II GSK 1410/19

II GSK 1410/19 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2023-02-17
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2019-11-20
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Andrzej Skoczylas
Jacek Boratyn
Mirosław Trzecki /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6352 Obiekty i usługi hotelarskie
Hasła tematyczne
Inne
Działalność gospodarcza
Sygn. powiązane
VI SA/Wa 737/19 - Wyrok WSA w Warszawie z 2019-07-03
II GZ 136/19 - Postanowienie NSA z 2019-12-10
Skarżony organ
Minister Sportu i Turystyki
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2006 nr 22 poz 169
par. 4 ust. 1 pkt 2
ROZPORZĄDZENIE MINISTRA GOSPODARKI I PRACY z dnia 19 sierpnia 2004 r. w sprawie obiektów hotelarskich i innych obiektów, w  których są świadczone usługi hotelarskie - tekst jednolity
Dz.U. 2017 poz 1553
art. 35 ust. 1 pkt 2, art. 41 ust. 2
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. o usługach hotelarskich oraz usługach pilotów wycieczek i przewodników turystycznych - t.j.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Mirosław Trzecki (spr.) Sędzia NSA Andrzej Skoczylas Sędzia del. WSA Jacek Boratyn Protokolant st. asystent sędziego Dorota Onyśk po rozpoznaniu w dniu 17 lutego 2023 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Z.K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 lipca 2019 r. sygn. akt VI SA/Wa 737/19 w sprawie ze skargi Z.K. na decyzję Ministra Sportu i Turystyki z dnia 30 stycznia 2019 r. nr DT-ZL.58.7.2019 w przedmiocie nakazu wstrzymania świadczenia usług hotelarskich 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od Z.K. na rzecz Ministra Sportu i Turystyki 480 (czterysta osiemdziesiąt) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 3 lipca 2019 r. sygn. akt VI SA/Wa 737/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę Z.K. na decyzję Ministra Sportu i Turystyki z 30 stycznia 2019 r. w przedmiocie nakazu wstrzymania świadczenia usług hotelarskich.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył Z.K., który wniósł o jego uchylenie w całości i zasądzenie kosztów postępowania. Ponadto na podstawie art. 176 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (cytowana dalej jako: p.p.s.a.) wniósł o nie wyznaczanie rozprawy.
Wyrokowi Wojewódzkiego Sądu Administracyjnemu w Warszawie na podstawie art. 174 pkt. 1 p.p.s.a. zarzucił naruszenie przez sąd przepisów prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 26 ust. 1 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej w związku z art. 35 ust. 1 pkt. 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. (Dz. U. z 2017 r. poz. 1553, z późn. zm., obecna nazwa "ustawa o usługach hotelarskich oraz usługach pilotów wycieczek i przewodników turystycznych", dalej: ustawa )polegające na uznaniu, że zachodzą przesłanki do nakazania wstrzymania świadczeń usług hotelarskich pomimo decyzji Komendanta Powiatowej Straży Pożarnej o konieczności usunięcia stwierdzonych uchybień w określonych w decyzji terminie.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Minister Sportu i Turystyki wniósł o jej uchylenie i zasądzenie kosztów postępowania. Organ na podstawie art.182 § 2 p.p.s.a. wniósł o przeprowadzenie rozprawy.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 193 zd. 2 p.p.s.a. uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny nie przedstawia więc w uzasadnieniu wyroku oddalającego skargę kasacyjną opisu ustaleń faktycznych i argumentacji prawnej podawanej przez organy administracji oraz Sąd pierwszej instancji. Stan faktyczny i prawny sprawy rozstrzygniętej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny przedstawiony został w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku.
Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod uwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznaniu sprawy związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone wskazanymi w niej podstawami, którymi - zgodnie z art. 174 p.p.s.a. - może być naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.) albo naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej polega na tym, że jest on władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą i nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich ani w inny sposób korygować.
W tym miejscu należy podkreślić, że w doktrynie trafnie wskazuje się, że podstawami skargi kasacyjnej w postępowaniu sądowoadministracyjnym są określone ustawowo uchybienia, które mogą być przedmiotem formułowania zarzutów przez skarżącą pod adresem wyroku WSA, prowadzących do uchylenia albo zmiany zaskarżonego wyroku (W. Piątek, Podstawy skargi kasacyjnej w postępowaniu sądowoadministracyjnym, Wolters Kluwer 2011, s. 45-46). Wzorcami kontroli, które winny być wskazane w zarzutach skargi kasacyjnej są normy odniesienia (wyprowadzane z przepisów nakazujących, zakazujących lub dozwalających, wyznaczających zakres, kryteria i zasady kontroli sprawowanej przez sądy administracyjne – np. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c bądź art. 151 p.p.s.a.) oraz normy dopełnienia (normy wynikające z przepisów normujących postępowanie przed organami administracji publicznej; por. uzasadnienie uchwały I OPS 10/09, ONSAiWSA 2010/1/1, cz. III.2, s. 21-23; cz. III.4, s. 38-39).
Autor skargi kasacyjnej nie wskazał normy odniesienia, gdyż nie powołał przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, ani art. 151 p.p.s.a., lecz uchybienie to – w świetle stanowiska wyrażonego w ww. uchwale – nie powoduje, że skarga kasacyjna uchyla się spod rozpoznania.
Ze skargi kasacyjnej wynika, że spór prawny w rozpatrywanej sprawie dotyczy oceny prawidłowości stanowiska Sądu pierwszej instancji, który kontrolując zgodność z prawem zaskarżonej decyzji Ministra Sportu i Turystyki w przedmiocie wstrzymania świadczenia usług hotelarskich stwierdził, że decyzja ta nie jest niezgodna z prawem, co uzasadniało jej oddalenie na podstawie art. 151 p.p.s.a. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że zdaniem Sądu przeprowadzone przez organ administracji postępowanie było prawidłowe, a dokonane w jego wyniku ustalenia faktyczne uzasadniały przyjęcie ich za podstawę wyrokowania w rozpatrywanej sprawie.
Skarga kasacyjna zawiera wyłącznie jeden zarzut oparty na podstawie z art. 174 pkt 1 p.p.s.a. polegający na niewłaściwym zastosowaniu art. 26 ust. 1 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej w związku z art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy. Zdaniem jego autora przepis art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy nie ma zastosowania w sytuacji, gdy Komendant Państwowej Straży Pożarnej nie wydał decyzję o natychmiastowym zakazie prowadzenia działalności w budynku, w którym znajduje się hotel, a uznał, że usunięcie stwierdzonych uchybień może nastąpić w określonych w decyzji terminach.
Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela tego stanowiska skargi kasacyjnej.
Odnosząc się do zarzutu skargi kasacyjnej, na wstępie zauważyć trzeba, że zarzut niewłaściwego zastosowania prawa materialnego zakłada potrzebę wykazania i wyjaśnienia, jak dany przepis prawa powinien być stosowany ze względu na ustalony stan faktyczny sprawy albo dlaczego, ze względu na ten stan faktyczny nie powinien być on stosowany, a w przypadku zarzutu niezastosowania tego przepisu, dlaczego powinien być on w sprawie zastosowany. Zarzut naruszenia przepisu prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie polega więc na zarzuceniu tzw. błędu subsumcji, tj. gdy ustalony w sprawie stan faktyczny błędnie uznano za odpowiadający albo nieodpowiadający stanowi hipotetycznemu przewidzianemu w danej normie prawnej. Innym słowy, zarzut niewłaściwego zastosowania prawa materialnego (w formie pozytywnej) wiąże się z zarzuceniem zastosowania normy prawnej, która nie powinna być w danej sprawie zastosowana albo (w formie negatywnej) z zarzuceniem niezastosowania normy prawnej, która w ocenie wnoszącego skargę kasacyjną powinna być zastosowana w sprawie ze względu na ustalenia jej stanu faktycznego. Niewłaściwe zastosowanie prawa materialnego przez sąd administracyjny, rozumiane jest więc jako sytuacja polegająca albo na bezzasadnym tolerowaniu błędu subsumcji popełnionego przez organ administracyjny albo wręcz przeciwnie, na bezzasadnym zarzuceniu organowi popełnienia takiego błędu.
W odwołaniu do przywołanego powyżej rozumienia naruszenia prawa materialnego przez jego niewłaściwe zastosowanie podkreślenia wymaga, że w sytuacji gdy strona skarżąca podważa prawidłowość zaskarżonego wyroku z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym, w odniesieniu do którego zarzuca niewłaściwe zastosowanie, to ocena zasadności tego rodzaju zarzutów może być dokonywana wyłącznie na podstawie stanu faktycznego, którego ustalenia nie są kwestionowane w sprawie lub nie zostały skutecznie podważone. Podstawy tej oceny nie może więc stanowić stan faktyczny, który jest uznawany za miarodajny przez wnoszącego skargę kasacyjną.
W pierwszym rzędzie należy podkreślić, że skarżący kasacyjnie nie kwestionuje prawidłowości ustalonego przez organ, a zaakceptowanego przez Sąd pierwszej instancji stanu faktycznego, co jednoznacznie wynika z uzasadnienia skargi kasacyjnej. Nie jest zatem sporne, że skarżący jako podmiot świadczący usługi hotelarskie nie posiadał pozytywnej opinii Komendanta PSP co do spełnienia przez obiekt hotelowy pn. "B." w B. wymogów przeciwpożarowych. Z tych niespornych ustaleń wynika, że skarżący nie przedłożył opinii właściwego miejscowo Komendanta PSP, dokumentującej spełnienie przez obiekt hotelowy niezbędnych wymagań przeciwpożarowych.
W świetle powyższych ustaleń faktycznych Sąd pierwszej instancji prawidłowo uznał, że zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy w związku z § 4 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 19 sierpnia 2004 r. w sprawie obiektów hotelarskich i innych obiektów, w których są świadczone usługi hotelarskie (Dz. U. z 2006 r. Nr 22, poz. 169, z póżn. zm.) jedynym dokumentem potwierdzającym spełnienie przez przedmiotowy obiekt hotelowy warunków przeciwpożarowych jest opinia właściwego miejscowo Komendanta Państwowej Straży Pożarnej. Z przedstawionych przepisów w sposób wyraźny wynika, że każdy przedsiębiorca zajmujący się w ramach prowadzenia działalności gospodarczej świadczeniem usług hotelarskich w celu wykazania, że obiekt hotelowy zgłoszony do rejestru spełnia wymagania stawiane przez przepisy przeciwpożarowe zobowiązany jest posiadać pozytywną opinie właściwego miejscowo Komendanta Państwowej Straży Pożarnej. Skoro sporny obiekt hotelowy nie posiada takiej opinii to całkowicie słuszne jest stanowisko Sądu pierwszej instancji, że zaskarżona decyzja Ministra Sportu i Turystyki nakazująca na podstawie art. 41 ust. 2 ustawy wstrzymanie świadczenia usług przez skarżącego jest zgodna z prawem.
Powyższego poglądu nie jest w stanie zmienić fakt, że Komendant PSP w ramach swoich kompetencji zobowiązał skarżącego do wdrożenia nowych systemów przeciwpożarowych i proces spełnienia warunków przeciwpożarowych rozłożył na okres trzech lat, tj. od 2019 do 2021r. Wbrew temu co twierdzi skarżący, Komendant PSP nie ma żadnych uprawnień w zakresie wydawania "decyzji o natychmiastowym zakazie prowadzenia działalności w budynku, w którym mieści się hotel".
Z tych powodów Naczelny Sąd Administracyjny na podsatwie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.
O kosztach postępowania kasacyjnego w wysokości 480 zł zasądzonych od skarżącego na rzecz organu tj. Ministra Sportu i Turystyki orzeczono w punkcie 2 sentencji wyroku na podstawie art. 204 pkt 2 p.p.s.a., stosownie do § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 265). Koszty te stanowią wynagrodzenie pełnomocnika organu za sporządzenie i wniesienie odpowiedzi na skargę kasacyjną (zob. uchwałę 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 19 listopada 2012 r., II FPS 4/12 ) oraz za udział w rozprawie.