VI SA/WA 762/07

VI SA/Wa 762/07 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2007-07-13
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2007-04-26
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Andrzej Czarnecki
Andrzej Wieczorek /przewodniczący sprawozdawca/
Piotr Borowiecki
Symbol z opisem
6037 Transport drogowy i przewozy
Skarżony organ
Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Wieczorek (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Czarnecki Asesor WSA Piotr Borowiecki Protokolant apl. prok. Małgorzata Wilkos po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 lipca 2007 r. sprawy ze skargi P. Sp. z o.o. z siedzibą w S. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2007 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę
Uzasadnienie
Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] marca 2007 r. Nr [...] działając podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), art. 92 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 roku o transporcie drogowym (Dz. U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2088 ze zm.), lp. 6.5.3, lp. 6.5.4, lp. 6.5.6 załącznika ustawy z dnia 6 września 2001 roku o transporcie drogowym (Dz. U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2088 ze zm.), art. 3 ust. 1, art. 21 ust. 1, art. 23 ust. 2 ustawy z dnia 28 października 2002 r. o przewozie drogowym towarów niebezpiecznych (Dz. U. z 2002 r. Nr 199, poz. 1671 ze zm.), lp.1.8.3.1, lp. 10.3.2.1 umowy europejskiej dotyczącej międzynarodowego przewozu drogowego towarów niebezpiecznych (ADR) sporządzonej w Genewie dnia 30 września 1957 r. (Dz. U. Nr 178, poz. 1481) po rozpatrzeniu odwołania z dnia [...] listopada 2006 r. wniesionego przez P. Sp. z o.o. od decyzji Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2006 r. o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 15.000 (piętnaście tysięcy) złotych - utrzymał zaskarżoną decyzję w całości w mocy.
Do wydania powyższych decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym :
W dniu [...] września 2006 r. po okazaniu legitymacji służbowych i wręczeniu imiennego upoważnienia Prezesowi Spółki inspektorzy Wojewódzkiego Inspektoratu Transportu Drogowego w G. przeprowadzili kontrolę w P. Sp. z o.o. z siedzibą w S. Kontrola obejmowała działalność przedsiębiorstwa w zakresie wykonywania przewozu drogowego towarów niebezpiecznych w 2005 r. Podczas kontroli zgodnie ze sporządzonym protokołem kontroli nr [...] ustalono, że w dacie rozpoczęcia przewozu towarów niebezpiecznych przedsiębiorca nie dokonał wymaganych prawem czynności tj.
1. nie wyznaczył doradcy do spraw niebezpiecznych w transporcie towarów niebezpiecznych;
2. nieprzesłał wojewodzie w ustawowo określonym terminie rocznego sprawozdania z działalności przedsiębiorcy lub innego podmiotu wykonującego przewóz drogowy towarów niebezpiecznych lub związanego z tym przewozem załadunku lub rozładunku;
3. niesporządził planu ochrony w zakresie przewozu drogowego towarów niebezpiecznych.
Z powodu wskazanych wyżej naruszeń Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] listopada 2006 r. o nałożył na kontrolowaną spółkę karę pieniężną w wysokości 15.000 (piętnaście tysięcy) złotych. W złożonym od powyższej decyzji odwołaniu spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości zarzucając naruszenie art. 92 i 93 ustawy o transporcie drogowym oraz art. 21 ustawy z dnia 28 października 2002 r. o przewozie drogowym towarów niebezpiecznych poprzez nadinterpretację wskazanych przepisów na szkodę spółki. Ponadto zrzuciła, że decyzja I instancji została podpisana przez tą samą osobę, która sporządziła protokół kontroli przedsiębiorstwa, przez co naruszona została zasada bezstronności i obiektywizmu. Podkreśla, że na dzień kontroli wyznaczony był doradca do spraw bezpieczeństwa towarów niebezpiecznych, wypełniona, więc została norma art. 21 ustawy o przewozie drogowym towarów niebezpiecznych. Nie zatrudnienie oficjalnie doradcy wcześniej było zaszłością historyczną. Na dzień rozpoczęcia kontroli sporządzony był plan ochrony oraz sporządzone zostało i przekazane Wojewodzie sprawozdanie za rok 2005. Odwołująca się przyznała, iż nie zachowany został termin, ale nie zmienia to faktu, że sprawozdanie został sporządzone i doręczone. Jej zdaniem z art. 92 ustawy o transporcie drogowym wynika, że chodzi o działalność bieżącą a nie przeszłą. Natomiast z art. 93 w/w ustawy wynika, że kontrolujący ma prawo, a nie obowiązek nałożyć karę pieniężną. Ponadto podniosła, iż spółka znajduje się w trudnej sytuacji finansowej spowodowanej długotrwałą suszą, a kwota 15.000 zł jest kwotą mogącą doprowadzić do niewypłacalności spółki. Zdaniem Spółki wymierzenie kar w maksymalnej wysokości jest niesprawiedliwym skutkiem nadinterpretacji przepisów.
Po rozpoznaniu złożonego odwołania Główny Inspektor Transportu Drogowego podtrzymał stanowisko organu I instancji i utrzymał zaskarżoną decyzję w całości w mocy. Uznał, iż zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 28 października 2002 r. o przewozie drogowym towarów niebezpiecznych przedsiębiorca oraz inny podmiot wykonujący przewóz towarów niebezpiecznych lub związany z tym przewozem załadunek lub rozładunek jest obowiązany prowadzić nadzór wewnętrzny nad tymi czynnościami i w tym celu wyznaczyć, na swój koszt, doradcę do spraw bezpieczeństwa w transporcie towarów niebezpiecznych. Wskazał, że zgodnie z lp. 1.8.3.1 Umowy europejskiej dotyczącej międzynarodowego przewozu drogowego towarów niebezpiecznych (ADR) sporządzonej w Genewie dnia 30 września 1957 r. (Dz. U. Nr 178, poz. 1481) każde przedsiębiorstwo, którego działalność obejmuje przewóz towarów niebezpiecznych albo związane z nim pakowanie, załadunek, napełnianie lub rozładunek, powinno wyznaczyć jednego lub więcej doradców do spraw bezpieczeństwa w transporcie towarów niebezpiecznych, odpowiedzialnego za wspieranie działań zapobiegających zagrożeniom dla osób, mienia i środowiska, związanych z taką działalnością.
Organ podkreślił, iż zgodnie z art. 92 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, kto wykonuje przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy lub przepisów:
o przewozie drogowym towarów niebezpiecznych,
o czasie pracy kierowców,
o odpadach,
o ochronie zwierząt,
o ruchu drogowym oraz w zakresie ochrony środowiska, okresowych ograniczeń ruchu pojazdów na drogach lub zakazu ruchu niektórych ich rodzajów,
o warunkach zdrowotnych żywności i żywienia,
wiążących Rzeczpospolitą Polską umów międzynarodowych,
wspólnotowych dotyczących przewozów drogowych
- podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 15.000 złotych.
Suma kar pieniężnych nałożonych podczas jednej kontroli nie może przekroczyć kwoty:
15.000 złotych - w odniesieniu do kontroli drogowej;
30.000 złotych - w odniesieniu do kontroli w przedsiębiorstwie.
Wysokość kary za niewyznaczenie doradcy do spraw bezpieczeństwa w transporcie towarów niebezpiecznych przez przedsiębiorcę lub inny podmiot wykonujący przewóz towarów niebezpiecznych lub związany z nim załadunek lub rozładunek określona została w lp.6.5.3 załącznika do ustawy o transporcie drogowym i wynosi 5.000 złotych.
Organ podniósł, że podczas kontroli w przedsiębiorstwie ustalono, iż przedsiębiorstwo prowadziło przewóz towarów niebezpiecznych oraz związany z tym załadunek i rozładunek, natomiast ilości przewożonych towarów zgodnie z dokumentami przewozowym przekraczały ilości określone pod przepisem 1.1.3.6 umowy europejskiej dotyczącej międzynarodowego przewozu drogowego materiałów niebezpiecznych (ADR) sporządzonej w Genewie dnia 30 września 1957 r. oraz nie były przewożone na zasadach LQ określonych pod przepisem 3.4.6 wskazanej wyżej umowy. Podkreślił, iż skarżąca zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 28 października 2002 r. o przewozie drogowym towarów niebezpiecznych wykonując przewozy drogowe towarów niebezpiecznych i związany z tym załadunek lub rozładunek w ilościach dla których umowa ADR wymaga odpowiedniego oznakowania pojazdu obowiązany jest prowadzić nadzór wewnętrzny nad tymi czynnościami i w tym celu powinna wyznaczyć na swój koszt doradcę do spraw bezpieczeństwa w transporcie towarów niebezpiecznych - "doradcę". Organ zważył, iż kontrolowany przedsiębiorca okazał do kontroli umowę zlecenia świadczącą o zatrudnieniu doradcy R. S. od dnia [...] września 2006 r. oraz oświadczył, że jest to pierwsza osoba przez niego zatrudniona w tym charakterze, pomimo, że w 2005 r. wykonywał przewozy materiałów niebezpiecznych oraz związany z tym załadunek i rozładunek w ilościach dla których umowa ADR wymaga oznakowania pojazdu odpowiednimi tablicami.
Organ wskazał, że w trakcie postępowania wyjaśniającego strona potwierdziła niewyznaczenie doradcy do dnia [...] września 2006 r. w związku z powyższym Główny Inspektor Transportu Drogowego ponownie rozpatrując sprawę uznał, iż bezspornym jest, że kontrolowany przedsiębiorca pomimo, iż wykonywał w okresie objętym kontrolą przewozy drogowe towarów niebezpiecznych i związany z tym załadunek lub rozładunek nie wyznaczył doradcy do spraw bezpieczeństwa w transporcie towarów niebezpiecznych.
Główny Inspektor Transportu Drogowego zaznaczył, iż z imiennego upoważnienia do przeprowadzenia kontroli przez inspektorów WITD z dnia [...] września 2006 r. wynika, iż okres objęty kontrolą to [...] stycznia 2005 r. – [...] sierpnia 2006 r. Wobec powyższego pomimo, iż kontrolowany przedsiębiorca okazał do kontroli umowę zlecenia świadczącą o zatrudnieniu doradcy R. S. od dnia [...] września 2006 r. to bezspornym jest, iż w okresie objętym kontrolą przedsiębiorca nie wypełnił w/w obowiązku. Ponadto przedsiębiorca w oświadczeniu potwierdził, że R. S. jest pierwszą osobą wyznaczoną na doradcę. Wobec powyższego Główny Inspektor Transportu Drogowego stwierdził, że działanie organu i instancji było prawidłowe i słusznie nałożono na stronę karę pieniężną za przedmiotowe naruszenia.
W złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skardze na powyższą decyzję skarżąca zarzuciła naruszenie art. 92 i 93 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym oraz art. 21 ustawy z dnia 28 października 2002 r. o przewozie drogowym towarów niebezpiecznych poprzez nadinterpretację wskazanych przepisów na szkodę skarżącej Spółki.
Skarżąca nadto podniosła zarzut dotyczący wydanej decyzji I Instancji, iż została podpisana przez tę samą osobę, która sporządziła protokół kontroli przedsiębiorstwa, przez co naruszona została zasada bezstronności i obiektywizmu.
Nadto zakwestionowała zawiadomienie o wszczęciu z urzędu postępowania wobec Spółki z dnia [...] października 2006 r. jako, iż nie zostało przez nikogo podpisane.
W uzasadnieniu skargi zaznaczyła, iż na dzień kontroli zatrudniony był w Spółce doradca do spraw bezpieczeństwa w transporcie towarów niebezpiecznych, sporządzony był plan ochrony oraz przesłane było sprawozdanie do Wojewody, co kontrolujący potwierdzili. W tej sytuacji brak było podstaw do wydania decyzji w sprawie nałożenia kary pieniężnej, tym bardziej, że w uzasadnieniu decyzji również potwierdzono prawidłowe wykonanie tych czynności z zastrzeżeniem terminu wysłania sprawozdania do Wojewody.
Spółka ukarana została za zaszłości historyczne i to nie zawsze udokumentowane w dostatecznym stopniu. Wymierzenie kar w wysokości 15.000,00 zł za przeszłość odbierane jest w Spółce jako niesprawiedliwy skutek nadinterpretacji przepisów.
Skarżąca podniosła, iż przedstawiła w odwołaniu swoją trudną sytuację finansową dlatego, że zgodnie z art. 93 ustawy o transporcie drogowym uprawnieni do kontroli mają prawo nałożyć na kontrolowanego karę pieniężną, a nie obowiązek. Jej zdaniem przy tylu wątpliwościach, co do zasadności nałożenia kar, w sytuacji gdy na dzień kontroli nie było już uchybień w zakresie przedmiotu kontroli, przedstawienie ewentualnych skutków dla Spółki nałożonej kary, mogłoby mieć pozytywny wpływ na decyzję.
W związku z powyższym zarzuciła organowi nadinterpretację przepisów i niesłuszne ukaranie Spółki maksymalnie możliwą karą oraz brak zastosowania obowiązującej procedury do wyczerpującego wyjaśnienia wszystkich okoliczności i dowodów.
Podniosła ponadto, iż poważnym uchybieniem formalnym było to, że decyzja została wydana przez osobę, która przeprowadziła kontrolę, przez co naruszona została zasada bezstronności i obiektywizmu oraz, iż zawiadomienie o wszczęciu z urzędu postępowania wobec przedsiębiorcy nie zostało podpisane, przez co może kwestionować jego ważność.
W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji wnosząc o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego aktu. Sąd administracyjny nie ocenia rozstrzygnięcia organu administracji pod kątem jego słuszności, czy też celowości, jak również nie rozpatruje sprawy kierując się zasadami współżycia społecznego. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej także: p.p.s.a.).
Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów, skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 28 października 2002 r. o przewozie drogowym towarów niebezpiecznych przedsiębiorca oraz inny podmiot wykonujący przewóz towarów niebezpiecznych lub związany z tym przewozem załadunek lub rozładunek jest obowiązany prowadzić nadzór wewnętrzny nad tymi czynnościami i w tym celu wyznaczyć, na swój koszt, doradcę do spraw bezpieczeństwa w transporcie towarów niebezpiecznych, zwanego dalej "doradcą".
Zgodnie z lp. 1.8.3.1 Umowy europejskiej dotyczącej międzynarodowego przewozu drogowego towarów niebezpiecznych (ADR) sporządzonej w Genewie dnia 30 września 1957r. (Dz. U. Nr 178, poz. 1481) każde przedsiębiorstwo, którego działalność obejmuje przewóz towarów niebezpiecznych albo związane z nim pakowanie, załadunek, napełnianie lub rozładunek, powinno wyznaczyć jednego lub więcej doradców do spraw bezpieczeństwa w transporcie towarów niebezpiecznych, odpowiedzialnego za wspieranie działań zapobiegających zagrożeniom dla osób, mienia i środowiska, związanych z taką działalnością. Zgodnie z art. 92 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, kto wykonuje przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy lub przepisów:
1. przewozie drogowym towarów niebezpiecznych,
2. czasie pracy kierowców,
3. odpadach,
4. ochronie zwierząt,
5. ruchu drogowym oraz w zakresie ochrony środowiska, okresowych ograniczeń ruchu pojazdów na drogach lub zakazu ruchu niektórych ich rodzajów,
6. warunkach zdrowotnych żywności i żywienia,
7. wiążących Rzeczpospolitą Polską umów międzynarodowych,
8. wspólnotowych dotyczących przewozów drogowych
- podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 15.000 złotych,
Suma kar pieniężnych nałożonych podczas jednej kontroli nie może przekroczyć kwoty 15.000 złotych - w odniesieniu do kontroli drogowej i 30.000 złotych - w odniesieniu do kontroli w przedsiębiorstwie.
Wysokość kary za niewyznaczenie doradcy do spraw bezpieczeństwa w transporcie towarów niebezpiecznych przez przedsiębiorcę lub inny podmiot wykonujący przewóz towarów niebezpiecznych lub związany z nim załadunek lub rozładunek określona została w lp.6.5.3 załącznika do ustawy o transporcie drogowym i wynosi 5.000 złotych.
Podczas kontroli w przedsiębiorstwie ustalono, iż przedsiębiorstwo prowadziło przewóz towarów niebezpiecznych oraz związany z tym załadunek i rozładunek, natomiast ilości przewożonych towarów zgodnie z dokumentami przewozowym przekraczały ilości określone pod przepisem 1.1.3.6 umowy europejskiej dotyczącej międzynarodowego przewozu drogowego materiałów niebezpiecznych (ADR) sporządzonej w Genewie dnia 30 września 1957 r. oraz nie były przewożone na zasadach LQ określonych pod przepisem 3.4.6 wskazanej wyżej umowy.
Organ słusznie uznał, iż P. Sp. z o.o. zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 28 października 2002 r. o przewozie drogowym towarów niebezpiecznych wykonując przewozy drogowe towarów niebezpiecznych i związany z tym załadunek lub rozładunek w ilościach dla których umowa ADR wymaga odpowiedniego oznakowania pojazdu obowiązany jest prowadzić nadzór wewnętrzny nad tymi czynnościami i w tym celu powinien wyznaczyć na swój koszt doradcę do spraw bezpieczeństwa w transporcie towarów niebezpiecznych - "doradcę". Kontrolowany przedsiębiorca okazał do kontroli umowę zlecenia świadczącą o zatrudnieniu doradcy R. S. od dnia [...] września 2006 r. oraz oświadczył, że jest to pierwsza osoba przez niego zatrudniona w tym charakterze, pomimo, że w 2005 r. wykonywał przewozy materiałów niebezpiecznych oraz związany z tym załadunek i rozładunek w ilościach dla których umowa ADR wymaga oznakowania pojazdu odpowiednimi tablicami.
W trakcie postępowania wyjaśniającego strona potwierdziła niewyznaczenie doradcy do dnia [...] września 2006 r. Bezspornym jest, że kontrolowany przedsiębiorca pomimo, iż wykonywał w okresie objętym kontrolą przewozy drogowe towarów niebezpiecznych i związany z tym załadunek lub rozładunek nie wyznaczył doradcy do spraw bezpieczeństwa w transporcie towarów niebezpiecznych. Argumenty strony, że na dzień kontroli wyznaczony był doradca do spraw bezpieczeństwa towarów niebezpiecznych i nie zatrudnienie oficjalnie doradcy wcześniej było zaszłością historyczną, nie mogą w świetle obowiązujących przepisów prawa stanowić podstawy do uwzględnienia skargi.
Z akt administracyjnych sprawy jednoznacznie, że imienne upoważnienie do przeprowadzenia kontroli przez inspektorów WITD z dnia [...] września 2006 r. obejmowało okres objęty kontrolą od [...] stycznia 2005 r. do [...] sierpnia 2006 r. Wobec powyższego pomimo, iż kontrolowany przedsiębiorca okazał do kontroli umowę zlecenia świadczącą o zatrudnieniu doradcy R. S. od dnia [...] września 2006 r. to bezspornym jest, iż w okresie objętym kontrolą przedsiębiorca nie wypełnił w/w obowiązku. Ponadto przedsiębiorca w oświadczeniu potwierdził, że R. S. jest pierwszą osobą wyznaczoną na doradcę. Wobec powyższego stwierdzono, że działanie organu i instancji było prawidłowe i słusznie nałożono na stronę karę pieniężną za w/w naruszenie.
Zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 28 października 2002r. o przewozie drogowym towarów niebezpiecznych przedsiębiorca oraz inny podmiot wykonujący przewóz towarów niebezpiecznych lub związany z tym przewozem załadunek lub rozładunek jest obowiązany prowadzić nadzór wewnętrzny nad tymi czynnościami i w tym celu wyznaczyć, na swój koszt, doradcę do spraw bezpieczeństwa w transporcie towarów niebezpiecznych, zwanego dalej "doradcą".
Zgodnie z przepisem art. 23. ust. 2 ustawy o przewozie drogowym towarów niebezpiecznych przedsiębiorca lub inny podmiot, o których mowa w art. 21 ust. 1, jest obowiązany:
1) przesłać wojewodzie jeden egzemplarz rocznego sprawozdania, w terminie do dnia 31 stycznia każdego roku następującego po roku, którego dotyczy sprawozdanie;
2) przechowywać drugi egzemplarz rocznego sprawozdania w swojej siedzibie przez okres 5 lat.
Zgodnie z art. 92 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym oraz treścią lp.6.5.4 załącznika do w/w ustawy, nieprzesłanie wojewodzie w ustawowo określonym terminie rocznego sprawozdania z działalności przedsiębiorcy lub innego podmiotu wykonującego przewóz drogowy towarów niebezpiecznych lub związanego z tym przewozem załadunku lub rozładunku sankcjonowane jest karą 5000 złotych.
Kontrola prowadzona w siedzibie skarżącej wykazała, iż nie złożyła ona w ustawowo określonym terminie rocznego sprawozdania z działalności przedsiębiorcy lub innego podmiotu wykonującego przewóz drogowy towarów niebezpiecznych lub związanego z tym przewozem załadunku lub rozładunku zgodnie z art. 23 ust. 2 pkt 1 ustawy o przewozie drogowym towarów niebezpiecznych, jednego egzemplarza rocznego sprawozdania w terminie do dnia [...] stycznia 2005 r. Okazane do kontroli roczne sprawozdanie z działalności skarżącej spółki wykonującej przewóz drogowy towarów niebezpiecznych i związany z tym przewozem załadunek i rozładunek wpłynęło do Lubuskiego Urzędu Wojewódzkiego w dniu [...] września 2006 r.
W trakcie postępowania administracyjnego strona potwierdziła przekazanie sprawozdania wojewodzie po ustawowo określonym terminie.
Główny Inspektor Transportu Drogowego zasadnie uznał, że w niniejszej sprawie doszło do naruszenia polegającego na nieprzesłaniu wojewodzie w ustawowo określonym terminie rocznego sprawozdania z działalności przedsiębiorcy lub innego podmiotu wykonującego przewóz drogowy towarów niebezpiecznych lub związanego z tym przewozem załadunku lub rozładunku. Do powyższego wniosku należało dojść ze względu na materiał dowodowy zgromadzony w sprawie. Wynika z niego, że roczne sprawozdanie z działalności przedsiębiorcy ze wskazanego roku strona wysłała do Wojewody w dniu [...] września 2006 r. Oznacza to, że strona uchybiła terminowi, w którym winno nastąpić przesłanie wskazanego sprawozdania (art. 23. ust. 2 ustawy o przewozie drogowym towarów niebezpiecznych). Tym samym decyzja organu I instancji nakładająca na stronę karę pieniężną w wysokości 5000 złotych jest słuszna.
Skarżąca w odwołaniu podniosła, iż na dzień kontroli sporządzone zostało i przekazane Wojewodzie sprawozdanie za rok 2005. Nie zachowany został wprawdzie termin, ale nie zmienia to faktu, że sprawozdanie zostało sporządzone i doręczone. Zdaniem Sądu Główny Inspektor Transportu Drogowego słusznie zważył, iż przedstawione w odwołaniu okoliczności nie mogą wpłynąć na zmianę zaskarżonej decyzji. Przedsiębiorca powinien dochować należytej staranności w zakresie czynności związanych z prowadzoną działalnością. W zakres ten wchodzi wywiązywanie się z nałożonych obowiązków w terminach przewidzianych przez przepisy.
Odnosząc się do trzeciego naruszenia zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 28 października 2002 r. o przewozie drogowym towarów niebezpiecznych w sprawach nieuregulowanych ustawą do przewozu drogowego towarów niebezpiecznych stosuje się umowę ADR. Zgodnie z lp. 10.3.2.1 Umowy europejskiej dotyczącej międzynarodowego przewozu drogowego towarów niebezpiecznych (ADR) sporządzonej w Genewie dnia 30 września 1957r. (Dz. U. Nr 178, poz. 1481) przewoźnicy, nadawcy i inni uczestnicy przewozu wymienieni pod 1.4.2 i 1.4.3, biorący udział w przewozie towarów niebezpiecznych dużego ryzyka (patrz tabela 1.10.5), powinni przyjąć, wdrożyć i stosować się do planu ochrony, który powinien obejmować co najmniej elementy wymienione pod 1.10.3.2.2.
Wysokość kary za niesporządzenie lub niewłaściwe sporządzenie planu ochrony w zakresie przewozu towarów niebezpiecznych określona została w lp. 6.5.6 załącznika do ustawy o transporcie drogowym i wynosi 5.000 złotych.
Po przeanalizowaniu dokumentacji i protokołu z kontroli stwierdzono wykonywanie w 2005 r. przewozów drogowych towarów niebezpiecznych i związany z tymi przewozami załadunek i rozładunek materiałów niebezpiecznych dużego ryzyka powyżej ilości zawartych w tabeli 1.10.5 oraz przekraczają ilości zawarte pod przepisem 1.1.3.6 umowy europejskiej dotyczącej przewozu drogowego materiałów niebezpiecznych. Przedstawiony do kontroli plan ochrony został sporządzony [...] września 2006 r., a zatwierdzony do stosowania w P. Sp. z o.o. od dnia [...] września 2006 r., czyli w momencie podpisania umowy z doradcą do spraw bezpieczeństwa w transporcie towarów niebezpiecznych. W związku z powyższym stwierdzono niesporządzenie planu ochrony w kontrolowanym przedsiębiorstwie w okresie od [...] stycznia 2005 r. do [...] sierpnia 2006 r.
Główny Inspektor Transportu Drogowego słusznie przyjął, iż z materiału dowodowego bezspornie wynika, iż niesporządzono planu ochrony w kontrolowanym przedsiębiorstwie w okresie objętym kontrolą tj. [...].01.2005 r. - [...].08.2006 r. Wobec powyższego argumenty skarżącej, iż na dzień rozpoczęcia kontroli sporządzony był plan ochrony, nie mogą stanowić podstawy do uwzględnienia skargi.
Odnośnie argumentów skarżącej, iż decyzja została podpisana przez tą samą osobę, która sporządziła protokół kontroli przedsiębiorstwa, przez co naruszona została zasada bezstronności i obiektywizmu należy zważyć, iż zgodnie z art. 93 ust. 1 uprawnieni do kontroli, o których mowa w art. 89 ust. 1, mają prawo nałożyć na wykonującego przewozy drogowe lub inne czynności związane z tym przewozem karę pieniężną, w drodze decyzji administracyjnej. Strona w otrzymanym imiennym upoważnieniu do przeprowadzenia kontroli przez inspektorów WITD z dnia [...] września 2006 r. została pouczona, iż inspektor ma prawo w szczególności do nakładania i pobierania kar pieniężnych: zgodnie z przepisami ustawy o transporcie drogowym, zgodnie z przepisami o drogach publicznych (art. 56 ustawy o transporcie drogowym).
W złożonej skardze skarżąca podniosła, iż w chwili rozpoczęcia kontroli w przedsiębiorstwie nie istniały żadne nieprawidłowości. Ponadto wskazała na trudną sytuację finansową przedsiębiorstwa. Argumenty te nie mają dla sprawy żadnego znaczenia. Kontrola w przedsiębiorstwie nie dotyczyła stanu faktycznego istniejącego w dniu kontroli lecz obejmowała okres wcześniejszy: [...] stycznia 2005 r. - [...] sierpnia 2006 r. i - stosownie do ustaleń kontroli - w tym właśnie okresie wystąpiły naruszenia, co uzasadnia nałożenie kary.
W przedmiocie trudności finansowych spółki zauważyć należy, że mogą one być rozpatrzone w innym postępowaniu, uregulowanym w ustawie o finansach publicznych - wszczętym wskutek złożenia wniosku o rozłożenie na raty lub odroczenie terminu płatności.
Z przytoczonych wyżej powodów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270) orzekł jak w sentencji.