VI SA/Wa 787/06

VI SA/Wa 787/06 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2006-07-07
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2006-04-18
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Halina Emilia Święcicka /przewodniczący/
Małgorzata Grzelak
Zbigniew Rudnicki /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6037 Transport drogowy i przewozy
Sygn. powiązane
I OSK 1734/06 - Wyrok NSA z 2007-12-18
Skarżony organ
Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka Sędziowie Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki (spr.) Asesor WSA Małgorzata Grzelak Protokolant Patrycja Wrońska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 lipca 2006 r. sprawy ze skargi P. SA z siedzibą w Z. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2006 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę
Uzasadnienie
Decyzją [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2005 r., Nr [...], wydaną na podstawie art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2088, z późn. zm.) oraz zgodnie z ustaleniami protokołu kontroli z dnia [...] października 2005 r. nałożono na P. S.A. z siedzibą w Z. karę pieniężną w kwocie 1200,00 złotych.
W uzasadnieniu decyzji przypomniano, iż w dniu [...] października 2005 r. na drodze krajowej nr [...] w Z. zatrzymano do kontroli zestaw pojazdów [...] ([...]) z przyczepą [...] ([...]). Kierujący wykonywał krajowy transport odpadów, przewożąc trociny z W. do Z. Kierowca okazał do kontroli dwie wykresówki, jedną aktualną z dnia [...] października 2005 r. oraz jedną z dnia [...] października 2005 r. Jednocześnie oświadczył, że w dniach [...] października 2005 r. nie pracował i przebywał na urlopie, na co nie okazał stosownego zaświadczenia. Na podstawie okazanych dokumentów stwierdzono brak wykresówek lub zaświadczenia potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu w dniach: [...] października 2005 r. Uznano oświadczenie kierowcy, że nie pracuje on w niedziele i nie stwierdzono braku zaświadczenia za dzień [...] października 2005 r. Kierowca, w rozmowie telefonicznej z kierownikiem działu otrzymał informację, że odpowiednie zaświadczenie zostało zostawione w karcie drogowej. Przeszukanie kabiny pojazdu w obecności inspektora nie potwierdziło tej informacji.
Przedsiębiorca, powiadomiony o wszczęciu postępowania, skorzystał z prawa złożenia wyjaśnień oraz uzupełnił wskazaną w zawiadomieniu dokumentację. W swoich wyjaśnieniach podniósł argument, że "powyższe zaświadczenie zostało dostarczone bezzwłocznie na miejsce kontroli przez Kierownika Działu kontrolowanego kierowcy, co nie zostało odnotowane w protokole przez kontrolującego inspektora, który będąc w trakcie pisania protokołu stwierdził, że jest już za późno." Strona domagała się odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej "w związku z uzupełnieniem kompletności dokumentacji w czasie przeprowadzania kontroli."
Na podstawie art. 31 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców (Dz. U. Nr 92, poz. 879, z późn. zm.) kierowca, który w określonych dniach nie prowadził pojazdu albo prowadził pojazd, do którego nie mają zastosowania przepisy rozporządzenia Nr 3820/85/EWG, na żądanie osoby uprawnionej do przeprowadzenia kontroli przedstawia zaświadczenie, które powinno zawierać w szczególności następujące dane: imię i nazwisko kierowcy, okres, którego dotyczy, wskazanie przyczyny nieposiadania wykresówek, o których mowa w art. 15 ust. 7 rozporządzenia Nr 3821 /85/EWG, miejsce i datę wystawienia, podpis pracodawcy. Na podstawie art. 31 ust. 2 zaświadczenie, o którym mowa w ust. 1, pracodawca wystawia i wręcza kierowcy przed rozpoczęciem przez kierowcę przewozu drogowego. W przypadku gdy kierowca w określonych dniach nie prowadził pojazdu w trakcie wykonywania danego zadania przewozowego, pracodawca niezwłocznie wystawia i przekazuje zaświadczenie na żądanie osoby uprawnionej do przeprowadzenia kontroli.
Mając na uwadze fakt, że kontrolowany kierowca nie był w trakcie wykonywania zadania przewozowego, uniemożliwiającego wręczenie stosownego zaświadczenia, nie ma podstaw do zmiany kwalifikacji naruszenia. Ponadto powołany art. 31 określa, kiedy wymagane zaświadczenie powinno zostać przedstawione osobie kontrolującej. Warunki te nie zostały zachowane. Kierowca tego dnia rozpoczynał jazdę z bazy firmy w Z, zatrzymany do kontroli został również w Z. Fakt, iż baza firmy znajduje się niedaleko miejsca kontroli i dzięki temu istniała możliwość szybkiego dostarczenia dokumentu, nie może wpływać na zmianę kwalifikacji naruszenia. Inspektor podczas kontroli nie wzywał żadnej dodatkowej osoby do przedstawienia jakiegokolwiek dokumentu. Ponadto osoba, która zjawiła się na miejscu kontroli z zaświadczeniem dla kierowcy, nie okazała upoważnienia do reprezentowania przedsiębiorcy. Biorąc to pod uwagę, inspektor odstąpił od wprowadzania zmian do protokołu kontroli, polegających na odnotowaniu obecności "Kierownika Działu kontrolowanego kierowcy", ponieważ nie stanowiło to podstawy do zmiany kwalifikacji stwierdzonego naruszenia.
Wysokość kary ustalono na podstawie lp. 1.11.11 załącznika do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym.
Odwołanie od powyższej decyzji złożył zainteresowany przedsiębiorca wnosząc o jej uchylenie z powodu niewłaściwej interpretacji art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym oraz naruszenie przepisów proceduralnych, a w szczególności art. 7, 10, 68 oraz 78 K.p.a. poprzez nieuwzględnienie istotnych okoliczności zaszłych podczas kontroli, polegających na uzupełnieniu przez stronę wymaganej dokumentacji w toku prowadzonych czynności kontrolnych.
W uzasadnieniu zarzucono, że organ decyzyjny w postępowaniu wyjaśniającym pominął i nie uznał wyjaśnień zawartych w piśmie P. z dnia [...] października 2005 r., według których kierowca przed rozpoczęciem przedmiotowego kursu otrzymał zaświadczenie za okres urlopu wraz z kartą drogową, lecz zaświadczenie to podczas kompletowania dokumentacji przewozowej prawdopodobnie zgubił. Zdaniem odwołującego się, powołane pismo stanowiło wystarczający dowód świadczący o braku winy przedsiębiorstwa. Przedsiębiorstwo powołało się na podobne zdarzenie, które miało na terenie Niemiec. Kontrolę dokonywało BAG i po przesłaniu faksem dokumentu, którego kierowca zapomniał, został on uznany i odstąpiono od nałożenia kary. Odnosząc się do zarzutu braku upoważnienia do reprezentowania przedsiębiorcy przez osobę, która doniosła brakujące dokumenty, stwierdzono, że była to dokumentacja własna przedsiębiorstwa, które miało prawo przesłać ją przez każdego pracownika, niekoniecznie upoważnionego. Naruszenie wspomnianych przepisów K.p.a. odwołujący się wiąże natomiast z przedstawioną postawą organu orzekającego. W szczególności, powołując się na komentarz strona podniosła, że zgodnie z art. 78 § 2 K.p.a. nawet jeżeli dowody, których żąda strona, mające znaczenie dla sprawy są spóźnione, bo zostały przedłożone w terminie późniejszym, to i tak powinny być rozpatrzone i uwzględnione.
Decyzją Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2000 r., Nr [...], wydaną na podstawie m.in. art. 92 ust. 1 pkt 2 i 6, art. 87 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2088, z późn. zm.) oraz lp. 1.11.11 ust. 1 lit b załącznika do powołanej ustawy z dnia 6 września 2001 r., art. 15 ust. 7 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. WE L370 z dnia 31 grudnia 1985 r.) oraz art. 31 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców (Dz. U. Nr 92, poz. 879, z późn. zm.), po rozpatrzeniu wniesionego przez stronę odwołania, uchylono zaskarżoną decyzję w całości i nałożono karę pieniężną w wysokości 800,00 złotych.
W uzasadnieniu, po przytoczeniu złożonej podstawy prawnej rozstrzygnięcia (art. 5 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw – Dz. U. Nr 180, poz. 1497; art. 92 ust. 1 pkt 2 i 6 oraz art. 87 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym; lp. 1.11.11 ust. 1 lit b załącznika do powołanej wyżej ustawy o transporcie drogowym; art. 15 ust. 7 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3821/85; art. 31 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców) stwierdzono, iż Główny Inspektor Transportu Drogowego po analizie materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie uznał, że decyzje organu pierwszej instancji należało uchylić w całości i nałożyć karę pieniężną w wysokości 800,00 zł.
Mianowicie, jak wynika z protokołu kontroli z dnia [...] października 2005 r., kontrolowany kierowca okazał dwie wykresówki: z [...] i [...] października 2005 r. Kontrola została przeprowadzona w dniu [...] października 2005 r. (czwartek), zatem kierowca winien okazać wykresówki z dni [...] października 2005 r. (poniedziałek – środa). Kierowca winien także okazać zaświadczenie o nieprowadzeniu pojazdu za dni [...] października 2005 r., gdyż wykresówkę z ostatniego dnia pracy w poprzednim tygodniu posiadał przy sobie i okazał do kontroli, natomiast nie udokumentował dni [...] października 2005 r.
Odnosząc się do argumentów strony zawartych w odwołaniu stwierdzono, że nie mogą one być podstawą do zmiany zaskarżonej decyzji. Zgodnie z obowiązującymi, przywołanymi przepisami, kierowca winien się legitymować odpowiednią ilością wykresówek, a za dni, w których nie prowadził pojazdu, zaświadczeniem potwierdzającym ten fakt. Kontrolowany kierowca nie okazał ani wykresówek, ani zaświadczenia, czym zostały naruszone przepisy o ewidencjonowaniu czasu pracy, i co znajduje potwierdzenie w protokole kontroli z dnia [...] października 2005 r. Ponadto, zgodnie z art. 87 ust. 3 ustawy o transporcie drogowym, odpowiedzialność za wyposażenie kierowcy we wszystkie wymagane przepisami dokumenty przed rozpoczęciem wykonywania przewozu ponosi tylko przedsiębiorca. W rozpatrywanej sprawie strona nie dochowała swoich powinności, czego skutkiem jest nałożenie kary pieniężnej. Jednocześnie podkreślono, że przedłożenie brakującego dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu przez kierowcę w toku postępowania wyjaśniającego nie stanowi podstawy do odstąpienia od nałożenia kary, bowiem jak stanowią powołane przepisy, kierowca taki dokument winien mieć i okazywać podczas kontroli drogowej. Ponadto strona miała możliwość uczestniczenia w postępowaniu wyjaśniającym i z prawa tego skorzystała, o czym świadczą przesłane przez nią dokumenty i wyjaśnienia.
Skargę na powyższą decyzję złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zainteresowany zarzucając jej błędną interpretację art. 92 ust. 1 pkt 2 i 6 oraz art. 87 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, art. 31 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców oraz pominięcie art. 7, 10 oraz 78 K.p.a. poprzez mylne stwierdzenie, że przedsiębiorstwo nie dopełniło obowiązku zaopatrzenia kierowcy w stosowne zaświadczenie potwierdzające fakt nieprowadzenia pojazdu w dniach bezpośrednio poprzedzających kontrolę. W związku z powyższym skarżący wniósł o uchylenie powyższej decyzji.
W uzasadnieniu użyto argumentów przedstawionych w odwołaniu stwierdzając przy tym, że uzupełnienie brakującej dokumentacji poprzez dostarczenie zaginionego zaświadczenia podczas trwania kontroli było działaniem właściwym i nie naruszającym art. 31 ustawy, gdyż przepis ten nie wyczerpuje kazuistycznie wszystkich możliwości wersji zdarzeń o czasie pracy kierowców. Dlatego też należało uznać, zgodnie z zapisem protokołu, że skarżący dostarczył dokument przed kontrolą. Natomiast ponowne dostarczenie dokumentu w toku kontroli nastąpiło po uprzednim przeszukaniu kabiny kierowcy i po ujawnieniu zaginięcia tegoż zaświadczenia, co też wynika z ustaleń protokołu. Opisane zachowanie się skarżącego w zaistniałej sytuacji nie powinno być uznane za naganne i nie upoważniało do zastosowania kary z art. 92 oraz art. 87 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym.
W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu powtórzono argumentację użytą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, a ponadto, ustosunkowując się do zarzutu, że stwierdzone w trakcie kontroli nieprawidłowości spowodowane były winą kierowcy, co powinno wykluczać odpowiedzialność przedsiębiorcy, stwierdzono, że w świetle przywołanych regulacji za stwierdzone naruszenia - stosownie do art. 92 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym – odpowiada podmiot wykonujący transport drogowy lub przewóz na potrzeby własne, a więc podmiot, który wykonuje działalność zdefiniowaną w art. 4 ustawy. Odpowiedzialność taka nie spoczywa natomiast na osobie kierującej pojazdem.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia.
Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).
Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że nie zasługuje ona na uwzględnienie.
Przedmiotem rozpoznania przez Sąd była skarga na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2006 r., którą uchylono w całości decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2005 r., nakładającą na P. S.A. z siedzibą w Z. karę pieniężną w kwocie 1200,00 zł - i nałożono karę pieniężną w wysokości 800,00 złotych.
W rozpatrywanej sprawie bezsporne jest, iż w toku kontroli kierowca nie okazał wykresówek z dni [...] października 2005 r. (poniedziałek – środa). Kierowca – zdaniem organu - winien także okazać zaświadczenie o nieprowadzeniu pojazdu za dni [...] października 2005 r., gdyż wykresówkę z ostatniego dnia pracy w poprzednim tygodniu posiadał przy sobie i okazał do kontroli, natomiast nie udokumentował dni [...] października 2005 r. Natomiast zdaniem skarżącego wymóg okazania zaświadczenia został spełniony, gdyż zaświadczenie takie zostało dostarczone w toku kontroli. W związku z tym skarżący stworzył konstrukcję właściwego dostarczenia zaświadczenia (które kierowca zagubił, i którego nie znaleziono w samochodzie w chwili kontroli) twierdząc, iż spełnia to wymóg dostarczenia dokumentu przed kontrolą, oraz ponownego, niejako uzupełniającego dostarczenia dokumentu w toku kontroli. Ponieważ ponowne doręczenie nastąpiło po uprzednim przeszukaniu kabiny kierowcy i po ujawnieniu zaginięcia tegoż zaświadczenia, nie powinno być uznane za naganne i nie upoważniało do zastosowania kary z art. 92 oraz art. 87 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym. Tło dla tych rozważań skarżącego stanowi dokonana przez niego ocena art. 31 ustawy o czasie pracy kierowców jako przepisu, który nie może wyczerpywać kazuistycznie wszystkich możliwych wersji zdarzeń związanych z czasem pracy kierowców; w tym kontekście uzupełnienie brakującej dokumentacji poprzez dostarczenie zaginionego zaświadczenia podczas trwania kontroli było działaniem właściwym i nie naruszającym powołanego przepisu.
Podstawę obowiązku, którego dotyczy rozpatrywana sprawa, stanowi przepis prawa unijnego – art. 15 ust. 7 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym. W myśl tego przepisu na żądanie upoważnionego funkcjonariusza służb kontrolnych kierowca zobowiązany jest okazać wykresówki za bieżący tydzień i w każdym przypadku za ostatni dzień poprzedniego tygodnia, w którym kierował pojazdem. Z kolei zgodnie z art. 31 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców kierowca, który w określonych dniach nie prowadził pojazdu albo prowadził pojazd, do którego nie mają zastosowania przepisy rozporządzenia nr 3820/85/EWG, na żądanie osoby uprawnionej do przeprowadzenia kontroli przedstawia zaświadczenie, które powinno zawierać w szczególności następujące dane: imię i nazwisko kierowcy, okres, którego dotyczy, wskazanie przyczyny nieposiadania wykresówek, o których mowa w art. 15 ust. 7 rozporządzenia nr 3821/85/EWG, miejsce i data wystawienia, podpis pracodawcy. W myśl ust. 2 tego przepisu zaświadczenie, o którym mowa wyżej, pracodawca wystawia i wręcza kierowcy przed rozpoczęciem przez kierowcę przewozu drogowego. W przypadku gdy kierowca w określonych dniach nie prowadził pojazdu w trakcie wykonywania danego zadania przewozowego, pracodawca niezwłocznie wystawia i przekazuje zaświadczenie na żądanie osoby uprawnionej do przeprowadzenia kontroli. Zgodnie zaś z art. 87 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym podczas przejazdu wykonywanego w ramach transportu drogowego kierowca pojazdu samochodowego (...) jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli, wypis z licencji, kartę opłaty drogowej, zapisy urządzenia rejestrującego samoczynnie prędkość jazdy, czas jazdy i czas postoju, obowiązkowe przerwy i czas odpoczynku. Przedstawione przepisy są jednoznaczne i nie nasuwają wątpliwości interpretacyjnych. W szczególności nie można uznać zastrzeżeń skarżącego do treści art. 31 ustawy o czasie pracy kierowców, który w sposób jednoznaczny (i zarazem ogólny) określa obowiązki kierowcy, który w określonych dniach nie prowadził pojazdu albo prowadził pojazd, do którego nie mają zastosowania przepisy rozporządzenia nr 3820/85/EWG.
Sankcję za naruszenie przedstawionych wyżej przepisów określa art. 92 ust. 1 pkt 2 i 6 ustawy o transporcie drogowym, w myśl którego kto wykonuje transport drogowy lub przewozy na potrzeby własne, naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy lub przepisów ustawy o czasie pracy kierowców (pkt 2) lub/i obowiązujących Rzeczpospolitą Polską umów międzynarodowych (pkt 6), podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 15.000 złotych. Konsekwencją tego przepisu jest przewidziana w lp. 1.11.11 ust. 1 lit b załącznika do ustawy o transporcie drogowym kara pieniężna za nieokazanie wykresówek lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu.
Z przedstawionych wyżej przepisów jednoznacznie wynika, że kierowca powinien być wyposażony przez przedsiębiorcę ("pracodawca wystawia i wręcza kierowcy") w stosowne zaświadczenie przed rozpoczęciem przez kierowcę przewozu drogowego. Zaświadczenie to kierowca jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać na żądanie uprawnionego organu kontroli. Oznacza to, że późniejsze, już po rozpoczęciu kontroli, a tym bardziej po jej zakończeniu, dostarczenie dokumentu, o którym mowa, jest bezskuteczne i oznacza w istocie stwierdzenie, iż kierujący pojazdem nie mógł go okazać, gdyż go nie otrzymał od pracodawcy lub – jak w rozpatrywanej sprawie – po prostu go zgubił albo z innej przyczyny nie dysponował tym dokumentem. Dla organu inspekcji drogowej przyczyna nieposiadania zaświadczenia jest nieistotna, gdyż odpowiedzialność za naruszenia przepisów regulujących sprawy transportu drogowego jest niezależna od winy a także od zaistniałej szkody bądź stanu zagrożenia nią. Zaistnienie określonych ustawą przesłanek zobowiązuje właściwy organ do wymierzenia kary. Ustawa nie określa jakichkolwiek przesłanek wyłączających odpowiedzialność (możliwość odstąpienia od wymierzenia kary) bądź prowadzących do jej ograniczenia; co do zasady nie ma też – m.in. z racji oderwania od winy i wysokości szkody – możliwości miarkowania wysokości kary.
W sprawach uregulowanych przepisami unijnymi, dotyczącymi w szczególności wykonywania transportu drogowego, wykładnia celowościowa ma pierwszeństwo przed innymi rodzajami wykładni. W konsekwencji w tych sprawach, a szczególności w sprawach związanych z obowiązkiem okazywania przez kierowcę uprawnionym organom kontroli różnego rodzaju dokumentów wymienionych w art. 87 i art. 2 ustawy o transporcie drogowym, przepisy art. 78 K.p.a., dotyczące możliwości składania przez stronę wniosków dowodowych, doznają znaczącego wyłączenia, którego granice wyznacza cel powołanych wyżej przepisów odnoszących się do transportu drogowego.
Trzeba więc uznać, że przedstawiona przez skarżącego konstrukcja podwójnego wyposażenia kierowcy w stosowne zaświadczenie: po raz pierwszy – bezskuteczne z wielu możliwych przyczyn, ale uznane przez stronę za dokonane przed kontrolą, i po raz drugi - ponowne dostarczenie dokumentu w toku kontroli, po uprzednim przeszukaniu kabiny kierowcy i po ujawnieniu zaginięcia zaświadczenia, nie jest możliwa do przyjęcia, zwłaszcza w sprawach z zakresu transportu drogowego. Kierowca wyjeżdża z bazy wyposażony w stosowne zaświadczenie, które okazuje na wezwanie uprawnionym organom kontroli. Każda inna sytuacja oznacza naruszenie obowiązku nałożonego na kierowcę, którego to naruszenia nie można już usanować przez inne działania, a w szczególności przez późniejsze przedstawienie zaświadczenia. Opisane zachowanie się skarżącego w rozpatrywanej sytuacji było więc naganne i upoważniało do zastosowania kary z art. 92 oraz art. 87 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym.
Przy takim ujęciu sprawy zarzuty o charakterze proceduralnym, wskazujące na "pominięcie art. 7, 10 oraz 78 K.p.a. poprzez mylne stwierdzenie, że przedsiębiorstwo nie dopełniło obowiązku zaopatrzenia kierowcy w stosowne zaświadczenie potwierdzające fakt nieprowadzenia pojazdu w dniach bezpośrednio poprzedzających kontrolę", a więc w istocie zarzuty dopełniające zarzuty naruszenia prawa materialnego, tj. art. 92 ust. 1 pkt 2 i 6 oraz art. 87 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym oraz art. 31 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców, nie miały wpływu na wynik sprawy.
Główny Inspektor Transportu Drogowego prawidłowo też określił adresata decyzji (stronę), jednoznacznie wskazując na przedsiębiorcę.
Ponadto oceniając zaskarżoną decyzję Sąd nie stwierdził żadnych innych uchybień, których istnienie powinien uwzględnić z urzędu.
W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.u. Nr 153, poz. 127, z późn. zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.