VI SA/Wa 829/15

VI SA/Wa 829/15 - Postanowienie WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2017-06-30
Data wpływu
2015-03-25
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6259 Inne o symbolu podstawowym 625
Hasła tematyczne
Wstrzymanie wykonania aktu
Sygn. powiązane
II GZ 81/17 - Postanowienie NSA z 2017-02-14
II GZ 829/15 - Postanowienie NSA z 2015-12-08
II SA/Rz 1021/15 - Postanowienie WSA w Rzeszowie z 2015-09-08
Skarżony organ
Minister Administracji i Cyfryzacji
Treść wyniku
Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 49, art. 61 par. 1 i 3
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz po rozpoznaniu w dniu 30 czerwca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Spółka komandytowa z siedzibą w J. o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi M. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Spółka komandytowa z siedzibą w J. na decyzję Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...] w przedmiocie obowiązku rejestracji dwudziestu dziewięciu używanych odbiorników telewizyjnych oraz ustalenia opłaty za ich używanie postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] lutego 2015 r. spółka M. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Spółka komandytowa z siedzibą w J. (nazywana dalej: "skarżąca", "Spółka") wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...] w przedmiocie obowiązku rejestracji dwudziestu dziewięciu używanych odbiorników telewizyjnych oraz ustalenia opłaty za ich używanie, którą nałożono na Spółkę karę pieniężną w wysokości 16.791,00 zł.
W skardze Spółka zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., nazywanej dalej: "p.p.s.a.") wskazując na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Skarżąca podała, że egzekucja zaskarżonej decyzji będzie wiązała się z utratą finansowej płynności oraz wypłacalności przez Spółkę.
Nadto spółka dodała, że znacząca kwota zaległości, do której uiszczenia skarżąca została zobowiązana stanowi duże obciążenie dla strony i bezsprzecznie wpłynie negatywnie na poziom płynności finansowej spółki, a nadto spowoduje utratę zaufania do skarżącej wśród jej partnerów biznesowych.
Skarżąca nie załączyła do wniosku żadnych dokumentów.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 61 § 1 p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Natomiast w myśl art. 61 § 3 tej ustawy, po przekazaniu sądowi skargi, jeśli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności. Zawarty w powyższym przepisie katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia jest zamknięty. Oznacza to, że ustawa w sposób wyczerpujący wskazuje przesłanki wstrzymania wykonania orzeczenia ostatecznego, uzależniając tę możliwość wyłącznie od wykazania istnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Z powołanego przepisu wynika, że wstrzymanie przez sąd wykonania zaskarżonego aktu lub czynności ma charakter wyjątkowy. Strona skarżąca dążąc do wstrzymania wykonania decyzji musi złożyć stosowny wniosek i uprawdopodobnić, że istnieją przesłanki uzasadniające odstąpienie od zasady wykonalności orzeczeń ostatecznych i wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia.
Pod pojęciem wyrządzenia znacznej szkody należy rozumieć taką szkodę – majątkową lub niemajątkową – której nie będzie można wynagrodzić przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub nie będzie można jej wyegzekwować ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04).
Natomiast trudne do odwrócenia skutki, to takie skutki prawne lub faktyczne, które raz zaistniałe, spowodują istotną bądź trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków.
Sąd, wydając orzeczenie w omawianym przedmiocie, powinien swoje rozstrzygnięcie oprzeć zarówno na ocenie wniosku strony skarżącej, jak i na materiale dowodowym zgromadzonym w aktach sprawy, w aspekcie wystąpienia, bądź też nie wystąpienia, przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, tj. niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Jednakże należy mieć przy tym na uwadze, że uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu lub czynności spoczywa na składającym wniosek (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 marca 2011 r., sygn. akt II FSK 632/11) poprzez odniesienie się do konkretnych zdarzeń świadczących o tym, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione.
W postanowieniu z dnia 18 maja 2004 r., sygn. akt FZ 65/04 Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że brak takiego uzasadnienia wniosku uniemożliwia jego merytoryczną ocenę.
Brak należytego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania czynności, przez który należy rozumieć także brak stosownych dokumentów potwierdzających argumentację podniesioną przez stronę we wniosku, nie jest brakiem formalnym, do uzupełnienia którego Sąd ma obowiązek wezwać skarżącego w trybie art. 49 p.p.s.a.
Strona zobowiązana jest zatem do uzasadnienia wniosku poprzez poparcie go stosownymi twierdzeniami i dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 listopada 2007 r., sygn. akt II FZ 338-339/07). Użyte przez ustawodawcę nieostre pojęcia – znaczna szkoda lub trudne do odwrócenia skutki wymagają konkretyzacji w dokładnie i wszechstronnie zgromadzonym materiale dowodowym, który powinien w szczególności przedstawić wnioskodawca (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 września 2012 r., sygn. akt II FSK 1894/120).
W niniejszej sprawie wniosek Spółki dotyczy wstrzymania wykonania decyzji nakładającej na stronę karę pieniężną w wysokości 16.791,00 zł.
Uzasadniając złożony wniosek skarżąca powołała się na groźbę utraty finansowej płynności oraz jej wypłacalności.
Przedstawione powyżej argumenty strony nie zostały uprawdopodobnione ani poprzez przedstawienie w opisie stanu faktycznego - sytuacji finansowej skarżącej, ani poprzez przedłożenie jakichkolwiek dokumentów (np. w postaci zeznania podatkowego) wspierających wyrażony we wniosku ogólny pogląd, że wykonanie czynności będzie miało wpływ na sytuację finansową skarżącej. Odwołując się do orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 grudnia 2009 r., sygn. akt II GZ 259/09 należy podkreślić, że skarżąca Spółka, prowadząca szeroko zakrojoną działalność na co wskazuje chociażby przedmiot działalności określony, w załączonym do skargi, Krajowym Rejestrze Sądowym (odpis KRS, k. [...] akt sądowych) powinna przedstawić dokumenty określające jej aktualną sytuację finansową wraz z ekonomicznym uzasadnieniem wskazywanych możliwych kosztów, które mogą powstać w wyniku wykonania czynności. W orzecznictwie jest jednolity pogląd, że wnioskodawca, formułując argumentację dotyczącą finansowych następstw decyzji powinien ją poprzeć dokumentami finansowymi oraz majątkowymi (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 listopada 2004 r., sygn. akt GZ 120/04). W niniejszej sprawie strona nie dołączyła do wniosku żadnych dokumentów dla poparcia swojego stanowiska.
Tym samym skarżąca Spółka nie wykazała, jakie określone konsekwencje poniesie w związku z brakiem uzyskania ochrony tymczasowej przed Sądem.
Jednocześnie Sąd pragnie zauważyć, że podnoszonej przez Spółkę tezie o utracie płynności finansowej w wyniku wykonania nałożonej decyzją kary przeczą dane finansowe o kondycji Spółki zawarte w dokumentach przesłanych przez Spółkę w związku ze złożonym wnioskiem o przyznanie prawa pomocy poprzez częściowe zwolnienie od kosztów sądowych (w tym wpisu w wysokości 504 zł).
Z rachunku zysków i strat na dzień [...] grudnia 2014 r. wynikało, że Spółka dysponowała zyskiem netto w wysokości 726.858, 85 zł.
Wspomnianego przez stronę zagrożenia w postaci utraty płynności finansowej w przypadku konieczności uiszczenia nałożonej kary nie potwierdzały dane zawarte w przedstawionych wyciągach z rachunków bankowych. Stan na rachunku [...] po operacjach bankowych na przestrzeni od [...] lipca 2015 r. do [...] września 2015 r. wykazywał dodatnie saldo końcowe na dzień [...] września 2015 r. w wysokości 881,71 zł, na dzień [...] sierpnia - 15.611,62 zł, na dzień [...] lipca 6.464,61 zł.
Podobnie dodatnie saldo końcowe w tożsamym okresie było na rachunku bankowym [...]. Na rachunku o nr [...] na koniec [...] sierpnia 2015 r. odnotowano saldo końcowe w wysokości 87.857,11 złotych. Z opisu operacji z dnia [...] sierpnia 2015 r. – [...] sierpnia 2015 r. wynikało, że na koncie nr [...] Spółka na dzień [...] sierpnia 2015 r. posiadała 121.206,03 zł dostępnych środków, w dniu [...] sierpnia 2015 r. ta kwota wynosiła 55.108,69 zł. W tym samym daniu na rachunku [...] dysponowała dostępną kwotą 20.087,58, a na rachunku nr [...] kwotą 15.034,71 złotych.
Należy również zauważyć, że konta Skarżącej zasilane były wpłatami dokonywanymi przez bank P. S.A. – [...] – w postaci przelewów zewnętrznych przychodzących.
W związku z tym, że skarżąca nie uprawdopodobniła zaistnienia w sprawie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.