VI SA/Wa 737/17

VI SA/Wa 737/17 - Postanowienie WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2017-12-29
Data wpływu
2017-04-03
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Aneta Lemiesz /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6461 Wynalazki
Hasła tematyczne
Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ
Urząd Patentowy RP
Treść wyniku
Wstrzymano wykonanie zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy
Dz.U. 2017 poz 1369
art. 61 § 3 i 5
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Aneta Lemiesz po rozpoznaniu w dniu 29 grudnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji sprawy ze skargi A. W., P. W. na decyzję Urzędu Patentowego RP z dnia [...] kwietnia 2016 r., nr [...] w przedmiocie unieważnienia patentu na wynalazek pt. "[...]" [...] postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji
Uzasadnienie
A. W., P. W., nazywani dalej "skarżącymi", złożyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Urzędu Patentowego RP z dnia [...] kwietnia 2016 r., nr [...] w przedmiocie unieważnienia patentu na wynalazek pt. "[...]"[...], w której zawarli wniosek o wstrzymanie jej wykonania.
W uzasadnieniu wniosku podnieśli m.in., że pozbawienie ich patentu spowoduje, że P. S. – uczestnik postępowania, będzie swobodnie korzystał z ich wynalazku, co wyrządzi im znaczną szkodę i spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Podnieśli, że Sąd Okręgowy nakazał P. S. uprzedni zaniechanie naruszania patentu, wykorzystywanego go bez zgody uprawnionych przy konstrukcji zapór do odławiania płazów przy autostradzie [...].
W odpowiedzi na wniosek uczestnik wskazał m.in., że twierdzenia skarżących są bezzasadne i gołosłowne, albowiem Urząd Patentowy wydał decyzję unieważniającą przedmiotowy patent ze względu na niespełnienie przesłanek niezbędnych do uzyskania ochrony.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo
o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 – dalej jako p.p.s.a.), Sąd uprawniony jest do uwzględnienia wniosku, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Z powyższej regulacji wynika, że katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest zamknięty. Przesłanką wstrzymania wykonania decyzji jest niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, o której można mówić, jeżeli rozmiary szkody wywołanej wykonaniem zaskarżonego aktu administracyjnego są większe niż zwykłe skutki wywołane wykonaniem aktu tego rodzaju. Natomiast spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków musi być rozważone z uwzględnieniem specyfiki aktu administracyjnego, którego dotyczy wniosek o wstrzymanie – w tym przypadku decyzji. Przesłanki wskazane w art. 61 § 3 p.p.s.a. dotyczą zdarzeń przyszłych, będących spodziewanym skutkiem wykonania aktu lub czynności, czy to w drodze egzekucji administracyjnej, czy to w wyniku działań osób trzecich, realizujących swoje uprawnienia lub obowiązki. Zaznacza się przy tym, że skutki te mają w ocenie wniosku znaczenie niejako potencjalne.
Warunkiem wstrzymania wykonania aktu jest więc wykazanie we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia stronie znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Obowiązek ten spoczywa na wnioskodawcach. Uzasadnienie tych przesłanek winno odnosić się do konkretnych okoliczności, świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonej decyzji jest zasadne. Brak takiego uzasadnienia uniemożliwia zaś jego merytoryczną ocenę przez Sąd. Należy przy tym zauważyć, że skoro po stronie skarżącej leży obowiązek wykazania istnienia przesłanek, które uzasadniają wstrzymanie wykonania decyzji, to Sąd nie bada z urzędu faktu czy szkoda lub trudne do usunięcia skutki rzeczywiście mogą zaistnieć. Uprawdopodobnienie tego faktu spoczywa zatem na stronie wnioskującej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania aktu, Sąd ma jedynie obowiązek wziąć pod uwagę całość materiału zgormadzonego w sprawie, który może przysłużyć się do weryfikacji twierdzeń zawartych we wniosku o wstrzymanie wykonania aktu, pod kątem spełnienia przesłanek wskazanych w art. 61 § 3 p.p.s.a.
Należy zauważyć, że przewidziana w ww. przepisie ochrona tymczasowa nie służy zabezpieczeniu strony przed jakimikolwiek skutkami wykonania zaskarżonej decyzji, lecz jedynie przed skutkami bezpośrednio związanymi z jej wykonaniem, których ponadto nie można byłoby naprawić w razie ewentualnego uwzględnienia skargi. Przedmiotem jej udzielenia mogą być jedynie takie akty i czynności, które nadają się do wykonania. Problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy bowiem aktów zobowiązujących; ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania; aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone obowiązki oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony.
Reasumując, Sąd rozpoznając ww. wniosek obowiązany jest zbadać trzy kwestie: czy wskazany we wniosku akt administracji nadaje się do wykonania, a jeśli tak, to czy strona skarżąca w sposób przekonywujący wskazała na okoliczności przemawiające za udzieleniem ochrony tymczasowej. A także czy owe okoliczności istnieją i dają podstawę do zastosowania tymczasowej ochrony, o której mowa
w art. 61 § 3 p.p.s.a.
Żądaniem wstrzymania wykonania w niniejszym przypadku została objęta decyzja unieważniająca patent na wynalazek. Skoro uzyskanie patentu wiąże się z prawem do wyłącznego korzystania z wynalazku, to jego unieważnienie powoduje, że prawo to nie jest już wyłączne, a co za tym idzie, inne podmioty mogą korzystać z rozwiązania stanowiącego przedmiot wynalazku. Sąd uznał zatem, że decyzja objęta rozpoznawanym wnioskiem jest aktem noszącym znamiona wykonalności, wobec czego dopuszczalny jest wniosek o jej wstrzymanie.
W rozpoznawanej sprawie Sąd zgadza się z argumentacją skarżących, że okoliczności wskazane przez skarżących mogą mieć wpływ na ich sytuację ekonomiczną oraz ochronę ich praw. Nie ulega bowiem wątpliwości, że korzystanie przez podmioty trzecie z wynalazku skarżących związane jest z czerpaniem przez nie konkretnych korzyści ekonomicznych, których skarżący na skutek wydania zaskarżonej decyzji zostali pozbawieni i których nie mogą dochodzić w późniejszym toku postępowania, wskutek ewentualnego uwzględnienia skargi. Skarżący wskazali we wniosku na wykorzystywanie przez uczestnika spornego patentu przy konstrukcji zapór do odławiania płazów przy autostradzie [...]. Działania te, staną się bowiem legalne i nie będzie istniała możliwość domagania się od nich zwrotu nienależnie uzyskanych korzyści oraz ewentualnego odszkodowania w przypadku ewentualnego uwzględnienia skargi.
Sąd pragnie w tym miejscu zauważyć, że kwestia prawidłowości unieważnienia patentu na wynalazek będzie badana oczywiście dopiero na etapie merytorycznego rozpoznawania skargi. Instytucja wstrzymania, jako środek ochrony tymczasowej ma służyć jednak powstrzymaniu powstania trudnych do odwrócenia skutków wykonania zaskarżonej decyzji czy wyrządzenia znacznej szkody, niezależnie od końcowego rozstrzygnięcia sprawy.
Reasumując Sąd stwierdza, że w niniejszej sprawie skarżący uprawdopodobnili w należyty sposób, że zachodzi konieczność zastosowania żądanej przez nich ochrony tymczasowej.
W związku z powyższym, w oparciu art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., Sąd postanowił jak w sentencji.