VI SA/Wa 81/21

VI SA/Wa 81/21 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2021-03-16
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-01-22
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Agnieszka Łąpieś-Rosińska
Barbara Kołodziejczak-Osetek /sprawozdawca/
Sławomir Kozik /przewodniczący/
Symbol z opisem
6379 Inne o symbolu podstawowym 637
Hasła tematyczne
Inne
Sygn. powiązane
II GSK 1788/21 - Wyrok NSA z 2025-02-05
Skarżony organ
Komisja Nadzoru Finansowego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2016 poz 23
art. 138
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Kozik Sędziowie Sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek (spr.) Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 16 marca 2021 r. sprawy ze skargi "(...)"Sp. z o.o. Sp. k. z siedzibą w "(...)" na decyzję Komisji Nadzoru Finansowego z dnia "(...)" października 2020 r. nr "(...)"w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie obowiązków informacyjnych oddala skargę
Uzasadnienie
Komisja Nadzoru Finansowego (dalej "KNF" lub "organ") decyzją z dnia [...] października 2020 r., nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 256 z późn. zm.), dalej "k.p.a.", art. 11 ust. 1 i 5 ustawy z dnia 21 lipca 2006 r. o nadzorze nad rynkiem finansowym (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 180 z późn. zm.), dalej "ustawa o nadzorze nad rynkiem finansowym", oraz art. 97 ust. 1a pkt 2 w zw. z art. 69 ust. 1 pkt 2 oraz art. 69 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o ofercie publicznej i warunkach wprowadzania instrumentów finansowych do zorganizowanego systemu obrotu oraz o spółkach publicznych (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 623 z późn. zm.), dalej "ustawa o ofercie", po ponownym rozpatrzeniu na wniosek Z. S.A. z siedzibą w R. sprawy zakończonej decyzją KNF z dnia [...] czerwca 2019 r., nr [...],
I. uchyliła decyzję w punkcie I dotyczącym nałożenia na Z. S.A. z siedzibą w R. kary pieniężnej w wysokości 500.000 zł wobec stwierdzenia, że naruszyła ona:
1) art. 69 ust. 1 pkt 2 ustawy o ofercie, gdyż nie dokonała zawiadomienia o zmniejszeniu w dniu 30 września 2016 r. udziału w ogólnej liczbie głosów Z. S.A. (dalej "Spółka" lub "Emitent") poniżej 50%,
2) art. 69 ust. 2 pkt 2 w ustawy o ofercie, gdyż nie dokonała zawiadomienia o zmianie w dniu 23 grudnia 2016 r. dotychczas posiadanego udziału w ogólnej liczbie głosów w Spółce wynoszącego ponad 33% o co najmniej 1% ogólnej liczby głosów,
II. nałożyła na Z. sp. z o.o. sp. k. z siedzibą w R. (uprzednio Z. S.A. z siedzibą w R.; dalej "Strona" lub "Skarżąca"), karę pieniężną w wysokości 450.000 zł wobec stwierdzenia, że Strona naruszyła:
1) art. 69 ust. 1 pkt 2 ustawy o ofercie, gdyż nie dokonała zawiadomienia o zmniejszeniu w dniu 30 września 2016 r. udziału w ogólnej liczbie głosów Spółki poniżej 50%,
2) art. 69 ust. 2 pkt 2 w ustawy o ofercie, gdyż nie dokonała zawiadomienia o zmianie w dniu 23 grudnia 2016 r. dotychczas posiadanego udziału w ogólnej liczbie głosów w Spółce wynoszącego ponad 33% o co najmniej 1% ogólnej liczby głosów.
Do wydania decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.
Postanowieniem z dnia [...] października 2017 r. KNF wszczęła z urzędu postępowanie administracyjne w przedmiocie nałożenia na Stronę kary administracyjnej na podstawie art. 97 ust. 1a ustawy o ofercie, w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie ustawy z dnia 10 lutego 2017r. o zmianie ustawy o obrocie instrumentami finansowymi oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z poz. 724), dalej "ustawa zmieniająca", w związku z podejrzeniem naruszenia art. 69 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 ustawy o ofercie w związku ze zmianami stanu posiadania akcji Spółki w 2016 r.
Następnie, postanowieniem z dnia [...] grudnia 2017 r. postępowanie zostało rozszerzone w ten sposób, iż było prowadzone w związku z podejrzeniem naruszenia art. 69 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 87 ust. 5 pkt 1 ustawy o ofercie w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie ustawy zmieniającej. Co więcej, postanowieniem z dnia [...] marca 2019 r. postępowanie zostało ponownie rozszerzone w ten sposób, że było prowadzone w związku z podejrzeniem naruszenia art. 69 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 69a ust. 1 pkt 1 oraz art. 69 ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 69a ust. 1 pkt 1 ustawy o ofercie.
Decyzją z dnia [...] czerwca 2019 r., nr [...], organ w pkt I: nałożył na Stronę karę pieniężną w wysokości 500.000 zł wobec stwierdzenia, że naruszyła ona: 1) art. 69 ust. 1 pkt 2 ustawy o ofercie, gdyż nie dokonała zawiadomienia o zmniejszeniu w dniu 30 września 2016 r. udziału w ogólnej liczbie głosów Spółki poniżej 50%, 2) art. 69 ust. 2 pkt 2 w ustawy o ofercie, gdyż nie dokonała zawiadomienia o zmianie w dniu 23 grudnia 2016 r. dotychczas posiadanego udziału w ogólnej liczbie głosów w Spółce wynoszącego ponad 33% o co najmniej 1% ogólnej liczby głosów oraz w pkt II: na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. umorzył postępowanie w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej na Stronę na podstawie art. 97 ust. 1a pkt 2 ustawy o ofercie w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie ustawy zmieniającej w związku z podejrzeniem naruszenia: 1) art. 69 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 69a ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 87 ust. 5 pkt 1 ustawy o ofercie w związku z posiadaniem akcji Spółki w 2016 r., oraz 2) art. 69 ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 69a ust. 1 pkt 1 ustawy o ofercie w związku z posiadaniem akcji Spółki w 2016 r.
Strona złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy.
KNF uchyliła decyzję w punkcie I dotyczącym nałożenia na Stronę kary pieniężnej w wysokości 500.000 zł i nałożyła na Skarżącą karę pieniężną w wysokości 450.000 zł wobec stwierdzenia, że naruszyła ona:
1) art. 69 ust. 1 pkt 2 ustawy o ofercie, gdyż nie dokonała zawiadomienia o zmniejszeniu w dniu 30 września 2016 r. udziału w ogólnej liczbie głosów Spółki poniżej 50%,
2) art. 69 ust. 2 pkt 2 w ustawy o ofercie, gdyż nie dokonała zawiadomienia o zmianie w dniu 23 grudnia 2016 r. dotychczas posiadanego udziału w ogólnej liczbie głosów w Spółce wynoszącego ponad 33% o co najmniej 1% ogólnej liczby głosów.
W uzasadnieniu decyzji, KNF wskazała, że pozycja dominująca Strony w stosunku do Emitenta utrzymywała się od roku 2012, o czym uczestnicy rynku wiedzieli (raport bieżący Emitenta [...] z 6 września 2012 r.). Status ten trwał do 30 września 2016 r., kiedy to wraz z chwilą zarejestrowania podwyższenia kapitału zakładowego Emitenta poprzez emisję nowych akcji Strona status ten utraciła. KNF zauważyła, że utrata, po ponad 4 latach, pozycji dominującej Strony w stosunku do Emitenta miała niewątpliwie znaczenie dla pozostałych akcjonariuszy i inwestorów, oznaczała bowiem ryzyko możliwości spadku wartości akcji Emitenta, a także ryzyko zmiany dotychczasowej polityki inwestycyjnej Emitenta, która mogła w dalszej perspektywie przełożyć się na zyski Spółki oraz jej akcjonariuszy. Zatem, brak przekazania inwestorom i akcjonariuszom transparentnej informacji o utracie pozycji dominującej, a następnie o kolejnym zmniejszeniu pozycji w ogólnej liczbie głosów Emitenta powodowało, że rynek kapitałowy nie mógł funkcjonować w sposób prawidłowy, a uczestnicy rynku kapitałowego nie mieli jasnej i rzetelnej informacji o zmianie siły głosów w Spółce, tym samym, nie mogli w sposób racjonalny zdecydować o dalszym kapitałowym zaangażowaniu w papiery wartościowe Emitenta Oceny tejże okoliczności nie zmienia fakt, że Emitent z dniem 26 października 2016 r. opublikował okresowy raport skonsolidowany Grupy kapitałowej Emitenta za III kwartał 2016 r. oraz w dniu 14 marca 2017 r. (czyli prawie miesiąc oraz prawie trzy miesiące po upływie terminu, w którym Strona zobowiązana była wykonać własne obowiązki informacyjne) opublikował skonsolidowany raport roczny za 2016 r., w ramach których, do publicznej wiadomości przekazana została w sposób transparentny informacja m.in. o udziale Strony w ogólnej liczbie głosów Emitenta.
Organ podkreślił, że Strona zobowiązana była wykonać własne obowiązki informacyjne a wykonanie odrębnych obowiązków, które ciążyły na Emitencie nie może w żaden sposób umniejszać wagi bezprawnego działania Strony.
Zdaniem organu, ocenę bezprawnego działania Strony nie zmienia również to, że Strona w dniu 9 stycznia 2018 r. oraz w dniu 17 stycznia 2018 r. (tj. po zawarciu ugody sądowej z Emitentem), sprostowanym następnie w dniu 30 stycznia 2018 r. - dokonała zawiadomień w trybie art. 69 ust. 1 pkt 2 oraz art. 69 ust. 2 pkt 2 ustawy o ofercie oraz poinformowała o zmianie jej udziału w układzie sił Emitenta. Komisja zauważyła, że wykonanie przez Stronę w dniu 9 stycznia 2018 r. zawiadomienia dotyczyło de facto nowego obowiązku informacyjnego Strony, tj. przekazania informacji w zakresie kolejnej zmiany udziału Strony w ogólnej liczbie głosów Emitenta i spadku jego udziału do wysokości poniżej 10% i nie może być uznany za wykonanie obowiązków informacyjnych powstałych wiele miesięcy wcześniej, dotyczących innych progów udziału Strony w ogólnej liczbie głosów Emitenta. Tak samo, zawiadomienie z dnia 17 stycznia 2018 r., sprostowane następnie w dniu 30 stycznia 2018 r. można jedynie uznać za powtórzenie obowiązku informacyjnego wykonanego już przez Stronę pismami z dnia 9 stycznia 2018 r. (Strona po raz drugi poinformowała, że jej udział w ogólnej liczbie głosów spadł poniżej progu 10% ogólnej liczbie głosów tj. do wysokości 5,01%).
Organ zwrócił uwagę, że obowiązki notyfikacyjne związane z zawiadamianiem o zmianach w stanie posiadania znacznych pakietów akcji obowiązują od lat i stanowią podstawowe obowiązki akcjonariuszy spółek publicznych, a Strona jest doświadczonym inwestorem na rynku kapitałowym, powinna zatem wiedzieć kiedy ww. obowiązki powstają oraz w jakim czasie należy je wykonać. Co więcej, jak wynika ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, Strona posiadała wiedzę o tym, że jej udział w ogólnej liczbie głosów Emitenta się zmienił, o ile się zmienił oraz z jaką datą ww. nastąpiło. Komisja zauważyła, że z pisma Strony z dnia 19 października 2016 r., które znajduje się w aktach sprawy, bezsprzecznie wynika, że Strona wiedziała o tym, że w momencie zarejestrowania w dniu 30 września 2016 r. w rejestrze przedsiębiorców KRS zmian dotyczących podwyższenia kapitału zakładowego Emitenta do kwoty 12.665.292,5 zł, udział Strony w ogólnej liczbie głosów Spółki spadł poniżej 50%. Tak samo, jeśli chodzi o kolejne naruszenie (drugie podwyższenie kapitału zakładowego, zarejestrowane przez sąd rejestrowy w dniu 23 grudnia 2016 r,), ponieważ ze sprawozdania zarządu z działalności Strony za 2017 rok można wyczytać, że na koniec 2017 r. udział Strony w kapitale Spółki wynosił 32,34%.
Odnosząc się do czasu trwania naruszenia, organ wskazał, że stan dezinformacji utrzymywał się na rynku kapitałowym przez wiele miesięcy. Emitent w ramach raportów bieżących [...] z dnia [...] sierpnia 2016 r oraz nr [...] z dnia [...] października 2016 r. oraz nr [...] z dnia [...] grudnia 2016 r. poinformował rynek oraz podał do publicznej wiadomości informację dotyczącą podwyższenia kapitału zakładowego poprzez emisję nowych akcji serii D i E z wyłączeniem prawa poboru dotychczasowych akcjonariuszy. Te informacje umożliwiły uczestnikom rynku zebranie częściowych i niepełnych informacji o zmianach w udziałach dotychczasowych akcjonariuszy w ogólnej liczbie głosów w Spółce. KNF stanęła jednak na stanowisku, że nie można wymagać od uczestników rynku, aby analizowali samodzielnie całość ww. zmian, gdyż poinformowanie o nich stanowi obowiązek Emitenta wynikający z art. 70 pkt 1 ustawy o ofercie, który aktualizuje się dopiero po wypełnieniu obowiązku notyfikacyjnego określonego w art. 69 ustawy o ofercie przez akcjonariusza, któremu Strona nie uczyniła zadość. Tym samym, mimo poinformowania rynku i przekazania do publicznej wiadomości w ramach ww. raportów Emitenta częściowych informacji, z których można było pośrednio, po ich analizie i porównaniu, pozyskać częściowe dane o zmianie w strukturze akcjonariatu Spółki, rynek wciąż nie otrzymał pełnych i transparentnych informacji w zakresie zmiany udziału Strony w ogólnej liczbie głosów Emitenta, a zatem stan dezinformacji nadal trwał.
KNF zauważyła, że pierwsze informacje o zmianie udziału Strony w ogólnej liczbie głosów Emitenta trafiły do publicznej wiadomości, dopiero wraz z publikacją przez Spółkę raportów okresowych, tj. skonsolidowanego za III kwartał 2016 r. opublikowanego 26 października 2016 r. (w przypadku zmian w ogólnej liczbie głosów wynikających z podwyższenia kapitału zakładowego zarejestrowanego w dniu 30 września 2016 r.), oraz skonsolidowanego za 2016 rok opublikowanego 14 marca 2017 r. (w przypadku zmian w ogólnej liczbie głosów wynikających z podwyższenia kapitału zakładowego zarejestrowanego w dniu 23 grudnia 2016 r.). Tym samym uczestnicy rynku mogli dopiero z momentem publikacji ww. raportów pozyskać w sposób pełny wiedzę w zakresie zmian stanu posiadania Emitenta oraz udziału Strony w ogólnej liczbie głosów Emitenta. W związku z tym KNF stwierdziła, że stan dezinformacji, w przypadku pierwszego naruszenia trwał prawie miesiąc (od 30 września 2016 r. do 26 października 2016 r.), natomiast w przypadku drugiego naruszenia stan dezinformacji trwał niecałe 3 miesiące (od 23 grudnia 2016 r. do 14 marca 2017 r.).
Z zebranego w sprawie materiału dowodowego oraz wyjaśnień złożonych przez Stronę, zdaniem organu wynika niekonsekwencja w zakresie twierdzeń Strony co do powstania obowiązków informacyjnych na podstawie art. 69 ust. 1 pkt 2 oraz ust. 2 pkt 2 ustawy o ofercie. Z materiału dowodowego zebranego można bowiem ustalić, że Strona miała świadomość działań Spółki zmierzających do podwyższenia kapitału zakładowego oraz wiedziała, iż dwukrotne podwyższenie kapitału zakładowego Spółki spowodowało spadek jej udziału w ogólnej liczbie głosów Emitenta. Organ zwrócił uwagę na pismo Strony z 19 października 2016 r., w którym wskazała, że wraz z rejestracją w dniu 30 września 2016 r. przez sąd rejestrowy podwyższenia kapitału zakładowego na mocy uchwały zarządu Emitenta, jej udział w ogólnej liczbie głosów zmniejszył się do 46,6%. Pomimo błędnie podanego w przedmiotowym piśmie procentowego udziału Strony w kapitale zakładowym Spółki, Strona sama wskazała, że na skutek podwyższenia kapitału zakładowego jej udział w ogólnej liczbie głosów w Spółce zredukował się poniżej 50% ogólnej liczby głosów. Co więcej, w pismach skierowanych do KNF, Strona podnosiła, że nie mogła dokonać zawiadomienia ze względu na wadliwość podjętych uchwał zarządu Emitenta albo, że czynność zawiadomienia mogła być uznana przez sąd powszechny za cofnięcie pozwu. Jednocześnie jednak, w toku postępowania administracyjnego, Strona wywodziła, że obowiązek informacyjny z art. 69 ustawy o ofercie w stosunku do niej nie powstał, bowiem zaskarżyła wpis sądu rejestrowego z dnia 30 września 2016 r., a następnie zaskarżyła także uchwały zarządu Emitenta z dnia [...] sierpnia 2016 r., które były podstawą podwyższenia kapitału zakładowego Spółki z dnia 30 września. Co więcej, Strona przedstawiała także koncepcję, że obowiązek z art. 69 ustawy zrealizowała po tym, jak w dniu [...] stycznia 2017 r. zawarła ze Spółką ugodę sądową w sprawie o sygn. akt [...], bowiem w dniu 17 stycznia 2018 r. dokonała stosownego zawiadomienia z art. 69 ustawy o ofercie. Okoliczności te mogą świadczyć, że Strona działała w błędnym przeświadczeniu, że obowiązki z art. 69 ustawy o ofercie, z uwagi na zaskarżenie wpisu do rejestru przedsiębiorców oraz wytoczeniu pozwu przeciw Emitentowi, którego przedmiotem było uchylenie lub unieważnienie uchwał zarządu Emitenta z dnia [...] sierpnia 2016 r., odwlekało niejako czas realizacji obowiązków informacyjnych lub nawet, że powodowało, że obowiązki nie powstały. Organ analizując te okoliczności, wskazał, że akcjonariusze nie mogą zostać zwolnieni z odpowiedzialności za niewykonanie lub niewłaściwe wykonanie obowiązków z powodu ich nieznajomości. Bez znaczenia jest zatem fakt, czy Strona działała w błędnym przeświadczeniu, że ciążące na niej obowiązki powstały później oraz że w tym późniejszym terminie je wykonała.
Organ podkreślił jednak, że nie można pominąć faktu, że podwyższenie kapitału zakładowego Emitenta nastąpiło bez udziału Strony oraz pomimo wyraźnego sprzeciwu Strony, która w tamtym czasie był akcjonariuszem większościowym posiadającym 51,53% głosów na Walnym Zgromadzeniu Akcjonariuszy Spółki. Co więcej, z uwagi na wyłączenie w ramach uchwał zarządu Emitenta możliwości objęcia przez dotychczasowych akcjonariuszy nowo wyemitowanych, w ramach podwyższenia kapitału zakładowego akcji, Strona próbowała podejmować działania mające na celu uchylenie lub unieważnienie uchwał zarządu Emitenta z [...] sierpnia 2016 r., podejmowane przez Stronę czynności okazały się jednak bezskuteczne. Co więcej, spadek udziału Strony w ogólnej liczbie głosów Emitenta poniżej 50% a następnie o 1,32% ponad 33% ogólnej liczby głosów, nie był związany z czynnościami podejmowanymi przez Stronę, lecz wynikał z faktu podwyższenia kapitału zakładowego Spółki, z wyłączeniem prawa objęcia nowo wyemitowanych akcji przez dotychczasowych akcjonariuszy, tym samym liczba akcji Emitenta, posiadanych przez Stronę, była taka sama przed podwyższeniem kapitału zakładowego Spółki, jak i później po 30 września 2016 r. oraz 23 grudnia 2016 r., tj. po dwukrotnym podwyższeniu kapitału zakładowego Spółki.
Organ wskazał przy tym, że celem braku wykonania obowiązków informacyjnych przez Stronę nie było uzyskanie korzyści finansowych, ale ochrona praw korporacyjnych Strony oraz, że działanie Strony nie wynikało z góry powziętego zamiaru, lecz stanowiło reakcję na działania Emitenta. Zaznaczył też, że Spółka nie posiadając w tym przedmiocie żadnego wyroku sądowego, opierając się jedynie na opinii prawnej wydanej przez prof. M. W., sporządzonej na jej zlecenie pozbawiła Stronę, na okres od dnia 16 października 2016 r. do momentu zakończenia sporu korporacyjnego pomiędzy Stroną a Emitentem, prawa głosu z wszystkich posiadanych przez nią akcji, tym samym Strona pozbawiona została na okres prawie trzech lat, możliwości wpływu na podejmowane przez Spółkę działania i decyzje inwestycyjne.
W opinii KNF materiał dowodowy zgromadzony w sprawie oraz dokonane w oparciu o niego ustalenia faktyczne, uzasadniają możliwość nałożenia na Stronę sankcji w ramach uznania administracyjnego. Przesłanką odpowiedzialności administracyjnej jest bezprawność czynu rozumiana jako zachowanie niezgodne z przepisami prawa, w związku z czym podstawą zastosowania sankcji był fakt naruszenia przez Stronę przepisów art. 69 ust. 1 pkt 2 oraz art. 69 ust. 2 pkt 2 ustawy o ofercie. W toku postępowania o ponowne rozpatrzenie sprawy, KNF przeprowadziła wnikliwe i wszechstronne postępowanie dowodowe, które w sposób niebudzący wątpliwości potwierdziło naruszenie przez Stronę norm określonych ww. przepisach.
Natomiast przy wymierzaniu kary pieniężnej KNF wzięła w szczególności pod uwagę następujące przesłanki: wagę naruszenia oraz czas jego trwania, przyczyny naruszenia, sytuację finansową Strony, skalę korzyści uzyskanych lub strat unikniętych przez Stronę (o ile można będzie tę skalę ustalić), straty poniesione przez osoby trzecie w związku z naruszeniem (o ile można będzie te straty ustalić), gotowość Strony do współpracy z Komisją podczas wyjaśniania okoliczności naruszenia a także ewentualne poprzednie naruszenia przepisów niniejszej ustawy popełnione przez Stronę jako podmiotu, na który nakładana jest kara. Co więcej, organ zauważył, że katalog z art. 97 ust. 1g ustawy o ofercie nie jest katalogiem zamkniętym a KNF przy ustalaniu wysokości kary może wziąć pod uwagę także inne, istotne dla sprawy okoliczności łagodzące lub obciążające. W tym kontekście, przy ustalaniu wymiaru kary, KNF wzięła także pod uwagę przesłankę stanu dezinformacji, jaka panowała na rynku kapitałowym z uwagi na bezprawne działanie Strony.
Na decyzję KNF Strona wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarzucając jej naruszenie:
I. przepisów prawa procesowego:
1) art. 7, art. 77 §1 i art. 80 k.p.a. polegające na niewyczerpującym zebraniu niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, w tym niewłaściwe ocenienie zachowania Strony, która w sytuacji niezgodnego z prawem podwyższenia kapitału zakładowego, utraciła pozycję akcjonariusza dominującego, co skutkowało wytoczeniem powództwa;
2) art. 7, art. 77 § 1, w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego wbrew ciążącemu na organie II instancji na mocy art. 77 § 1 k.p.a. obowiązkowi, w tym zakresie i w konsekwencji niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz sporządzenia uzasadnienia niezgodnie z wymogami wynikającymi z art. 107 § 3 k.p.a. co uniemożliwia dokonanie kontroli zaskarżonej decyzji. Braku dokładnego, wszechstronnego i wyczerpującego rozważenia przez organ czy zachowanie polegające na konieczności ochrony praw korporacyjnych i tym samym opóźnieniu w powiadomieniu KNF mieści się w zakresie dyspozycji art. 69 ust. 1 pkt 2 i art. 69 ust. 2 pkt 2 ustawy o ofercie;
3) art 7, art. 77 § 1, w zw. z art. 107 § 3 w zw. z art. 8 § 1 k.p.a. polegające na niezachowaniu zasady prawdy obiektywnej, braku zrealizowania przesłanki stania na straży praworządności i podjęciu wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, w ten sposób, że organ posiadał wiedzę o naruszeniach przepisów praworządności przez Emitenta (stwierdzając to w pismach z dnia [...] grudnia 2016 r. [...] oraz z dnia [...] czerwca 2018. r. [...]) i jednocześnie nie podjął żadnych kroków prawnych w stosunku do Spółki, obciążając odpowiedzialnością za jej bezprawne działania Stronę w sytuacji, gdy ta broniła swoich praw naruszonych przez Spółkę. KNF miała pełną wiedzę, że Spółka bezprawnie pozbawiła Stronę prawa głosu na okres 3 lat oraz pozycji akcjonariusza większościowego, opierając swoje decyzje na prywatnej opinii zleconej przez siebie, składając pozew do sądu dopiero po faktycznym pozbawieniu prawa głosu i następnie cofnięciu go wraz z zrzeczeniem się roszczenia. Bierność organu wobec działań Spółki spowodowała konieczność zawarcia niekorzystnej ugody dla Strony i jednocześnie nie ochroniła akcjonariusza większościowego wobec bezprawnych ataków. Brak podjęcia działań wobec Spółki, nałożenie na Stronę kary administracyjnej przy braku wyciągnięcia konsekwencji prawnych wobec podmiotu, który swoim bezprawnym działaniem spowodował naruszenie prawa, spowodowało utratę zaufania Skarżącej do prowadzenia postępowania w sposób bezstronny. Działania organu naruszyły zasady proporcjonalności oraz zasady równego traktowania wobec przepisów prawa;
4) art. 7a k.p.a. poprzez nierozstrzygnięcie wątpliwości co to treści normy prawnej wyrażonej w art. w art. 69 ust. 1 pkt 2 i art. 69 ust 2 pkt 2 ustawy o ofercie, braku uznania, że dokonane przez Stronę zawiadomienie z dnia 17 stycznia 2018 r. o zmianie jej udziału w ogólnej liczbie głosów Emitenta zadośćuczyniło przepisom o ofercie, co doprowadziło do nałożenia na stronę odwołującą obowiązku w postaci nałożenia kary w wysokości 450.000 zł, w sytuacji gdy waga "naruszenia'' prawa była znikoma i wynikała z nadzwyczajnej sytuacji Strony, która zmuszała ją do obrony swoich praw;
5) art. 9 i art. 11 k.p.a. poprzez niedostateczne wyjaśnienie podstaw i przesłanek uchylenia decyzji organu, który z jednej strony wskazał, że Spółka pozbawiła Stronę od 26 sierpnia 2016 r. do 20 czerwca 2018 r. prawa głosu z wszystkich akcji Emitenta posiadanych przez Stronę, pomimo braku prawomocnego orzeczenia sądowego w tym zakresie. Z wielu pism kierowanych do KNF, w tym pisma z dnia 19 października 2016 r. oraz z raportu bieżącego Emitenta nr [...] z dnia [...] października 2016 r., a także z wypowiedzi Strony podczas rozprawy administracyjnej z dnia [...] lutego 2020 r. bezsprzecznie wynika, że Emitent nie dopuścił Strony do udziału w Nadzwyczajnym Walnym Zgromadzeniu Akcjonariuszy w dniu [...] października 2016 r. twierdząc, że Strona naruszyła przepisy ustawy o ofercie. Dodatkowo z raportu bieżącego Emitenta nr [...] z dnia [...] października 2016 r. wynika, że Spółka w dniu 13 października 2016 r. wytoczyła przeciwko Stronie pozew, którego przedmiotem było ustalenie, że Strona nie posiada prawa głosu z akcji Spółki w związku z naruszeniem ustawy o ofercie (sygn. akt [...]). Emitent cofnął pozew wraz ze zrzeczeniem się roszczenia dotyczącego ustalenia, iż Strona utraciła możliwość wykonywania prawa głosu z posiadanych akcji (postanowienie Sądu Okręgowego w W. [...] z dnia [...] lutego 2018 r., sygn. akt [...]). Mając powyższą wiedzę organ orzekł o nałożeniu kary w wysokości 450.000 zł w sytuacji gdy działania Strony były uzasadnione interesem społecznym i gospodarczym, w tym obronie praworządności w związku z nagminnym naruszaniem jej przez Spółkę;
6) art. 8 k.p.a. poprzez wydanie nienależytego uzasadnienia zaskarżonej decyzji z uwagi na zawarcie w nim zbyt ogólnych stwierdzeń co uniemożliwia realizację zasady pogłębienia zaufania obywateli do organów administracji publicznej oraz uniemożliwia dokonania prawidłowości wydania zaskarżonej decyzji;
7) art. 107 § 2 i 3 k.p.a. poprzez dowolność w wydaniu decyzji przez niedostateczne i niepełne uzasadnienie decyzji, z którego nie wynika, dlaczego taki sam stan faktyczny i prawny, jaki miał miejsce w niniejszej sprawie, tj. iż Zarząd Emitenta przez wiele lat próbował bezskutecznie pozbawić Strony prawa głosu na Walnych Zgromadzeniach spółki giełdowej Spółki, a działanie Strony miało na celu przeciwdziałanie bezprawnym praktykom Emitenta, ochronę porządku prawnego i przestrzeganie prawa, nie doprowadziło do konkluzji, iż działanie to nie wyczerpało znamion przepisów o ofercie i tym samym organ winien w całości uchylić decyzję i odstąpić od nakładania kar pieniężnych umarzając postępowanie;
8) art. 138 §1 pkt 2 k.p.a. polegające na uchyleniu zaskarżonej decyzji w całości i nałożeniu nowej kary administracyjnej w sytuacji w której Strona działała w celu ochrony, swoich praw i walkę z bezprawnością łamiącego prawo Emitenta, który oparł swoje decyzje na opinii prawnej która przez cały okres sporu nie została w żaden sposób ujawniona i przekazana do informacji, tym samym łamiąc przepisy prawa nakazujące posiadanie wyroku, a nie opieranie tak istotnych decyzji o opinię zleconą przez Emitenta;
9) art. 189f § 1 k.p.a., poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy zostały spełnione przesłanki do odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i wydania jedynie pouczenia, z uwagi na znikomą wagę "naruszenia" prawa oraz fakt zaprzestania "naruszeń" przed wydaniem decyzji (poinformowano KNF w dniu 17 stycznia 2018 r. o zmianie udziału procentowego).
II. przepisów prawa materialnego:
1) art. 69 ust. 1 pkt 2 ustawy o ofercie poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie mające istotny wpływ na treść skarżonej decyzji, polegające na zaniechaniu przez organ podjęcia wszelkich czynności w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, polegające na niewłaściwej ocenie materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie i w konsekwencji oparcie skarżonej decyzji na budzących wątpliwości dowodach i tym samym błędne uznanie, iż Strona nie dokonała zawiadomienia o zmniejszeniu w dniu 30 września 2016 r. udziału w ogólnej liczbie głosów Spółki poniżej 50%, w sytuacji gdy z przedstawionych dokumentów wynika, że Strona w związku z trwającym sporem korporacyjnym wytoczyła powództwo w celu ochrony swoich praw i niezwłocznie powiadomiła KNF w chwili gdy okoliczności sprawy nie podlegały wątpliwościom;
2) art. 69 ust. 2 pkt 2 ustawy ofercie poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie mające istotny wpływ na treść skarżonej decyzji, polegające na uznaniu, że Strona nie dokonała zawiadomienia o zmianie w dniu 23 grudnia 2016 r. dotychczas posiadanego udziału w ogólnej liczbie głosów w Spółce wynoszącego ponad 33% o co najmniej 1% ogólnej liczby głosów;
3) art. 69 ust. 2 pkt 2 ustawy ofercie poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie mające istotny wpływ na treść skarżonej decyzji, polegające na uznaniu, iż Strona zrealizowała przesłanki ustawowe do nałożenia kary, w sytuacji gdy organ nie zastosował żadnych konsekwencji prawnych wobec Emitenta, którego to bezprawne działania (pozbawienie Strony roli akcjonariusza - dominującego i bezprawne pozbawienie prawa głosu na okres 3 lat) wywołały reakcję obronną Strony za którą organ nałożył karę;
4) art. 97 ust. 1g ustawy o ofercie poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, tj. nie wzięcia pod uwagę i nieuwzględnienia na korzyść strony znikomej wagi "naruszenia", czasu jego trwania uzasadnionym trwającym sporem korporacyjnym, brakiem jakichkolwiek korzyści dla Strony oraz brakiem strat poniesionych przez osoby trzecie, faktu, iż Skarżąca wcześniej nie była podmiotem karanym przez KNF, co w efekcie skutkowało nałożeniem kary na Stronę;
5) art. 97 ust. 1g ustawy o ofercie poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, tj. na etapie przesłanki wymiaru kary nieuwzględnienia okoliczności sprawy, tj. pomimo wyraźnego sprzeciwu Strony będącej największym akcjonariuszem Spółki, posiadającego pozycję dominującą, zarząd Emitenta podjął uchwały, w wyniku których Strona utraciła pozycję akcjonariusza dominującego w Spółce pomimo, że liczba akcji posiadanych przez Stronę nie zmieniła się przez cały okres trwania konfliktu tj. od 2016 do 2018 r. Dodatkowo, Emitent nie posiadając w tym przedmiocie żadnego wyroku sądowego, opierając się jedynie na prywatnej opinii prawnej wydanej na własne zlecenie, pozbawiła Stronę na okres prawie 3 lat prawa głosu z wszystkich posiadanych przez nią akcji Emitenta, co doprowadziło do sporu korporacyjnego. Oceniając z tej perspektywy należało uznać iż działania Strony były uzasadnione okolicznościami, a ich czas wynikał z trwającego sporu. Po zakończeniu sporu Strona niezwłocznie powiadomiła KNF o zmianie wysokości procentowej;
6) art. 97 ust. 1g ustawy o ofercie poprzez jego niewłaściwe zastosowanie tj. uznanie, że z powodu działań Strony na rynku kapitałowym utrzymywał się przez wiele miesięcy stan dezinformacji, nie biorąc pod uwagę, że odpowiedzialnym za ten stan rzeczy był Emitent, który bezprawnie pozbawił prawa głosu Strony na okres 3 lat i tym samym doprowadził do mogących powstać wątpliwości co do stanu rynku kapitałowego i jednocześnie braku jakiekolwiek reakcji organu w stosunku Emitenta, który to spowodował negatywny wpływ na zaufanie do działania organów władzy publicznej a także stopień przestrzegania przepisów prawa przez podmioty obowiązane, a w konsekwencji zmniejszenie zaufania inwestorów do rynku kapitałowego.
7) art. 97 ust. 1g ustawy o ofercie poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, tj. nałożenia kary według uznania administracyjnego w wysokości 450.000 zł w sytuacji gdy organ stwierdził, że działania Strony nie miały na celu wprowadzenia nikogo w błąd, nie były w celu osiągnięcia jakiegokolwiek zysku finansowego, skala korzyści uzyskanych przez Stronę była żądna, ewentualni inwestorzy mieli bieżące informacje z rynku dotyczące konfliktu stron ich przyczyn oraz jego zakończenia, nie było żadnych strat poniesionych przez osoby trzecie w związku z "naruszeniem", Strona stale współpracowała z KNF w trakcie całego postępowania, nigdy wcześniej nie była podmiotem karanym, a także obecnie przekształciła się w spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością spółkę komandytową. Wszystkie powyższe okoliczności winny być wzięte pod uwagę i zastosowane poprzez uchylenie decyzji nakładającej jakąkolwiek karę administracyjną na Stronę.
Mając na uwadze podniesione zarzuty, Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w zakresie pkt II nakładającego na nią karę pieniężną w wysokości 450.000 zł oraz zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego, według norm przepisanych.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 2167 z późn. zm.) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów lub czynności wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, dalej: "p.p.s.a."), sprawowana jest na zasadzie kryterium zgodności z prawem.
W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) - c) p.p.s.a.), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte są wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).
Mając powyższe na względzie, w ocenie Sądu skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa. W działaniu organu Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości, zarówno gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i o zastosowanie do jego oceny przepisów prawa materialnego. Wyjaśnione zostały motywy podjętego rozstrzygnięcia, a przytoczona na ten temat argumentacja jest wyczerpująca. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełnia przesłanki określone w art.107 § 3 k.p.a. zarówno co do uzasadnienia faktycznego jak i prawnego decyzji. Podejmując to rozstrzygnięcie organ dochował reguł postępowania administracyjnego przewidzianych w art. 6, art. 7, art.8, art.9, art.11, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Wskazać również należy, iż zarzucając organowi w skardze naruszenie art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Strona nie wskazała na konkretne okoliczności, które nie zostały przez organ wyjaśnione lub dowody które organ błędnie ocenił lub nie uwzględnił w rozstrzygnięciu, co mogłoby świadczyć o nierozpatrzeniu, w sposób wszechstronny i wyczerpujący, materiału dowodowego zebranego w sprawie. Organ rzetelnie zgromadził materiał dowodowy, który pozwolił na dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, a następnie dokonał jego całościowej oceny zgodnie z logiką i doświadczeniem życiowym. Wyprowadzone przez organ wnioski w zakresie oceny materiału dowodowego należało uznać za trafne i nieprzekraczające granic swobodnej oceny dowodów. Nie doszło też w sprawie do naruszenia art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. Przepis został prawidłowo zastosowany przez organ. Jednakże argumentacja Strony podniesiona w tym zakresie została uwzględniona przez organ przy wymiarze kary. Z bezzasadny Sąd uznał również zarzut naruszenia art.7a k.p.a., który stanowi, że jeżeli przedmiotem postępowania administracyjnego jest nałożenie na stronę obowiązku bądź ograniczenie lub odebranie stronie uprawnienia, a w sprawie pozostają wątpliwości co do treści normy prawnej, wątpliwości te są rozstrzygane na korzyść strony, chyba że sprzeciwiają się temu sporne interesy stron albo interesy osób trzecich, na które wynik postępowania ma bezpośredni wpływ. Jak wynika z treści art.7a k.p.a., wątpliwości o których w nim mowa dotyczą treści normy prawnej, czyli sytuacji, w której mimo zastosowania wszystkich możliwych i wymaganych dyrektyw wykładni pozostają nadal, nie dające się usunąć, różne możliwości interpretacji danej normy prawnej. Taka sytuacja nie zachodzi w rozpoznawanej sprawie. Dokonana przez organ wykładnia językowa i celowościowa art. 69 ust. 1 pkt 2 i art. 69 ust. 2 pkt 2 ustawy o ofercie, nie pozostawia wątpliwości, co do ciążących na Stronie bezwzględnych obowiązków informacyjnych określonych w tychże przepisach o czym niżej.
W rozpoznawanej sprawie podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowią przepisy - art. 97 ust. 1 a pkt 2 w brzmieniu obowiązującym, na podstawie ustawy z 31 marca 2016 r. o zmianie ustawy o funduszach inwestycyjnych i niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2016 r. poz. 615, dalej "ustawa nowelizująca"), która weszła w życie w dniu 4 czerwca 2016 r., art. 69 ust. 1 pkt 2 oraz art. 69 ust. 2 pkt 2 ustawy o ofercie.
Art. 69 ust. 1 pkt 2 ustawy o ofercie, stanowi, że kto posiadał co najmniej 5%, 10%, 15%, 20%, 25%, 33%, 331/3%, 50%, 75% albo 90% ogólnej liczby głosów w tej spółce, a w wyniku zmniejszenia tego udziału osiągnął odpowiednio 5%, 10%, 15%, 20%, 25%, 33%, 331/3%, 50%, 75% albo 90% lub mniej ogólnej liczby głosów
- jest obowiązany niezwłocznie zawiadomić o tym Komisję oraz spółkę, nie później niż w terminie 4 dni roboczych od dnia, w którym dowiedział się o zmianie udziału w ogólnej liczbie głosów lub przy zachowaniu należytej staranności mógł się o niej dowiedzieć, a w przypadku zmiany wynikającej z nabycia lub zbycia akcji spółki publicznej w transakcji zawartej na rynku regulowanym lub w alternatywnym systemie obrotu - nie później niż w terminie 6 dni sesyjnych od dnia zawarcia transakcji".
Zgodnie z treścią art. 69 ust. 2 pkt 2 ustawy o ofercie, obowiązek dokonania zawiadomienia, o którym mowa w ust. 1 tego artykułu, powstaje również w przypadku zmiany dotychczas posiadanego udziału ponad 33% ogólnej liczby głosów o co najmniej 1 % ogólnej liczby głosów.
Odnosząc się do zarzutów skargi, w pierwszej kolejności należy zauważyć, że normy prawa regulujące publiczny obrót papierami wartościowymi, mają na celu ochronę zasady transparentności (przejrzystości) rynku kapitałowego. W tym celu ustawodawca nakłada na emitentów obowiązki informacyjne służące realizacji tej zasady. Zasadę tę wyznaczają dwa podstawowe wymogi, tj. informowanie uczestników rynku kapitałowego przez emitentów oraz równy (niedyskryminujący nikogo) dostęp do informacji. Zasada ta ma istotne znaczenia praktyczne i prawne. Rynek kapitałowy jest bowiem szczególnie wrażliwy na informacje dotyczące instrumentów finansowych, wpływających na podejmowane przez inwestorów decyzje. Treść informacji podawanych przez emitentów może wszak wpływać na aktualny lub przyszły kurs rynkowy papierów wartościowych. (wyrok WSA w Warszawie z 27 lutego 2018 r. , sygn. akt VI SA/Wa 1867/17).
Obowiązek informacyjny określony w art. 69 ustawy o ofercie ma za zadanie zapewnienie prawidłowego funkcjonowania rynku kapitałowego, zapewnienie transparentności i pewności informacji przekazywanych publicznie oraz ochronę przed dezinformacją na rynku kapitałowym, która mogłaby podważać stabilność oraz zaufanie inwestorów do rynku kapitałowego oraz wpłynąć na ograniczenie inwestowania uczestników na tym rynku. Przepisy art. 69 ustawy o ofercie stanowią implementację Dyrektywy 2004/109 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 grudnia 2004 r. w sprawie harmonizacji wymogów dotyczących przejrzystości informacji o emitentach, których papiery wartościowe dopuszczane są do obrotu na rynku regulowanym oraz zmieniającej dyrektywę 2001/34/WE (Dz. U. UE L 2004.390.38) posiadanych przez jego podmioty zależne. W preambule powołanej dyrektywy wskazano, że emitenci papierów wartościowych powinni zapewnić odpowiedni poziom przejrzystości danych w relacjach z inwestorami poprzez regularny przepływ informacji. Z tego samego powodu akcjonariusze albo osoby fizyczne lub prawne posiadające prawa głosu lub instrumenty finansowe, z których wynika prawo do nabycia istniejących akcji wraz z prawami głosu, powinni także informować emitentów o nabyciu lub innych zmianach w większościowych pakietach akcji w spółkach tak, aby mogli oni na bieżąco udostępniać te informacje do publicznej wiadomości (pkt 2 preambuły). W ocenie Sądu podzielić również należy stanowisko KNF, że wypełnienie obowiązku określonego w tych przepisach ma służyć przede wszystkim prawidłowej realizacji wymogu wynikającego z art. 70 pkt 1 ustawy o ofercie, który zobowiązuje spółkę publiczną do niezwłocznego upublicznienia informacji o strukturze swojego akcjonariatu. Podmiot zobowiązany do wykonania obowiązków informacyjnych z art. 69 ust. 1 i 2 ustawy o ofercie (akcjonariusz spółki publicznej przekraczający lub osiągający określony w przepisie próg ogólnej liczby głosów w tej spółce), wykonując swój obowiązek i dokonując zawiadomienia w trybie art. 69 ustawy o ofercie, umożliwia tej spółce publicznej niezwłoczną publikację na rynku kapitałowym informacji w trybie art. 70 pkt 1 ustawy o ofercie. A zatem, wskazany przepis - oprócz istotności z punktu widzenia akcjonariatu i inwestorów — jest także istotny z punktu widzenia interesów spółki publicznej, która zobowiązana jest na podstawie art. 70 tejże ustawy do wykonania własnych obowiązków informacyjnych.
Ponadto obowiązki informacyjne, m.in. wynikające z art. 69 ustawy o ofercie umożliwiają Komisji Nadzoru Finansowego (jako właściwemu organowi) realizację nadzoru nad rynkiem kapitałowym. Równość dostępu do informacji o zaangażowaniu podmiotów w spółki publiczne oznacza nie tylko niedyskryminowanie odbiorców tych informacji, ale także równe traktowanie podmiotów zobowiązanych do ich przekazywania po to, aby zapewnić bezpieczeństwo i stabilność rynku kapitałowego.Z powyższego wynika, w szczególności z art. 69 ust. 1 pkt 2 oraz art. 69 ust. 2 pkt 2 ustawy o ofercie, że obowiązek akcjonariusza wynikający z powyższych przepisów powinien być bezzwłocznie realizowany czyli bez nieuzasadnionych opóżnień, a terminem ostatecznym jest termin czterech dni roboczych od dnia, w którym dany podmiot dowiedział się o zmianie udziału w ogólnej liczbie głosów lub przy zachowaniu należytej staranności mógł się o nim dowiedzieć (w przypadku transakcji pozagiełdowych) lub sześciu dni sesyjnych od dnia zawarcia transakcji (w przypadku transakcji giełdowych).
Termin określony w art. 69 ust. 1 oraz ust. 2 ustawy o ofercie jest terminem materialnoprawnym, którego upływ skutkuje nałożeniem, na dany podmiot kary pieniężnej na podstawie art. 97 ust. 1a ustawy o ofercie.
W rozpoznawanej sprawie na Stronę została nałożona kara pieniężna, ponieważ dopuściła się naruszenia art. 69 ust. 1 pkt 2 ustawy o ofercie, z uwagi na niezawiadomienie o zmniejszeniu w dniu 30 września 2016 r. udziału w ogólnej liczbie głosów Spółki poniżej 50% oraz naruszenia art. 69 ust. 2 pkt 2 ustawy o ofercie, z uwagi na brak zawiadomienia o zmianie w dniu 23 grudnia 2016 r. dotychczas posiadanego udziału w ogólnej liczbie głosów w Spółce wynoszącego ponad 33% o co najmniej 1% ogólnej liczby głosów.
Jak wynika z zebranego w sprawie materiału dowodowego Spółka skarżąca była wieloletnim akcjonariuszem Z. R. - Emitenta. Na podstawie raportu bieżącego Emitenta nr [...] z dnia [...] września 2012 r. (k. 119) organ ustalił, że Z. zwiększył swój stan posiadania akcji Emitenta z 2.304.298 akcji do 2.360.610 akcji, przez co jego udział w kapitale zakładowym Emitenta wzrósł do 51,25%, a udział w ogólnej liczbie głosów Z. R. wzrósł do 51,25%. Taki stan posiadania Strony w ogólnej liczbie głosów Emitenta pozostawał niezmienny na dzień 30 czerwca 2016 r. Z historii rachunku oraz zestawienia transakcji na rachunku papierów wartościowych nr [...] prowadzonego przez B. S.A. (następnie przez D. S.A. nr [...]) (k. 171-197), wynika również, iż w ramach transakcji zawieranych na rynku regulowanym w okresie pomiędzy lipcem a wrześniem 2016, Strona nabyła 45.976 akcji Emitenta, tym samym w wyniku tych transakcji Z. posiadała bezpośrednio 2.406.586 akcji Emitenta (tj. 2.360.610 + 45.976) a jej udział w ogólnej liczbie głosów Emitenta wzrósł do 52,25%.
Z powyższego wynika, że Skarżąca od 6 września 2012 r. posiadała status podmiotu dominującego wobec Z. R., co wiązało się z koniecznością doliczania, na podstawie art.87 ust. 5 pkt 1 ustawy o ofercie, do posiadanego przez nią udziału w ogólnej liczbie głosów, również akcji Spółki posiadanych pośrednio tj. akcji własnych Emitenta w liczbie 25.146 posiadanych indywidualnie przez Z. R., który stanowił 0,55% udziału w kapitale zakładowym, jednakże nie uprawniał spółki Z. R. do głosowania.
Na dzień 26 sierpnia 2016 r., Skarżąca posiadała łącznie 2.431.732 akcji Emitenta tj. bezpośrednio 2.406.586 akcji oraz pośrednio 25.146 akcji a jej łączny udział w ogólnej liczbie głosów Z. R. wynosił 52,8% (tj. 52,25% + 0,55%).
W dniu [...] sierpnia 2016 r. zarząd Z. R., w oparciu o zgodę Rady Nadzorczej Emitenta, podjął następujące uchwały:
1) na podstawie której zarząd Spółki Z. R. wyłączył w całości prawo pierwszeństwa objęcia przez dotychczasowych akcjonariuszy Spółki (prawo poboru) nowych akcji Spółki serii D oraz akcji na okaziciela serii E, a także wyłączenia w całości prawa pierwszeństwa objęcia przez dotychczasowych akcjonariuszy Spółki warrantów subskrypcyjnych serii A uprawniających do zapisywania się na akcje Spółki na okaziciela serii E, emitowanych w związku z podwyższeniem kapitału zakładowego Spółki w ramach kapitału docelowego, o którym mowa w art. 91 Statutu Spółki.
2) na podstawie której zarząd Spółki Z. R. zdecydował o podwyższeniu kapitału zakładowego Spółki w granicach kapitału docelowego o kwotę 1.150.342,50 zł w drodze emisji 460,137 akcji Spółki na okaziciela serii D o wartości 2,50 zł każda, oferowanej w ramach subskrypcji prywatnej oraz zmiany Statutu Spółki,
3) na podstawie której zarząd Z. R. zdecydował o emisji warrantów subskrypcyjnych serii A uprawniających do zapisywania się na akcje Spółki na okaziciela serii E o wartości nominalnej 2,5 zł każda akcja w ramach subskrypcji prywatnej,
4) na podstawie której zarząd Z. R. zdecydował o podwyższeniu kapitału zakładowego Spółki w ramach kapitału docelowego o kwotę nie mniejszą niż 7.485.870 zł w drodze emisji nie mniejszej niż 1 oraz nie większej niż 2.994.348 akcji Spółki na okaziciela serii E o wartości 2,5 zł każda akcja, do których uprawnieni będą posiadacze warrantów subskrypcyjnych serii A.
Informacja o zgodzie Rady Nadzorczej na podwyższenie kapitału zakładowego Spółki z dnia [...] sierpnia 2016 r. oraz o uchwałach podjętych przez zarząd Z. R. tego samego dnia, została przekazana do publicznej wiadomości raportem bieżącym Emitenta nr [...] z dnia [...] sierpnia 2016 r. (k. 21-24). Jak wynika z treści przedmiotowego raportu - uprawnienie do działania w tym zakresie, zarząd ZM Ropczyce upatrywał w uchwale Nadzwyczajnego Zgromadzenia Wspólników nr 2 z dnia [...] grudnia 2013r., na podstawie której dokonano zmiany statutu Z. R. poprzez udzielenie zarządowi upoważnienia do podwyższenia kapitału zakładowego w ramach kapitału docelowego wraz z możliwością wyłączenia przez zarząd prawa poboru dotychczasowych akcjonariuszy za zgodą Rady Nadzorczej i dokonywania zmian w statucie w związku z realizacją uprawnień wynikających z niniejszego upoważnienia.
[...] września 2016 r. Sąd Rejonowy [...] w W. [...] w sprawie sygn. [...] wydał postanowienie o wpisie do rejestru przedsiębiorców zmiany statutu oraz podwyższenia kapitału zakładowego Emitenta tj. łącznie do kwoty 12.665.292,5 zł (k. 146- 149).
Po zarejestrowaniu zmian w rejestrze przedsiębiorców - kapitał zakładowy Z. R. wynosił 12.665.292,5 zł, a ogólna liczba akcji Emitenta wynosiła 5.066.117, na którą składało się: 1.368.660 akcji zwykłych na okaziciela serii A, 2.737.320 akcji zwykłych na okaziciela serii B, 500.000 akcji zwykłych na okaziciela serii C, a także 460.137 akcji zwykłych na okaziciela serii D.
Raportem bieżącym nr [...] z dnia [...] października 2016 r. (k. 28-29) Z. R. przekazała do publicznej wiadomości informację o podwyższeniu kapitału zakładowego oraz poinformowała, że nowo wyemitowane akcje serii D zostały w całości objęte przez spółkę I. m.b.H. z siedzibą w W. Informacja o zmianie w dniu 30 września 2016 r. danych Emitenta w rejestrze przedsiębiorców (dot. podwyższenia kapitału zakładowego) została także opublikowana w MSiG nr 196/2016 (5081) pod pozycją 325801 w dniu 10 października 2016 r. (k. 12).
W związku z podwyższeniem kapitału zakładowego Z. R. poprzez emisję nowych akcji, liczba akcji Strony nie uległa zmianie (Strona nadal posiadała bezpośrednio akcje Emitenta w liczbie 2.406.586 akcji), jednak udział Z. w ogólnej liczbie głosów Z. R. zmniejszył się do 47,5%.
Ponadto, w dniu 30 września 2016 r. tj. z chwilą wpisu do rejestru przedsiębiorców przez sąd rejestrowy podwyższenia kapitału zakładowego Emitenta, Strona utraciła także pozycję dominującą w Spółce, tym samym do stanu posiadania akcji nie mogła już doliczać stanu posiadania akcji własnych Z. R. tj. akcji w liczbie 25.146, które po podwyższeniu kapitału zakładowego w Spółce dawały 0,5% udziału w ogólnej liczbie głosów. A zatem, z uwagi na konstytutywny charakter wpisu podwyższenia kapitału zakładowego w Spółce, z momentem jego dokonania tj. w dniu 30 września 2016 r., udział Z. w ogólnej liczbie głosów w Spółce spadł poniżej progu 50%.
Prawidłowo zatem rozstrzygnięto w zaskarżonej decyzji, iż w dniu 30 września 2016 r., powstał obciążający Stronę ustawowy obowiązek informacyjny, o którym mowa w art. 69 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 69 a ust. 1 pkt 1 ustawy o ofercie, a który przez Stronę wykonany nie został.
Następnie w dniu [...] listopada 2016 r. zarząd Z. R., działając w oparciu o zgodę Rady Nadzorczej z dnia [...] sierpnia 2016 r. powziął następujące uchwały:
1) w sprawie uchylenia uchwały nr [...] zarządu Spółki z dnia [...] sierpnia 2016 r. w sprawie emisji 2.994.348 warrantów subskrypcyjnych serii A uprawniających do zapisywania się na akcje Spółki na okaziciela serii E o wartości nominalnej 2,50 zł każda akcja w ramach subskrypcji prywatnej,
2) w sprawie zmiany uchwały nr [...] zarządu Spółki z dnia [...] sierpnia 2016 r. w sprawie podwyższenia kapitału zakładowego Spółki w granicach kapitału docelowego o kwotę nie mniejszą niż 2,50 zł oraz nie większą niż 7.485.870 zł w drodze emisji nie mniej niż 1 i nie więcej niż 2.994.348 akcji Spółki na okaziciela serii E o wartości nominalnej 2,50 zł każda akcja, do których uprawnieni będą posiadacze warrantów subskrypcyjnych serii A.
Informacja o zmianie uchwał zarządu Emitenta w sprawie emisji akcji serii E oraz o podjęciu uchwały przez Radę Nadzorczą Z. R. w sprawie wyrażenia zgody na pokrycie akcji serii E wkładami niepieniężnymi w postaci akcji Z. S.A. została przekazana do publicznej wiadomości raportem bieżącym Emitenta nr [...] (k. 31-32).
W dniu [...] grudnia 2016 r. Sąd Rejonowy W. w W. [...] w sprawie sygn. [...] wydał postanowienie o wpisie do rejestru przedsiębiorców zmian w zakresie statutu Spółki oraz podwyższenia kapitału zakładowego Emitenta tj. do kwoty 17.531.585 zł (k. 141 -143). Zgodnie z zaświadczeniem Sądu Rejonowego W. w W. [...] powyższego wpisu dokonano w dniu 23 grudnia 2016 r. ( k. 144).
Informacja o rejestracji podwyższenia kapitału zakładowego Emitenta została przekazana do publicznej wiadomości raportem bieżącym Z. R. nr [...] z dnia [...] grudnia 2016 r. (k. 33-34). Zgodnie z treścią raportu [...], po zarejestrowaniu ww. zmian - kapitał zakładowy Z. R. wynosił 17.531.585 zł, zaś ogólna liczba akcji Emitenta wynosiła 7.012.634, na którą składało się 1.368.660 akcji zwykłych na okaziciela serii A, 2.737.320 akcji zwykłych na okaziciela serii B, 500.000 akcji zwykłych na okaziciela serii C a także 460.137 akcji zwykłych na okaziciela serii D oraz 1.946.517 akcji zwykłych na okaziciela serii E.
Informacja o zmianie danych Emitenta w rejestrze przedsiębiorców KRS z dnia 23 grudnia 2016 r. (dot. zmiany Statutu Spółki oraz podwyższenia kapitału zakładowego) została opublikowana w MSiG nr 1/2017 (5138) pod pozycją 1536 w dniu 2 stycznia 2017 r. (k. 10).
W związku z podwyższeniem w dniu 23 grudnia 2016 r. kapitału zakładowego Z. R. poprzez emisję nowych akcji serii E, liczba akcji Strony nie uległa zmianie (Z. nadal posiadała bezpośrednio akcje Emitenta w liczbie 2.406.586 akcji), jednak udział Z. w ogólnej liczbie głosów Z. R. po raz kolejny się zmniejszył, tym razem do progu 34,32 % ogólnej liczby głosów w Spółce.
Z uwagi na konstytutywny charakter wpisu do rejestru przedsiębiorców podwyższenia kapitału zakładowego w Z. R., z momentem jego dokonania tj. w dniu 23 grudnia 2016 r., udział Skarżącej w ogólnej liczbie głosów w Spółce spadł do wysokości 34,32%, a zatem o 1,32% powyżej progu 33% ogólnej liczby głosów w ZM Ropczyce, tym samym wobec Strony powstał kolejny obowiązek informacyjny, o którym mowa w art. 69 ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 69a ust. 1 pkt 1 ustawy o ofercie. Strona obowiązku tego również nie wykonała tj. nie poinformowała Emitenta oraz Komisji o tym, że jej udział w ogólnej liczbie głosów w Z. R. spadł do wysokości o 1,32% ponad 33%.
Organ przedstawił szczegółowe i prawidłowe wyliczenie terminów wynikających z art.69 ustawy o ofercie z zastosowaniem art.111 kodeksu cywilnego, jednakże zauważenia wymaga, iż Strona w ogóle nie złożyła zawiadomień do których zobowiązywał ją art.69 ust.1 pkt 2 oraz ust.2 pkt 2 ustawy o ofercie, w związku ze zdarzeniami mającymi miejsce we wrześniu i grudniu 2016 r.
Mając na uwadze sposób liczenia terminów z art.111 kodeksu cywilnego, prawidłowo komisja przyjęła w zaskarżonej decyzji, iż [...] września 2016 r. (tj. dzień rejestracji w KRS zmian dotyczących podwyższenia kapitału zakładowego Emitenta, który spowodował zmianę w stanie posiadania Strony do wysokości poniżej 50% ogólnej liczby głosów) przypadał w piątek, a zatem 4 dniowy termin na wykonanie przez Stronę obowiązków informacyjnych, o których mowa w art. 69 ust. 1 pkt 2 ustawy o ofercie, rozpoczął bieg dnia 3 października 2016 r. (poniedziałek) a upłynął dnia 6 października 2016 r. (czwartek) - tj. dzień 1 i 2 października (sobota oraz niedziela) -jako dni wolne od pracy zostały pominięte przy obliczaniu terminu, o jakim mowa w art. 69 ust. 1 pkt 2 ustawy o ofercie.
Co do drugiego podwyższenia kapitału zakładowego 23 grudnia 2016 r. (tj. dzień rejestracji w KRS zmian dot. podwyższenia kapitału zakładowego Emitenta, który spowodował zmianę w stanie posiadania Strony do wysokości o 1,32% ponad 33% ogólnej liczby głosów) to ten dzień przypadał w piątek, a zatem 4 dniowy termin na wykonanie obowiązków informacyjnych, o którym mowa w art. 69 ust. 2 pkt 2 ustawy o ofercie rozpoczął bieg dnia 27 grudnia 2016 r. a upłynął dnia 30 grudnia 2016 r. (piątek)- tj. dzień 24 (sobota), 25 oraz 26 grudnia (pierwszy i drugi dzień Świąt Bożego Narodzenia) - jako dni wolne od pracy zostały pominięte przy obliczaniu terminu, o jakim mowa w art. 69 ust. 2 pkt 2 ustawy o ofercie.
Z akt sprawy wynika, że Strona nie dokonała także stosownych zgłoszeń nawet po tym, jak informacje o podwyższeniu kapitału zakładowego Emitenta zostały podane do publicznej wiadomości i opublikowane w Monitorze Sądowym i Gospodarczym (w zakresie pierwszego podwyższenia kapitału Emitenta - informacja o zmianie statutu Spółki i podwyższeniu kapitału zakładowego została opublikowana w dniu 10 października 2016 r., natomiast w zakresie kolejnego podwyższenia kapitału Spółki informacja została opublikowania w dniu 2 stycznia 2017 r.).
Wbrew zarzutom skargi podnoszonymi przez Stronę, zaskarżenie wpisu do rejestru przedsiębiorców z dnia 30 września 2016 r. dot. podwyższenia kapitału zakładowego, braku prawomocności wpisu oraz zaskarżenia do sądu uchwał zarządu Z. R. z dnia [...] sierpnia 2016 r., nie znoszą obowiązku wynikającego z art. 69 ust. 1 pkt 2 ustawy o ofercie. Wpis do rejestru przedsiębiorców, jak trafnie wskazano w zaskarżonej decyzji ma charakter prawotwórczy i jest skuteczny z chwilą jego dokonania, a nie z chwilą jego uprawomocnienia. Tym samym, fakt zaskarżenia przez Stronę ww. wpisu nie wpływa w żaden sposób i nie powoduje, że obowiązek z art. 69 ust. 1 pkt 2 ustawy o ofercie nie powstał. Nie ulega też wątpliwości, jako znajdujące oparcie w aktach sprawy, że Strona pismem z 19 października 2016 r. skierowanym do KNF oraz do wiadomości Emitenta (w sprawie niedopuszczenia Strony do udziału w walnym zgromadzeniu akcjonariuszy Z. R. w dniu [...] października 2016 r.), wskazywała, że w wyniku rejestracji obniżenia kapitału zakładowego Emitenta w dniu 30 września 2016 r., udział Strony w ogólnej liczbie głosów Emitenta spadł i wynosił 46,6% ogólnej liczby głosów (k 210-213). Pomijając kwestie błędnie wskazanych wartości udziału ogólnej liczby głosów przez Stronę po podwyższeniu kapitału zakładowego Z. R. w dniu 30 września 2016 r., to z całą pewnością, pismo to dowodzi, że Skarżąca miała świadomość, że z dniem wpisu zmiany do rejestru przedsiębiorców nastąpiła zmiana jej udziału w ogólnej liczbie głosów Emitenta oraz, że zmiana ta powodowała spadek udziału Strony w ogólnej liczbie głosów Emitenta poniżej 50%. Dlatego też argumentacja Strony w tym zakresie nie mogła spotkać się z aprobatą Sądu.
Pismo to nie jest jednak wykonaniem obowiązku wynikającego z art. 69 ust. 1 pkt 2 ustawy o ofercie. Wskazać należy, iż J. S.- prezes zarządu Z. R., w piśmie z 22 grudnia 2017 r. wskazał, że w roku 2016 Z. nie przekazała do Z. R. żadnego zawiadomienia, które byłoby sporządzone na podstawie art. 69 ustawy o ofercie, a tym bardziej zawierałoby elementy konieczne przewidziane w tym przepisie. Ponadto wskazał, iż pismo Z. z dnia 19 października 2016 r. adresowane do Departamentu Ochrony Klientów UKNF i skierowane również do Z. R. oraz Przewodniczącego Rady Nadzorczej Z. R. zostało doręczone do zarządu Z. R. w dniu 20 października 2016 r. Z informacji zaś, jakie uzyskał od Przewodniczącego Rady Nadzorczej Z. R. wynika, że pismo to zostało jemu również doręczone, lecz z uwagi na upływ czasu oraz brak utrwalenia pomocnej w tym zakresie dokumentacji, nie sposób stwierdzić jednoznacznie kiedy to nastąpiło (k. 210-223).
Z obowiązków wymienionych w art.69 ust.1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 ustawy o ofercie, nie zwalniał Strony również spór korporacyjny z Z. R. Przepisy te mają zastosowanie zawsze, gdy dochodzi do zmiany posiadanego udziału w ogólnej liczbie głosów w wysokości przewidzianej w tym przepisie. Osiągnięcie lub przekroczenie progu albo zejście poniżej ustawowego progu ogólnej liczby głosów nie zawsze jest spowodowane zmianą, w stanie posiadania liczby akcji i może ono także nastąpić na podstawie innych zdarzeń prawnych - np. tak jak w rozpoznawanej sprawie, podwyższenia kapitału zakładowego spółki publicznej poprzez emisję nowych akcji z wyłączeniem prawa poboru tych akcji przez dotychczasowych akcjonariuszy. Innymi słowy, w niniejszej sprawie, obowiązek zawiadomienia Komisji i Emitenta powstał w momencie rejestracji podwyższenia kapitału zakładowego Z. R. w dniu 30 września 2016 r., a następnie w dniu 23 grudnia 2016 r. - bowiem w wyniku ww. zdarzeń, pomimo, że liczba akcji posiadanych przez Stronę pozostała niezmienna, zmienił się udział Z. w ogólnej liczbie głosów Z. R. i spadł poniżej 50%, a następnie do wysokości o minimum 1% powyżej 33%.
Nie sposób też podzielić stanowiska Strony, iż wykonała ciążące na niej obowiązki informacyjne, bowiem w dniach 9 stycznia 2018 r. oraz 17 stycznia 2018 r. (po sprostowaniu w dniu 30 stycznia 2018 r.) zawiadomiła w rozumieniu art.69 ust.1 pkt 2 i ust.2 pkt 2 ustawy o ofercie, o zmianie stanu posiadania akcji oraz zmiany udziału w ogólnej liczbie głosów Emitenta, co następnie zostało przekazane do publicznej wiadomości raportami Emitenta nr 4/2018 z dnia 10 stycznia 2018 r. oraz nr 9/2018 z dnia 19 stycznia 2018 r. oraz 11/2018 z dnia 31 stycznia 2018 r.
Sąd podzielił stanowisko KNF, że pisma Strony z dnia 9 stycznia 2018 r. nie zawierają jednoznacznych informacji związanych ze zmianą udziału Z. w ogólnej liczbie głosów w Z. R. Strona przedstawia ww. pismach dwie znacząco różniące się od siebie informacje - tj. wskazuje ile wynosi w jej opinii oraz w opinii Emitenta - jej udział w ogólnej liczbie głosów Emitenta po tym jak zawarła w dniu 3 stycznia 2018 r. transakcje nabycia, a następnie zbycia akcji Z. R., czyli już po zawarciu między stronami porozumienia co do zaistniałego konfliktu i sporu sądowego. Zauważenia również wymaga, iż umowy z dnia 3 stycznia 2018 r., spowodowały po Stronie skarżącej powstanie nowych obowiązków informacyjnych wynikających z art. 69 ustawy o ofercie - bowiem udział Z. w ogólnej liczbie głosów (w wyniku nabycia akcji Emitenta) wzrósł najpierw do wysokości 37,57%, a następnie (w wyniku sprzedaży akcji Emitenta) spadł do poniżej 10% ogólnej liczby głosów Emitenta (tj. do wysokości 5,01 %).
W konsekwencji pisma Strony z dnia 9 stycznia 2018 r. skierowane do Emitenta i Komisji dotyczą realizacji kolejnych obowiązków Strony, które powstały w wyniku umów zawartych w dniu 3 stycznia 2018 r.
Brak jest również podstaw do uznania wykonania obowiązków informacyjnych z art. 69 ust. 1 pkt 2 ustawy o ofercie, powstałych we wrześniu oraz grudniu 2016 r., z uwagi na zawiadomienie Strony jakiego dokonała, po zawarciu ugody sądowej z Z. R. tj. w dniu [...] stycznia 2018 r. Ugoda ta w żaden sposób nie skutkowała powstaniem omawianych obowiązków informacyjnych. Kończyła jedynie spór sądowy w przedmiocie uchwał o podwyższeniu kapitału zakładowego Z. R.
Fakty prawotwórcze w sprawie zaistniały we wrześniu 2016 r. oraz grudniu 2016 r., tj. z momentem wpisu podwyższenia kapitału zakładowego Emitenta do rejestru przedsiębiorców i tylko w tym czasie powstałe obowiązki informacyjne mogły zostać wykonane.
W ocenie Sądu odnosząc się do dalszych zarzutów skargi, podnieść również należy, iż z punktu widzenia odpowiedzialności Skarżącej nie ma znaczenia ocena działań Z. R., przez organ i ewentualne jego działania w tym zakresie. KNF może działać tylko w zakresie swoich kompetencji, do których nie należy orzekanie w przedmiocie pozwu z 26 września 2016 r. złożonego przez Stronę i uchwał Zarządu Z. R. Właściwym w tych sprawie był sąd powszechny, jednakże spór został zakończony w drodze ugody sądowej, i z tych względów orzeczenie co do roszczenia Strony o unieważnienie uchwał zarządu Z. R. z dnia [...] sierpnia 2016 r., nie zapadło. Jednakże jeszcze raz należy podkreślić, iż rozpoznawanej sprawie prowadzone było niezależne postępowanie administracyjne, którego przedmiotem było wykonanie obowiązków z art.69 ustawy o ofercie, a nie sporne między Stroną a Emitentem kwestie cywilnoprawne, opisane szczegółowo w zaskarżonej decyzji.
Z tych wszystkich względów Sąd uznał za bezzasadne podniesione w skardze zarzuty naruszenia art.69 ust.1 pkt 2 oraz art.69 ust.2 pkt 2 ustawy o ofercie.
Za bezzasadny Sąd uznał również zarzut naruszenia art.189 f k.p.a. Przepis ten stanowi, iż organ administracji publicznej, w drodze decyzji, odstępuje od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaje na pouczeniu, jeżeli:1/waga naruszenia prawa jest znikoma, a strona zaprzestała naruszania prawa lub 2/ za to samo zachowanie prawomocną decyzją na stronę została uprzednio nałożona administracyjna kara pieniężna przez inny uprawniony organ administracji publicznej lub strona została prawomocnie ukarana za wykroczenie lub wykroczenie skarbowe, lub prawomocnie skazana za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe i uprzednia kara spełnia cele, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna.
W rozpoznawanej sprawie przesłanki te nie zostały spełnione. Przede wszystkim nie nastąpiło zaprzestanie naruszania prawa w rozumieniu art. 189 f §1 pkt 1 k.p.a.
Art. 97 ust. 1a ustawy o ofercie sankcjonuje nieprzekazanie zawiadomienia w terminie określonym w art. 69 ust. 1 i 2 ustawy o ofercie, a w niniejszej sprawie nie doszło do wykonania powyższego obowiązku, co już zostało wcześniej szczegółowo omówione.
Odnosząc się do podniesionego w skardze, naruszenia art.97 ust.1g ustawy o ofercie, podkreślić należy, że decyzja o nałożeniu kary pieniężnej ma charakter uznaniowy. Oczywiście uznanie administracyjne nie może oznaczać dowolności w podejmowaniu rozstrzygnięć, a organ jest zobowiązany do działania w granicach prawa, przy uwzględnieniu interesu społecznego i słusznego interesu obywateli. Decyzja wydawana zaś w ramach uznania administracyjnego musi spełniać nie tylko wymóg zgodności z prawem oraz regułami procesowymi zawartymi w k.p.a., ale dodatkowo uwzględniać szeroko rozumiane kryterium racjonalności ingerencji organu w sferę prawną obywatela bądź innego podmiotu z punktu widzenia celów, jakie swoim działaniem organ zamierza osiągnąć, w szczególności z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu obywateli. Obowiązkiem organu przy nakładaniu na stronę kary pieniężnej było uwzględnienie okoliczności wskazanych w art. 97 ust. 1g ustawy o ofercie. Zgodnie z tym przepisem przy wymierzaniu kary za naruszenia, o których mowa w ust. 1 lub 1a, Komisja bierze w szczególności pod uwagę:1) wagę naruszenia oraz czas jego trwania; 2) przyczyny naruszenia; 3) sytuację finansową podmiotu, na który nakładana jest kara; 4) skalę korzyści uzyskanych lub strat unikniętych przez podmiot, który dopuścił się naruszenia, lub podmiot, w którego imieniu lub interesie działał podmiot, który dopuścił się naruszenia, o ile można tę skalę ustalić; 5) straty poniesione przez osoby trzecie w związku z naruszeniem, o ile można te straty ustalić; 6) gotowość podmiotu dopuszczającego się naruszenia do współpracy z Komisją podczas wyjaśniania okoliczności naruszenia; 7) uprzednie naruszenia przepisów niniejszej ustawy popełnione przez podmiot, na który nakładana jest kara.
W ocenie sądu organ uwzględnił powyższe okoliczności. Organ wykazał, że nałożona na Stronę kara pieniężna jest adekwatna do stopnia naruszenie obowiązku informacyjnego, co potwierdza argumentacja przedstawiona w zaskarżonej decyzji. Zdaniem Sądu również waga naruszenia prawa nie była znikoma, mając na uwadze wartości chronione przez art. 69 ust. 1 i 2 ustawy o ofercie. Jak już Sąd wcześniej wskazywał brak wykonania przez Skarżącą obowiązków informacyjnych z art. 69 ust. 1 pkt 2 oraz art. 69 ust. 2 pkt 2 ustawy o ofercie, wpłynął bowiem w sposób negatywny na funkcjonowanie rynku kapitałowego tj. łamał zasadę transparentności i pewności informacji oraz spowodował dezinformację na rynku i to przez wiele miesięcy. Organ analizując wagę naruszenia art. 69 ust. 1 pkt 2 oraz art. 69 ust. 2 pkt 2 ustawy o ofercie, w zaskarżonej decyzji wskazał, iż uwzględnił istnienie interesu społecznego w sprawie, funkcję oraz cel przepisów, które przez zachowanie Strony zostały naruszone. Jednakże, okoliczność, że uczestnicy rynku posiadali także wiedzę o sporze korporacyjnym pomiędzy Emitentem a Stroną oraz jego przyczynach i źródle powstania konfliktu z licznych doniesień medialnych, także z mediów branżowych nie może być podstawą zmiany oceny ww. przesłanki oraz uznania, że waga naruszenia dokonanego przez Z. była znikoma. Wagi naruszenia nie może także umniejszyć lub zmienić okoliczność, że uczestnicy rynku kapitałowego z innych raportów publikowanych przez Emitenta (np. raport [...] z dnia [...] sierpnia 2016 r oraz nr [...] z dnia [...] października 2016 r. oraz nr [...] z dnia [...] grudnia 2016 r.) mogli posiąść wiedzę na temat podwyższenia kapitału zakładowego Emitenta oraz objęcia nowo wyemitowanych akcji przez innych akcjonariuszy, co pośrednio pozwalało także ustalić, że Skarżąca utraciła pozycję dominującą. Uzasadnieniem tego stanowiska, w ocenie Sądu jest, przede wszystkim to, że uchybienie Strony spowodowało naruszenie interesów ogółu inwestorów poprzez brak transparentności rynku kapitałowego. Jak trafnie wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 20 grudnia 2007 r., sygn. akt II GSK 203/07, - terminowe wykonywanie przez wszystkich inwestorów obowiązków z art. 69 ustawy o ofercie publicznej związanych z nabywaniem lub zbywaniem znacznych pakietów akcji stanowi realizację fundamentalnej zasady rynku kapitałowego i funkcjonowania Giełdy papierów wartościowych, jaką jest zasada transparentności rynku. Zarówno przepisy o ofercie publicznej, jak i ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi (Dz. U. Nr 183, poz. 1538) dotyczącymi funkcjonowania podmiotów na rynku regulowanym wymagają respektowania interesu ogólnego wszystkich inwestorów i przedkładania go nad indywidualny interes poszczególnych jego uczestników.
Równość dostępu do informacji o zaangażowaniu podmiotów w spółki publiczne oznacza nie tylko niedyskryminowanie odbiorców tych informacji, ale również równe traktowanie podmiotów zobowiązanych do ich przekazywania.
Tymczasem na skutek zaniechania wykonania obowiązków przez Skarżącą, do uczestników rynku kapitałowego nie dotarła w sposób pełny, bezpośredni i transparentny z punktu widzenia ich interesów, informacja o tym, że udział Z. w dniu 30 września 2016 r. spadł poniżej 50% (tj. do 47,5%) w ogólnej liczbie głosów Emitenta, a także, że w dniu 23 grudnia 2016 r. udział w ogólnej liczbie głosów Emitenta ponownie spadł i wynosił o 1,32% ponad próg 33%.
Komisja Nadzoru Finansowego przeanalizowała także sytuację finansową skarżącej. Komisja wskazała również, że charakter naruszenia jak i miejsce w rozpoznawanej sprawie, uniemożliwiał ustalenie osiągniętych korzyści lub unikniętych strat przez stronę lub poniesionych strat przez osoby trzeciej.
Za okoliczność łagodzącą przy ponownym rozpoznaniu sprawy, uznano gotowość strony do współpracy z Komisją podczas wyjaśniania okoliczności naruszenia polegającą na udzielaniu informacji zarówno na piśmie jak i w trakcie rozprawy (w I instancji), co przyczyniło się do sprawnego zabrania i wszechstronnego rozpatrzenia materiału dowodowego.
Komisja wskazała również, że w toku ustalania wymiaru kary uwzględniono na korzyść Strony okoliczności przez nią podnoszone, że pomimo wyraźnego sprzeciwu Z. - największego akcjonariusza w Z. R., posiadającego pozycję dominującą, zarząd Emitenta podjął uchwały, w wyniku których Z. utracił pozycję akcjonariusza dominującego u Emitenta pomimo, że liczba akcji Z. R. nie zmieniła się a także, że Z. R., nie posiadając w tym przedmiocie żadnego wyroku sądowego, opierając się jedynie na opinii prawnej wydanej na jej zlecenie, pozbawiła Stronę na okres prawie trzech lat prawa głosu z wszystkich posiadanych przez nią akcji Emitenta.
Organ przyjął również na korzyść Strony okoliczność braku uprzedniego naruszenia ustawy o ofercie. Z ustaleń postępowania wynika, iż jest to pierwsze naruszenie obowiązków informacyjnych przez Stronę.
W ocenie sądu, KNF wykazała, że kara w wysokości 450 000 zł spełnia wymogi co do funkcji jakie ma spełniać (prewencyjną i represyjną) a także jest karą proporcjonalną do wagi popełnionych przez Stron naruszeń i stanowi 9 % zagrożenia ustawowego, wynoszącego 5 000 000 zł. Nie powinna stanowić nadmiernego obciążenia dla strony.
Zdaniem Sądu organ nie przekroczył granic uznania administracyjnego. Wobec powyższego brak jest podstaw do zakwestionowania decyzji w zakresie wysokości nałożonej na skarżącego kary pieniężnej.
Mając powyższe na uwadze Sąd uznał podniesione w skardze zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania, za bezzasadne.
Z tych wszystkich względów zgodnie z art. 151 p.p.s.a., Sąd oddalił skargę jako bezzasadną.