VI SA/Wa 751/16

VI SA/Wa 751/16 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2016-09-30
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2016-04-11
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Ewa Frąckiewicz /sprawozdawca/
Grażyna Śliwińska
Marzena Milewska-Karczewska /przewodniczący/
Symbol z opisem
6035 Opłaty i kary za przejazd pojazdem nienormatywnym
Hasła tematyczne
Ruch drogowy
Sygn. powiązane
II GSK 844/17 - Wyrok NSA z 2019-06-13
Skarżony organ
Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2012 poz 1137
art. 64 ust. 1, 2, art. 64 c, art. 140 aa ust. 1, 3 pkt 1, 4, art. 140 ab ust. 1 pkt 3 lit. c), ust. 2
Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym - tekst jednolity
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Milewska-Karczewska Sędziowie Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz (spr.) Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Protokolant ref. staż. Łukasz Kawalec po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 września 2016 r. sprawy ze skargi M. S. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę w całości
Uzasadnienie
Główny Inspektor Transportu Drogowego na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 23), art. 64 ust. 1, 2, art. 64 c, art. 140 aa ust. 1, 3 pkt 1, 4, art. 140 ab ust. 1 pkt 3 lit. c), ust. 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 1137 - zwanej dalej prd), art. 41 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jedn. Dz. U. z 2015 r. poz. 460 - zwanej dalej udp), § 2 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. 2015 r. poz. 305), decyzją z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2015 r. nr [...] nakładającą na M. S. zwanego dalej także "skarżącym" karę pieniężną w wysokości 15000 (piętnaście tysięcy ) złotych.
Decyzje zostały wydane w oparciu o następujący stan faktyczny i prawny:
W dniu [...] września 2014 r. w K. na drodze krajowej nr [...] zatrzymano do kontroli pojazd członowy składający się z dwuosiowego ciągnika samochodowego marki [...] o nr rej. [...] i trzyosiowej naczepy marki [...] o nr rej. [...]. Pojazdem członowym kierował Pan S. B., który wykonywał międzynarodowy przejazd drogowy na trasie z [...] ([...]) do [...] ([...]) z ładunkiem sześciu spawanych z blachy elementów maszyny do obróbki drewna (ładunek podzielny) w imieniu przedsiębiorcy Pana M. S. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą: M. S. Przebieg kontroli utrwalono protokołem. Organ I instancji uznał, że w sprawie niniejszej miało miejsce wykonywanie przejazdu po drogach publicznych pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia kategorii VII, w pozostałych przypadkach. Naruszenie stwierdzono w wyniku przekroczenia dopuszczalnej szerokości pojazdu. Wobec powyższego, [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego wydał decyzję nr [...], którą nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 2000 (dwa tysiące) złotych.
Główny Inspektor Transportu Drogowego po rozpoznaniu odwołania skarżącego decyzją z dnia [...] maja 2015 r. o nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji.
W wyniku ponownie prowadzonego postępowania [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego dnia [...] października 2015 r. wydał decyzję nr [...] o nałożeniu na stronę kary pieniężnej w wysokości 15000 (piętnaście tysięcy) złotych.
Od tej decyzji skarżący złożył odwołanie, w którym zarzucił naruszenie art. 139 Kpa, polegające na wydaniu decyzji na niekorzyść strony odwołującej się, przez nałożenie kary pieniężnej w wysokości 15000 złotych, podczas gdy wysokość kary nałożonej decyzją uchyloną wynosiła 2000 złotych. W ocenie skarżącego w niniejszej sprawie nastąpiło również naruszenie art. 7, 77, 80, 107 § 3 Kpa, przez zaniechanie wszechstronnego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego. Zdaniem skarżącego decyzja organu I instancji zawiera błędy w zakresie kwalifikacji stwierdzonego naruszenia, niedopełnienia czynności kontrolnych. Podczas kontroli odstąpiono od czynności pomiaru nacisków osi, dmc pojazdu, a odwoływanie się do wyników wagi preselekcyjnej zdaniem skarżącego jest niedorzeczne, skoro tego rodzaju urządzenia nie posiadają stosownych legalizacji. Niezgodnie ze stanem faktycznym są również stwierdzenia organu, jakoby zmierzona szerokość pojazdu wynosiła 2,97 m, skoro w protokole kontroli brak jest kluczowego pomiaru. Zapisy w protokole kontroli wobec braku pomiaru nacisków osi, dmc pojazdu nie pozwalają na przypisanie jakiegokolwiek zezwolenia, w związku czym strona wnosi o uchylenie decyzji.
Organ II instancji rozpoznając odwołanie wskazał na definicję pojazdu nienormatywnego zawartą w art. 2 ust. 35a prd, zgodnie z którą pojazd nienormatywny jest to pojazd lub zespół pojazdów, którego naciski osi wraz z ładunkiem lub bez ładunku są większe od dopuszczalnych, przewidzianych dla danej drogi w przepisach o drogach publicznych, lub którego wymiary lub rzeczywista masa całkowita wraz z ładunkiem lub bez niego są większe od dopuszczalnych, przewidzianych w przepisach niniejszej ustawy. Natomiast zgodnie z art. 64 ust. 1 prd, ruch pojazdu nienormatywnego jest dozwolony pod warunkiem:
1) uzyskania zezwolenia na przejazd pojazdu nienormatywnego odpowiedniej kategorii, wydawanego, w drodze decyzji administracyjnej, przez właściwy organ, a w przypadku pojazdu nienormatywnego należącego do Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej pod warunkiem uzyskania zezwolenia wojskowego na przejazd drogowy, wydawanego przez właściwy organ wojskowy;
2) przestrzegania warunków przejazdu określonych w zezwoleniu, o którym mowa w pkt 1.
Organ przypomniał ustalenia kontroli pojazdu, które wskazały, że kontrolowany pojazd członowy poruszając się po drodze krajowej nr [...] w K. przekraczał dopuszczalną szerokość pojazdu. Podczas kontroli nie stwierdzono przekroczenia innych dopuszczalnych parametrów. Pomiaru szerokości pojazdu członowego z ładunkiem dokonano przy zastosowaniu przymiaru wstęgowego o nr [...], który w dniu kontroli legitymował się świadectwem legalizacji pierwotnej wydanym przez Naczelnika Obwodowego Urzędu Miar w [...] z datą ważności do 31 grudnia 2019 r. W wyniku pomiarów kontrolowanego pojazdu członowego, organ I instancji stwierdził naruszenie dopuszczalnej normy - szerokość pojazdu 3,56 m (po odjęciu 1 % błędu wynikającego z niedokładności pomiaru i tolerancji przyrządu) - przekroczenie dopuszczalnej szerokości o 1,01 m (przekroczenie dopuszczalnej wartości o 39,60 %).
Wykaz dróg krajowych i dróg wojewódzkich, na których obowiązuje nacisk osi do 8 t i 10 t został określony rozporządzeniem Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 6 września 2012 r. w sprawie wykazu dróg krajowych oraz dróg wojewódzkich, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 10 t, oraz wykazu dróg krajowych, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 8 t (Dz. U. z 2012 r. poz. 1061).
Zgodnie z nim droga krajowa nr [...] na odcinkach [...] została zaliczona do kategorii dróg po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 10 t.
W ocenie organu, w ustalonym stanie faktycznym należało nałożyć na skarżącego karę pieniężną za brak zezwolenia kategorii VII. Organ wyjaśnił, że w dniu kontroli pojazdem członowym wykonywany był przejazd z ładunkiem podzielnym w postaci sześciu spawanych z blachy elementów maszyny do obróbki drewna (ładunek podzielny). Rodzaj przewożonego ładunku ustalono w toku kontroli w oparciu o dokument CMR nr [...], którego kopia znajduje się w aktach sprawy. W tym miejscu wskazać należy, iż stosownie do art. 2 ust. 35 lit. b) ustawy Prawo o ruchu drogowym ładunek niepodzielny, to taki ładunek, który bez niewspółmiernie wysokich kosztów lub ryzyka powstania szkody nie może być podzielony na dwa lub więcej mniejszych ładunków. A contrario, ładunek podzielny może zostać podzielony na dwa lub więcej mniejszych ładunków. Brak jest zatem jakichkolwiek wątpliwości co do podzielności przewożonego ładunku.
Organ wyjaśnił, że ustalając kategorię wymaganego zezwolenia kieruje się wymiarami, masą, naciskami osi pojazdów nienormatywnych uprawnionych do poruszania się na podstawie zezwoleń kategorii I-VII oraz drogi, po których pojazdy te mogą się poruszać. Powyższe warunki zostały określone przez ustawodawcę w załączniku nr 1 do prd. Następnie organ dokonuje wyboru kategorii zezwolenia, której posiadanie zwalniałoby stronę postępowania z konsekwencji prawnych wynikającymi z treści art. 140ab ust. 1 prd. Przy dokonywaniu kwalifikacji kategorii zezwolenia bez znaczenia jest okoliczność w postaci podzielności ładunku. Stosownie bowiem do treści art. 140ab ust. 2 prd w przypadku naruszeń zakazu, o którym mowa w art. 64 ust. 2. za przejazd pojazdem nienormatywnym nakłada się karę jak za przejazd bez zezwolenia.
Pomiaru szerokości pojazdu członowego z ładunkiem dokonano przy zastosowaniu przymiaru wstęgowego o nr [...], który w dniu kontroli legitymował się świadectwem legalizacji pierwotnej wydanym przez Naczelnika Obwodowego Urzędu Miar w [...] z datą ważności do 31 grudnia 2019 r.
Organ odwoławczy stwierdził, iż w przedmiotowej sprawie organ I instancji wypełnił obowiązek wynikający z art. 7, 8 oraz 77 Kpa i zgromadził w aktach sprawy dowody, które są konieczne do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy oraz dopuścił jako dowód wszystko, co może przyczynić się do jej wyjaśnienia, a nie jest sprzeczne z prawem. Strona postępowania administracyjnego została ustalona prawidłowo. Przede wszystkim podczas kontroli ustalono, iż szerokość kontrolowanego pojazdu członowego wraz z ładunkiem wynosiła 3,56 m (po odjęciu 1 % błędu wynikającego z niedokładności pomiaru i tolerancji przyrządu). Kontrolujący inspektor dokonał podczas kontroli również pomiaru szerokości samego pojazdu, którego szerokość wynosiła 2,97 m, stad też zapis w treści decyzji o szerokości samego pojazdu.
Organ wyjaśnił, że stosownie do treści § 2 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia, szerokość pojazdu, z zastrzeżeniem ust. 12, § 45 ust. 3 pkt 1, § 54 ust. 3, nie może przekraczać 2,55 m i nie obejmuje ona lusterek zewnętrznych, świateł umieszczonych na bokach pojazdu oraz elementów elastycznych wykonanych z gumy lub z innych tworzyw sztucznych. Szerokość nadwozia pojazdu, który przeznaczony jest do przewozu towarów w określonej temperaturze, jeżeli jego ściany boczne wraz z izolacją termiczną mają grubość nie mniejszą niż 45 mm każda, może wynosić do 2,6 m. W sprawie niniejszej kontrola drogowa wykazała, że kontrolowany pojazd miał szerokość 3,56 m (po odjęciu 1 %) obejmowała pojazd i przewożony ładunek. Poza tym już sama szerokość pojazdu w wielkości 2,97 m po odjęciu tolerancji powodowała nienormatywność pojazdu.
Skarżący jako podmiot wykonujący przejazd przed rozpoczęciem jego wykonywania jest zobowiązany do sprawdzenia, czy pojazd który będzie poruszał się po drodze publicznej odpowiada parametrom dla posiadanego zezwolenia. Kierowca do kontroli okazał zezwolenie kategorii III nr 1000 na przejazd pojazdu nienormatywnego na okres od dnia 6 maja 2014 r. do dnia 6 listopada 2014 r., który spełnia wymagania w zakresie wymiarów, masy oraz nacisków osi, określonych w pozycji 3 tabeli.
Szerokość pojazdu członowego z ładunkiem wynosiła 3,56 m, a zatem przekraczała dopuszczalną wartość dla zezwolenia kategorii III (o szerokości nieprzekraczającej 3,2 m). W ocenie organu, sama szerokość pojazdu w wielkości 3,56 m powodowała zakwalifikowanie kontrolowanego przejazdu jako wykonywania przejazdu pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia kategorii VII w pozostałych przypadkach.
Organ II instancji stwierdził, iż odwołanie nie zasługuje na uwzględnienie. Kara pieniężna została nałożona zgodnie z prawem. Sankcją za wykonywanie przejazdu pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia lub niezgodnie z warunkami określonymi w zezwoleniu jest kara pieniężna nakładana w drodze decyzji administracyjnej.
Zdaniem Głównego Inspektora Transportu Drogowego, organ I instancji, w kontrolowanej sprawie prawidłowo przyjął, iż ładunek sypki jest to materiał, który przewożony luzem wykazuje zdolność do przesypywania się, zaś poszczególne jego cząsteczki nie są ze sobą powiązane w sposób trwały i wykazują cechy ciała stałego. W rozpatrywanym przypadku przewożono ładunek podzielny. Organ odwoławczy przyjął, że nie znajduje w przedmiotowej sprawie zastosowania art. 140aa ust. 4 pkt 2 p.r.d, jak również nie jest zasadne przesłuchiwanie na tę okoliczność świadków.
Ponadto organ wskazał, że ustawa - Prawo o ruchu drogowym nie definiuje pojęcia "należytej staranności", czy "braku wpływu", w związku z czym w zakresie należytej staranności należy posiłkować się regulacjami zawartymi w Kodeksie cywilnym. Zgodnie z art. 355 § 1 i 2 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 z późn. zm.), dłużnik obowiązany jest do staranności ogólnie wymaganej w stosunkach danego rodzaju (należyta staranność). Należytą staranność dłużnika w zakresie prowadzonej przez niego działalności gospodarczej określa się przy uwzględnieniu zawodowego charakteru tej działalności.
Pod pojęciem zachowania należytej staranności należy rozumieć sposób postępowania odpowiadający wymaganiom zawartym w obiektywnym wzorcu postępowania. Kwestia niezachowania należytej staranności może być rozpatrywana wówczas, gdy zachowanie podmiotu stanowiło będzie odstępstwo od tak ukształtowanego wzorca. Budowa wzorca staranności w przypadku podmiotów wykonujących przewozy drogowe musi uwzględniać regulację zawartą w art. 355 § 2 k.c. Zgodnie z tym przepisem przy ocenie należytej staranności, w przypadku podmiotów prowadzących działalność gospodarczą, należy brać pod uwagę zawodowy charakter tej działalności. Co za tym idzie należyta staranność wymagana w stosunkach danego rodzaju będzie musiała być oceniana przy uwzględnieniu wiedzy, doświadczenia i umiejętności praktycznych, jakie wymagane są od przedsiębiorcy podejmującego w tym przypadku działalność w zakresie przewozu drogowego. Wzorzec taki będzie zatem wyższy względem osób, niż względem osób które nie prowadzą działalności o charakterze zawodowym. Oceniając należytą staranność podmiotu profesjonalnie zajmującego się wykonywaniem przewozów należy mieć zatem na uwadze wyższe wymagania, które związane są z zawodowym charakterem tej działalności. Zaostrzony wzorzec staranności wpływa na zwiększenie wymagań wobec podmiotu wykonującego przewozy, ułatwia zatem postawienie mu zarzutu niedołożenia należytej staranności, a więc zarazem utrudnia mu uchylenie się od odpowiedzialności w razie odstępstwa od wzorca. Podmiot wykonujący przejazd musi mieć świadomość obowiązków jakie nakładają na niego przepisy prawa. Budowa wzorca staranności w przypadku podmiotów wykonujących przejazdy drogowe powinna również uwzględniać treść bezwzględnie obowiązujących przepisów prawa. Jakakolwiek niewiedza w tym zakresie stanowi okoliczność obciążającą i wyłącza możliwość zastosowania umorzenia o którym mowa w art. 140aa ust. 4 prd. Regulacje te muszą być uwzględniane przy wykonywaniu przejazdów i nie jest możliwe ich umowne modyfikowanie.
Natomiast odnośnie terminu "braku wpływu" można pomocniczo posłużyć się wykładnią dokonywaną przez orzecznictwo Sądów Administracyjnych w zakresie art. 92a ust. 4 oraz art. 93 ust. 7 ustawy o transporcie drogowym, według treści obowiązującej do dnia 1 stycznia 2012 r. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku sygn. akt. II GSK 404/10 z dnia 6 kwietnia 2011 r. odnośnie "braku wpływu" stwierdził, że "(...) sytuacja taka ma miejsce gdy wyłączną winę za powstanie naruszenia ponosi osoba trzecia lub gdy naruszenie prawa jest wynikiem okoliczności całkowicie niezależnych od przewoźnika. Przedsiębiorca musi wykazać, że dołożył należytą staranność tzn. uczynił wszystko czego można od niego rozsądnie wymagać organizując przewóz, a jedynie wskutek niezależnych okoliczności lub nadzwyczajnych zdarzeń doszło do naruszenia prawa. Istnieje tutaj domniemanie odpowiedzialności przewoźnika za naruszenie prawa przez kierowcę. Przewoźnik organizuje bowiem pracę kierowców i sprawuje nad nimi nadzór. Ponosi on ryzyko prowadzenia przedsiębiorstwa transportowego oraz posiada instrumenty prawne i faktyczne aby zapewnić należyte wykonywanie obowiązków przez kierowców tak aby nie dochodziło do naruszenia prawa".
W świetle zebranego w sprawie materiału dowodowego organ odwoławczy uznał, że skarżący nie przedstawił dowodów świadczących, że dochował należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem oraz nie miał wpływu na powstanie naruszenia. Organ odwoławczy uznał, że materiał dowodowy zebrany w sprawie wskazywał, że w dniu kontroli miał miejsce przejazd po drogach publicznych pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia, bowiem kontrolowany pojazd członowy przekraczał dopuszczalną szerokość.
W ocenie organu odwoławczego, podmiot wykonując przejazd powinien posiadać wiedzę na temat przewożonego ładunku w zakresie jego właściwości, trasy oraz parametrów pojazdu, którym przejazd jest wykonywany. Następnie powinien wystąpić o właściwe zezwolenie, a jeżeli przepis prawa stoi na przeszkodzie w jego uzyskaniu powinien rozważyć zmianę sposobu przejazdu, aby nie narażać się na negatywne konsekwencje finansowe. Sposób doboru określonych środków celem zachowania normatywności pojazdu (stworzenie własnych procedur, szczegółowa organizacja pracy, kształtowanie stosunków zobowiązaniowych z pozostałymi uczestnikami obrotu prawnego, ustalanie trasy przejazdu) jest kwestią indywidualną, a ustawodawca nie narzuca w tym względnie gotowych rozwiązań. Z tych względów, to w gestii podmiotu wykonującego przejazd jest takie zorganizowanie przejazdu i czynności towarzyszących przejazdowi, aby mając na względzie treść wynikających z przepisów prawa obowiązków nie narazić samego siebie na sankcje administracyjne, które są konsekwencją ich naruszenia. Stwierdzona szerokość 3,56 m sama powodowała stwierdzenie wykonywania przejazdu po drogach publicznych pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia kategorii VII, w pozostałych przypadkach. Brak weryfikacji parametrów pojazdu przed rozpoczęciem wykonywania przejazdu jednoznacznie świadczy o braku należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem i wpływie na powstanie naruszenia.
Następnie skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której zarzucił decyzji II instancji naruszenie:
1) przepisu postępowania, tj. art. 139 k.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy polegające na zaaprobowaniu przez organ administracji drugiej instancji decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dn. [...] października 2015 r., pomimo że została ona wydana z naruszeniem zakazu reformationis in peius, tj. wydano ją na niekorzyść strony odwołującej się poprzez nałożenie na stronę kary pieniężnej w kwocie 15.000 zł, w sytuacji, gdy nin. postępowanie toczy się w związku ze skutecznym wniesieniem przez stronę odwołania od pierwotnej decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dn. [...] lutego 2015 r., która nakładała na stronę karę w kwocie 2000 zł, a została uchylona na mocy decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dn. [...] maja 2015 r.;
2) przepisów postępowania, tj. art. 7, 77% 1, 80 i 107 § 3 k.p.a., polegające na zaniechaniu wszechstronnego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego oraz dokonaniu dowolnej oceny dowodów, co doprowadziło organ do błędnych ustaleń faktycznych, a w konsekwencji do nieuzasadnionego przypisania stronie naruszenia, poprzez:
a) całkowite zignorowanie faktu, iż kontrolowany okazał do kontroli zezwolenie kategorii III nr 1000 na przejazd pojazdu nienormatywnego na okres od 6 maja 2014 r. do 6 listopada 2014 r., tj. na przejazd po drogach publicznych pojazdu o szerokości nieprzekraczającej 3,2 m,
b) dokonanie błędnej kwalifikacji naruszenia w oparciu o niepełny materiał dowodowy, a to wskutek zaniechania sprawdzenia wszystkich wymaganych parametrów kontrolowanego pojazdu.
W oparciu o te zarzuty skarżący wniósł o uchylenie decyzji organu II instancji.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie nie podzielając podniesionych w niej zarzutów i podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w myśl § 2 ww. artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Wymaga podkreślenia, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną z zastrzeżeniem art. 57a (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., dalej p.p.s.a.).
Mając powyższe kryteria na uwadze Sąd uznał, że skarga nie jest zasadna albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym jej uchylenie.
Ustosunkowując się do zarzutu pierwszego skargi tj. naruszenia art. 139 k.p.a. Sąd stwierdził, co następuje: Powyższy przepis formułuje instytucję zakazu reformationis in peius, która należy do podstawowych gwarancji procesowych prawa obrony strony. Istota tego zakazu polega na tym, że organ odwoławczy nie może zmienić rozstrzygnięcia zawartego w decyzji organu I instancji nie niekorzyść odwołującej się strony. Wyjątki od tej zasady organ oparł na dwóch rozłącznych kryteriach: rażącego naruszenia prawa w decyzji organu I instancji albo rażącego naruszenia interesu społecznego.
Wbrew twierdzeniom skarżącej w niniejszej sprawie nie doszło do naruszenia zakazu reformationis in peius. Organ odwoławczy nie zmienił bowiem na niekorzyść strony bezpośrednio poprzedzającej decyzji wydanej przez organ I instancji. Wskazać bowiem należy decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2015 r., nakładająca na stronę karę pieniężną w wysokości 2000 złotych została uchylona przez organ II instancji. Dopiero po uchyleniu i ponownym rozpatrzeniu sprawy przez organ I instancji została nałożona kara pieniężna w wysokości 15000 złotych, która została utrzymana w mocy przez organ II instancji. W tym stanie rzeczy zarzut strony należy uznać za niezasadny. Stanowisko to znajduje oparcie w orzeczeniach sądów administracyjnych (patrz cytowana przez organ uchwała składu 7 sędziów NSA z dnia 4 maja 1998 r., sygn. akt FPS 2/98).
Odnosząc się do kolejnego zarzutu skargi tj. naruszenia art. 7, 77 § 1, 80 i 107 § 3 k.p.a. Sąd nie podzielił jego słuszności. Wbrew twierdzeniom skargi, jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji organ odwoławczy uwzględnił, że w dniu kontroli strona dysponowała zezwoleniem kategorii III o nr 1000 na przejazd pojazdu nienormatywnego na okres od dnia 6 maja 2014 r. do dnia 6 listopada 2014 r., jednakże zgodnie z lp. 3 załącznika nr 1 do prd zezwolenie kategorii III jest wydawane na przejazd pojazdu po drogach publicznych:
a) o naciskach osi i rzeczywistej masie całkowitej na większych od dopuszczalnych,
b) o szerokości nieprzekraczającej 3,2 m,
c) o długości nieprzekraczającej:
- 15 m dla pojedyńczego pojazdu,
- 23 m dla zespołu pojazdów.
d) o wysokości nieprzekraczającej 4,3 m.
Tymczasem kontrolowany pojazd nie spełniał parametrów przewidzianych dla zezwolenia kategorii III albowiem jego szerokość wynosiła 3,56 m (po odjęciu 1%) i obejmowała pojazd i przewożony ładunek. Pomiar ten został dokonany przy zastosowaniu przymiaru wstęgowego o nr [...], który w dniu kontroli legitymował się świadectwem legalizacji pierwotnej, wydanym przez Naczelnika Obwodowego Urzędu Miar w [...] z datą ważności do 31 grudnia 2019 r.
W takiej sytuacji posiadane przez skarżącego zezwolenie nie było ważne i należało uznać, że kontrolowany pojazd poruszał się bez wymaganego zezwolenia. Sąd podzielił pogląd organu, że wartością bazową do obliczeń nie może być szerokość pojazdu, na jaką strona posiadała zezwolenie lecz wartość wskazana w obowiązujących przepisach prawa. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy obszernie uzasadnił powody nałożenia na stronę skarżącą kary pieniężnej w wysokości 15000 złotych jak za brak zezwolenia kategorii VII. Stosownie do lp. 7 załącznika nr 1 do prd jest ono wydawane na przejazd pojazdu:
a) o wymiarach oraz rzeczywistej masie całkowitej większych od wymienionych w kategorii I – VI,
b) o naciskach osi przekraczających wartości przewidziane dla dróg o dopuszczalnym nacisku pojedyńczej osi napędowej do 11,5 t.
Skoro szerokość pojazdu członowego z ładunkiem wynosiła 3,56 m i pojazd poruszał się drogą krajową nr [...], która była drogą jednojezdniową to żadne z zezwoleń, jak wykazał organ od kategorii I do VI nie obejmowało w swoim zakresie takiej wielkości. Z tych względów nie było potrzeby dokonywać pomiarów nacisków osi i dmc pojazdu, gdyż pozostawały one bez znaczenia dla kwalifikacji prawnej naruszenia. Stosownie o treści § 2 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia szerokość pojazdu z zastrzeżeniem ust. 12, § 45 ust. 3 pkt 1, § 54 ust. 3 nie może przekraczać 2,55 m i nie obejmuje ona lusterek zewnętrznych, świateł umieszczonych na bokach pojazdu oraz elementów elastycznych wykonanych z gumy lub z innych tworzyw sztucznych. Skoro więc szerokość pojazdu w dniu kontroli wyniosła 3,56 m to przekraczała ona dopuszczalną szerokość 2,55 m o 1,01 m, czyli o 39,6 %. Stosownie do treści art. 140ab ust. 1 pkt 3 prd karę pieniężną, o której mowa w art. 140aa ust. 1 ustala się w wysokości za brak zezwolenia kategorii VII:
a) 500 zł – gdy nacisk jednej lub wielu osi, rzeczywista masa całkowita lub wymiary pojazdu przekraczają dopuszczalne wartości nie więcej niż 10 %,
b) 2000 zł – gdy nacisk jednej lub wielu osi, rzeczywista masa całkowita lub wymiary pojazdu przekraczają dopuszczalne wartości o więcej niż 10 % i nie więcej niż 20 %,
c) 15000 zł – w pozostałych przypadkach.
Z tego względu organy orzekające w sprawie zasadnie nałożyły na stronę karę w wysokości 15000 złotych.
Reasumując Sąd stwierdza, że stan faktyczny w sprawie został ustalony prawidłowo jak również organ wydając zaskarżoną decyzję nie naruszył przepisów prawa materialnego.
W tym stanie rzeczy skarga jako bezzasadna podlegała oddaleniu stosownie do art. 151 p.p.s.a.