VI SA/Wa 813/06

VI SA/Wa 813/06 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2006-09-12
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-04-21
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Andrzej Wieczorek /sprawozdawca/
Ewa Marcinkowska
Stanisław Gronowski /przewodniczący/
Symbol z opisem
6313 Cofnięcie zezwolenia na broń
Sygn. powiązane
II OSK 141/07 - Wyrok NSA z 2008-03-13
Skarżony organ
Komendant Policji
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Gronowski Sędziowie Sędzia WSA Ewa Marcinkowska Sędzia WSA Andrzej Wieczorek (spr.) Protokolant Patrycja Wrońska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 września 2006 r. sprawy ze skargi A. M. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2006 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską oddala skargę
Uzasadnienie
Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] lutego 2006r. nr [...] działając na podstawie art. 138 § l pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. z 2000r. Dz. U. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), oraz art. 18 ust. l pkt 2 w zw. z art. 15 ust. l pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (t.j. z 2004 r. Dz. U. Nr 52, poz. 525 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania A.M. - skarżącego od decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] grudnia 2005r. mocą której cofnięto skarżącemu pozwolenie na broń palną myśliwską utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
Komendant Wojewódzki Policji w [...] ustalił, że w dniu [...] czerwca 2005 r. Sąd Rejonowy w Z. uznał skarżącego winnym popełnienia przestępstwa z art. 178 a § l oraz 224 § 3 kodeksu karnego i za to wymierzył mu karę 2 lat pozbawienia wolności zawieszając warunkowo wykonanie orzeczonej kary (sygn. akt sprawy karnej [...], wyrok uprawomocnił się w dniu [...] lipca 2005r.). Powołując się na akta sprawy karnej wskazano, że skarżący w dniu [...] lutego 2005r. będąc w stanie nietrzeźwości (1,03 mg/dm³ alkoholu w wydychanym powietrzu) kierował samochodem terenowym i w celu zaniechania prawnej czynności zatrzymania potrącił funkcjonariusza Policji powodując obrażenia, które naruszyły prawidłowe funkcjonowanie organizmu pokrzywdzonego na okres powyżej 7 dni.
Cofając skarżącemu, pozwolenie na broń na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji wskazany organ uznał, iż w jego przypadku zachodzi uzasadniona obawa, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 tej ustawy.
Od decyzji organu I instancji skarżący wniósł w ustawowym terminie odwołanie do Komendanta Głównego Policji zarzucając organowi I instancji naruszenie przepisów prawa materialnego z ustawy o broni i amunicji poprzez przyjęcie, iż popełnione przez skarżącego czyny, skierowane przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji oraz przeciwko działalności instytucji państwowych (...), uzasadniają obawę, że może on użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Podniósł, iż ustawodawca w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy wyraźnie wskazał, popełnienie jakich czynów (bądź toczące się w tej sprawie postępowanie karne) obawę tę może uzasadniać, tj. popełnienie przestępstw przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu. Zdaniem strony, cofnięcie jej pozwolenia uzasadnione byłoby również wtedy, gdyby prowadząc samochód po użyciu alkoholu posiadała przy sobie broń myśliwską, jednakże taka okoliczność nie zaistniała. W związku z powyższym wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. Komendant Główny Policji po przeprowadzeniu postępowania i zapoznaniu się ze zgromadzonym materiałem dowodowym oraz z odwołaniem, stwierdził, iż decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] jest zasadna i podtrzymał stanowisko organu I instancji. Nadto dodał, że z redakcji przywołanego przepisu wynika, iż w przypadku ustalenia istnienia obawy, organ Policji obowiązany jest cofnąć pozwolenie na broń jego posiadaczowi. Istnienie przedmiotowej obawy uzasadnia zwłaszcza skazanie posiadacza pozwolenia na broń za czyny przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu, jednakże nie tylko za te czyny, jak podniósł skarżący jako, że przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 nie zawiera - ze względu na użycie w nim wyrazu "w szczególności" - zamkniętego katalogu czynów bezprawnych, których popełnienie przez osobę posiadającą pozwolenie na broń może skutkować zaliczeniem jej do osób. o których w nim mowa. Organ II instancji uznał, że przepis ten stanowi wytyczną interpretacyjną co do ustalania prawnych i faktycznych przesłanek cofnięcia (lub odmowy wydania) pozwolenia w związku z art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy. Podkreślono nadto, iż organy Policji mają prawo, przy ustalaniu czy przesłanki tego przepisu zostały spełnione, brać pod uwagę także innego rodzaju prawomocnie osądzone przestępstwa, popełnione przez osobę posiadającą prawo do dysponowania bronią. Organ nie zgodził się z zarzutem podniesionym przez pełnomocnika dotyczącym naruszenia w niniejszym postępowaniu przez organ I instancji przepisów prawa materialnego. Stwierdził, iż niewątpliwym faktem jest (prawomocny od dnia [...] lipca 2005 r. wspomniany wyżej wyrok SR w Z.), że skarżący A. M. prowadził pojazd mechaniczny na drodze publicznej w stanie nietrzeźwości, przy czym - chcąc uniknąć ujawnienia tego faktu i usiłując zbiec z miejsca kontroli drogowej - spowodował u interweniującego funkcjonariusza Policji poważne obrażenia ciała, m.in w postaci wstrząśnienia mózgu i skręcenia kręgosłupa szyjnego. Organ odwoławczy zwrócił uwagę, że już sam fakt prowadzenia samochodu w stanie nietrzeźwości zagraża zdrowiu, a nawet życiu innych uczestników ruchu drogowego i świadczy o dużej nieodpowiedzialności osoby dopuszczającej się takiego zachowania. W niniejszej zaś sprawie przestępstwo to miało określone dodatkowe tragiczne następstwa, czego potwierdzeniem jest prawomocny wyrok sądu karnego.
Komendant Główny Policji zważył nadto, iż skarżący dopuszczając się takich czynów, niewątpliwie nie daje gwarancji przestrzegania innych przepisów prawa, zwłaszcza dotyczących właściwego, bezpiecznego i zgodnego z prawem dysponowania bronią palną i z tych właśnie powodów organy Policji wywodzą obawę, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Na powyższe stanowisko nie może mieć wpływu brak uchybień skarżącego bezpośrednio związanych z dysponowaniem bronią i fakt, iż podczas wymienionego wyżej zdarzenia nie posiadał on przy sobie broni, jak również okoliczność, że jest pozytywnie postrzegany w swoim miejscu zamieszkania.
Komendant Główny Policji podkreślił również, iż wbrew twierdzeniom skarżącego cofnięcie pozwolenia na broń palną myśliwską nie jest wymierzaniem mu kary dodatkowej za popełnienie czynów, za które został już skazany przez sąd powszechny, lecz jest prawno-administracyjną (i obligatoryjną - w świetle art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji) konsekwencją oceny jego postępowania, która nie jest - w świetle materiału dowodowego oceną dowolną. W ustalonym stanie faktycznym i prawnym sprawy, Komendant Główny Policji nie znajdując podstaw do zmiany bądź uchylenia decyzji organu I instancji utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżący wniósł o:
• uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, ewentualnie
• stwierdzenie nieważności decyzji z przyczyn określonych w art. 156§1 pkt 2 k.p.a., ewentualnie
• stwierdzenie wydania decyzji z naruszeniem prawa.
Skarżący negując zasadność zaskarżonej decyzji Komendanta Głównego Policji podkreślił, że decyzja taka jest decyzją uznaniową i organ w sposób szczegółowy winien zbadać okoliczności popełnionego przez skarżącego przestępstwa. W szczególności czy pomiędzy tym przestępstwem a uzasadnioną obawą, że broń może być użyta w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego istnieje związek przyczynowy i czy rzeczywiście obawa jest uzasadniona, a takie ustalenia jego zdaniem nie zostały poczynione.
Skarżący potwierdził, iż jego uczestnictwo w ruchu drogowym pod wpływem alkoholu było zachowaniem nagannym, jednakże taka sytuacja nie może stwarzać podstawy do uznania, że w stosunku do jego osoby istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego zwłaszcza biorąc pod uwagę, że nigdy wcześniej nie naruszał on porządku prawnego. Podkreślił również, że w chwili popełnienia czynu zabronionego nie posiadał przy sobie broni. Podkreślił nadto, że jest od wielu lat myśliwym i broni używa tylko w celach wynikających z jego przynależności do kola myśliwskiego. W świetle powyższego należy wskazać, że obawa użycia broni musi być uzasadniona i tej przesłanki nie należy traktować zbyt rozszerzająco.
Dodatkowo skarżący wskazał, że jego odpowiedzialność karną ustalił Sąd w postępowaniu karnym, wymierzając mu stosowną karę a dodatkowa stygmatyzacja skarżącego poprzez nakładanie na niego innych kar wydaje się niecelowa.
W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji podtrzymał stanowisko zawarte w uzasadnieniu decyzji. Nadto organ wyjaśnił, że reglamentacyjny charakter ustawy o broni i amunicji, zgodnie z którym broń mogą posiadać jedynie osoby dające gwarancję bezpiecznego i zgodnego z prawem dysponowania nią - na treść zapadłego rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie nie mógł wpłynąć fakt, iż w czasie i miejscu popełniania czynów, o których była mowa i za które został prawomocnie skazany, nie posiadał przy sobie broni myśliwskiej, jak też i to, że były to jego pierwsze i jedyne przypadki popadnięcia w kolizję z prawem. Organ podkreślił, iż skarżący kierując samochodem w stanie nietrzeźwości, a następnie dla uniknięcia kontroli drogowej i ujawnienia tego faktu powodując poważne obrażenia ciała u interweniującego policjanta wykazał się skrajnym lekceważeniem prawa i brakiem szacunku dla zdrowia, a nawet życia ludzkiego. Okoliczności te nie pozwalają na przyjęcie, że skarżący znajdując się ponownie w stanie nietrzeźwości i mając do dyspozycji broń palną będzie jej używał tylko zgodnie z jej przeznaczeniem. W związku z powyższym zdaniem organu zachowanie skarżącemu A. M. pozwolenia na broń sprzeciwia się interesowi społecznemu, który wyraża się w tym, aby bronią palną mogły dysponować jedynie osoby dające gwarancję bezpiecznego posiadania i używania broni, zaś skarżący na skutek karalności za wspomniane wyżej przestępstwa tej gwarancji nie daje.
Z powyższych względów Komendanta Głównego Policji wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art.1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słusznościowych.
Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art.134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. Nr 153, poz.1270).
Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów, skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Materialną podstawę orzekania w niniejszej sprawie regulują przepisy art. 18 ust.1 pkt.2 w zw. z art.15 ust.1 pkt.6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz.U. z 1999r., Nr 53, poz.549 z póź.zm.). Zgodnie z powołanym wyżej przepisem art. 18 ust.1 pkt.2 ustawy o broni i amunicji właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której pozwolenie takie wydano należy do osób, o których mowa m.in. w art. 15 ust. 1 pkt. 6. Przepis art. 15 ust. 1 pkt.6 uznaje, że pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw.
W ocenie Sądu, w ustalonym przez organ stanie faktycznym, powołane przepisy zostały zastosowane prawidłowo. Skarżący w dniu [...] lutego 2005r. będąc w stanie nietrzeźwości 1,03 mg/dm³ alkoholu w wydychanym powietrzu kierował samochodem terenowym i w celu zaniechania prawnej czynności zatrzymania potrącił funkcjonariusza Policji powodując obrażenia, które naruszyły prawidłowe funkcjonowanie jego organizmu na okres powyżej 7 dni.
Konsekwencją tego czynu był prawomocny wyrok Sądu Rejonowego w Z. z dnia [...] czerwca 2005 r. mocą którego skarżący uznany został za winnego popełnienia przestępstwa z art. 178 a § l oraz 224 § 3 kodeksu karnego i za to Sąd Karny wymierzył mu karę 2 lat pozbawienia wolności zawieszając warunkowo wykonanie orzeczonej kary (sygn. akt [...], wyrok uprawomocnił się w dniu [...] lipca 2005r.).
Zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której pozwolenie takie wydano, należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6. Jedną z takich "kategorii" osób są osoby, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo z użyciem przemocy lub groźby bezprawnej albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takiego przestępstwa. Z treści powyższego przepisu jednoznacznie wynika, że organ Policji cofa pozwolenie na broń z chwilą ujawnienia, że osoba, która posiada pozwolenie na broń, jest osobą co do której istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. W związku z powyższym skazujący wyrok Sądu Rejonowego w Z., zgodnie z którym uznano skarżącego za winnego popełnienia przestępstwa z art. 178 a § l oraz 224 § 3 kodeksu karnego obligował wręcz organ do przeprowadzeniu postępowania administracyjnego w przedmiocie cofnięcia skarżącemu pozwolenia na broń palną myśliwską. Popełnione przestępstwo przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji oraz przestępstwo zastosowania przemocy w celu zmuszenia funkcjonariusza publicznego do zaniechania prawnej czynności służbowej należą do przestępstw powodujących powszechne społeczne potępienie, a jak podkreślał wielokrotnie Naczelny Sąd Administracyjny w swoich wyrokach, skłonność do nadużywania alkoholu, awantur, nadmierna porywczość dyskwalifikują posiadacza broni i urealniają obawę, że może jej użyć w celach sprzecznych z porządkiem publicznym. Kwestia posiadania broni palnej, z uwagi na skutki - często nieodwracalne - jakie powoduje jej użycie, ma ogromne znaczenie dla stanu bezpieczeństwa i porządku publicznego. W ocenie Sądu nie może być realniej zarysowana obawa, że posiadacz broni palnej użyje tej broni "w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego" niż zapadły skazujący wyrok sądowy i to niezależnie od wymiaru kary. Od osób posiadających uprawnienie do posiadania broni należy oczekiwać poszanowania prawa i nieposzlakowanej opinii. Fakt naruszenia przez skarżącego porządku prawnego, skutkujący prawomocnym orzeczeniem sądu karnego uzasadnia ocenę, iż nie powinien on posiadać pozwolenia na broń.
Broń jako dobro szczególnie reglamentowane ustawą o broni i amunicji, może być w ocenie Sądu powierzone osobie o wyjątkowych predyspozycjach i nieskazitelnej postawie, a jej przejawem jest przede wszystkim respektowanie ustanowionego prawem porządku.
Z przytoczonych wyżej powodów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270) orzekł jak w sentencji.