VI SA/Wa 794/24

VI SA/Wa 794/24 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2024-05-24
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-03-13
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Andrzej Nogal
Maciej Borychowski /sprawozdawca/
Tomasz Sałek /przewodniczący/
Symbol z opisem
6030 Dopuszczenie pojazdu do ruchu
Hasła tematyczne
Kara administracyjna
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 145, art. 135, art.200, art. 205 ust.1, art. 119 pkt.2
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Sałek Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Nogal Asesor WSA Maciej Borychowski (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 24 maja 2024 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi A. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] marca 2023 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie obowiązku zgłoszenia zbycia pojazdu 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty [...] z dnia [...] stycznia 2023 r.; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz skarżącego A. S. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
Przedmiotem zaskarżenia do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (dalej "WSA") w Warszawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. (dalej "SKO", "Organ") z dnia 20 marca 2023 r., nr [...] którą po rozpoznaniu odwołania A. S. (dalej "Strona", "Skarżący") od decyzji Starosty [...] (dalej "organ I instancji") z dnia 30 stycznia 2023 r., nr [...] nakładającej na Stronę karę 200,00 zł za niedopełnienie obowiązku zawiadomienia o zbyciu pojazdu, utrzymał decyzję organu I instancji w mocy (dalej "Zaskarżona decyzja").
Zaskarżona decyzja została wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2022 r. poz. 2000 z późn. zm., zwanej dalej "k.p.a.") w związku 189a § 1 i 2, art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 78 ust. 2 pkt 1 oraz art. 140mb, art. 140n ust. 1, ust. 2a i ust. 4 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2022 r., poz. 988 z późn. zm., zwanej dalej "P.r.d.").
Zaskarżona decyzja została wydana w ustalonym stanie faktycznym i prawnym sprawy.
Strona była właścicielem pojazdu marka: [...], nr rej. [...]: [...](dalej "pojazd"), który został zbyty w dniu 29 września 2021 r. O zbyciu pojazdu organ I instancji powziął wiedzę z informacji udzielonej przez Starostwo Powiatowe w P. i przesłanej kopi umowy sprzedaży z dnia 29 września 2021 r. Strona nie poinformował właściwego organu o zbyciu pojazdu w ustawowym terminie.
Pismem z dnia 17 stycznia 2023 r. organ I instancji wszczął z urzędu postępowanie w sprawie nałożenia kary pieniężnej za niezawiadomienie o zbyciu pojazdu w terminie 30 dni. Przedmiotowym pismem poinformował również Skarżącego o uprawnieniach wynikających z art. 10 § 1 k.p.a.
W odpowiedzi na zawiadomienie o wszczęciu postępowania administracyjnego Skarżący złożył pismo, w którym wyjaśnił, że termin został przekroczony nieświadomie, a także ze względu na zły stan zdrowia i podejrzeniu u Strony zakażenia COVID-19, w związku z tym nie był w stanie pojawić się w wydziale komunikacji.
Strona wniosła również o uchylenie postępowania administracyjnego i odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej na podstawie art. 189 § 1 pkt 1 k.p.a.
Organ I instancji, po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego, decyzją z dnia 30 stycznia 2023 r., nr [...] nałożył na Stronę karę 200,00 zł za niedopełnienie obowiązku zawiadomienia organu o zbyciu pojazdu.
Strona wniosła odwołanie od ww. decyzji, w którym zarzuciła naruszenie:
1) przepisów ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych w szczególności pominięto przepis art. 15zzzzzn ustawy COVID-19 w zw. z art. 7 k.p.a., art. 8 § 1 k.p.a. art. 9 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., poprzez pominięcie okoliczności i zdarzeń panujących w kraju, w jakich upłynął termin na zawiadomienie sprzedaży pojazdu oraz niezawiadomienie skarżącego o uchybieniu terminowi nie wyznaczenie mi terminu na wniesienie wniosku o przywrócenie terminu,
2) art. 10 § 1 k.p.a. w zw. z art. 7, art. 8 § 1 oraz art. 9 k.p.a. poprzez wprowadzenie skarżącego w błąd, uniemożliwienie mu wyrejestrowania pojazdu i tym samym zaprzestanie naruszeniu, uniemożliwienie mu zapoznania się z dokumentami zgromadzonymi w aktach sprawy, a co za tym idzie i uniemożliwienie mu wypowiedzenia się w sprawie co do zebranych dowodów, zabranie mu prawa do czynnego udziału w postępowaniu i uniemożliwienie mu przedstawienia stosownego stanowiska w sprawie,
3) art. 7 k.p.a., art. 8 § 1 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 189a § 1 k.p.a. w zw. z art. 189f § 1-3 k.p.a. poprzez uchybienie regułom procedury przez zaniechanie okoliczności mających istotny wpływ na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy i w konsekwencji uznanie, że w sprawie nie zachodzą podstawy do odstąpienia od wymierzenia mi kary administracyjnej i poprzestania na pouczeniu,
4) art. 189a k.p.a. w zw. z art. 189f § 1-3 k.p.a. poprzez zaniechanie ustalenia przesłanek, o których mowa w ww. przepisie, pomimo że w sprawie zachodziły podstawy do odstąpienia od wymierzenia skarżącemu kary administracyjnej poprzestania na pouczeniu.
Wobec tak sformułowanych zarzutów Strona wniosła o chylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania w całości.
SKO po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia 20 marca 2023 r. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.
W uzasadnieniu Zaskarżonej decyzji Organ przedstawił stan faktyczny sprawy, przebieg postępowania administracyjnego oraz omówił przepisy prawa mające zastosowanie w sprawie. Następnie Organ wskazał, że Strona w dniu 29 września 2021 r. zbyła pojazd marki [...], nr rejestracyjny [...], nr [...]. Fakt zbycia prawa własności pojazdu z tym dniem wynika z umowy sprzedaży motoroweru z dnia 29 września 2021 r. Skarżący nie zawiadomił Starosty o fakcie zbycia przedmiotowego pojazdu w terminie - w analizowanym przypadku - 60 dni. Zaniechanie Strony skutkowało wydaniem przez organ I instancji decyzji w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za brak informacji o zbyciu pojazdu.
SKO podkreśliło, że decyzja wydawana na podstawie art. 140mb P.r.d. ma tzw. charakter związany. Oznacza to, że jej wydanie - w przypadku stwierdzenia, że właściciel pojazdu zarejestrowanego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej wbrew przepisowi art. 78 ust. 2 pkt 1 ww. ustawy nie zawiadamia starosty o nabyciu lub zbyciu pojazdu w terminie 30 dni (wydłużonym do 60 dni), tj. nie wywiązał się z obowiązku określonego w art. 78 ust. 2 pkt 1, obliguje organ do wydania decyzji o treści określonej przepisami prawa. Przepis ten nie wskazuje i nie upoważnia organu do badania żadnych przesłanek mających wpływ na nieterminowe zgłoszenia zbycia pojazdu, a skutkujących wymierzeniem kary pieniężnej. Organ zaznaczył również należy, iż w art. 140n ust. 4 P.r.d. przewidziano jedynie możliwość miarkowania kar pieniężnych w ustawowo zakreślonych granicach (200-1000 zł), z uwagi na zakres naruszenia, powtarzalność naruszeń oraz korzyści finansowe uzyskane z tytułu naruszenia ustawy. Organ wyjaśnił również, iż w sprawie nie było podstaw do zastosowania instytucji odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej.
Odnosząc się do kwestii braku zapewnienia Skarżącemu czynnego udziału w postępowaniu SKO wyjaśniło, że zarzut naruszenia art. 10 k.p.a. może odnieść skutek tylko wówczas, gdy stawiająca go strona wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych. Natomiast Skarżący nie wykazał związku przyczynowego pomiędzy kwestionowanym brakiem możliwości wypowiedzenia się, a wynikiem sprawy. Dlatego zarzut ten jest niezasadny.
Odnosząc się do zarzutu dotyczącego zbagatelizowania przez Starostę przepisu art. 15zzzzzn ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywoływanych nimi sytuacji kryzysowych, SKO wyjaśniło, że regulacje tego przepisu dotyczą wyłącznie terminów w sprawach realizowanych przez stronę w toku postępowania administracyjnego, nie dotyczą natomiast terminów, o których mowa w art. 71 ust. 7 i art. 78 ust. 2 pkt 1 P.r.d.
SKO również za niezasadne uznało zarzuty naruszenia prawa procesowego podniesione w odwołaniu.
Z rozstrzygnięciem SKO nie zgodził się Skarżący, wnosząc skargę do WSA w Warszawie. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie:
1) przepisów ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2021 r. poz. 2095), w szczególności nie zastosowanie art. 15zzzzzn2 ustawy COVID-19 w zw. z art. 7 k.p.a., art. 8 § 1 k.p.a. art. 9 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., poprzez pominięcie okoliczności i zdarzeń panujących w kraju, w jakich upłynął termin na zawiadomienie o sprzedaży pojazdu oraz niezawiadomienie mnie o uchybieniu terminowi i nie wyznaczenie mi terminu na wniesienie wniosku o przywrócenie terminu,
2) art. 10 § 1 k.p.a. w zw. z art. 7, art. 8 § 1 oraz art. 9 k.p.a poprzez wprowadzenie mnie w błąd, uniemożliwienie mi wyrejestrowania pojazdu i tym samym zaprzestanie naruszeniu, uniemożliwienie mi zapoznania się z dokumentami zgromadzonymi w aktach sprawy, a co za tym idzie uniemożliwienie mi wypowiedzenia się w sprawie co do zebranych dowodów, zabranie mi prawa do czynnego udziału w postępowaniu i uniemożliwienie mi przedstawienia stosownego stanowiska w sprawie,
3) art. 7 k.p.a., art. 8 § 1 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 189a § 1 k.p.a. w zw. żart. 189f § 1-3 k.p.a. poprzez uchybienie regułom procedury przez zaniechanie wyjaśnienia okoliczności mających istotny wpływ na rozstrzygniecie niniejszej sprawy i w konsekwencji uznanie, że w sprawie nie zachodzą podstawy do odstąpienia od wymierzenia mi kary administracyjnej i poprzestania na pouczeniu,
4) art. 189a k.p.a. w zw. żart. 189f § 1-3 k.p.a. poprzez zaniechanie ustalenia przesłanek, o których mowa w ww. przepisie pomimo, że w sprawie zachodziły podstawy do odstąpienia od wymierzenia mi kary administracyjnej i poprzestania na pouczeniu.
Formułując powyższe zarzuty Skarżący wniósł o uchylenie Zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji oraz umorzenie postępowania w całości, a także o zwrot kosztów postępowania według obowiązujących norm. Skarżący wniósł o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym bez przeprowadzania rozprawy.
W uzasadnieniu skargi rozwinął wskazane zarzuty. Wskazał m.in., że organy w niniejszej sprawie całkowicie zignorowały przepisy ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych. W szczególności pominięto przepis art. 15zzzzzn2 ustawy COVID-19. Skarżący wskazał, że powyższy przepis znajduje zastosowanie również w przypadku uchybienia terminowi przewidzianemu w art. 78 ust. 2 pkt 1 P.r.d., który jest terminem zawitym, w przypadku niezachowania którego, następują ujemne skutki dla strony, w postaci nałożenia kary pieniężnej przewidzianej w art. 140mb pkt 2 P.r.d. Ponadto Skarżący wskazał, że nie miał pojęcia o wskazanym terminie 30 dni, w którym należy dokonać zgłoszenia sprzedaży pojazdu. Poza tym, ze względu na zły stan zdrowia i podejrzeniu zarażenia COVID-19 i tak nie był w stanie fizycznie pojawić się w wydziale komunikacji, by zgłosić przerejestrowanie pojazdu. Skarżący wskazał, że zupełnie pominięto przyczyny niedopełnienia obowiązku, pominięto fakt, że nie uzyskał żadnych korzyści z tego czynu, a kara wynikająca z decyzji (200 zł) jest znacznie wyższa niż sama wartość transakcji sprzedaży (100 zł). Kara jest niewspółmiernie wysoka w stosunku do dokonanego naruszenia i jego konsekwencji. Organ pominął zupełnie, że to było pierwsze i jedyne niedopełnienie obowiązku przeze Stronę.
W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2492 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, kontrola ta, stosownie do § 2 powołanego artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz.U. z 2023 r. poz. 1634 z późn. zm.; dalej "P.p.s.a.").
W myśl art. 145 § 1 pkt 1-3 P.p.s.a. Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach.
Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie, albowiem Zaskarżona decyzja narusza prawo w stopniu uzasadniającym jej uchylenie.
Uzasadniony jest zarzut dotyczący naruszenie art. 15zzzzzn2 ust. 1. pkt 5 i ust. 2 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (obecnie: Dz. U. z 2024 r. poz. 340 z późn. zm., dalej "COVID-19"), polegające na zaniechaniu poinformowania strony o uchybieniu terminu i nie wyznaczeniu jej 30-dniowego terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do złożenia zawiadomienia o nabyciu pojazdu. Na marginesie Sąd wskazuje, że co prawda Skarżący, jako zarzut podnosi naruszenie art. 15zzzzzn2 ustawy COVID-19, bez wskazania konkretnego punktu z ustępu 1, niemniej jednak uzasadnione jest przyjęcie, iż zarzut Strony sprowadza się do naruszenia z ust. 1 pkt 5 tej ustawy. Zgodnie z brzmieniem tego przepisu, przypadku stwierdzenia uchybienia przez stronę w okresie obowiązywania stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 przewidzianych przepisami prawa administracyjnego terminów zawitych, z niezachowaniem których ustawa wiąże ujemne skutki dla strony, organ administracji publicznej zawiadamia stronę o uchybieniu terminu.
W uzasadnieniu Zaskarżonej decyzji Organ odwoławczy, powołując się na przepis art. 78 ust. 2 pkt 1 P.r.d. wskazał, że Strona przekroczyła 30-dniowy termin (wydłużony do 60 dni). Tym samym nie wywiązała się z prawnego obowiązku, za którego naruszenie grozi kara pieniężna.
Rozpoznając sprawę w ustalonym stanie faktycznym, Sad wskazuje, że zgodnie z przepisem art. 15zzzzzn2 ust. 2 ustawy COVID-19 w zawiadomieniu, o którym mowa w ust. 1, organ administracji publicznej wyznacza stronie termin 30 dni na złożenie wniosku o przywrócenie terminu. W myśl natomiast art. 15zzzzzn2˛ ust. 3 ustawy COVID-19 w przypadku, o którym mowa w art. 58 § 2 k.p.a. prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w terminie 30 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Stan epidemii został ogłoszony 20 marca 2020 r. na mocy rozporządzenia Ministra Zdrowia z 20 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii (Dz. U. z 2020 r. poz. 491 z późn. zm.) i trwał do 16 maja 2022 r., w związku z jego odwołaniem, na mocy rozporządzenia Ministra Zdrowia z 12 maja 2022 r. w sprawie odwołania na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii (Dz. U. z 2022 r. poz. 1027).
W orzecznictwie wyrażono pogląd, który Sąd w tut. składzie podziela, że przepis art. 15 zzzzzn2 ust. 1 ustawy COVID-19 musi zostać uwzględniony w trakcie sądowej kontroli zaskarżonego aktu pomimo tego, że nie obowiązywał w chwili prowadzenia postępowania administracyjnego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 30 marca 2023 r., sygn. akt GSK 1432/22; wyrok WSA w Rzeszowie z 16 stycznia 2024 r., sygn. akt II SA/Rz 1159/23), tak jak to miało miejsce w kontrolowanej sprawie sądowoadministracyjnej. Przeciwny bowiem pogląd oznaczałby w istocie, że pomimo niebezpieczeństwa dla życia i zdrowia stron postępowanie administracyjne miałoby przebiegać na zasadach ogólnych sprzed stanu epidemii, który to pogląd nie zasługuje na uwzględnienie. Dlatego też sąd w składzie niniejszym również podziela pogląd wyrażony w ww. orzecznictwie zważywszy również na to, że podmioty dokonujące zgłoszenia nie powinny być traktowane w odmienny sposób, w zależności od tego, kiedy zostanie złożone zgłoszenie, w sytuacji gdy do nabycia czy też zbycia pojazdu doszło w okresie trwania epidemii.
Niewątpliwie zatem przepis art. 15zzzzzn2 ustawy COVID-19 znajduje zastosowanie również w kontrolowanej sprawie w przypadku uchybienia przez Stronę terminowi przewidzianemu w art. 78 ust. 2 pkt 1 P.r.d., który jest terminem zawitym, w przypadku niezachowania którego, następują ujemne skutki dla strony, w postaci nałożenia kary pieniężnej przewidzianej w art. 140mb pkt 2 P.r.d.
Sąd w składzie rozpoznającym sprawę nie podziela poglądu wyrażonego w Zaskarżonej decyzji, iż zapis przepisu art. 15zzzzzn2 ustawy COVID-19, nie znajduje zastosowania w przypadku terminów określonych w art. 71 ust. 7 i art. 78 ust. 2 pkt 1 P.r.d.
Sąd wskazuje, że intencją ustawodawcy wprowadzającego ów przepis było objecie jego regulacją wszystkich przepisów szeroko rozumianego prawa administracyjnego. Natomiast zawężenie jego zastosowania do terminów w toku prowadzonego postępowania administracyjnego byłoby wyrazem bezzasadnego ograniczenia zastosowania tego przepisu. Sąd wskazuje, że problematyka omawianego przepisu była już przedmiotem rozważań sądów administracyjnych oraz doktryny. Prawidłowa interpretacja przepisu prawa wymaga sięgnięcia także do innych metod, które pozwolą przynajmniej na weryfikację skutków wykładni językowej, w szczególności w sytuacji gdy wykładnia językowa prowadzi do rezultatów niedających się pogodzić z celem racjonalnego ustawodawcy. Nauka prawa i orzecznictwo stoi na stanowisku, że przyjęcie zasady pierwszeństwa wykładni językowej nie oznacza braku obowiązku przeprowadzenia wykładni kompleksowej. Innymi słowy należy dać przewagę wynikowi wykładni językowej, ale pod warunkiem, że uprzednio przeprowadzono kompleksową wykładnię tekstu, to znaczy rozważono również aspekty systemowe i celowościowo-funkcjonalne (zob. M. Zirk-Sadowski (w:) L. Leszczyński, B. Wojciechowski, M. Zirk-Sadowski, System Prawa Administracyjnego pod red. R. Hausera, Z. Niewiadomskiego, A. Wróbla, Tom 4. Wykładnia w prawie administracyjnym, Warszawa 2012, s. 205-206; uchwała NSA z dnia 10 grudnia 2009 r., I OPS 8/09, ONSAiWSA 2010, Nr 2, poz. 21). Zatem należy kontynuować wykładnię nawet po uzyskania jednoznaczności językowej.
Po drugie, w razie konfliktu należy dać pierwszeństwo rezultatowi otrzymanemu wedle dyrektyw celowościowych i funkcjonalnych, jeśli rezultat językowy burzy podstawowe założenia o racjonalności prawodawcy, zwłaszcza o jego spójnym systemie wartości. Według dyrektyw wykładni systemowej znaczenie interpretowanej normy należy ustalić w ten sposób, by było ono najbardziej harmonijne w stosunku do innych norm systemu prawa, do którego interpretowana norma należy. Natomiast dyrektywy wykładni celowościowo-funkcjonalnej przewidują, że jeżeli w procesie wykładni uwzględnia się cele prawa, to posługując się celem normy, interpretator powinien go ustalić w ten sposób, by był on zgodny, co najmniej z celem instytucji, do jakiej interpretowana norma należy. Trybunał Konstytucyjny w uzasadnieniu postanowienia z 5 listopada 2001 r., TK 33/01 (OTK-B 2002, Nr 1, poz. 47), wyraził pogląd, iż w sytuacji, w której wykładnia ustawy nie daje jednoznacznego rezultatu, należy wybrać taką wykładnię, która w najpełniejszy sposób umożliwia realizację norm i wartości konstytucyjnych (por. wyrok NSA z 27 listopada 2018 r. sygn. akt I GSK 2094/18). W związku z powyższym, kierując się wykładnią celowościową i funkcjonalną przyjąć należy, że przepis art. 15zzzzzn2 ustawy COVID-19 wprowadzający szczególny tryb przywrócenia terminu w okresie trwania stanu epidemii ma zastosowanie do regulacji zawartych w prawie administracyjnym w szerokim znaczeniu, a zatem także do przepisów P.r.d. Intencją ustawodawcy było objęcie zakresem art. 15zzzzzn2 ustawy COVID-19 wszystkich przepisów, w tym również prawa materialnego, które regulują relacje pomiędzy obywatelem a organami państwa, aby obywatel nie ponosił negatywnych konsekwencji nieterminowego dopełnienia obowiązków (por. wyrok NSA z dnia 21 września 2023 r., sygn. akt I OSK 1764/22).
Stwierdzając zatem uchybienie przez Stronę 30-dniowego (wydłużonego do 60 dni) terminu dotyczącego zgłoszenia zbycia pojazdu, które to zdarzenie nastąpiło w dniu 29 września 2021 r., a zatem miało miejsce w okresie obowiązywania stanu epidemii, ogłoszonego z powodu COVID-19, organ powinien w pierwszej kolejności zawiadomić Stronę o tym uchybieniu i wyznaczyć jej 30-dniowy termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu.
Powyższe działania nie zostały jednak przez organ I instancji podjęte, przez co doszło do istotnego naruszenia art. 7, art. 8 § 1 oraz art. 9 k.p.a. Wskazane powyżej zaniechanie organu, nie tylko stanowi uchybienie spoczywającego na nim obowiązku należytego informowania strony o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie jej praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania (art. 9 zd. 1 k.p.a.), ale również jest to naruszenie obowiązku prowadzenia postępowania administracyjnego w sposób budzący zaufanie do władzy publicznej (art. 8 § 1 kpa). Ewentualne przywrócenie wskazanego terminu spowoduje bowiem, że stronie skarżącej nie będzie można przypisać naruszenia art. 78 ust. 2 pkt 1 P.r.d.
Wobec powyższego zarzuty skargi naruszenia art. 15 zzzzzn2, przy przyjęciu przez Sąd, iż chodzi o ust. 1 pkt 5 i ust. 2 ustawy COVID-19 oraz art. 7, art. 8 § 1 oraz art. 9 k.p.a. zasługują na uwzględnienie.
Odnosząc się natomiast do zarzutu naruszenia art. 189f § 1-3 k.p.a. Sąd wskazuje, że w stanie faktycznym sprawy ustalonym w Zaskarżonej decyzji Organ dokonał rozważenia ewentualnego zastosowania przepisów we zakresie odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pobieżnej, dochodząc do przekonania, iż brak jest podstaw ich zastosowania. Z uwagi jednak na okoliczność, iż przyczyną uchylenia Zaskarżonej decyzji zasadniczo jest uchybienie przepisów art. 15 zzzzzn2 ust. 1 pkt 5 i ust. 2 ustawy COVID-19 oraz art. 7, art. 8 § 1 oraz art. 9 k.p.a. Sąd uznał, iż analiza tego zarzutu byłaby zasadna, po uznaniu, iż organy nie dopuściły się innych uchybień, a spór w istocie dotyczyłby nałożonej kary i naruszenia art. 189f k.p.a. Skoro Sąd doszedł do przekonania, że w pierwszej kolejności organ przy ponownym rozpatrzeniu sprawy będzie zobligowany zastosować przepisy ustawy COVID-19 pod postacią art. 15zzzzzn2. Ewentualne przywrócenie wskazanego terminu spowoduje bowiem, że Stronie nie będzie można przypisać naruszenia art. 78 ust. 2 pkt 1 P.r.d. Natomiast uznając nadal, iż Skarżący naruszył obowiązek zawiadomienia właściwego organu o zbyciu pojazdu, organy rozważą, (uwzględniając ewentualne zgłoszone przez Stronę okoliczności) ponownie zastosowanie spełnienia przesłanek odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej.
Ponownie rozpoznając sprawy organy administracji uwzględnią powyższe uwagi Sądu i rozpatrzą sprawę unikając wskazanych uchybień.
Mając powyższe na względzie Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 P.p.s.a., orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku. O kosztach postępowania, obejmujących wpis od skargi w kwocie 100 zł, Sąd orzekł w pkt 2 sentencji wyroku zgodnie z art. 200 P.p.s.a. oraz z art. 205 § 1 P.p.s.a.
Należy również wskazać, że złożona w tej sprawie skarga została przez Sąd rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, zgodnie z art. 119 pkt 2 w zw. z art. 120 P.p.s.a., z uwagi na spełnienie ustawowych przesłanek. Stosownie do art. 119 pkt 2 P.p.s.a. sprawa może być rozpatrzona w trybie uproszczonym jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. Sprawa w takim przypadku rozpoznawana jest na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów – art. 120 P.p.s.a.
Wszystkie orzeczenia krajowych sądów administracyjnych powołane w niniejszym uzasadnieniu, dostępne są w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych CBOSA pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl .