VI SA/Wa 778/17

VI SA/Wa 778/17 - Postanowienie WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2017-05-31
Data wpływu
2017-04-07
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Grażyna Śliwińska /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6239 Inne o symbolu podstawowym 623
Hasła tematyczne
Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ
Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno  Spożywczych
Treść wyniku
Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy
Dz.U. 2016 poz 718
art. 61 par. 3
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym : Przewodniczący: Sędzia WSA Grażyna Śliwińska po rozpoznaniu w dniu 31 maja 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku O. w C. o wstrzymanie wykonania decyzji Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno - Spożywczych z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...] w sprawie ze skargi O. w C. na decyzję Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno - Spożywczych z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za wprowadzenie do obrotu artykułu rolno-spożywczego nieodpowiadającego wymaganiom jakości handlowej postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno – Spożywczych z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...].
Uzasadnienie
O. w C. (dalej też jako "skarżąca" lub "spółdzielnia") złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno - Spożywczych z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...].
Zaskarżoną decyzją Główny Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno - Spożywczych utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych z dnia [...] września 2016 r. nr [...], wymierzającą spółdzielni karę pieniężną w kwocie 1 000 złotych, za wprowadzenie do obrotu artykułu rolno - spożywczego nieodpowiadającego wymaganiom jakości handlowej o nazwie: Jogurt naturalny a' 370 g: wielkość partii produkcyjnej 1.065,6 kg, tj.: 2880 szt., wielkość partii magazynowej: 710,4 kg, tj. 1920 szt., nr partii produkcyjnej: 1, termin przydatności do spożycia: 09.09.2016, data produkcji: 05.08.2016, wartość partii brutto: 5 040 złotych.
W przedmiotowej skardze skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu podniosła, że wykonanie decyzji wiąże się dla niej nie tylko z wydatkowaniem środków na zapłatę kary pieniężnej, ale również z kosztami likwidacji 18000 szt. opakowań z "niewłaściwym oznakowaniem" o wartości 2180 zł (zapas na 2 miesiące), kosztem zamówienia nowego projektu opakowań ok. 1500 zł oraz zakupem nowych opakowań, o wartości tożsamej z partią likwidowanych opakowań ok. 1 500 zł, oraz zakupem nowych opakowań o wartości tożsamej z partią zlikwidowanych opakowań, tj. 2180 zł.
Skarżąca wskazuje, że łącznie wydatkowane środki na wykonanie decyzji to kwota 6860 zł, w tym kwota 3680 zł stanowi wartość utraconą bezpowrotnie, jeśli skarga rozpoznana byłaby do końca maja 2017 roku każdy kolejny miesiąc to dodatkowe koszty nowych opakowań rzędu 1090 zł.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo
o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 – dalej jako "p.p.s.a."), Sąd uprawniony jest do uwzględnienia wniosku, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Z powyższej regulacji wynika, że katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest zamknięty. Przesłanką wstrzymania wykonania decyzji jest niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, o której można mówić, jeżeli rozmiary szkody wywołanej wykonaniem zaskarżonego aktu administracyjnego są większe niż zwykłe skutki wywołane wykonaniem aktu tego rodzaju. Natomiast spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków musi być rozważone z uwzględnieniem specyfiki aktu administracyjnego, którego dotyczy wniosek o wstrzymanie – w tym przypadku decyzji. Przesłanki wskazane w art. 61 § 3 p.p.s.a. dotyczą zdarzeń przyszłych, będących spodziewanym skutkiem wykonania aktu lub czynności, czy to w drodze egzekucji administracyjnej, czy to w wyniku działań osób trzecich, realizujących swoje uprawnienia lub obowiązki. Zaznacza się przy tym, że skutki te mają w ocenie wniosku znaczenie niejako potencjalne.
Warunkiem wstrzymania wykonania aktu jest więc wykazanie we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia stronie znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Obowiązek ten spoczywa na wnioskodawcy. Uzasadnienie tych przesłanek winno odnosić się do konkretnych okoliczności, świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonej decyzji jest zasadne. Brak takiego uzasadnienia uniemożliwia zaś jego merytoryczną ocenę przez Sąd. Należy przy tym zauważyć, że skoro po stronie skarżącej leży obowiązek wykazania istnienia przesłanek, które uzasadniają wstrzymanie wykonania decyzji, to Sąd nie bada z urzędu faktu czy szkoda lub trudne do usunięcia skutki rzeczywiście mogą zaistnieć. Uprawdopodobnienie tego faktu spoczywa zatem na stronie wnioskującej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania aktu, Sąd ma jedynie obowiązek wziąć pod uwagę całość materiału zgormadzonego w sprawie, który może przysłużyć się do weryfikacji twierdzeń zawartych we wniosku o wstrzymanie wykonania aktu, pod kątem spełnienia przesłanek wskazanych w art. 61 § 3 p.p.s.a.
Przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej, o której mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., mogą być jedynie takie akty i czynności, które nadają się do wykonania. Problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy bowiem aktów zobowiązujących; ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania; aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone obowiązki oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony.
Reasumując Sąd rozpoznając ww. wniosek obowiązany jest zbadać trzy kwestie: czy wskazany we wniosku akt administracji nadaje się do wykonania, a jeśli tak, to czy strona skarżąca w sposób przekonywujący wskazała na okoliczności przemawiające za udzieleniem ochrony tymczasowej. A także czy owe okoliczności istnieją i dają podstawę do zastosowania tymczasowej ochrony, o której mowa
w art. 61 § 3 p.p.s.a.
Żądaniem wstrzymania wykonania w niniejszym przypadku została objęta decyzja, którą nałożono karę pieniężną. Zdaniem Sądu nie ulega wątpliwości, że akt ten jest rozstrzygnięciem wymagającym ze strony skarżącej powinnego zachowania, polegającego na uiszczeniu kary, wobec tego Sąd przyjął, że skarżąca mogła wnieść o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
Wskazać należy, że stosownie do utrwalonej linii orzeczniczej wykonanie decyzji nakładającej na stronę obowiązek uiszczenia należności pieniężnej tylko w wyjątkowych przypadkach jest źródłem niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub powstania trudnych do odwrócenia skutków, gdyż w przypadku uchylenia decyzji uiszczona należność podlega zwrotowi (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20 grudnia 2011 r., sygn. akt I GZ 217/11). Każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia i powodujących zmniejszenie majątku zobowiązanego. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie służy zabezpieczeniu przed jakimikolwiek skutkami egzekucji, lecz jedynie przed takimi, których w sytuacji ewentualnego wygrania sporu sądowego nie można by było naprawić. W ocenie Sądu istotne znaczenie dla oceny wystąpienia przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. ma fakt, że w przypadku ewentualnego uwzględnienia skargi uiszczone, nienależne zobowiązanie będzie podlegać zwrotowi wraz z odsetkami, stanowiącymi swoistą formę odszkodowania (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 3 grudnia 2013 r., sygn. akt II GZ 681/13). Tym samym zdaniem Sądu w analizowanym przypadku nie sposób uznać wystąpienia trudnych do odwrócenia skutków.
Z kolei odnosząc się do argumentacji związanej z kosztami wycofania partii opakowań, należy odnotować, że skarżąca nie wykazała, iż wykonanie decyzji spowoduje wystąpienie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody. Nie przedłożyła bowiem żadnych dokumentów, świadczących chociażby o stanie środków pieniężnych zgromadzonych na rachunkach bankowych.
Powyższe w ocenie Sądu nie pozwala na ustalenie, czy pokrycie kosztów wycofania partii opakowań, czy też uiszczenie przez skarżącą nałożonej kary spowoduje rzeczywiście wystąpienie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody.
Sąd pragnie w tym miejscu zauważyć, że kwestia prawidłowości ustalenia kary pieniężnej oraz stojącymi za tym przesłankami, będzie badana oczywiście dopiero na etapie merytorycznego rozpoznawania skargi.
Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.