VI SA/WA 830/06

VI SA/Wa 830/06 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2006-06-28
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-04-25
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Izabela Głowacka-Klimas
Maria Jagielska /przewodniczący/
Piotr Borowiecki /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6046 Inne koncesje i zezwolenia
Sygn. powiązane
II GZ 10/07 - Postanowienie NSA z 2007-01-30
Skarżony organ
Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Jagielska Sędziowie Sędzia WSA Izabela Głowacka - Klimas Asesor WSA Piotr Borowiecki (spr.) Protokolant Anna Błaszczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 czerwca 2006 r. sprawy ze skargi Z. Z. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą "E" z siedzibą w D. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] marca 2006 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności zezwolenia na wprowadzenie do obrotu nawozu organiczno - mineralnego oddala skargę
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] marca 2006 r. nr [...], Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi - działając na podstawie przepisu art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., po rozpatrzeniu wniosku skarżącego Z. Z., prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą "E" z siedzibą w D. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją tego organu z dnia [...] stycznia 2006 r., w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności zezwoleń na wprowadzenie do obrotu nawozów organiczno-mineralnych - utrzymał w mocy w/w decyzję z dnia [...] stycznia 2006 r.
Z akt sprawy wynika, iż w dniu [...] maja 2005 r. do Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi wpłynęły wnioski spółki A. Sp. z o.o. z siedzibą w W. o wydanie zezwoleń na wprowadzenie do obrotu nawozów organiczno-mineralnych pn. "BIOHUMUS forte - nawóz do roślin kwitnących", "BIOHUMUS forte - nawóz do roślin zielonych" oraz "BIOHUMUS forte".
Po rozpatrzeniu powyższych wniosków Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi, uznając, iż wnioskodawca spełnia wymogi wynikające z przepisu art. 3 ust. 4 ustawy z dnia 2 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy o nawozach i nawożeniu (Dz.U. z 2004 r. Nr 91, poz. 876) - wydał w dniu [...]czerwca 2005 r. zezwolenia na wprowadzenie do obrotu nawozów organiczno-mineralnych: - "BIOHUMUS forte - nawóz do roślin kwitnących" (decyzja Nr [...]), "BIOHUMUS forte - nawóz do roślin zielonych" (decyzja Nr [...]), oraz "BIOHUMUS forte " (decyzja [...]).
W dniu [...]grudnia 2005 r. skarżący Z. Z. zwrócił się do Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z wnioskiem, uzupełnionym następnie pismem z dnia [...] stycznia 2005 r., w którym zażądał stwierdzenia nieważności w/w decyzji z dnia [...] czerwca 2005 r. w przedmiocie udzielenia spółce A. Sp. z o.o. zezwoleń na wprowadzenie do obrotu wspomnianych nawozów organiczno-mineralnych. W uzasadnieniu wniosku skarżący podniósł, iż sporne zezwolenia wydane zostały z naruszeniem prawa, a w szczególności z naruszeniem art. 97 § 1 pkt 4 i § 2 k.p.a. oraz art. 98 k.p.a. Zdaniem strony w/w nawozy oznaczone znakiem "BIOHUMUS forte" nie są biohumusami - nawozami organicznymi, naturalnymi produktami hodowli dżdżownic kalifornijskich, lecz są nawozami sztucznie wytworzonymi, organiczno-mineralnymi. Według skarżącego nazwa "BIOHUMUS" jest nazwą rodzajową nawozu organicznego, będącego naturalnym produktem hodowli dżdżownic kalifornijskich, a więc nawozy spółki A., nie będąc biohumusami - nie powinny być oznaczane tym znakiem. Ponadto skarżący podniósł, iż Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi bezprawnie odmawia dopuszczenia do obrotu biohumusami producentom biohumusów - ze względu na zastrzeżony na rzecz spółki A. znak towarowy, zaś podległa mu Inspekcja Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych niezasadnie nakłada sankcje na producentów biohumusów za sprzedaż biohumusów bez zezwolenia.
W wyniku rozpatrzenia wniosku strony skarżącej Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi decyzją z dnia [...] stycznia 2006 r., nr [...]- działając na podstawie art. 158 § 1 w zw. z art. 156 § 1 k.p.a. - odmówił stwierdzenia nieważności zezwoleń na wprowadzenie do obrotu nawozów organiczno-mineralnych pn. "BIOHUMUS forte - nawóz do roślin kwitnących", "BIOHUMUS forte - nawóz do roślin zielonych" oraz "BIOHUMUS forte". W uzasadnieniu decyzji ustosunkowując się do zarzutu naruszenia art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. organ stwierdził, iż toczące się przed Urzędem Patentowym RP postępowanie w sprawie prawa do ochrony znaku towarowego "BIOHUMUS forte" nie miało wpływu na postępowanie w sprawie wydania spółce A. Sp. z o.o. zezwoleń na wprowadzenie do obrotu nawozów, albowiem spółka ta spełniła określone przepisami warunki do wydania przedmiotowych zezwoleń. Ponadto organ zauważył, iż w przypadku cofnięcia przez Urząd Patentowy RP prawa ochronnego na znak towarowy "BIOHUMUS forte", nazwy tej będą mogli używać wszyscy producenci nawozów, którzy spełniają określone warunki, w tym również spółka A. Organ stwierdził także, iż w sprawie nie zaszły przesłanki do zastosowania przepisu art. 98 k.p.a. Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi wskazał, iż podstawę wydania kwestionowanych zezwoleń stanowił przepis art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 26 lipca 2000 r. o nawozach i nawożeniu (Dz.U. z 2000 r. Nr 89, poz. 991 ze zm.) oraz art. 3 ust. 4 ustawy z dnia 2 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy o nawozach i nawożeniu. Zdaniem organu spółka A. przedłożyła wszystkie wymagane prawem dokumenty niezbędne do prawidłowego przeprowadzenia postępowania administracyjnego i wydania ponownych zezwoleń na wprowadzenie do obrotu nawozów organiczno-mineralnych. Organ uznał, iż postępowania sądowe cywilne i administracyjne, na które powoływał się skarżący - nie dotyczyły legalności decyzji Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi, lecz prawa do ochrony znaku towarowego "BIOHUMUS forte". Organ wskazał, iż Ministerstwo Rolnictwa i Rozwoju Wsi dysponuje dokumentacją, z której wynika, że decyzją Urzędu Patentowego RP z dnia [...] listopada 1994 r. J. P., prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą A. uzyskał ochronę znaku towarowego "BIOHUMUS forte", co oznacza wyłączne prawo używania tego znaku w obrocie gospodarczym dla towarów objętych rejestracją. W konsekwencji Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi stwierdził, iż nie jest organem właściwym do oceny rozstrzygnięć podejmowanych przez inny organ w ramach jego kompetencji ustawowych. Zdaniem Ministra w przypadku wydawania zezwoleń na wprowadzenie do obrotu nawozów organ ten musi przestrzegać nie tylko przepisów regulujących zakres jego działania, w tym przede wszystkim ustawy z dnia 26 lipca 2000 r. o nawozach i nawożeniu, ale także musi dbać o to, aby nie naruszać innych przepisów prawnych, w tym przepisów dotyczących praw ochronnych na znaki towarowe. Odnośnie użytego w zezwoleniach członu nazwy "BIOHUMUS forte" organ wyjaśnił, iż sporne zezwolenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi dotyczą nawozów organiczno-mineralnych, które zgodnie z przepisem art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 26 lipca 2000 r. o nawozach i nawożeniu stanowią mieszaninę nawozów mineralnych i organicznych. W nawozach "BIOHUMUS forte - nawóz do roślin kwitnących", "BIOHUMUS forte - nawóz do roślin zielonych", oraz "BIOHUMUS forte" część organiczną stanowi ekstrakt z nawozu organicznego, tj. kompostu zwanego "biohumusem", a część mineralną - łatwo rozpuszczalne w wodzie nawozy mineralne, czemu daje wyraz oznaczenie "forte". Zdaniem organu wyraz "BIOHUMUS" świadczy o tym, że nawóz zawiera wyciąg z biohumusu, a więc pochodzący z wernikompostu wyprodukowanego przy udziale dżdżownic. Według Ministra dodanie do ekstraktu z biohumusu składników mineralnych celem zwiększenia w nim zawartości składników nawozowych jest zasadne, gdyż znacznie podnosi skuteczność plonotwórczą nawozu. W ocenie Ministra zarzuty związane z nazwą "BIOHUMUS forte" użytą w spornych zezwoleniach nie mają wpływu na legalność tych zezwoleń, ponieważ dotyczą prawa ochronnego z rejestracji znaku towarowego. Organ podniósł, iż - wbrew twierdzeniom strony skarżącej - nawozy zwane "biohumusami" nie są naturalnymi produktami dżdżownic kalifornijskich, lecz stanowią nawóz organiczny wyprodukowany z różnego rodzaju substancji organicznych w procesie kompostowania, przy udziale dżdżownic (niekoniecznie z gatunku dżdżownicy kalifornijskiej). Według organu w obrocie nawozami od dawna funkcjonowała nazwa "BIOHUMUS", używana do określania m.in. nawozów w postaci płynnej, będących ekstraktami wodnymi z kompostów wyprodukowanych przy udziale dżdżownic. W związku z tym użycie w zezwoleniach nazwy nawozów zawierającej wyrazy "BIOHUMUS forte" nie stanowi - zdaniem Ministra - nieuczciwej konkurencji, gdyż nawozy te zawierają m.in. ekstrakt z biohumusu. Ponadto organ stwierdził, iż nie odmawia wydania zezwoleń na wprowadzenie do obrotu nawozów wyprodukowanych na bazie "biohumusu", jeżeli wnioski o wydanie takich zezwoleń spełniały wymagania zawarte w art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 26 lipca 2000 r. o nawozach i nawożeniu. Mając jednak na uwadze decyzje Urzędu Patentowego RP Minister powiadomił podmioty, które złożyły wnioski o wydanie pozwoleń na nawozy zawierające w swojej nazwie wyraz "BIOHUMUS", że znak towarowy "BIOHUMUS forte" jest znakiem prawnie chronionym na rzecz spółki A., co skutkuje koniecznością zmiany nazwy tych nawozów. Organ podniósł, iż z chwilą podjęcia przez Urząd Patentowy RP decyzji o zniesieniu prawa do ochrony znaku towarowego "BIOHUMUS forte", Ministerstwo Rolnictwa i Rozwoju Wsi dopuści możliwość korzystania z nazwy "BIOHUMUS" przez wszystkich producentów nawozów wytwarzanych na bazie "biohumusów", którzy będą ubiegać się o wydanie zezwolenia na dopuszczenie do obrotu nawozu zawierającego w nazwie wyraz "BIOHUMUS". Minister wskazał jednocześnie, iż wnioski strony skarżącej o wydanie zezwoleń pozostawione zostały bez rozpoznania z powodu niedostarczenia wymaganych ustawowo badań i opinii. W tej sytuacji organ uznał, iż brak było podstaw do stwierdzenia nieważności spornych decyzji w przedmiocie udzielenia spółce A. Sp. z o.o. z siedzibą w W. zezwoleń na wprowadzenie do obrotu nawozów organiczno-mineralnych pn. "BIOHUMUS forte - nawóz do roślin kwitnących", "BIOHUMUS forte - nawóz do roślin zielonych" oraz "BIOHUMUS forte".
Pismem z dnia [...] lutego 2006 r. skarżący Z. Z. złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej w/w decyzją Ministra z dnia [...] stycznia 2006 r. W uzasadnieniu skarżący - powołując się na wyrok Sądu Apelacyjnego w [...] z dnia [...] czerwca 2004 r., wydany w sprawie sygn. akt [...]- podniósł, iż znak towarowy "BIOHUMUS forte" nie podlega ochronie. W ocenie strony nie jest rolą Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi rozstrzyganie, czy nawóz organiczno-mineralny jest naturalnym produktem hodowli dżdżownic kalifornijskich, albowiem tego rozstrzygnięcia dokonano na drodze postępowań cywilnoprawnych prowadzonych przez sądy powszechne. Zdaniem skarżącego biohumus jest naturalnym produktem hodowli dżdżownic kalifornijskich, zaś polemika Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z tym twierdzeniem jest niedorzeczna i bezprawna. Według strony spółka A. nie dysponuje biohumusem, gdyż nie hoduje dżdżownic kalifornijskich. Nawozy tej spółki nie są więc biohumusami, a działanie Ministra realizuje cele biznesowe spółki A. Powołując się ponadto na przepisy wspólnotowe, w tym na rozporządzenie Komisji (WE) Nr 2381/94 z dnia 30 września 1994 r. oraz rozporządzenie Komisji (WE) Nr 771/2004 z dnia 23 kwietnia 2004 r. - skarżący stwierdził, iż Minister odmawiając stwierdzenia nieważności zezwoleń udzielonych spółce A. naruszył przepis art. 156 k.p.a., albowiem w/w zezwolenia wydano z rażącym naruszeniem prawa, tj. art. 19 ustawy o znakach towarowych, art. 5 Kodeksu cywilnego oraz w/w aktów unijnych. Ponadto - zdaniem skarżącego - Minister, ignorując wyroki sądów - dopuścił się naruszenia niezawisłości wymiaru sprawiedliwości. Ponadto skarżący podtrzymał zarzut naruszenia przez organ art. 97 k.p.a.
W wyniku rozpoznania wniosku skarżącego o ponowne rozpatrzenie sprawy decyzją z dnia [...] marca 2006 r. nr [...], Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi - działając na podstawie przepisu art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. - utrzymał w mocy w/w decyzję z dnia [...] stycznia 2006 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności zezwoleń na wprowadzenie do obrotu nawozów organiczno-mineralnych. W uzasadnieniu Minister podtrzymał dotychczasowe stanowisko, iż toczące się przed Urzędem Patentowym RP postępowanie w sprawie prawa do ochrony znaku towarowego "BIOHUMUS forte" nie miało wpływu na postępowanie w sprawie wydania spółce A. Sp. z o.o. zezwoleń na wprowadzenie do obrotu nawozów, albowiem spółka ta spełniła określone przepisami warunki do wydania przedmiotowych zezwoleń. Odnośnie zarzutu naruszenia art. 19 ustawy o znakach towarowych Minister stwierdził, iż nie jest organem właściwym do oceny rozstrzygnięć podejmowanych przez Urząd Patentowy RP, lecz musi dbać o to, aby nie naruszać innych przepisów prawnych, w tym regulujących ochronę znaków towarowych. Organ nie zgodził się również z zarzutem naruszenia art. 5 k.c., podnosząc, iż spółka A. Sp. z o.o. nanosi znak "BIOHUMUS forte" na swoje nawozy na mocy świadectwa ochronnego wydanego przez Urząd Patentowy RP, a nie na podstawie zezwoleń wydanych przez Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi. Organ podtrzymał również, iż - wbrew twierdzeniom skarżącego - nawozy zwane "biohumusami" nie są naturalnymi produktami dżdżownic kalifornijskich, lecz stanowią nawóz organiczny wyprodukowany z różnego rodzaju substancji organicznych w procesie kompostowania, przy udziale dżdżownic, w tym również z gatunku innego, niż dżdżownice kalifornijskie. Ustosunkowując się do przedstawionych przez skarżącego aktów unijnych, organ stwierdził, iż nie dotyczą one niniejszej sprawy, albowiem wprowadzanie do obrotu nawozów nieoznaczonych znakiem "NAWÓZ WE" nie jest objęte prawem Unii Europejskiej. Zdaniem Ministra w poszczególnych krajach wspólnotowych obowiązują odrębne regulacje krajowe, czego przykładem jest obowiązująca w Polsce ustawa z dnia 26 lipca 2000 r. o nawozach i nawożeniu. Minister uznał, że w świetle całości zgromadzonego materiału dowodowego należy stwierdzić, iż brak jest podstaw do stwierdzenia nieważności spornych zezwoleń wydanych na rzecz spółki A.
Pismem z dnia [...] marca 2006 r. skarżący Z. Z., prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą "E" z siedzibą w D. - działając za pośrednictwem organu - wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na w/w decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] marca 2006 r. nr [...]. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji Ministra oraz o jego zobowiązanie do wydania nowej decyzji w przedmiocie unieważnienia zezwoleń na wprowadzenie do obrotu nawozów organiczno-mineralnych pn. "BIOHUMUS forte - nawóz do roślin kwitnących", "BIOHUMUS forte - nawóz do roślin zielonych" oraz "BIOHUMUS forte", z uwzględnieniem ustaleń dokonanych w prawomocnym orzeczeniu Sądu Apelacyjnego w [...]. W uzasadnieniu skarżący zarzucił organowi naruszenie art. 156 k.p.a. - poprzez wydanie spornych zezwoleń z rażącym naruszeniem prawa, tj. przepisu art. 97 k.p.a. i zignorowanie tym samym prawomocnych wyroków sądowych. Zdaniem skarżącego Minister zobowiązany był zawiesić postępowanie w sprawie wydania zezwoleń na wprowadzenie do obrotu spornych nawozów firmy A. do czasu rozstrzygnięcia postępowania w przedmiocie unieważnienia prawa ochronnego na znak towarowy "BIOHUMUS forte". Strona skarżąca wskazała także, iż wyjaśnienia Ministra dotyczące biohumusu podważając ustalenia dokonane przez sądy cywilne. Według skarżącego z ustaleń tych wynika jednoznacznie, iż biohumus jest naturalnym produktem hodowli dżdżownic kalifornijskich, nie zaś dowolnego gatunku dżdżownic, albowiem odchody innych dżdżownic nazywają się wermikulitem. Według strony potwierdzają to opinie biegłych sądowych W tej sytuacji - zdaniem skarżącego - Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi winien dostosować się do powołanego w toku postępowania wyroku Sądu Apelacyjnego w [...], zaś z wydaniem decyzji dopuszczającej biohumusy do obrotu rynkowego wstrzymać się do czasu rozpoznania zagadnienia wstępnego przez Urząd Patentowy RP.
W odpowiedzi na skargę Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi - podtrzymując dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji - wniósł o oddalenie skargi.
W piśmie procesowym z dnia [...] czerwca 2006 r. skarżący - podtrzymując dotychczasowe stanowisko wyrażone w skardze - podniósł, iż dramat hodowców dżdżownic polega na tym, iż Minister pomimo powinności zawieszenia postępowania w przedmiocie wydania zezwoleń na sprzedaż BIOHUMUSÓW postępowania tego nie zawiesił, a następnie wydał zezwolenie na wprowadzanie do obrotów nawozów BIOHUMUS forte, które nie są biohumusami i jednocześnie odmówił rozpoznania wniosków producentów biohumusów, umożliwiając tym samym monopolizację rynku spółce A. Skarżący podkreślił, iż Sąd Apelacyjny w [...] wyrokiem z dnia [...] czerwca 2004 r. odmówił ochrony znakowi towarowemu BIOHUMUS forte, stwierdzając w uzasadnieniu orzeczenia, że biohumus jest produktem hodowli dżdżownic kalifornijskich. W tej sytuacji - zdaniem skarżącego - chronienie przez Ministra znaku, któremu odmówił ochrony sąd cywilny - jest przekroczeniem ustawy o znakach towarowych. Strona powołała się ponadto na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wydanego w sprawie 6 II SA 2048/02, w którym sąd nakazał Urzędowi Patentowemu RP zbadanie zagadnienia rodzajowości nazwy "biohumus" i dokonanie oceny zdolności odróżniającego tego znaku. W tej sytuacji - według strony - Minister powinien był zawiesić postępowanie w przedmiocie wydania zezwoleń na sprzedaż nawozów oznaczonych znakiem BIOHUMUS i znakiem BIOHUMUS forte. Minister wydając sporne zezwolenia dopuścił się rażącego naruszenia prawa. Jednocześnie skarżący poinformował, iż w dniu [...] maja 2006 r. Urząd Patentowy RP stosując się do wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie unieważnił prawa do znaku towarowego BIOHUMUS forte, dokonując rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego. Zdaniem skarżącego w świetle rozstrzygnięć Urzędu Patentowego RP znak BIOHUMUS forte nie powinien być nanoszony na nawóz nie będący biohumusem, gdyż w ten sposób informuje klienta, że produkt w opakowaniu jest biohumusem - produktem hodowli dżdżownic. W przypadku zaś spółki A. informacja ta nie jest prawdą i wprowadza klienta w błąd co do właściwości i cech produktu. Skarżący stwierdził, że załączone do akt sprawy prowadzonej przez Sąd Apelacyjny w [...] materiały dowodowe, w tym m.in. opinie biegłych - jednoznacznie potwierdzają stanowisko skarżącego, że biohumus jest produktem dżdżownic kalifornijskich.
Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie w dniu 28 czerwca 2006 r. skarżący, podtrzymując dotychczasowe zarzuty skargi - oświadczył, iż podstawą do stwierdzenia nieważności decyzji Ministra wydanych na rzecz spółki A. Sp. z o.o. jest fakt, iż nawozy wprowadzane przez ten podmiot do obrotu nie powinny być oznaczane nazwą BIOHUMUS forte, albowiem nie są produktami hodowli dżdżownic kalifornijskich. Jednocześnie skarżący przyznał, iż biohumus jest uznawany za nawóz organiczny w rozumieniu przepisu art. 2 pkt 4 ustawy o nawozach i nawożeniu. Obecny na rozprawie pełnomocnik organu - podtrzymując dotychczasowe stanowisko Ministra - wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Sąd administracyjny nie ocenia decyzji organu pod kątem jej słuszności, czy też celowości, jak również nie rozpatruje sprawy kierując się zasadami współżycia społecznego.
Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).
W ocenie Sądu analizowana pod tym kątem skarga Z. Z., prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą "E" z siedzibą w D. nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] marca 2006 r. nr [...], oraz utrzymana nią w mocy decyzja tego organu z dnia [...] stycznia 2006 r. - nie naruszają prawa.
Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zaskarżone decyzje Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi nie naruszają zarówno przepisów prawa materialnego, w tym w szczególności przepisów art. 3 ust. 2 oraz art. 4 ustawy z dnia 26 lipca 2000 r. o nawozach i nawożeniu, jak również norm postępowania administracyjnego, w tym w szczególności art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., a także art. 6 k.p.a., art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., jak również art. 107 § 1 i 3 k.p.a., w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na ostateczny wynik sprawy.
Na mocy zaskarżonych decyzji Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi odmówił stwierdzenia nieważności zezwoleń udzielonych w dniu [...] czerwca 2005 r. przez ten organ spółce A. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na wprowadzenie do obrotu nawozów organiczno-mineralnych pn. "BIOHUMUS forte - nawóz do roślin kwitnących", "BIOHUMUS forte - nawóz do roślin zielonych" oraz "BIOHUMUS forte".
Zgodnie z przepisem art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa.
Zdaniem strony skarżącej w/w decyzje Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] czerwca 2005 r. zostały wydane z rażącym naruszeniem przepisu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., art. 19 ustawy o znakach towarowych, art. 5 Kodeksu cywilnego oraz powołanych przez stronę aktów unijnych.
Na wstępie należy zauważyć, iż o rażącym naruszeniu prawa decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz skutki ekonomiczne lub gospodarcze wywołane decyzją. Przy rażącym naruszeniu prawa chodzi niewątpliwie o tego rodzaju wady, które powodują konieczność eliminacji decyzji z obrotu prawnego z racji istnienia w nich wad o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym. Wady te powstają w wyniku naruszenia prawa w toku czynności zmierzających do wydania decyzji lub w wyniku załatwienia sprawy wydaniem decyzji. Naruszenia prawa mają charakter rażący w sytuacji, gdy czynności zmierzające do wydania decyzji administracyjnej oraz treść załatwienia sprawy w niej wyrażona stanowią zaprzeczenie stanu prawnego sprawy w całości lub w części. Można powiedzieć, że czynności prowadzące do załatwienia sprawy lub samo jej załatwienie następuje w odniesieniu nie do stanu prawnego sprawy i jego elementów, lecz jak gdyby do ich kontratypów, do zanegowania w całości lub w części treści przepisów regulujących stan prawny sprawy" (J. Borkowski /w:/ B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, C.H. Beck, Warszawa 2004, s. 730).
W orzecznictwie przyjmuje się generalnie, iż rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. zachodzi wtedy, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią przepisu prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że owa decyzja nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 października 1992 r., V SA 86/92 i 436-466/92, ONSA 1993, nr 1, poz. 23). W wyroku z dnia 18 lipca 1994 r., V SA 535/94, ONSA 1995, nr 2, poz. 91 NSA uznał, iż wstępnym warunkiem uznania, że wystąpiło rażące naruszenie prawa, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., jest stwierdzenie, iż w zakresie objętym konkretną decyzją administracyjną obowiązywał niewątpliwy stan prawny. W orzeczeniu z dnia 6 lutego 1995 r., II SA 1531/94, ONSA 1996, nr 1, poz. 37, NSA stwierdził, iż rażące naruszenie prawa, o jakim mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., to oczywiste naruszenie jednoznacznego przepisu prawa, a przy tym takie, które koliduje z zasadą praworządnego działania organów administracji publicznej w demokratycznym państwie prawnym, urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej (por. też /w:/ wyroku NSA z dnia 17 września 1997 r., III SA 1425/96 (niepublikowany).
W tej sytuacji przyjąć trzeba, iż w dotychczasowym orzecznictwie sądowym oraz w doktrynie przyjmuje się co do zasady, że rażące naruszenie prawa następuje wtedy, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią przepisu prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że owa decyzja nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. W orzecznictwie sądowym wyrażone były także poglądy, iż jako "rażącego" nie można traktować takiego rozstrzygnięcia, które wynika z odmiennej interpretacji danej normy. Rażące naruszenie prawa jest bowiem z reguły wyrazem ewidentnego i jasno uchwytnego błędu w interpretowaniu prawa.
Mając powyższe na uwadze należy przyjąć, iż brak jest jakichkolwiek podstaw, aby uznać, iż Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi przy wydawaniu spółce A. Sp. z o.o. spornych zezwoleń dopuścił się rażącego naruszenia przepisów prawa.
Zdaniem Sądu wydając przedmiotowe decyzje zezwalające na wprowadzenie do obrotu nawozów organiczno-mineralnych pn. "BIOHUMUS forte - nawóz do roślin kwitnących" (decyzja Nr [...]), "BIOHUMUS forte - nawóz do roślin zielonych" (decyzja Nr [...]), oraz "BIOHUMUS forte " (decyzja Nr [...]), Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi zobowiązany był przede wszystkim zbadać, czy wnioskodawca, a więc spółka A. Sp. z o.o. spełnia wymogi wynikające z przepisu art. 3 ust. 4 ustawy z dnia 2 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy o nawozach i nawożeniu oraz art. 3 ust. 2 i art. 4 ustawy z dnia 26 lipca 2000 r. o nawozach i nawożeniu. W przypadku, w którym podmiot wnioskujący o wydanie zezwoleń spełniał wymogi formalne, w tym przedłożył organowi m.in. stosowne wyniki badań i opinie o spełnianiu przez nawóz wymagań jakościowych, Minister nie miał jakichkolwiek podstaw do odmowy udzielenia stosownego zezwolenia.
Według Sądu nie jest rolą Ministra oceniać spór o oznaczenie stosowane przez podmiot wnioskujący dla zgłaszanego wyrobu (nawozu).
Ponadto należy uznać, iż - wbrew twierdzeniom skarżącego - organ wydając sporne zezwolenia spółce A. nie dopuścił się obrazy przepisu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a.
Zgodnie z art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. organ administracji publicznej zawiesza postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd.
Wprawdzie pojęcie zagadnienia wstępnego użyte w powołanym przepisie jest sporne, niemniej przyjmuje się, że zagadnieniem wstępnym w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. są kwestie (zagadnienia) prawne, które ujawniły się w toku postępowania i dotyczą istotnej dla sprawy przesłanki decyzji, albo z przepisów prawa materialnego wynika wprost konieczność rozstrzygnięcia danej kwestii prawnej. Obowiązek wyjaśnienia sprawy pod względem faktycznym i prawnym należy do organu administracji publicznej prowadzącego postępowanie, należy zatem przyjąć, że zagadnieniem wstępnym w rozumieniu powyższego przepisu może być tylko zagadnienie prawne, którego rozstrzygnięcie należy do właściwości innego organu lub sądu i zagadnienie to może być odrębnym przedmiotem postępowania przed takim organem lub sądem. Nie chodzi to zatem o wyjaśnienie nawet poważnych wątpliwości dotyczących aspektów prawnych sprawy będącej przedmiotem postępowania administracyjnego, lecz o rozstrzygnięcie zagadnienia prawnego przez inny organ lub sąd. Z przepisu art. 97 § 1 pkt 4 wynika, że zagadnienie to nie było jeszcze przedmiotem postępowania przed właściwymi organami, albo w toczącym się postępowaniu nie zapadło prawomocne (ostateczne) rozstrzygnięcie w tej kwestii (vide: A. Wróbel /w:/ M. Jaśkowska, A. Wróbel "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz", Dom Wydawniczy Zakamycze, 2000 r., t. 5 do art. 97 § 1 pkt 4).
Zdaniem Sądu należy w pełni podzielić pogląd organu i uznać, iż w świetle stanu faktycznego i prawnego niniejszego sporu brak było podstaw do uznania, że w postępowaniu dotyczącym wniosku spółki A. o udzielenie zezwoleń zaszły jakiekolwiek obligatoryjne przesłanki, o których mowa w art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., do zawieszenia tego postępowania z urzędu.
Należy zgodzić się z Ministrem Rolnictwa i Rozwoju Wsi, iż toczące się przed Urzędem Patentowym RP postępowanie w sprawie prawa ochronnego na znak towarowy "BIOHUMUS forte" nie miało wpływu na postępowanie w sprawie wydania spółce A. Sp. z o.o. zezwoleń na wprowadzenie do obrotu nawozów, gdyż spółka ta spełniła przede wszystkim określone przepisami ustawy o nawozach i nawożeniu - warunki do wydania przedmiotowych zezwoleń.
Cały spór o znaczenie pojęcia "biohumus", jaki miał miejsce przed sądami powszechnymi pomiędzy skarżącym a firmą A. Sp. z o.o. nie mógł mieć - w ocenie Sądu - jakiegokolwiek bezpośredniego znaczenia dla toczącego się postępowania w sprawie wydania zezwoleń na wprowadzenie do obrotu nawozów organiczno-mineralnych pn. "BIOHUMUS forte - nawóz do roślin kwitnących", "BIOHUMUS forte - nawóz do roślin zielonych", oraz "BIOHUMUS forte ". Na marginesie jedynie warto zauważyć, iż dla rozstrzygnięcia kwestii znaczenia pojęcia "biohumus" sąd powszechny zmuszony był zasięgnąć m.in. opinii biegłych, co świadczyć może o braku oczywistości w tym zakresie.
Należy wskazać również, iż w niniejszej sprawie Sąd nie oceniał prawidłowości postępowania Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi w stosunku do zgłoszeń o wydanie zezwoleń na wprowadzenie do obrotu nawozów skierowanych przez innych producentów, albowiem skarga dotyczy ściśle określonych decyzji organu administracji publicznej.
W tej sytuacji - zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - przyjąć należy, iż Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi, postępując zgodnie z zasadą pogłębiana zaufania obywateli do organów państwa wyrażoną w art. 8 k.p.a., respektując wymóg praworządnego i sprawiedliwego prowadzenia postępowania i rozstrzygnięcia sprawy - przeprowadził zaskarżone postępowanie administracyjne zgodnie z regułami procedury administracyjnej, dokładnie wyjaśniając wszelkie istotne dla sprawy okoliczności i ustosunkowując się do twierdzeń strony skarżącej.
W ocenie Sądu organ prowadząc postępowanie wszechstronnie wyjaśnił okoliczności niniejszej sprawy, ustosunkowując się do zgłaszanych w toku postępowania twierdzeń i wniosków strony skarżącej.
Mając to na względzie należy w kontekście całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w toku niniejszego postępowania uznać, iż organ administracji publicznej ocenił w sposób wszechstronny i prawidłowy materiał sprawy, uzasadniając zaskarżone decyzje w sposób odpowiadający wymogom wskazanym w art. 107 § 3 k.p.a.
Biorąc powyższe pod uwagę Sąd orzekł na podstawie przepisu art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.