VI SA/WA 8192/22

VI SA/Wa 8192/22 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2024-06-11
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-12-02
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Andrzej Nogal /przewodniczący sprawozdawca/
Łukasz Jarocki
Tomasz Sałek
Symbol z opisem
6313 Cofnięcie zezwolenia na broń
Hasła tematyczne
Broń i materiały wybuchowe
Sygn. powiązane
II GZ 497/23 - Postanowienie NSA z 2024-01-24
Skarżony organ
Komendant Policji
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Nogal (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Tomasz Sałek Asesor WSA Łukasz Jarocki Protokolant st. sekr. sąd. Łukasz Kawalec po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 czerwca 2024 r. sprawy ze skargi I. M. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia 14 września 2022 r. nr EA-b-1399/1255/22 w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń oddala skargę
Uzasadnienie
Przedmiotem rozpatrzenia w niniejszej sprawie jest skarga I. M., zwanego dalej w skrócie Stroną lub Skarżącym, na decyzję z dnia 14 września 2022 roku, nr EA-b-1399/1255/22 Komendanta Głównego Policji, dalej zwanego w skrócie KGP lub Organem, którą utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w R. z dnia [...] lipca 2022 r. nr [...] o cofnięciu Skarżącemu pozwolenia na posiadanie broni dla celów łowieckich. Zaskarżona decyzja została wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572, ze zm.), dalej w skrócie k.p.a. oraz art. 18 ust. 5 pkt 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2020 r. poz. 955, ze zm.), dalej w skrócie u.b.a.
Zaskarżona decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym.
Jak wynika z administracyjnych akt sprawy, żona Skarżącego, p. E. M. skierowała do Komendy Wojewódzkiej Policji w R. szereg pism, w których wnosiła o cofnięcie Skarżącemu zezwolenia na posiadanie broni, z uwagi na agresywne jego zachowania wobec Skarżącej. Z uwagi na powstałe na tym tle wątpliwości co do stanu zdrowia psychicznego Skarżącego, Komendant Wojewódzki Policji w R. skierował go na badania lekarskie i psychiatryczne. Po zapoznaniu się z wydanymi w I instancji w sprawie Skarżącego orzeczeniami lekarskimi, organ I instancji odwołał się od tych orzeczeń w oparciu o uprawnienie wynikające z art. 15h ust. 2 ustawy o broni i amunicji i wniósł do Małopolskiego Ośrodka Medycyny Pracy w K. odwołanie od wydanych w I instancji orzeczeń: lekarskiego nr [...] z dnia [...].02.2021 r. wydanego przez lek. M. G. oraz psychologicznego nr [...] z dnia [...].02.2021 r. wydanego przez psychologa dr A. M. Na badania w trybie odwoławczym Skarżący nie stawił się.
Z uwagi na tę okoliczność, decyzją z dnia [...] lipca 2022 r. Komendant Wojewódzki Policji w R. wydał decyzję o cofnięciu Skarżącemu pozwolenia na posiadanie broni dla celów łowieckich. W uzasadnieniu organ wskazał, że w myśl art.18 ust. 5 pkt 2 u.b.a. poddanie się badaniom lekarskim jest warunkiem do zachowania pozwolenia na broń palną. Z uwagi więc na brak tych badań uzasadnione było cofnięcie zezwolenia.
Decyzję tę zaskarżył Skarżący podnosząc naruszenie szeregu przepisów prawa procesowego i materialnego i wskazując, że nie było uzasadnione kierowanie go na ponowne badania.
Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] września 2022 roku utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w R. W uzasadnieniu KGP wskazał, że odwołanie było nieuzasadnione, gdyż Skarżący był obowiązany poddać się badaniom w trybie odwoławczym. Niepoddanie się badaniom uzasadniało wydanie decyzji o cofnięciu Skarżącemu pozwolenia na broń palną.
Decyzję KGP zaskarżył w całości Skarżący skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.
W skardze zarzucił decyzji naruszenie:
- naruszenie art. 7, 77 § 1 i art. 80 k.p.a., polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy,
- art. 7, 76 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., polegające na niewyczerpującym rozpatrzeniu materiału dowodowego oraz na jego dowolnej ocenie,
- art. 7, 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materii dowodowego,
- art. 8 i 107 § 3 k.p.a. przez nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji z uwagi na zawarcie w nim zbyt ogólnych stwierdzeń, co uniemożliwia realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa oraz uniemożliwia dokonanie kontroli zaskarżonej decyzji, w szczególności niewyjaśnianie dlaczego żona skarżącego E. M. złożyła do Policji wniosek o cofnięcie pozwolenia na posiadanie broni myśliwskiej,
- art. 28 kodeksu rodzinnego, poprzez nieuwzględnienie faktu, iż skarżący miał prawo w dniu [...].06.2022 roku przebywać na terenie posesji W. D., i Policja zamiast uruchamiać postępowanie administracyjne w trybie nieuzasadnionej represji, powinna była zapobiec dalszemu popełnianiu przestępstw, poprzez umożliwienie skarżącemu swobodnego korzystania z posesji,
- art. 9 i 11 k.p.a. poprzez niedostateczne wyjaśnienie podstaw i przesłanek utrzymania w mocy decyzji o cofnięciu posiadanego pozwolenia na broń palną,
- art. 8 k.p.a. poprzez brak pogłębienia zaufania obywateli do organów administracji publicznej poprzez wydawanie odmiennych decyzji przy istnieniu tożsamych stanów faktycznych i prawnych,
W odpowiedzi na skargę KGP wniósł o jej oddalenie, z uwagi na brak uzasadnionych podstaw do jej wniesienia.
Postanowieniem z dnia 5 lipca 2023 r. tut. Sąd odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Postanowienie to zostało utrzymane w mocy postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 stycznia 2024 r. (II Gz 497/23).
Skarżący na rozprawie w dniu 11 czerwca 2024 r. podtrzymał skargę oraz złożył pismo zawierające jego stanowisko procesowe w sprawie oraz wykaz postępowań karnych i cywilnych toczących się z jego udziałem w latach 2018-2024.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje.
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2492) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, kontrola ta, stosownie do § 2 powołanego artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Podkreślenia wymaga również, że stosownie do powołanych wyżej przepisów Sąd nie bada zaskarżonej decyzji pod względem jej celowości czy słuszności.
Skarga złożona w tej sprawie nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja nie została wydana z naruszeniem prawa, które uzasadniałoby wyeliminowanie tego rozstrzygnięcia z obrotu prawnego.
Rozpoznając niniejszą sprawę Sąd nie dopatrzył się w działaniu organu nieprawidłowości, zarówno, gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i o zastosowanie do jego oceny przepisów prawa. Wyjaśnione zostały motywy podjętego rozstrzygnięcia, a przytoczona na ten temat argumentacja jest wyczerpująca.
Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowiły art. 18 ust. 5 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 5 u.b.a. Zgodnie z art. 18 ust. 5 pkt 2 u.b.a. właściwy organ Policji może cofnąć pozwolenie na broń w przypadku naruszenia przez osobę posiadającą pozwolenie obowiązku poddania się badaniom lekarskim i psychologicznym i przedstawienia orzeczeń lekarskiego i psychologicznego, o których mowa w art. 15 ust. 3-5. Jak natomiast wynika z art. 15 ust. 5 u.b.a., w przypadku ujawnienia okoliczności dostatecznie uzasadniających podejrzenie, że osoba posiadająca pozwolenie na broń należy do osób wymienionych w ust. 1 pkt 2 – 4, właściwy organ Policji może zobowiązać tę osobę do niezwłocznego poddania się badaniom lekarskim i psychologicznym i przedstawienia wydanych orzeczeń.
Zgodnie z art. 20 u.b.a., cofnięcie pozwolenia na broń, dopuszczenia do posiadania broni oraz unieważnienie karty rejestracyjnej broni pneumatycznej następuje w drodze decyzji administracyjnej.
W przedmiotowej sprawie podstawą zobowiązania Skarżącego do poddania się badaniom - lekarskiemu i psychologicznemu był fakt prowadzonych z jego udziałem rozlicznych postępowań, gdzie zarówno Skarżący, jak i osoby względem niego bliskie formułowały rozmaite zarzuty. Organy obu instancji nie odniosły się do tych kwestii jako istotnych w sprawie, jednak wobec faktu, ich zaistnienia, Organ I instancji miał podstawy do stwierdzenia, że zostały ujawnione uzasadnione wątpliwości, że Skarżący należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2 - 4 u.b.a. Okoliczność toczących się wobec Skarżącego postępowań nie budzi w niniejszej sprawie wątpliwości. W celu zatem zweryfikowania powstałych wątpliwości co do posiadania przez Skarżącego zdolności psychofizycznej do dysponowania bronią, organ I instancji, był uprawniony do zobowiązania Skarżącego na podstawie art. 15 ust. 5 u.b.a., do niezwłocznego poddania się badaniom - lekarskiemu i psychologicznemu i przedstawienia wydanych na ich podstawie orzeczeń.
Organ I instancji rozpatrując sprawę, zastosował w niniejszej sprawie tryb odwoławczy z art. 15h u.b.a., wnosząc odwołanie od orzeczenia lekarskiego. Skarżący natomiast nie poddał się badaniom, których termin został wyznaczony przez Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w K.
Wyjaśnienia wymaga, że w świetle przytoczonej powyżej regulacji prawnej, osoba posiadająca pozwolenie na posiadanie broni ma obowiązek poddania się badaniu lekarskiemu i badaniu psychologicznemu na żądanie właściwego organu Policji oraz przedstawienia stosownych orzeczeń, jeśli zostaną ujawnione okoliczności dostatecznie uzasadniające podejrzenie, że osoba ta należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2-4 ustawy o broni i amunicji, czyli ma zaburzenia psychiczne lub znacznie ograniczoną sprawność psychofizyczną lub wykazuje istotne zaburzenia funkcjonowania psychologicznego lub jest uzależniona od alkoholu lub od substancji psychoaktywnych.
Sąd stwierdza, że organy obu instancji prawidłowo przyjęły, że obowiązek ten odnosi się również do badań przeprowadzanych na skutek złożenia odwołań od orzeczeń lekarskiego i psychologicznego. W przypadku zatem wniesienia przez właściwego komendanta wojewódzkiego Policji w trybie art. 15h u.b.a., odwołania od orzeczenia lekarskiego lub psychologicznego przedłożenie ostatecznych, pozytywnych orzeczeń przesądza w znaczeniu prawnym o posiadaniu przez daną osobę stanu zdrowia i odpowiednich predyspozycji do posługiwania się bronią palną oraz o wypełnieniu obowiązku poddania się badaniom lekarskim i psychologicznym i przedstawienia orzeczeń lekarskiego i psychologicznego.
Podkreślenia wymaga, że skorzystanie z uprawnienia do złożenia odwołania od orzeczenia lekarskiego lub psychologicznego jest możliwe w przypadku samej subiektywnej wątpliwości podmiotu uprawnionego do złożenia odwołania co do prawidłowości wydanego orzeczenia. Ustawodawca nie wprowadził w tym zakresie szczególnych wymagań, czy warunków – poza tym, że odwołanie takie jest wnoszone na piśmie (art. 15h ust. 1 u.b.a.) i musi zawierać uzasadnienie (art. 15h ust. 3 u.b.a.). W przypadku natomiast naruszenia przez posiadacza broni obowiązku poddania się badaniom, komendant wojewódzki Policji ma kompetencję do wydania decyzji o cofnięciu pozwolenia na posiadanie broni palnej.
Skarżący nie poddając się badaniom w trybie odwoławczym naruszył ustawowy obowiązek poddania się badaniom. Podnieść należy, że powzięcie wątpliwości nie zależy od prawomocności orzeczenia zapadłego przeciwko Skarżącemu. Takiego wniosku nie można wyprowadzić z cyt. powyżej art. 15 ust. 5 u.b.a., który ujawnienia okoliczności dostatecznie uzasadniających podejrzenie, że osoba posiadająca pozwolenie na broń należy do osób wymienionych w ust. 1 pkt 2 – 4, nie łączy wyłącznie z toczącym się postępowaniem o przestępstwo karne. Ponadto nawet przekonanie Skarżącego o braku przesłanek do przeprowadzenia ponownych badań, nie uprawniało Skarżącego do odmowy poddania się badaniom, do których zobowiązał Skarżącego KWP, w tym badaniom w trybie odwoławczym. Odmawiając poddania się tym badaniom Skarżący naruszył ciążący na nim obowiązek nałożony na Skarżącego na podstawie art. 15 ust. 5 u.b.a., co uprawniało organ do zastosowania art. 18 ust. 5 pkt 2 u.b.a.
W świetle powyższego, w ocenie Sądu, KGP prawidłowo ocenił działanie organu I instancji w niniejszej sprawie i wydaną przez niego decyzję. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy był wystarczający do rozstrzygnięcia sprawy, zaś jego ocena została dokonana przez organ prawidłowo i uzasadniała przyjęcie ustaleń, które stanowiły podstawę faktyczną zaskarżonej decyzji.
Z tych względów Sąd stwierdza, że organy obu instancji nie naruszyły w niniejszej sprawie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, w tym art. 7, art. 77, art. 80 k.p.a., jak również przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, w tym art. 15h ust. 3, art. 15 ust. 5 oraz art. 18 ust. 5 pkt 2 u.b.a.
Nie ma jakichkolwiek podstaw zarzut naruszenia art. 28 kodeksu rodzinnego, albowiem przepis ten ani nie był podstawą wydania zaskarżonej decyzji, ani też nie znajduje jakiegokolwiek zastosowania w realiach przedmiotowej sprawy.
Podkreślenia wymaga, że prawo do posiadania broni ma w świetle ustawy o broni i amunicji charakter reglamentowany, a zatem osoby posiadające pozwolenie na broń powinny w sposób szczególny wywiązywać się z ciążących na nich obowiązków, w tym poddania się obowiązkowym badaniom, czego w okolicznościach tej sprawy Skarżący nie uczynił (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 14 listopada 2018 r., sygn. akt II OSK 2689/16). Zdaniem Sądu, w niespornych okolicznościach faktycznych sprawy zastosowany środek prawny (cofnięcie pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej do celu łowieckiego) był niezbędny do osiągnięcia założonego przez ustawodawcę celu (użytkowanie broni palnej przez osobę, której zdrowie pozwala na dysponowanie nią), skoro Skarżący z własnej woli nie chciał poddać się badaniom. W ocenie Sądu, uciążliwość zastosowanej przez organ sankcji pozostawała we właściwej proporcji do chronionych prawem dóbr, uwzględniając że dostęp do broni palnej ma charakter reglamentowany, co służy zapewnieniu porządku i bezpieczeństwa publicznego (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 28 sierpnia 2014 r., sygn. akt II OSK 476/13).
W świetle powyższego Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329), orzekł jak w sentencji wyroku.