej – "Regulaminem"). W treści regulaminu określono m.in., iż:
- stypendium sportowe lub nagroda sportowa mogą zostać przyznane zawodnikowi, który do dnia założenia wniosku nie ukończył 25 roku życia (§ 2 ust. 1 pkt 2) Regulaminu),
- stypendium sportowe lub nagroda sportowa mogą zostać przyznane zawodnikowi, który w roku szkolnym/akademickim, na który jest przyznawane stypendium, jest uczniem szkoły podstawowej lub ponadpodstawowej albo studentem uczelni wyższej (§ 2 ust. 1 pkt 3) Regulaminu),
- stypendium sportowe może zostać przyznane zawodnikowi, który trenuje w klubie sportowym lub uczniowskim klubie sportowym,
- Burmistrz Miasta [...] może pozbawić stypendium zawodnika w przypadku gdy: zaprzestanie on pobierania nauki (§ 7 ust. 1 pkt 1)) , gdy zaprzestanie on szkolenia sportowego (§ 7 ust. 1 pkt 2)).
Elementem stałym uchwalonego Regulaminu były również jego załączniki
w tym:
- wzór wniosku o przyznanie stypendium/ nagrody sportowej,
- oświadczenie dot. danych osobowych niezbędnych do zawarcia umowy stypendialnej w przypadku przyznania stypendium, gdzie określono jako obowiązkowe rubryki zawierające dane nazwy i adresu szkoły/uczelni,
Klubu sportowego, PESEL zawodnika i opiekuna prawnego, status ucznia lub studenta.
Uchwała Rady Miasta [...] nr XLVIII/487/22 w sprawie Regulaminu udzielania stypendiów i nagród sportowych opublikowana została w Dzienniku Urzędowym Województwa Mazowieckiego w dniu 4 października 2022 r. pod poz. 10109.
Pismem z dnia 16 listopada 2022 r. Wojewoda Mazowiecki (dalej zwany "Skarżącym"), działając na podstawie art. 93 ust. 1 ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 559 ze zm.) oraz art. 3 § 2 pkt 5, art. 13 § 2 i art. 50 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r., poz. 239 ze zm., obecnie Dz.
U. 2023 poz. 259; dalej zwanej "ppsa"), złożył skargę na uchwałę Rady Miasta
[...]Warszawy nr XLVIII/487/22 z 27 września 2022 r. w sprawie udzielania stypendiów i nagród sportowych wnosząc o stwierdzenie jej nieważności w całości, rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym oraz zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania wg norm przepisanych.
Zaskarżonej uchwale zarzucono istotne naruszenie art. 31 ustawy o sporcie poprzez jego błędną wykładnię a w konsekwencji bezprawne ograniczenie beneficjentów stypendiów sportowych m.in. do osób, które nie ukończyły 25 lat oraz
do uczniów lub studentów czy członków klubów sportowych.
Skarżący stwierdził, że zgodnie z art. 31 ustawy o sporcie jednostki samorządu terytorialnego mogą ustanawiać i finansować stypendia sportowe dla osób fizycznych za osiągnięte wyniki sportowe (ust. 1), przyznawać i finansować z budżetu tych jednostek stypendia dla trenerów prowadzących szkolenie zawodników osiągających wysokie wyniki sportowe w międzynarodowym współzawodnictwie sportowym lub w krajowym współzawodnictwie sportowym (ust. 2), przy czym organ stanowiący
jednostki samorządu terytorialnego określa, w drodze uchwały, szczegółowe zasady, tryb przyznawania i pozbawiania oraz rodzaje i wysokość stypendiów, o których mowa w ust. 1 i 2, biorąc pod uwagę znaczenie danego sportu dla tej jednostki samorządu terytorialnego oraz osiągnięty wynik sportowy. W związku z powyższym w ocenie Skarżącego z powołanego przepisu wynika, że zawodnicy (osoby fizyczne) i trenerzy mogą mieć przyznane stypendia, przy spełnieniu kryterium osiągniętego wyniku sportowego i znaczenia danego sportu dla tej jednostki samorządu (art. 31 u.s.). Tym samym w ocenie strony Skarżącej rada gminy ma swobodę w decydowaniu o tym czy zamierza ustanawiać stypendia, o których mowa w art. 31 ustawy o sporcie jednakże podejmując stosowną uchwałę Rada powinna działać w ramach przyznanego jej uprawnienia w zakresie określenia warunków ubiegania się czy przyznawania stypendiów. Uprawnienie Rady jest zatem ograniczone zakresem upoważnienia ustawowego.
Powołując się tutaj na orzecznictwo Sądów administracyjnych wskazano, iż konstytucyjna zasada praworządności wyrażona w art. 7 Konstytucji RP w związku z art. 94 Konstytucji RP wymaga, żeby materia regulowana wydanym aktem normatywnym wynikała z upoważnienia ustawowego i nie przekraczała zakresu tego upoważnienia.
Skarżący wskazał, że zaskarżoną uchwałą nadano nowe zasady w których
Rada Miasta [...] ograniczyła krąg beneficjentów uprawnionych do przyznania stypendium sportowego i nagrody sportowej bez oparcia zastosowanego ograniczenia w przesłankach określonych w obowiązujących przepisach prawa. Skarżący organ nadzoru zaznaczył, że przynależność do klubu sportowego czy status ucznia lub studenta nie jest cechą prawnie relewantną uzasadniającą wyróżnienie wyłącznie
takiej grupy zawodników.
W odpowiedzi na skargę Rada Miasta [...] wniosła o umorzenie postępowania z uwagi na treść uchwały tej nr [...] z dnia 29 listopada 2022 r. gdzie w całości uchylono zaskarżoną uchwałę co wskazuje, iż postępowanie jest bezprzedmiotowe w tej sprawie. Alternatywnie na wypadek nie uwzględnienia stanowiska organu w tym zakresie zwrócono się o stwierdzenie nieważności uchwały jedynie w części.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 119 pkt 2 ppsa sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. W tej sprawie Skarżący w skardze złożył wniosek o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym, a Rada Miasta [...] nie zażądała przeprowadzenia rozprawy. Wobec tego sprawa została rozpoznania w trybie uproszczonym, czyli na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r., poz. 2492 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, kontrola ta, stosownie do § 2 powołanego artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi
oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ppsa). Podkreślenia wymaga również,
że stosownie do powołanych wyżej przepisów Sąd nie bada zaskarżonej formy działalności administracji publicznej pod względem celowości czy słuszności.
Zgodnie z art. 3 § 1 ppsa, sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej. Kognicji wojewódzkiego
sądu administracyjnego, na mocy art. 3 § 2 pkt 5 ppsa, poddane zostały także akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej.
Zaskarżona uchwała jest aktem prawa miejscowego, a zatem mieści się w zakresie właściwości rzeczowej sądów administracyjnych i może być przedmiotem sądowej kontroli.
Stosownie do art. 91 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne, przy czym o nieważności uchwały lub zarządzenia w całości lub w części orzeka organ nadzoru
w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia doręczenia uchwały lub zarządzenia, w trybie określonym w art. 90. Natomiast zgodnie z art. 93 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, po upływie terminu wskazanego w art. 91 ust. 1 organ nadzoru nie może we własnym zakresie stwierdzić nieważności uchwały lub zarządzenia organu gminy, zaś
w tym przypadku organ nadzoru może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego.
W rozpatrywanej sprawie Wojewoda Mazowiecki zaskarżył uchwałę Rady
Miasta [...] w trybie art. 93 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym a jak wynika z powyższego jego skarga jest dopuszczalna.
Wbrew twierdzeniom zawartym w odpowiedzi na skargę, nie ma podstaw do umorzenia postępowania z uwagi na powoływaną bezprzedmiotowość ze względu na uchylenie zaskarżonej uchwały i podjęcie przez organ nowej uchwały. Kwestia zmiany zaskarżonego aktu przez jego wyeliminowanie nową uchwałą nie czyni skargi niezasadną ani nie stanowi o bezprzedmiotowości postępowania.
Wyjaśnić tutaj trzeba, iż inne są skutki prawne jakie powoduje uchylenie
uchwały, a czym innym jest stwierdzenie jej nieważności. Uchylenie uchwały nie powoduje bowiem uchylenia danego przepisu wstecz, od początku jego wejścia w życie. Stwierdzenie nieważności uchwały w zakresie, w jakim domaga się Skarżący organ nadzoru powoduje, że od samego początku taka uchwała jako nieważna nie obowiązuje. Tak więc skutki stwierdzenia nieważności uchwały od samego początku
(ex tunc) są dużo dalej idące niż skutek będący wynikiem utraty mocy w związku z wejściem kolejnego aktu regulującego tę samą kwestię. W uchwale z dnia 14 września 1994 r. w sprawie K 910/93 Trybunał Konstytucyjny stanął na stanowisku, że zmiana lub uchylenie zaskarżonej do sądu uchwały nie czyni zbędnym wydania przez Sąd wyroku, jeżeli zaskarżona uchwała może mieć zastosowanie do sytuacji z okresu poprzedzającego (OTK 1994 r. cz. I, poz. 7). Stanowisko, że uchylenie uchwały rady gminy nie zwalnia sądu z obowiązku dokonania oceny jej legalności zostało także wyrażone w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. wyrok NSA z
dnia 22 marca 2007 r. sygn. akt II OSK 1776/06, wyrok NSA z dnia 3 marca 2009 r. sygn. akt II OSK 1459/08 wyrok z dnia 27 września 2007 r. sygn. akt II OSK 1046/07, wyrok z dnia 13 września 2006 r. sygn. akt II OSK 758/06). Stanowisko powyższe Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela.
Przechodząc do motywów podjętego przez Sąd rozstrzygnięcia w kontekście alternatywnego wniosku organu o uchylenie zaskarżonej uchwały jedynie w części wskazać należy, iż z petitum skargi wynika, że Skarżący zakwestionował zaskarżoną uchwałę w całości.
Przedmiotem zaskarżonej Uchwały jest kwestionowany Regulamin, który
składa się z 7 paragrafów oraz stanowiących jego stały element załączników zawierających wzory wniosku i oświadczeń zawierających wymagane przez beneficjentów dane i oświadczenia.
Kwestionowane przez organ nadzoru zapisy Regulaminu dotyczą
następujących ograniczeń beneficjentów:
- par. 2 ust. 1 pkt 2 (nie ukończył 25 lat);
- par. 2 ust. 1 pkt 3 (uczeń lub student);
- pat. 2 ust. 2 (definicja szkoły);
- par. 2 ust. 3 pkt 1 (klub sportowy lub uczniowski);
- par. 7 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 (zaprzestanie nauki i szkolenia sportowego);
- załącznik do regulaminu zawierający dane szkoły i osobowe typu Pesel, nr zawodnika, nr dow. Tożsamości;
- oświadczenie załączone do wzoru wniosku dot. wiedzy o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych oświadczeń.
W ocenie Sądu skarga złożona w tej sprawie jest zasadna we wszystkich wskazywanych powyżej punktach.
Zgodnie z art. 91 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym uchwała
lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne. Zatem przesłanką
do stwierdzenia nieważności uchwały, jest ogólnie ujęta sprzeczność jej postanowień
z prawem. Natomiast z art. 91 ust. 4 ustawy o samorządzie gminnym wynika, że w przypadku nieistotnego naruszenia prawa organ nadzoru nie stwierdza nieważności uchwały lub zarządzenia, ograniczając się do wskazania, że uchwałę lub zarządzenie wydano z naruszeniem prawa. Analiza wskazanych przepisów prowadzi
do wniosku, że istnieją dwa rodzaje wad aktów stanowionych przez organ gminy - istotne i nieistotne. Do istotnych wad uchwały, skutkujących stwierdzeniem jej nieważności, zalicza się: naruszenie przepisów wyznaczających kompetencję
organów samorządu do podejmowania uchwał, naruszenie podstawy prawnej podjętej uchwały, naruszenie przepisów prawa ustrojowego oraz prawa materialnego poprzez wadliwą ich interpretację oraz przepisów regulujących procedury podejmowania
uchwał (por. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z: 8 lutego 1996 r., sygn. akt SA/Gd327/95, publ. "Orzecznictwo w Sprawach Samorządowych" 1996, Nr 3, poz. 90; z 11 lutego 1998 r., sygn. akt II SA/Wr 1459/97, "Orzecznictwo w Sprawach Samorządowych" 1998, Nr 3, poz. 79; jak również wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 21 marca 2007, sygn. akt IV SA/Wa 2296/06; a
także Z. Kmieciak, M. Stahl, Akty nadzoru nad działalnością samorządu terytorialnego, "Samorząd terytorialny" 2001, nr 1-2, s. 102).
Zdaniem Sądu, zaskarżona uchwała narusza prawo w sposób istotny, i to w zakresie obejmującym każdego beneficjenta stosującego przyjęte wzory wniosków a zatem konieczne było stwierdzenie jej nieważności w całości. Podstawę prawną takiego rozstrzygnięcia przez sąd administracyjny stanowi art. 147 § 1 ppsa, zgodnie z którym sąd uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt
5 i 6, stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności.
Zaskarżona uchwała Rady Miasta [...] została podjęta na podstawie art.
art. 31 ust. 1 i 3 ustawy o sporcie, który stanowi, iż:
1. Jednostki samorządu terytorialnego mogą ustanawiać i finansować okresowe stypendia sportowe oraz nagrody i wyróżnienia dla osób fizycznych za osiągnięte wyniki sportowe.
3. Organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego określa, w drodze uchwały, szczegółowe zasady, tryb przyznawania i pozbawiania oraz rodzaje
i wysokość stypendiów sportowych, nagród i wyróżnień, o których mowa w ust. 1 i 2, biorąc pod uwagę znaczenie danego sportu dla tej jednostki samorządu terytorialnego oraz osiągnięty wynik sportowy.
Zdaniem Sądu Rada Miasta [...] wprowadzając do załącznika do Uchwały wyżej wymienione kryteria sprzeczne z ustawą bezprawnie ograniczyła krąg beneficjentów uprawnionych do przyznania stypendium sportowego i nagrody sportowej. Nie ulega tutaj wątpliwości Sądu, iż ustawodawca w art. 31 ust. 3 ustawy o sporcie wprost wskazał, że określając w drodze uchwały szczegółowe zasady, tryb przyznawania i pozbawiania oraz rodzaje i wysokość stypendiów sportowych, nagród
i wyróżnień, należy brać pod uwagę dwa kryteria: po pierwsze znaczenie danego
sportu dla tej jednostki samorządu terytorialnego, po drugie - osiągnięty wynik
sportowy. Wśród wymienionych kryteriów nie ma natomiast zastosowanej przez Radę Miasta [...] przesłanki dotyczącej, wieku, statusu ucznia/studenta czy też udziału
w klubie sportowym lub czynnego ciągłego uprawiania sportu. Takie natomiast kryteria (nie wynikające z ustawy o sporcie) Rada Miasta [...] uznała za wymagane celem uzyskania przedmiotowego wsparcia. Zastosowane w Regulaminie ograniczenia wyraźnie dyskryminują inne osoby, które spełniając określone w art. 31 ust. 3 ustawy
o sporcie kryteria nie mogły zostać beneficjentami stypendiów i nagród sportowych
(por. Wyrok NSA z 13 maja 2022 r. Sygn. akt III OSK 5303/21 LEX nr 3354328, dostępne również na stronie: https://orzeczenia.nsa.gov.pl/cbo/search).
Podkreślić zatem należ, iż w treści art. 31 ustawy o sporcie ustawodawca nie zawęził zakresu podmiotowego do grupy mieszkańców będących członkami klubu sportowego działającego na terenie gminy, uczniów, studentów czy osób przed 25 rokiem życia. W tym aspekcie istotnym jest wyłącznie przynależność do danej wspólnoty terytorialnej, wyznaczana kryterium zamieszkiwania na jej obszarze. A
zatem potencjalnymi beneficjentami stypendium sportowego są wszyscy mieszkańcy danej gminy, o ile osiągają wyniki sportowe w sporcie mającym znaczenie dla danej gminy. Gdyby zaś intencją ustawodawcy było ograniczenie zakresu podmiotowego analizowanej regulacji prawnej do określonej kategorii osób fizycznych, to z pewnością wprowadziłby takie ograniczenie. Tymczasem ustawodawca zmierza do promowania
i wspierania finansowo osób fizycznych uprawiających sport mający znaczenie dla danej jednostki, wyłącznie w oparciu o kryterium znaczenie danego sportu dla tej jednostki samorządu terytorialnego oraz osiągnięty wynik sportowy (por. Wyrok NSA
z 31 marca 2022 r. Sygn. akt II GSK 225/22 LEX nr 3343765, dostępne również na stronie: https://orzeczenia.nsa.gov.pl/cbo/search).
Zauważyć także należy, że w załącznikach kwestionowanego Regulaminu zawarto obowiązujące wzory wniosków, które w rubrykach obowiązkowych konsekwentnie zawierają także rubryki uwzględniające powyższe ograniczenia. Tym samym mimo zasadności zastrzeżeń tylko co do niektórych wskazanych wyżej
punktów przyjętego regulaminu uznać należy, iż ze względu na błędne określenie
wzoru wniosków uchylić należało całość zaskarżonego aktu, który uniemożliwiał uzyskanie przedmiotowego wsparcia osobom spełniającym kryteria ustawowe lecz nie spełniającym przyjętego w zaskarżonej uchwale kryterium.
Sąd podkreśla, że szczytne intencje jednostki samorządu terytorialnego związane z umożliwieniem uzyskania wsparcia przez osoby uzyskujące osiągnięcia sportowe powinny znaleźć odpowiednie przełożenie na prawidłowo skonstruowane normy prawne, do których ustanowienia – w formie aktu prawa miejscowego podlegającego kontroli sądu administracyjnego – organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego został upoważniony w ustawie.
Wskazane wyżej deficyty konstruowania norm prawa miejscowego musiały prowadzić do stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały. Wprawdzie stwierdzone naruszenia odnosiły się do części zaskarżonej uchwały, jednak bez tego unormowania przy zastosowaniu przyjętych wzorów wniosków i oświadczeń pozostała regulacja stała się bezprzedmiotowa. W konsekwencji Sąd uznał, że należy stwierdzić nieważność zaskarżonej uchwały w całości.
Ze wskazanych powodów Sąd na podstawie art. 147 § 1 ppsa orzekł, jak w punkcie 1. sentencji.
O kosztach postępowania sądowoadministracyjnego orzeczono na podstawie
art. 200 i art. 205 § 2 ppsa w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 265 ze zm.), zasądzając od Miasta [...] (tj. podmiotu odpowiedzialnego finansowo za organ) na rzecz Skarżącego 480 zł tytułem wynagrodzenia pełnomocnika będącego radcą prawnym.