VI SA/WA 761/06

VI SA/Wa 761/06 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2006-09-27
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-04-14
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Agnieszka Łąpieś-Rosińska
Ewa Frąckiewicz /przewodniczący/
Maria Jagielska /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6259 Inne o symbolu podstawowym 625
Sygn. powiązane
II GSK 59/07 - Postanowienie NSA z 2007-07-05
Skarżony organ
Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej
Treść wyniku
Stwierdzono nieważność decyzji I i II instancji
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz Sędziowie Sędzia WSA Maria Jagielska (spr.) Asesor WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska Protokolant Patrycja Wrońska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 września 2006 r. sprawy ze skargi C. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Prezesa Urzędu Regulacji Telekomunikacji i Poczty z dnia [...] października 2004 r. nr [...] w przedmiocie ponownego rozpoznania przez sąd sprawy w zakresie odmowy rezerwacji częstotliwości dla ruchomej publicznej sieci telefonicznej 1. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji z dnia [...] września 2004 r.; 2. stwierdza, że decyzje, o których mowa w pkt 1 nie podlegają wykonaniu; 3. zasądza od Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej na rzecz C. Sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę 440 (czterysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 21 lutego 2006 r. (sygn. akt II GSK 355/05), po rozpoznaniu skargi kasacyjnej C. Sp. z o.o. w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia
14 czerwca 2005 r. (sygn. akt 2273/04) w sprawie ze skargi C. Sp. z o.o.
w W. na decyzję Prezesa Urzędu Regulacji Telekomunikacji i Poczty z dnia
[...] października 2004r. / nr [...] / w przedmiocie odmowy rezerwacji częstotliwości dla ruchomej sieci telefonicznej uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu do ponownego rozpoznania.
C. Sp. z o. o. w W., wnioskiem z dnia [...] lipca 2004 r. wystąpiła do Prezesa URTiP o dokonanie bez przeprowadzania przetargu rezerwacji 10 kanałów o numerach od [...] do [...] o częstotliwościach środkowych kanałów w zakresie dolnym od [...] do [...] i w zakresie górnym od [...]do [...] na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej do wykorzystywania dla ruchomej publicznej sieci telefonicznej, działającej zgodnie ze standardem telekomunikacyjnym [...].
Prezes URTiP decyzją z dnia [...] września 2004 r., odmówił dokonania na rzecz skarżącej rezerwacji wyżej opisanych częstotliwości wskazując, iż w przedmiotowej sprawie zachodzi przypadek opisany w art. 24 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 21 lipca 2000 r. – Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. Nr 73, poz. 852 ze zm.), tj. brak dostatecznych zasobów częstotliwości, co powoduje konieczność przeprowadzenia przez Prezesa URTiP postępowania przetargowego. Organ poinformował skarżącą, iż rozpoczęto prace nad przygotowaniem dokumentacji przetargowej.
Decyzją z dnia [...] października 2004 r. Nr [...] Prezes URTiP działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 127 § 3 k.p.a. oraz art. 24 ust. 1 pkt 1 i art. 111 ust. 1 Prawa telekomunikacyjnego w zw. z art. 222 ust. 1 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. – Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. Nr 171, poz. 1800) utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Zdaniem organu, stwierdzenie w przedmiotowym postępowaniu braku dostatecznych zasobów częstotliwości przesądza o prawnej konieczności przeprowadzenia przetargu i wyklucza dokonanie rezerwacji częstotliwości w trybie art. 22 Prawa telekomunikacyjnego.
W skardze na powyższą decyzję Spółka zarzuciła jej nieważność, z powodu wydania jej bez podstawy prawnej (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.) oraz naruszenie przepisu art. 25 ust. 1 Prawa telekomunikacyjnego. Skarżąca wskazała, że w sytuacji, gdy do Prezesa URTiP wpłynął wniosek o dokonanie rezerwacji częstotliwości, która to rezerwacja nie może zostać dokonana z uwagi na konieczność przeprowadzenia przetargu, Prezes URTiP nie powinien wydawać decyzji o odmowie rezerwacji, a jedynie powinien poinformować zainteresowany podmiot o rozpoczęciu biegu terminu, określonego w art. 25 ust. 1 Prawa telekomunikacyjnego, w przypadku, gdy dany wniosek jest pierwszym tego rodzaju wnioskiem, ewentualnie o dacie, w której powyższy termin rozpoczął bieg, jeżeli jest to kolejny wniosek o rezerwację tej samej częstotliwości. Zdaniem skarżącej, podmioty wnioskujące o uzyskanie rezerwacji częstotliwości powinny być poinformowane o warunkach uczestnictwa w przetargu, a także o jego przedmiocie i zakresie.
W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko wskazując, że Kodeks postępowania administracyjnego dopuszcza zakończenie wszczętego postępowania wyłącznie w formie decyzji, a w przypadku braku dostatecznych zasobów częstotliwości zachodzi konieczność ogłoszenia przetargu, tak więc decyzja odmowna jest uzasadniona. Wskazał, że organ związany jest żądaniem wniosku i to żądanie wyznacza stosowną normę prawa materialnego lub procesowego, które ma znaczenie dla ustalenia zakresu postępowania.
WSA w Warszawie oddalając skargę podkreślił, że przepis art. 22 ust 3 ustawy –Prawo telekomunikacyjne stanowi, iż rezerwacji częstotliwości dokonuje się dla podmiotu, który spełnia wymagania określone ustawą, a także jeżeli nie zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 8 ust. 1 pkt 2 oraz jeżeli spełnione są warunki określone w art. 18 ust. 1 pkt 2 tej ustawy. Z kolei przepis art. 24 ust. 3 Prawa telekomunikacyjnego wskazuje, że uzyskanie rezerwacji częstotliwości może nastąpić, gdy spełnione są warunki określone w art. 18 ust. 1 pkt 2 tej ustawy. Złożenie pierwszego wniosku o dokonanie rezerwacji, w myśl art. 25 Prawa telekomunikacyjnego, powoduje proces przygotowania przetargu, który to proces nie później niż po 6 miesiącach powinien doprowadzić do ogłoszenia przetargu.
Sąd podkreślił, że Prezes URTiP wydaje zezwolenie wnioskodawcy, który zamierza wykonywać działalność telekomunikacyjną, jeżeli nie zachodzą m.in. przewidziane niniejszą ustawą okoliczności uzasadniające odmowę udzielenia rezerwacji częstotliwości. W ocenie Sądu, w omawianym przypadku z uwagi na konieczność przeprowadzenia postępowania przetargowego, prowadzenie postępowania w przedmiocie wniosku strony, tj. dokonania rezerwacji kanałów radiowych w trybie bezprzetargowym było niezasadne, a organ związany wnioskiem strony prawidłowo odmówił stronie dokonania rezerwacji częstotliwości, bez przeprowadzenia przetargu.
Sąd podzielił stanowisko organu, który uznał, że jest związany żądaniem wskazanym przez stronę, a jego treść wyznacza stosowną normę prawa materialnego lub normę prawa procesowego, która ma znaczenie dla ustalenia zakresu postępowania. W omawianym przypadku nie było zdaniem Sądu wątpliwości, co do tego, czego dotyczy wniosek, a w sprawie zaszły przewidziane w art. 8 ust. 1 Prawa telekomunikacyjnego okoliczności, uzasadniające odmowę udzielenia rezerwacji częstotliwości.
C. Sp. z o.o., na podstawie art. 173 i nast. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., zaskarżyła powyższy wyrok w całości i wniosła o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Warszawie oraz zasądzenie na rzecz strony skarżącej zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła naruszenie:
1. naruszenie przepisów prawa procesowego mające istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na:
a) rażącym naruszeniu art. 141 § 4 p.p.s.a. oraz na
b) rażącym naruszeniu art. 134 § 1 w związku z art. 141 § 4 p.p.s.a.;
2. naruszenie przepisów prawa materialnego polegające na:
a) niewłaściwym zastosowaniu przez Sąd art. 8 ust. 1 ustawy – Prawo telekomunikacyjne poprzez uznanie, iż ustalony w sprawie stan faktyczny odpowiada hipotezie wskazanego artykułu,
b) dokonaniu przez Sąd błędnej wykładni art. 61 § 1 k.p.a. w zw. z art. 24 ust. 1 ustawy – Prawo telekomunikacyjne;
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej strona skarżąca podniosła, że Sąd naruszył art. 141 § 4 p.p.s.a., gdyż nie wyjaśnił, dlaczego w sprawie ma zastosowanie art. 8 ust. 1 Prawa telekomunikacyjnego i nie dokonał jego interpretacji. Uzasadnienie wyroku zawiera poważne uchybienie, gdyż Sąd nie uzasadnił w żaden sposób swojego stanowiska i słuszności zastosowania tej podstawy w sprawie.
Spółka podniosła, że termin 6 miesięcy, o którym mowa w art. 25 ust. 1 Prawa telekomunikacyjnego wyznacza maksymalny okres pomiędzy złożeniem pierwszego wniosku, a ogłoszeniem przetargu, które powinno wskazywać podstawowe dane pozwalające zainteresowanym podmiotom na ocenę celowości uczestnictwa w przetargu oraz określać przedmiot i zakres przetargu oraz warunki uczestnictwa. Prezes URTiP nie ogłosił przetargu zgodnie z tym przepisem, a zespół ekspertów przygotował natomiast "Koncepcję przeprowadzenia przetargu na zagospodarowanie częstotliwości w pasmach [...]i [...]", w której wskazano poszczególne etapy procedury wyboru operatorów nowych sieci komórkowych w trybie przetargu, wynikające z przepisów ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne. Skoro zgodnie z treścią art. 222 ust. 1 tej ustawy, do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe, Prezes URTiP powinien był ogłosić przetarg zgodnie z art. 25 ust. 1 Prawa telekomunikacyjnego. Nie można bowiem, zdaniem Spółki, akceptować sytuacji, w której zamiast ogłoszenia przetargu organ administracji wydaje decyzję odmawiającą dokonania rezerwacji, co pozwala organowi na skorzystanie z nowych przepisów i niedotrzymanie terminów określonych w dotychczasowych przepisach.
Zdaniem Spółki, w uzasadnieniu wyroku Sąd nie rozważył tego zarzutu, a zgodnie z zasadą niezwiązania Sądu granicami skargi wyrażoną w art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd ma nie tylko uprawnienie do wykroczenia poza granice zaskarżenia, lecz również jest to jego obowiązek, gdyż norma prawna zawarta w tym przepisie nakazuje sądowi administracyjnemu wszechstronną analizę sprawy administracyjnej i uwzględnienie zgodności rozstrzygnięcia administracyjnego z przepisami prawa, niezależnie od granic zaskarżenia. Brak analizy powyższej problematyki w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku prowadzi, zdaniem Spółki do wniosku, że uzasadnienie Sądu nie odpowiada wymogom, o których mowa w art. 141 § 4 p.p.s.a. Ponadto Spółka zarzuciła, że Sąd nie stwierdził wystąpienia rażącego naruszenia prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.) przez Prezesa URTiP przy rozstrzyganiu jej wniosku, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ skutkowałoby stwierdzeniem nieważności decyzji Prezesa URTiP.
Skarżąca nie zgadza się ze stanowiskiem Sądu, który stwierdził, iż z uwagi na treść art. 8 ust. 1 Prawa telekomunikacyjnego zaszły przewidziane ustawą okoliczności, uzasadniające odmowę udzielenia rezerwacji częstotliwości. W analizowanej sprawie nie zaistniały okoliczności, z których wystąpieniem ustawa - Prawo telekomunikacyjne wiązała obowiązek Prezesa URTiP odmówienia udzielenia rezerwacji. Przewidziane ustawą okoliczności uzasadniające odmowę udzielenia rezerwacji częstotliwości to nie spełnienie jednego z warunków wymienionych w art. 18 ust. 1 pkt 2 Prawa telekomunikacyjnego, a także w przypadku braku dostatecznych zasobów częstotliwości, w sytuacji, gdy wnioskodawca nie został wyłoniony w drodze przetargu. W analizowanej sprawie nie zaszła żadna z przesłanek pozwalających na zastosowanie art 8 ust. 1 pkt 1 Prawa telekomunikacyjnego, ani też przesłanka nie wyłonienia Spółki w przetargu, gdyż w dniu wydania przez Prezesa URTiP decyzji odmawiającej Spółce rezerwacji częstotliwości, przetarg nie został jeszcze ogłoszony. Spółka stwierdziła, że Prezes URTiP nie mógł wydać decyzji odmawiającej jej rezerwacji częstotliwości, a w jej ocenie, należało przeprowadzić przetarg, którego wyniki mogły dopiero stanowić podstawę do odmowy dokonania na jej rzecz rezerwacji. Decyzja Prezesa URTiP została zatem wydana bez podstawy prawnej.
Skarżąca zakwestionowała również interpretację art. 61 § 1 k.p.a. w zw. z art. 24 ust. 1 Prawa telekomunikacyjnego, dokonaną przez Sąd I instancji. Zdaniem Spółki, występowanie z wnioskiem o rezerwację częstotliwości ma bowiem sens tylko wtedy, jeżeli wolą strony jest ich otrzymanie bez przetargu. W innym wypadku wniosek jest zbędny, gdyż uzyskanie uprawnienia do częstotliwości w przypadku przetargu można osiągnąć jedynie składając ofertę odpowiadającą warunkom przetargu, ogłoszonego przez Prezesa URTiP. Poinformowanie Spółki przez Prezesa URTiP, iż pierwszy wniosek złożony został przez spółkę pod firmą T. Sp. z o.o. w dniu [...] kwietnia 2004 r., stanowiło jednocześnie przekazanie informacji, iż podmiot, na którego rzecz zostanie dokonana rezerwacja częstotliwości zostanie wyłoniony w drodze przetargu. W tej sytuacji Spółka oczekiwała, iż Prezes URTiP wykona ciążący na nim obowiązek wynikający z art. 25 ust. 1 Prawa telekomunikacyjnego informując jednocześnie Spółkę, czy i kiedy rozpoczął bieg termin określony w tym przepisie oraz w jakim terminie Prezes URTiP ogłosi postępowanie przetargowe w sprawie wyłonienia podmiotów, które otrzymają rezerwację przedmiotowej częstotliwości. Tymczasem Spółka otrzymała decyzję o odmowie rezerwacji częstotliwości na jej rzecz.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Prezes URTiP wniósł o jej oddalenie oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych podnosząc, że skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.
NSA, rozpoznając skargę kasacyjną, uznał za bezzasadny zarzut skarżacej, iż Sąd I instancji naruszył art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez nieprzedstawienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienia. Z treści uzasadnienia wynika bowiem, że podstawę prawną orzeczenia stanowi art. 151 p.p.s.a. co wyklucza zarzucany przez stronę skarżącą brak. Sąd I instancji wyjaśnił również z jakich przyczyn uznał zarzuty zawarte w skardze za bezzasadne, podając że w świetle art. 8 ust. 1 Prawa telekomunikacyjnego czynności organu były legalne, z uwagi na to, że zaszły przewidziane ustawą okoliczności uzasadniające odmowę rezerwacji częstotliwości. NSA wskazał ponadto, że zarzut niedostatecznego uzasadnienia może być uzasadniony o ile strona wykaże, że brak ten miał wpływ na wynik sprawy, co w ocenie NSA, nie miało miejsca.
NSA podzielił natomiast stanowisko strony skarżącej, że Sąd I instancji, badając sprawę w jej granicach, nie wziął pod uwagę faktu, że zaskarżona decyzja o odmowie udzielenia rezerwacji częstotliwości została wydana bez podstawy prawnej. Oddalając skargę, Sąd I instancji podzielił bowiem stanowisko Prezesa URTiP, co doprowadziło do legalizacji wadliwego rozstrzygnięcia, a naruszenie art. 134 § 1 p.p.s.a. miało, istotny wpływ na wynik sprawy. NSA podzielił zarzuty skargi kasacyjnej, że w sytuacji, gdy wniosek skarżącej o udzielenie rezerwacji częstotliwości nie był jedyny, przez co doszło do braku dostatecznych zasobów częstotliwości, organ winien był zastosować przepis art. 24 ust. 1 Prawa telekomunikacyjnego, a obowiązujące wówczas przepisy Prawa telekomunikacyjnego nie dawały w żadnym razie organowi upoważnienia do wydania decyzji o odmowie rezerwacji częstotliwości. Za wadliwe uznał NSA stanowisko Sądu I instancji, zgodnie z którym na podstawie art. 24 ust. 1 pkt 1 Prawa telekomunikacyjnego Prezes URTiP mógł w drodze decyzji odmówić dokonania rezerwacji częstotliwości, bowiem przepis ten odnosi się wyłącznie do trybu w jakim mają być wyłaniane podmioty wnioskujące o przydział częstotliwości.
Jak następnie wyjaśnił NSA, decyzja Prezesa URTiP była wadliwa mimo powołania w jej podstawie art. 104 § 1 Kpa. w związku z odesłaniem do art. 111 ust. 1 Prawa telekomunikacyjnego. Przyjęcie w art. 104 § 1 Kpa. że załatwienie sprawy następuje poprzez wydanie decyzji znajduje zastosowanie w sytuacji, gdy przepis prawa materialnego przewiduje w konkretnej sprawie takie rozstrzygnięcie. W orzecznictwie NSA utrwalony został pogląd, że decyzja administracyjna wydana w sprawie, której załatwienia w formie decyzji przepisy nie przewidują jest wadliwa i podlega stwierdzeniu nieważności, jako wydana bez podstawy prawnej.
NSA nie podzielił też poglądu Sądu I instancji, iż podstawę rozstrzygnięcia mógł stanowić art. 8 ust. 1 Prawa telekomunikacyjnego. Zauważając, że z uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie wynika wcale, iż organ badał czy w sprawie zachodziły okoliczności , o których mowa w art. 8 ust. 1 pkt 2, NSA uznał za nieuzasadnione zawarte w wyroku Sądu I instancji stwierdzenie, iż z uwagi na treść przepisu art. 8 ust. 1 pkt 2 P.t. zaszły przewidziane ustawą okoliczności uzasadniające odmowę rezerwacji częstotliwości. Sąd nie powinien zastępować organu w podawaniu podstaw prawnych rozstrzygnięcia, poza tym sytuacji spełnienia przesłanki braku dostatecznych zasobów częstotliwości przed przeprowadzeniem przetargu nie znajduje uzasadnienia w powołanej prze organ i zaakceptowanej przez Sąd I instancji podstawie prawnej rozstrzygnięcia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, powtórnie rozpatrując sprawę zważył, co następuje.
Rozpatrując ponownie zaskarżone rozstrzygnięcie Prezesa URTiP, stosownie do treści art. 190 p.p.s.a. Sąd związany jest wykładnią prawa dokonaną w przekazanej mu sprawie przez NSA. Związanie to nie odnosi się do stanu faktycznego sprawy, a jedynie do oceny prawnej wyrażonej przez NSA i w tym zakresie związanie wyrażoną oceną ma charakter bezwzględny, chyba że w wyniku ponownego rozpoznania sprawy stan faktyczny uległby takiej zmianie, że nie miałyby do niego zastosowania wyjaśnione przez NSA przepisy. W rozpatrywanej sprawie sytuacja taka nie zachodzi.
Przedmiotem rozpatrzenia jest decyzja z dnia [...] października 2004r. Prezesa Urzędu Regulacji Telekomunikacji i Poczty (obecnie Urzędu Komunikacji Elektronicznej) utrzymująca w mocy decyzję tego organu z dnia [...] września 2004r. odmawiającą dokonania na rzecz skarżącej –C. Sp. z o.o. w W. przydziału częstotliwości bez przeprowadzania przetargu. Zaskarżona decyzja wydana została na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 127 § 3 Kpa oraz art. 24 ust. 1 pkt 1 i art. 111 ust. 1 Prawa telekomunikacyjnego.
Wniosek skarżącej o dokonanie rezerwacji częstotliwości w określonym paśmie bez przeprowadzania przetargu złożony został dnia [...] sierpnia 2004r. pod rządami ustawy z dnia 21 lipca 2000r. Prawo telekomunikacyjne ( Dz. U. Nr 73, poz. 852 ze zm. ), co oznacza, że do jego rozpoznania zastosowanie znajdują przepisy tej ustawy. Wynika to z przepisu art. 222 ust. 1 ustawy z dnia 16 lipca 2004r. Prawo telekomunikacyjne ( Dz. U. Nr 171, poz. 1800 ).
Stosownie do art. 22 ust. 3 ustawy Prawo telekomunikacyjne z 21 lipca 2000r., zwanej dalej P.t., rezerwacji częstotliwości dokonuje się dla podmiotu, który spełnia wymagania określone ustawą, a także jeżeli nie zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 8 ust. 1 pkt 2 oraz jeżeli są spełnione warunki określone w art. 18 ust. 1 pkt 2. Wśród warunków wymienionych w art. 18 ust. 1 pkt 2 znajduje się warunek dostępności częstotliwości. Jak to wynika z zaskarżonej decyzji oraz decyzji utrzymanej nią w mocy i co nie budzi wątpliwości, w rozpatrywanej sprawie zachodził brak dostatecznych zasobów częstotliwości. Organ uznał, że jest to okoliczność uzasadniająca odmowę dokonania żądanej rezerwacji w formule o jaką wnioskował skarżący tzn. bez przeprowadzania przetargu. Wydając decyzję odmawiającą dokonania rezerwacji bez przeprowadzania przetargu, a następnie decyzję zaskarżoną utrzymującą w mocy decyzje odmowną, organ wskazał na przepis art. 24 ust. 1 pkt 1 P.t. oraz art. 104 § 1 Kpa. jako podstawę prawną swego działania.
Działanie takie rażąco narusza prawo. Jak już stwierdził to w wydanym w sprawie dnia 21 lutego 2006r. wyroku NSA, przepis art. 24 ust. 1 pkt 1 P.t. nie mógł stanowić podstawy prawnej dla dokonania odmowy rezerwacji częstotliwości, bowiem przepis ten określa wyłącznie tryb działania jaki należy przedsięwziąć jeżeli stwierdzony zostanie brak dostatecznych zasobów częstotliwości. Wskazany w podstawie prawnej zaskarżonej decyzji jako wspomagający przepis art. 104 § 1 Kpa. również nie mógł dawać podstawy dla wydania zaskarżonej decyzji, bowiem jako przepis ogólny stanowiący o formie załatwiania spraw, wymaga konkretyzacji w przepisach prawa materialnego. Tymczasem, ustawa Prawo telekomunikacyjne nie przewidywała w ogóle wydania podmiotowi wnioskującemu o rezerwację częstotliwości decyzji odmawiającej tej rezerwacji w sytuacji stwierdzonego braku dostatecznych zasobów tej częstotliwości. W takiej sytuacji uruchamiany był tryb przetargowy, którego celem miało być wyłonienie podmiotu wnioskującego o dokonanie rezerwacji częstotliwości. Z treści zaskarżonych decyzji wynika, że organ rozstrzygnął wniosek skarżącej, sugerując się jego treścią tzn. żądaniem, aby rezerwacji częstotliwości dokonano bez przeprowadzania przetargu.
Stwierdzając następnie iż nie ma możliwości pozytywnego załatwienia sprawy w sposób zgodny z wnioskiem tj. bez przeprowadzania przetargu, organ odmówił dokonania rezerwacji, nie mając dla takiego działania podstawy prawnej.
Przede wszystkim organ nie powinien samowolnie rozstrzygać o treści wniosku, a w razie wątpliwości zwrócić się do strony postępowania o sprecyzowanie stanowiska. Poza tym, w rozpatrywanej sprawie, organ mógł oczekiwać, że wniosek o dokonanie rezerwacji częstotliwości będzie sformułowany w taki sposób jak to uczyniła skarżąca spółka C., bowiem rezerwacja częstotliwości w drodze przetargu jest niejako następnym krokiem w sytuacji, gdy żądanej rezerwacji nie można dokonać bez przeprowadzania przetargu. Jednakże, jak już to Sąd wyżej stwierdził, ewentualne wątpliwości organ winien był wyjaśnić przy udziale strony postępowania, a nie samowolnie przyjąć, że skarżącą interesowało dokonanie rezerwacji częstotliwości wyłącznie w drodze bezprzetargowej i w sytuacji konieczności przeprowadzania przetargu, nie byłaby ona zainteresowana udziałem w przetargu. Warto zauważyć, że gdyby nawet zaistniała taka sytuacja, to nawet w takim przypadku brak jest podstawy do dokonania odmowy dokonania rezerwacji częstotliwości.
Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi – p.p.s.a. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej, a na zasadzie art. 152 p.p.s.a. orzekł o ich niewykonalności. Koszty postępowania sądowego zostały zasądzone w oparciu o art. 200 p.p.s.a