VI SA/Wa 81/23

VI SA/Wa 81/23 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2023-04-27
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-01-09
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Barbara Kołodziejczak-Osetek /przewodniczący/
Robert Żukowski /sprawozdawca/
Urszula Wilk
Symbol z opisem
6179 Inne o symbolu podstawowym 617
Hasła tematyczne
Uprawnienia do wykonywania zawodu
Skarżony organ
Komendant Policji
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 259
art. 119 pkt 3; art. 120
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Dz.U. 2022 poz 2000
art. 134; art. 129; art. 110; art. 40 par 1; art. 46; art. 32; art. 33; art. 103; art. 101 par 3;
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
Dz.U. 2020 poz 838
art. 29 ust. 6 pkt 1;
Ustawa z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek Sędziowie Sędzia WSA Urszula Wilk Asesor WSA Robert Żukowski (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 27 kwietnia 2023 r. sprawy ze skargi R. M. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia 9 listopada 2022 r. nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę
Uzasadnienie
Przedmiotem skargi R. M. (dalej: "Skarżący", "Strona") jest postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia 9 listopada 2022 r. (dalej: "KGP", "Organ") stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania przez Skarżącego od decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji we Wrocławiu z dnia 1 sierpnia 2022 r. nr [...] w przedmiocie skreślenia z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej,
Zaskarżone postanowienie zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym.
Komendant Wojewódzki Policji we Wrocławiu (KWP) decyzją z dnia 1 sierpnia 2022 r. nr [...] , orzekł o skreśleniu R. M. z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej. Przedmiotowa decyzja została odebrana osobiście przez Stronę w dniu 8 sierpnia 2022 r., o czym świadczy Elektroniczne Potwierdzenie Odbioru (k.75).
W dniu 11 sierpnia 2022 r. do KWP wpłynęło pismo zawierające pełnomocnictwo wraz z należną opłatą, gdzie ustanowiony przez Skarżącego pełnomocnik zwrócił się o zawieszenie postępowania w sprawie. Pismo nadano listownie w dniu 5 sierpnia 2022 r.
Pismem z dnia 24 sierpnia 2022 r. Komendant Wojewódzki Policji we Wrocławiu poinformował pełnomocnika Strony, iż prowadzone przez organ postępowanie zostało zakończone wydaniem w dniu 1 sierpnia 2022 r. decyzji o skreśleniu Skarżącego z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej, od której przysługuje odwołanie. Do przedmiotowego pisma organ załączył celem zapoznania się uwierzytelnioną kopię decyzji. Pismo zostało doręczone na adres pełnomocnika procesowego w dniu 6 września 2022 r.
Pismem z 12 września 2022 r. (data nadania pisma pocztą polską 19 września 2022 r.) ustanowiony pełnomocnik wniósł odwołanie od decyzji KWP we Wrocławiu. W piśmie nie zawarto wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania.
W dniu 7 listopada 2022 r. do organu Policji wpłynęło pismo wraz z pełnomocnictwem dla pełnomocnika, który wniósł odwołanie, jak i dla drugiego pełnomocnika, ze wskazaniem, iż to właśnie do niego organ winien kierować korespondencję w przedmiotowej sprawie (adw. B. Ś.).
Postanowieniem z dnia 9 listopada 2022 r. KGP stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania. W uzasadnieniu organ przedstawił dotychczasowy przebieg postępowaniu oraz treść zastosowanych przepisów prawa. Organ wskazał m.in., iż decyzja organu I instancji, zawierająca prawidłowe pouczenie co do sposobu i terminu wniesienia odwołania, została odebrana osobiście przez Skarżącego w dniu 8 sierpnia 2022 r., co wynika z Elektronicznego Potwierdzenia Odbioru natomiast odwołanie zostało nadane przez pełnomocnika w Urzędzie Pocztowym Wrocław 42 dopiero w dniu 19 września 2022 r. (data stempla pocztowego), a zatem z uchybieniem przedmiotowego terminu. Wyjaśniono przy tym, iż na datę doręczenia decyzji organu I instancji strona działała osobiście a we wniesionym przez pełnomocnika odwołaniu nie zwrócono się o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania.
W skardze na powyższe rozstrzygnięcie Strona reprezentowana przez pełnomocnika procesowego zarzuciła organowi naruszenie przepisów postępowania, które mogły mieć wpływ na wynik postępowania, a to art. 7 w związku z art. 77 KPA (Dz.U. nr 30 poz. 168 z póź. zm.) poprzez dowolne ustalenie stanu faktycznego wyrażające się w błędnym przyjęciu, iż przesłanie pełnomocnikowi skarżącego w dniu 24.08.2022 r. decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji we Wrocławiu nie było prawidłowym doręczeniem mu decyzji, które to doręczenie otwierało dla pełnomocnika bieg terminu do wniesienia odwołania; oraz naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik postępowania a to art. 97 § 1 pkt 4 kpa poprzez nie zawieszenie z urzędu przez Komendanta Wojewódzkiego Policji we Wrocławiu biegu przedmiotowego postępowania mimo iż, zachodziła w sprawie konieczność uprzedniego zakończenia postępowania karnego celem ustalenia, czy istnieje przesłanka do skreślenia skarżącego z listy kwalifikowanych pracowników ochrony, co miało taki wpływ na wynik postępowania, że w wypadku zawieszenia postępowania zastosowanie w sprawie miałby art. 103 kpa to jest termin do wniesienia odwołania zostałby wstrzymany.
Jednocześnie strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz decyzji organu I instancji oraz zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania.
W odpowiedzi na skargę Organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Skarga jest niezasadna.
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2021 r. poz. 137 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Zakres tej kontroli wyznacza 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2023 poz. 259), dalej "p.p.s.a.", który stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 p.p.s.a., uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie decyzji następuje, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania, inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.
Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym (art. 119 pkt 3 w zw. z art. 120 p.p.s.a.).
Oceniając skargę przy zastosowaniu powyższych kryteriów oceny Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżone postanowienie Komendanta Głównego Policji w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania nie zostało wydane z naruszeniem prawa w stopniu obligującym do jego wyeliminowania z obrotu prawnego.
Podstawą prawną zaskarżonego postanowienia był m.in. art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2022 r. poz. 2000 z późn. zm.) - dalej k.p.a., zgodnie, z którym organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania, przy czym postanowienie w tej sprawie jest ostateczne.
W pierwszej kolejności wyjaśnić należy, że przed merytorycznym rozpoznaniem sprawy organ odwoławczy obowiązany jest zbadać, czy odwołanie jest dopuszczalne oraz czy zostało wniesione z zachowaniem terminu. Warunkiem bowiem skuteczności wniesienia odwołania od decyzji organu I instancji jest zachowanie ustawowego terminu do jej dokonania.
Zgodnie z art. 129 k.p.a. odwołanie wnosi się do właściwego organu odwoławczego za pośrednictwem organu, który wydał decyzję w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie od dnia jej ogłoszenia stronie.
Wniesienie odwołania w terminie, umożliwia stronie niezadowolonej z wydanego rozstrzygnięcia ponowne rozpoznanie sprawy przez organ odwoławczy. Konsekwencją wniesienia odwołania po terminie jest obowiązek stwierdzenia takiego faktu przez organ odwoławczy i - co za tym idzie - uzyskanie przymiotu ostateczności przez decyzję organu I instancji.
Stwierdzenie przez organ odwoławczy, zgodnie z art. 134 k.p.a., w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania lub uchybienie terminu do wniesienia odwołania, nie tylko kończy etap postępowania wstępnego, lecz całe postępowanie odwoławcze. W orzecznictwie utrwalił się pogląd, że uchybienie terminu jest okolicznością obiektywną, niezależną od uznania organu odwoławczego i w razie jej stwierdzenia organ odwoławczy nie ma innej możliwości niż wydanie postanowienia o uchybieniu terminu przewidzianego w art. 134 k.p.a. (por. wyrok NSA z dnia 7 stycznia 2010 r., sygn. akt II OSK 9/09, dostępny w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem: orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej jako: CBOSA). Tym samym stwierdzenie uchybienia terminu do wniesienia odwołania nie zależy od uznania organu odwoławczego, lecz wynika z bezwzględnie obowiązującej normy prawnej (por. wyrok NSA z dnia 24 lutego 2014 r., sygn. akt II OSK 2126/12, dostępny w CBOSA). Gdy organ II instancji stwierdzi, że środek odwoławczy został wniesiony z uchybieniem terminu, nie może przystąpić do jego merytorycznego rozpoznania, lecz ma obowiązek zastosować się do dyspozycji art. 134 k.p.a. (por. wyrok NSA z dnia 15 listopada 1995 r., sygn. akt SA/Ka 2111/94, LEX nr 27060). Wskazać przy tym należy, że organ procedując w przedmiocie terminowości wniesienia środka odwoławczego jest zobligowany zbadać wnikliwie okoliczności dotyczące prawidłowości i daty doręczenia adresatowi zaskarżonego rozstrzygnięcia. Bowiem doręczenie decyzji jest czynnością materialno-techniczną, z której dokonaniem prawo wiąże określone prawnie doniosłe skutki. Jednym z nich jest rozpoczęcie biegu terminu do dokonania określonej czynności procesowej.
W rozpoznawanej sprawie decyzja Organu I instancji skierowana do Skarżącego została wysłana na adres Skarżącego wskazywany przez niego jako adres korespondencyjny: ul. [...] , [...]. Korespondencję wysłano listownie za pośrednictwem Poczty Polskiej i jak wynika z elektronicznej informacji zwrotnej, decyzja organu I instancji odebrana została osobiście przez Skarżącego R. M. w dniu 8 sierpnia 2022 roku.
Zgodnie z art. 40 § 1 k.p.a. pisma doręcza się stronie, a gdy strona działa przez przedstawiciela - temu przedstawicielowi. Jak wynika natomiast z treści przepisu art. 46 k.p.a. odbierający pismo potwierdza doręczeniu mu pisma swoim podpisem ze wskazaniem daty doręczenia. Organ administracji publicznej, który wydał decyzję jest nią związany od chwili jej doręczenia lub ogłoszenia, o ile kodeks nie stanowi inaczej (art. 110 k.p.a.).
Nie ulega wątpliwości, że w dacie wysyłania decyzji organu I instancji Skarżący działał w sprawie samodzielnie bez wyznaczonego pełnomocnika. Nie ulega również wątpliwości, iż decyzje organu I instancji Skarżący odebrał osobiście poświadczając tą okoliczność własnoręcznym podpisem na elektronicznym czytniku potwierdzenia odbioru (vide k.75 akt administracyjnych).
Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, iż decyzja doręczona została na właściwy adres korespondencyjny ze skutkiem doręczenia w dniu 8 sierpnia 2022 r. a zatem termin do wniesienia odwołania upływał z dniem 22 sierpnia 2022 r. (poniedziałek). Podkreślić przy tym należy, iż przedmiotowa decyzja została doręczona w sposób prawidłowy i skuteczny Skarżącemu, bowiem pełnomocnictwo do reprezentacji w niniejszej sprawie wpłynęło do organu l instancji dopiero w dniu 11 sierpnia 2022 r., a więc już po wydaniu i doręczeniu decyzji stronie Skarżącej. Jak wynika natomiast z treści art. 32 i 33 k.p.a. organ administracyjny jest obowiązany uwzględniać w postepowaniu ustanowionego pełnomocnika od chwili uzyskania informacji o jego ustanowieniu (tutaj od 11 sierpnia 2022 r.).
Wyjaśnić także należy, iż nie można uznać za naruszenie prawa doręczenie przez organ "do wiadomości" kopii wydanej decyzji ustanowionemu pełnomocnikowi w odpowiedzi na jego wniosek o zawieszenie postępowania. Zasadnie organ administracyjny przyjął tutaj, iż doręczenie pełnomocnikowi kopii decyzji wydanej w sprawie jedynie w celach informacyjnych, dokonane po skutecznym doręczeniu decyzji Stronie, nie miało wpływu na bieg terminu do wniesienia odwołania i nie powodowało jego ponownego otwarcia. Tym samym wniesienie odwołania przez pełnomocnika procesowego w dniu 19 września 2022 r. słusznie zostało uznane za wniesione po upływie ustawowego terminu do jego wniesienia. Nie złożono przy tym wniosku o przywrócenie terminu odwołującego się do ewentualnych przeszkód w nadaniu odwołania w terminie.
Odnosząc się natomiast do zarzutów skargi, iż błędnie organ ustalił datę doręczenia, wyjaśnić należy, iż kwestionowane ustalenie organu znajduje swoje oparcie we wskazanych wyżej przepisach prawa i niespornych de facto ustaleniach faktycznych sprawy. Powtórzyć tutaj należy, iż organ wiedzę o pełnomocniku uzyskał dopiero po doręczeniu decyzji organu I instancji, które to doręczenie dokonane zostało bezpośrednio do rąk Skarżącego. Zarzucana więc w skardze dowolności w ustaleniu tej okoliczności nie znajduje żadnego oparcia w materiale dowodowym zebranym w sprawie.
W zakresie zarzutu dotyczącego braku wpływu na ocenę terminu doręczenia złożonego przez Skarżącego wniosku o zawieszenie postępowania wskazać należy, iż zgodnie z art. 103 kpa zawieszenie postępowaniu wstrzymuje bieg terminów przewidzianych w kodeksie. Zwrócić tutaj jednak należy uwagę, iż wbrew twierdzeniom strony skarżącej przepis art. 103 kpa dotyczy sytuacji zawieszenia postępowania a nie samego wniosku i przeświadczenia o potrzebie zawieszenia postępowania przez stronę skarżącą. Na postanowienie w sprawie zawieszenia postępowania albo odmowy podjęcia zawieszonego postępowania służy stronie zażalenie (art. 101 § 3 k.p.a.). Tym samym brak rozstrzygnięcia w przedmiocie zawieszenia postępowania albo odmowa zawieszenia postępowania nie podlega zażaleniu i nie powoduje dla strony żadnych skutków prawnych w kontekście oceny doręczeń w sprawie. Ewentualne kwestie dotyczące zasadności zawieszenia oceniane są natomiast w postępowaniu głównym.
Wskazać tutaj można, iż w przedmiotowej sprawie wniosek o zawieszenie nie zasługiwał na uwzględnienie a jego wniesienie nie wstrzymywało terminu do wniesienia odwołania. Zgodnie bowiem z art. 29 ust. 6 pkt 1 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia (Dz.U. z 2020, poz. 838 ze zm.) pracownika ochrony skreśla się z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej, w przypadku gdy pracownik ochrony fizycznej został skazany prawomocnym wyrokiem sądu za popełnienie przestępstwa umyślnego lub wszczęto w stosunku do niego postępowanie karne o takie przestępstwo. Tym samym ustawa o ochronie osób i mienia nakazuje wydanie rozstrzygnięcia co do istoty, w przypadku zaistnienia samego faktu prowadzenia postępowania karnego, brak było zatem podstaw do zawieszenia postępowania administracyjnego do czasu prawomocnego zakończenia postępowania karnego.
Mając powyższe na uwadze stwierdzić należało, iż wobec przekroczenia ustawowego terminu do wniesienia odwołania oraz braku wniosku o przywrócenie uchybionego terminu, organ odwoławczy był zobligowany wydać zaskarżone postanowienie.
Z tych wszystkich względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.