VI SA/WA 2520/05

VI SA/Wa 2520/05 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2006-02-17
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2005-12-30
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Andrzej Wieczorek /przewodniczący/
Małgorzata Grzelak /sprawozdawca/
Zbigniew Rudnicki
Symbol z opisem
6312 Odmowa   wydania       pozwolenia    na       broń
Skarżony organ
Komendant Policji
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Wieczorek Sędziowie Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki Asesor WSA Małgorzata Grzelak (spr.) Protokolant Anna Błaszczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 lutego 2006r. sprawy ze skargi D. C. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] listopada 2005 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia na broń palną do celów sportowych oddala skargę
Uzasadnienie
Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego decyzją z dnia [...] listopada 2005r. Nr [...], Komendant Główny Policji, utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego w [...] z dnia [...] września 2005r. odmawiającą Panu D. C. wydania pozwolenia na broń palną sportową do celów sportowych.
Do wydania powyższej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym:
Pismem z dnia [...] czerwca 2005r. skarżący Pan D. C. złożył do Wojewódzkiego Komendanta Policji w [...] wniosek o wydanie pozwolenia na zakup jednej sztuki broni sportowej bocznego zapłonu oraz jednej sztuki broni sportowej centralnego zapłonu w celach sportowych. W uzasadnieniu podał, że uprawia strzelectwo w [...]. Od 2003r. posiada patent strzelecki natomiast licencję uprawniającą go do współzawodnictwa sportowego w strzelectwie ma od lutego 2004r. Podniósł, że wnioskowane pozwolenie jest mu niezbędne do zakupu broni potrzebnej do doskonalenia umiejętności strzeleckich na treningach i uzyskiwania lepszych wyników sportowych. Do wniosku dołączył wymagane dokumenty oraz m.in. wyciąg z udziału w treningach i strzelaniach kontrolnych w stowarzyszeniu za okres od stycznia 2004r. do listopada 2005r.
W toku postępowania administracyjnego organ wystąpił do Prezesa [...] o udzielenie informacji dotyczącej zaangażowania wnioskodawcy w uprawnianie strzelectwa. Pismo powyższe zostało zwrócone do organu z adnotacją poczty "adresat odmówił przyjęcia".
Komendant Wojewódzki Policji w [...], po przeanalizowaniu zgromadzonego materiału dowodowego, wydał w dniu [...] września 2005r. decyzję
Nr [...], na podstawie której, działając w oparciu o przepis art. 10 ust 1 i 3 pkt 3, art. 12 ust 1 i 2 Ustawy z dnia 21 maja 1999r. o broni i amunicji (tekst jednolity: Dz. U. z 2004r. Nr 52, poz. 525, w dalszej części zwaną: UoBiA) oraz § 6 Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 marca 2000r. w sprawie rodzajów szczególnie niebezpiecznych broni i amunicji oraz rodzajów broni odpowiadającej celom, w których może być wydawane pozwolenie na broń (Dz. U. Nr 19, poz. 240 ze zm.) i art. 104 kodeksu postępowania administracyjnego (dalej: k.p.a.), odmówił Panu D. C. wydania pozwolenia na broń palną do celów sportowych z uwagi na niewykazanie przez niego przesłanek uzasadniających potrzebę posiadania indywidualnego pozwolenia. W uzasadnieniu decyzji Wojewódzki Komendant Policji w [...] podniósł, że argumenty przedstawione przez stronę nie wskazują na istnienie szczególnych okoliczności faktycznych, które uzasadniałyby udzielenie pozwolenia na broń w trybie indywidualnym. Zdaniem organu I instancji, sama chęć uprawiania strzelectwa przy wykorzystaniu broni indywidualnej w celu osiągnięcia lepszych wyników sportowych, nie stanowi wystarczającej przesłanki uzasadniającej wydanie pozwolenia na broń. W ocenie Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] okolicznością taką nie może być też sama przynależność do klubu strzeleckiego, jak również posiadanie licencji Polskiego Związku Strzelectwa Sportowego oraz patentu strzeleckiego, albowiem przyjęcie, że spełnienie tych kryteriów stanowi wystarczający warunek uzyskania pozwolenia, oznaczałoby obligatoryjne wyposażenie w broń członków wszystkich klubów sportowych, co z kolei pozostawałoby w sprzeczności z reglamentacyjnym charakterem ustawy o broni i amunicji. Powołując się na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie organ I instancji podkreślił, iż to organy Policji upoważnione są do oceny okoliczności wskazanych we wniosku i to nie organ, ale wnioskodawca ma obowiązek wykazać, że należy do osób, które powinny posiadać indywidualną broń sportową. Do wyjątkowych okoliczności uzasadniających wydanie indywidualnego pozwolenia organ zaliczył w szczególności częstotliwość udziału w zawodach strzeleckich oraz wyróżniająco wysoki poziom wyników w sportach strzeleckich.
Organ I instancji uznał w rozpatrywanej sprawie za kluczową dla jej rozstrzygnięcia, kwestię oceny stopnia zaangażowania strony w uprawianie strzelectwa. Komendant Wojewódzki Policji wskazał, że nie odebranie korespondencji skierowanej do klubu strzeleckiego, spowodowało, iż organ dokonał oceny dowodów przedstawionych przez stronę oraz informacji uzyskanych z oficjalnych stron internetowych klubu, dotyczących m.in. udziału strony w zawodach strzeleckich. Komendant Wojewódzki Policji zakwestionował wiarygodność dokumentu wystawionego przez klub [...] w części dotyczącej udziału Pana D. C.
w zawodach strzeleckich w okresie październik – grudzień 2003r. oraz w styczniu 2004r., bowiem w tym czasie wnioskodawca nie posiadał jeszcze patentu i licencji. Analizując udział skarżącego w zawodach strzeleckich organ podniósł, iż w dotychczasowych startach najwyższą lokatą było zajęcie przez stronę X miejsca w zawodach otwartych w dniu [...] sierpnia 2005r., natomiast w innych zawodach skarżący zajmował lokaty w II i III dziesiątce zawodników. W ocenie organu powyższe wyniki nie wyróżniają Pana D. C. w sposób szczególny spośród innych zawodników. Organ zaakcentował ponadto, że przy wydawaniu decyzji respektował również zasadę wyrażoną w art. 7 k.p.a. W ocenie organu, strona nie dowiodła, że brak własnej broni utrudnia jej uprawianie strzelectwa, bądź udział w treningach.
Od powyższej decyzji skarżący odwołał się do Komendanta Głównego Policji zarzucając naruszenie prawa procesowego tj. art. 7, 8 oraz 77 § 1 i 2 k.p.a. Podniósł, że uprawnianie przez niego sportu strzeleckiego nie jest sprzeczne z interesem społecznym, co uzasadniało uwzględnienie przez organ jego słusznego interesu w posiadaniu broni, bowiem broń klubowa uniemożliwia mu poprawianie wyników sportowych. W ocenie odwołującego się, organ pierwszej instancji bezzasadnie zakwestionował jego udział w zawodach strzeleckich oraz dowolnie zinterpretował przepisy. Ponadto zarzucił, że organy Policji bezpodstawnie różnicują wydawanie pozwoleń na broń na cele łowieckie i sportowe, a zatem w sposób dowolny stosują prawo, co stanowi naruszenie przepisów Konstytucji RP. Ponadto zarzucił, że organ I instancji nie rozpatrywał jego sprawy indywidualnie a rozstrzygnięcie sprawy zostało dokonane z góry założoną tezą nie wydania pozwolenia. O powyższym mają świadczyć, zdaniem strony, identyczne argumenty i sformułowania, jakie znalazły się w decyzjach, które otrzymali brat i ojciec wnioskodawcy. Ponadto powołał się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w którym Sąd ten stwierdził, iż przepisy prawa nie określają "wzorca należytego zaangażowania w sport strzelecki’, zatem organy nie Policji nie mogą go stosować jako kryterium oceny okoliczności uzasadniających odmowę lub wydanie pozwolenia. Do odwołania dołączył zaświadczenie wydane przez Polski Związek Strzelectwa Sportowego o przeprowadzeniu egzaminu potwierdzającego posiadanie przez niego kwalifikacji niezbędnych do uprawiania sportu strzeleckiego.
W wyniku rozpatrzenia powyższego odwołania, Komendant Główny Policji, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 10 ust 1 i 3 pkt 3 UoBiA, wydał w dniu [...] listopada 2005r. decyzję Nr [...], utrzymującą w mocy zaskarżoną decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] września 2004r. W uzasadnieniu decyzji organ II instancji - powołując się na zebrany w toku postępowania materiał dowodowy oraz na dyspozycję przepisu art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji podniósł, iż organ Policji - w granicach prawa do swobodnej oceny - ustala czy w konkretnym przypadku zachodzą okoliczności uzasadniające wydanie pozwolenia. Ustawa nie określa kryteriów, jakimi organy Policji winny kierować się przy wydawaniu pozwoleń, a zatem – zdaniem Komendanta Głównego Policji – to uznaniu tychże organów została pozostawiona ocena każdego indywidualnego przypadku. Komendant Główny Policji podkreślił, iż organy Policji – mając na względzie reglamentacyjny charakter ustawy o broni i amunicji – przyjęły, iż pozwolenie na broń palną sportową mogą otrzymać osoby, które wykażą, że broń ta jest im faktycznie niezbędna do uprawiania sportu oraz podnoszenia umiejętności strzeleckich. Zdaniem organu w toku postępowania skarżący nie przekonał organów obu instancji, iż należy do wyróżniających się członków klubu strzeleckiego ze względu na znaczące wyniki w uprawianej dyscyplinie sportu.
Organ odwoławczy uwzględnił w całości dowód wskazany przez stronę w postaci zaświadczenia o udziale w zawodach sportowych w czasie, gdy strona nie posiadała uprawnień sportowych. Zdaniem Komendanta Głównego Policji, wadliwym było wyprowadzenie przez organ I instancji wniosku o nie uczestniczeniu strony w zawodach na tej tylko podstawie, że skarżący nie posiadał w tym czasie uprawnień strzeleckich. Odnosząc się do złożonego przez Pana D. C. zaświadczenia PZSS, organ odwoławczy stwierdził, iż dane zawarte w tym zaświadczeniu znane były organowi I instancji przed wydaniem zaskarżonej decyzji.
Odmowę udzielenia pozwolenia na broń organ odwoławczy argumentuje tym, że od ponad dwóch lat Pan D. C. jest członkiem klubu sportowego. Bierze udział w zawodach rangi klubowej, zajmując odległe miejsca w klasyfikacji. Zdaniem Komendanta Głównego Policji, powyższe okoliczności stanowią o tym, iż brak własnej broni nie uniemożliwia stronie realizacji zamiłowań strzeleckich i uprawiania sportu. W tej sytuacji interes indywidualny strony powinien ustąpić na rzecz interesu publicznego, który przejawia się tym, aby broni do danego celu nie było więcej, niż wynika to z rzeczywistej konieczności. Temu bowiem służy reglamentacja dostępu prawa do posiadania broni wprowadzona przepisami ustawy o broni i amunicji. Odnosząc się do pozostałych zarzutów zawartych w odwołaniu, organ stwierdził, że inny jest cel i regulacja ustawowa dotycząca osób uprawiających strzelectwo i łowiectwo, a zatem inne są kryteria do wydania stosownych pozwoleń. Odpierając zarzut braku indywidualnego rozpatrzenia sprawy organ stwierdził, że zarzut ten nie jest uzasadniony. Podniósł, że podobieństwo treści decyzji w sprawie odwołującego się oraz jego brata i ojca wynika z tego, iż przedstawiony w toku wyżej wymienionych postępowań administracyjnych materiał dowodowy był praktycznie tożsamy.
Na powyższe rozstrzygnięcie, Pan D. C. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego domagając się jego zmiany a zaskarżonej decyzji zarzucił:
1. naruszenie prawa materialnego a w szczególności art. 10 ust. 1 UoBiA , art. 1, art. 3 art. 53 ustawy z dnia 18 stycznia 1996r. o kulturze fizycznej, art. 12 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o sporcie kwalifikowanym przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie oraz
2. naruszenie przepisów procedury administracyjnej art.6, 7 i 8 k.p.a. i art. 107 k.p.a.
Zdaniem skarżącego, wydana decyzja wykracza poza granice uznania administracyjnego i nosi cechy dowolności albowiem oparta jest na nieprawidłowo ustalonym stanie faktycznym. Nieuprawnionym jest, w ocenie Pana D. C., twierdzenie, iż pozwolenie na posiadanie broni sportowej jest uprawnieniem wyjątkowym, podlegającym reglamentacji. Skarżący wywodzi, iż przez sam fakt uprawniania strzelectwa jest osobą szczególną, wyróżniającą się z ogółu obywateli a więc przedmiotowe pozwolenie powinien uzyskać. Zdaniem skarżącego, decyzja jest powielaczowa i zawiera treści wprowadzające w błąd. Nie muszą bowiem zaistnieć wyjątkowe okoliczności, inne niż wymienione w ustawie o kulturze fizycznej i o sporcie kwalifikowanym uzasadniające wydanie pozwolenia. Nie jest również konieczne przedstawienie organowi dokumentów potwierdzających osiąganie wybitnych wyników sportowych oraz posiadanego stażu zawodniczego.
W ocenie skarżącego, uzasadnienie decyzji nie spełnia wymogów z art. 107 k.p.a. gdyż nie zawiera uzasadnienia faktycznego a jedynie zbiór zdań nie odnoszących się do sprawy.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie ponawiając argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Ponadto Komendant Główny Policji zaakcentował, że wydając decyzję organ miał na uwadze, iż [...] posiada ponad 300 egzemplarzy broni do celów sportowych. Odpierając pozostałe zarzuty sformułowane w skardze organ stwierdził, że nie zostały naruszone ogólne zasady postępowania zawarte w art. 6, 7, 8 k.p.a. Podniósł, że organy policji podjęły wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Decyzja zawiera uzasadnienie faktyczne i prawne oraz nie jest powielaczowa, gdyż odnosi się do skarżącego. Zarzut naruszenia przepisów ustaw o kulturze fizycznej oraz sporcie kwalifikowanym również nie jest, zdaniem organu, uzasadniony.
Na rozprawie w dniu 17 lutego 2006r. Wojewódzki Sąd Administracyjny uwzględnił wniosek Prezesa Polskiego Związku Strzelectwa Sportowego o dopuszczenie tej organizacji do udziału w sprawie w charakterze uczestnika na podstawie art. 33 § 2 Ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Pełnomocnik skarżącego, będący jednocześnie pełnomocnikiem uczestnika postępowania, popierał skargę precyzując jej żądanie w ten sposób, że wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Zaakcentował, że z przepisów art. 53b ustawy o kulturze fizycznej oraz z art. 12 pkt 2 ustawy o sporcie kwalifikowanym wynika, iż merytoryczne kwalifikacje swoich członków oceniają uprawnione organizacje, o ile nie jest to zastrzeżone na podstawie innych ustaw na rzecz innych podmiotów, co nie ma miejsca w rozpatrywanej sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo
o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
W świetle powołanego przepisu, Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej jako p.p.s.a ).
W ocenie Sądu analizowana pod tym kątem skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja Komendanta Głównego Policji z dnia [...] listopada 2005r. oraz poprzedzająca ją decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] września 2005r. nie naruszają przepisów prawa materialnego, w tym w szczególności przepisu art. 10 ust. 1 i ust. 3 pkt 3 ustawy z dnia 21 maja 1999r. o broni i amunicji, jak również norm prawa formalnego, wskazanych w k.p.a., a w szczególności przepisów art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Przed przystąpieniem do podania motywów oddalenia skargi, w pierwszej kolejności należy wskazać motywy uwzględnienia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny wniosku Prezesa Polskiego Związku Strzelectwa Sportowego o dopuszczenie tej organizacji do udziału w sprawie w charakterze uczestnika na podstawie art. 33 § 2 p.p.s.a.
Zgodnie z powołanym przepisem, swój udział w postępowaniu sądowym może zgłosić także organizacja społeczna, w sprawach innych osób, jeżeli sprawa dotyczy zakresu jej statutowej działalności. Podstawowymi celami statutowymi Polskiego Związku Strzelectwa Sportowego są: wszechstronny rozwój i upowszechnianie wszystkich dyscyplin sportu zaliczonych do dziedziny strzelnictwa sportowego, zapewnienie polskiemu strzelectwu wysokiej rangi w sportowym współzawodnictwie międzynarodowym, reprezentowanie, ochrona praw i interesów oraz koordynacja działań wszystkich członków związku. W tym stanie rzeczy rozpatrywana sprawa, której przedmiotem jest kwestia pozwolenia na broń palną do celów sportowych, osoby legitymującej się decyzją PZSS o nadaniu patentu strzeleckiego i licencji, w ocenie Sądu, dotyczy zakresu statutowej działalności stowarzyszenia wnioskującego o dopuszczenie do udziału w sprawie. Mając na uwadze powyższe oraz fakt, iż kontrolowana decyzja została wydana w postępowaniu administracyjnym, w którym ustawodawca nie wykluczył udziału organizacji społecznych należało, zdaniem Sądu, w oparciu o przepis art.33 §2 p.p.s.a, dopuścić do udziału w niniejszym postępowaniu sądowoadministracyjnym w charakterze uczestnika Polski Związek Strzelectwa Sportowego.
Przechodząc do oceny prawidłowości wydanych w toku postępowania administracyjnego decyzji należy wskazać, że materialnoprawną podstawą ich wydania był przepis art. 10 ust. 1 i ust. 3 pkt 3 ustawy z dnia 21 maja 1999r. o broni i amunicji. Zgodnie z tym przepisem, właściwy organ Policji wydaje pozwolenie na broń, jeżeli okoliczności, na które powołuje się osoba ubiegająca się o pozwolenie, uzasadniają jego wydanie. Przepis ustępu 3 pkt 3 art. 10 cytowanej ustawy stanowi, iż pozwolenie na broń może być wydane w szczególności w celach sportowych. Z brzmienia dyspozycji przepisu art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji wynika, że organy Policji mają obowiązek wydać pozwolenie na broń, jeżeli okoliczności faktyczne, na które powołuje się osoba ubiegająca się o pozwolenie, uzasadniają jego wydanie. Oznacza to, że wydanie pozwolenia na broń palną – przy przestrzeganiu zasady, że może to mieć miejsce w sytuacjach szczególnych – jest uzależnione od wystąpienia po stronie wnioskującej okoliczności faktycznych, które uzasadniają wydanie takiego pozwolenia. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, organy Policji nie mogą kierować się swobodnym uznaniem przy wydawaniu przedmiotowych pozwoleń, mają natomiast prawo swobodnej oceny materiały dowodowego (art. 80 k.p.a.), przy ustalaniu, czy sytuacja faktyczna ubiegającego się o pozwolenie uzasadnia jego wydanie.
Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 12 lutego 2003r. sygn. III SA 1515/01 stwierdził, że brak po stronie osoby ubiegającej się o pozwolenie na broń przesłanek negatywnych określonych w art. 15 ust. 1 ustawy z 1999r. o broni i amunicji, nie może być utożsamiane z obowiązkiem wydania takiej osobie pozwolenia na broń. Do wydania takiego pozwolenia niezbędne jest bowiem jeszcze ustalenie przez właściwy organ Policji, iż okoliczności faktyczne przedstawione przez osobę ubiegającą się o pozwolenie na broń uzasadniają wydanie takiego pozwolenia (art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji), przy czym decyzja wydana na podstawie powołanego przepisu, nie ma charakteru uznaniowego. Przeciwnie, jeżeli zajdą okoliczności w tym przepisie wymienione, to organy Policji mają obowiązek wydania pozwolenia na broń. Decyzja ta ma zatem charakter decyzji związanej.
Ocena, czy w konkretnym przypadku występują szczególne okoliczności faktyczne należy do organów Policji. Organy te mogą w tym zakresie prowadzić bardziej lub mniej rygorystyczną politykę, a jej zasady nie podlegają kontroli Sądu, który kontroluje wyłącznie, czy ta ocena nie ma cech dowolności oraz czy przy wydaniu decyzji nie zostały naruszone przepisy postępowania administracyjnego.
Ponadto należy zaakcentować, że z treści obowiązujących przepisów prawa nie da się wywieść prawa obywateli do posiadania broni, gdyż prawo to nie zostało zaliczone do wolności i praw osobistych obywatela w świetle Konstytucji RP. Wydanie pozwolenia na posiadanie broni palnej musi być więc w każdym indywidualnym przypadku uzasadnione szczególnymi okolicznościami faktycznymi, przy czym nie mogą to być okoliczności subiektywne, lecz obiektywnie istniejące. Mając na względzie powyższe, oraz ustawową reglamentację pozwoleń na broń podyktowaną względami bezpieczeństwa i porządku publicznego, w orzecznictwie sądowym przyjęto, że wyłącznie osobiste zamiłowanie, predyspozycje, czy też życzenia osoby ubiegającej się o pozwolenie nie mogą być uznane za wystarczające do wydania pozwolenia na broń palną. W sprawach pozwoleń na broń palną sportową Policja winna się kierować indywidualnymi i rzeczywistymi potrzebami wnioskodawców - członków klubu i stowarzyszeń strzeleckich. Wśród osób wykazujących rzeczywistą potrzebę posiadania indywidualnej broni strzeleckiej można wyróżnić, jak to niejednokrotnie podkreślał w swoich orzeczeniach Naczelny Sąd Administracyjny, instruktora strzeleckiego, wybitnego zawodnika sportów strzeleckich (np. wyrok NSA z dnia 29 grudnia 2000r. sygn. IIISA 2865/99 Lex 47998, wyrok NSA z dnia 6 listopada 2003r. sygn. IIISA 3189/01, wyrok NSA z 5 listopada 2002r. sygn. III SA 454/01).
Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie,
z uzasadnienia obu zaskarżonych decyzji wynika, iż skarżący spełnia w ocenie organów Policji kryteria formalne do wydania pozwolenia na broń palną sportową, zaś odmowa jego wydania jest następstwem przede wszystkim uznania, że skarżący nie wykazał w toku postępowania administracyjnego, aby znajdował się
w szczególnej sytuacji usprawiedliwiającej wydanie mu indywidualnego pozwolenia na broń sportową. Nie można zatem podzielić stanowiska strony skarżącej, jakoby organy Policji dokonały w rozpatrywanej sprawie merytorycznej oceny kwalifikacji skarżącego i dyskredytowały umiejętności, których ocena znalazła potwierdzenie w uzyskanym przez stronę zaświadczeniu wydanym przez Polski Związek Strzelectwa Sportowego. Powyższe stanowisko nie ma oparcia w treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji. Zdaniem Sądu, organy obu instancji prawidłowo przyjęły, iż dotychczasowy sposób uprawiania strzelectwa sportowego i osiągane wyniki w zawodach nie uzasadniają potrzeby posiadania przez skarżącego własnej broni, a skarżący ma możliwość dalszego uprawiania strzelectwa przy wykorzystaniu broni klubowej. Nie można odmówić racji poglądowi zaprezentowanemu przez uczestnika postępowania, że po osiągnięciu wysokich lokat za pomocą sprzętu klubowego (co nie ma jednakże miejsca w rozpatrywanej sprawie), uzasadnionym wydaje się występowanie przez członków Polskiego Związku Strzelectwa Sportowego o wydanie pozwolenia indywidualnego, gdyż broń posiadana przez kluby służy do treningu szerokiej gamie zawodników o różnych walorach fizycznych. Jednakże nie może ujść uwadze uczestnika, wskazana wyżej argumentacja, że wydawanie pozwoleń na broń wymaga od organu każdorazowo, indywidualnej oceny, czy okoliczności przedstawione przez wnioskodawcę uzasadniają wydanie pozytywnej dla strony decyzji. Należy poza tym zauważyć, że członkowie klubu sportowego mają statutowo - organizacyjne możliwości wpływania na decyzje macierzystego klubu tak, co do ilości, jak i jakości broni niezbędnej do uprawiania strzelectwa. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, organy Policji prawidłowo przyjęły, iż uprawianie strzelectwa powinno być realizowane przede wszystkim przy użyciu broni należącej do stowarzyszenia lub klubu strzeleckiego, gdyż organizacje te tworzy się właśnie po to, aby umożliwić członkom uprawianie strzelectwa sportowego i rekreacyjnego bądź wyczynowego, a nie po to, aby określona grupa ludzi uzyskała indywidualne pozwolenie na broń (tak również: Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie /w:/ wyroku z dnia 25 kwietnia 2003r., sygn. akt III SA 1998/01, nie publ.).
W ocenie Sądu, organy Policji miały prawo przyjąć - kierując się potrzebą ujednolicenia zasad wydawania pozwoleń na broń - że podstawowym kryterium wydania pozwolenia na broń palną sportową winny być wyniki uzyskane w tej dziedzinie sportu, w ramach czynnego udziału strony wnioskującej w zawodach strzeleckich o stosownej randze.
Należy zauważyć, iż argumenty o posiadaniu przez skarżącego patentu
i licencji uprawniającej do uprawiania strzelectwa, fakt przynależności do klubu strzeleckiego a także to, że posiadanie własnej broni pozwoliłoby mu na poprawienie wyników sportowych, nie nakładają na Policję obowiązku wydania pozwolenia na broń (por. wyrok NSA w Warszawie z dnia 6 września 2002r. sygn. akt III SA 81/01 oraz wyrok z dnia 9 kwietnia 2003r., sygn. akt III SA 1965/01, nie publ.).
Zauważyć należy, że dostęp osób fizycznych do broni jest w Polsce reglamentowany, samo spełnienie warunków formalnych określonych w tej ustawie nie zobowiązuje organów Policji do wydania zezwolenia (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 marca 2003 r., sygn. akt III SA 1863/01, nie publ.). Reglamentacja prawna problematyki dotyczącej broni wynika ze specyfiki tego dobra, a elementy limitowania uzasadnione są szczególną potrzebą zapewnienia bezpieczeństwa i porządku publicznego. Ponieważ ciężar dowodu spoczywa na tym, kto z danego faktu wywodzi skutki prawne, to na skarżącym spoczywał obowiązek wykazania, iż z uwagi na szczególne predyspozycje, wyniki sportowe, itp. należy do osób, które powinny posiadać indywidualne pozwolenie na broń sportową (podobnie: /w:/ wyroku NSA w Warszawie z dnia 23 października 2002r., sygn. akt III SA 448/01, nie publ.). Należy podzielić stanowisko organu, że w rozpatrywanej sprawie skarżący nie wykazał, iż brak własnej broni uniemożliwia mu realizację zamiłowań strzeleckich oraz uprawianie sportu. Zdaniem Sądu, działanie organów Policji w rozpatrywanej sprawie było nie tylko legalne, ale również rzetelne, tj. wolne od arbitralności, dające się racjonalnie wyjaśnić okolicznościami faktycznymi sprawy. Organy administracji dokonując oceny przepisów i oceny stanu faktycznego muszą realizować swe zadania w sposób odpowiadający uzasadnionemu interesowi obywatela chyba, że wchodzi on w konflikt z interesem ogólnym. Z takim właśnie przypadkiem organy obu instancji miały do czynienia w niniejszej sprawie i dokonując oceny materiału dowodowego podjęły decyzje kierując się celami wynikającymi z ustawy o broni i amunicji, przedkładając interes społeczny nad interesem strony skarżącej.
Zdaniem Sądu, organy obu instancji wyczerpująco zbadały wszystkie okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a. i art. 77 k.p.a.) oraz zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa (art. 8 k.p.a.). Ponadto Komendant Główny Policji, a wcześniej Komendant Wojewódzki Policji, nie dopuścili się, w ocenie Sądu, obrazy zasady swobodnej oceny dowodów (art. 80 k.p.a.), albowiem oparli się na dowodach przedłożonych przez skarżącego oraz materiale zebranym przez Policję, dokonując jego wszechstronnej oceny na podstawie całokształtu materiału dowodowego. Zdaniem Sądu, w motywach zaskarżonych decyzji organy Policji dostatecznie wyjaśniły kryteria, jakimi kierowały się przy podjęciu decyzji odmawiającej udzielenia stosownego pozwolenia na broń a stanowisko wyrażone w zaskarżonych decyzjach, organy obu instancji uzasadniły w sposób wymagany przez normę prawa określoną w przepisie art. 107 § 3 k.p.a. Odnosząc się do argumentacji strony oraz uczestnika postępowania dotyczącego odmiennego stosowania przez organy Policji prawa w stosunku do osób ubiegających się o broń do celów sportowych i łowieckich, należy podzielić stanowisko organu, że powyższe wynika z odmiennych regulacji ustawowych dotyczących osób uprawiających strzelectwo sportowe i łowiectwo. Nie znajduje również uzasadnienia zarzut, że kwestionowana decyzja jest "powielaczowa", bowiem z jej uzasadnienia wynika, iż odnosi się konkretnie do skarżącego. Okoliczność, iż podane w uzasadnieniu argumenty powtarzają się w decyzjach wydanych w odniesieniu do ojca i brata skarżącego, wynika z prawie tożsamego materiału dowodowego zebranego we wszystkich wymienionych sprawach.
Mając na względzie powyższe, należało na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalić jako nieuzasadnioną.