VI SA/Wa 724/05

VI SA/Wa 724/05 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2005-10-27
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2005-04-19
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Andrzej Czarnecki
Magdalena Bosakirska /przewodniczący sprawozdawca/
Małgorzata Grzelak
Symbol z opisem
6037 Transport drogowy i przewozy
Skarżony organ
Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku
Uchylono zaskarżoną decyzję w części
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia Sędziowie : Sędzia Andrzej Czarnecki WSA Małgorzata Grzelak Protokolant: po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 października 2005 r. sprawy ze skargi M. M.prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą "M." na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2005 r. Nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za wykonywanie przewozu towarów niebezpiecznych w nieprawidłowo oznakowanej cysternie 1. uchyla punkt 1 zaskarżonej decyzji; 2. stwierdza, że decyzja w uchylonej części nie podlega wykonaniu; 3. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz M. M. kwotę 100 /sto/ złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
Dnia [...] lutego 2004r. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego
w [...] przeprowadził kontrolę w należącym do M. M. przedsiębiorstwie "M.". Przedmiotem działania przedsiębiorstwa było m.in. magazynowanie oraz obrót hurtowy i detaliczny paliwami ciekłymi. Kontrolą objęto przede wszystkim przestrzeganie przepisów o czasie pracy kierowców, a także przepisów dotyczących przewozu drogowego towarów niebezpiecznych, tj. ustawy z dnia 28 października 2002r. o przewozie drogowym towarów niebezpiecznych /Dz.U. nr 199 z 2002r., poz.1671/ i wiążącej Polskę umowy europejskiej dotyczącej międzynarodowego przewozu drogowego towarów niebezpiecznych /ADR/ sporządzonej w Genewie 30 września 1957r. /Dz.U. nr 194 z 2002r. poz.1629/. W protokole kontroli stwierdzono liczne uchybienia przepisów dotyczących czasu pracy kierowców, a także "nieczytelność oznakowania bądź brak wymaganego oznakowania eksploatowanej cysterny stałej oraz nieprawidłowości w pisemnej instrukcji kierowcy, którą sporządzono w oparciu o nieobowiązujące przepisy ADR". Z protokołu wynika, że w kontroli uczestniczył M. M., lecz na protokole nie ma jego podpisu ani też żadnej adnotacji dlaczego tego podpisu brak. Nie sporządzono żadnej dokumentacji fotograficznej. W sprawozdaniu z kontroli organ opisał szczegółowo naruszenia przepisów dotyczących czasu pracy kierowców oraz wskazał, że "w trakcie oględzin cysterny stałej stwierdzono, iż oznakowanie wymagane p. 6.8.2.5.1. umowy ADR jest praktycznie nieczytelne,
a punkt uziemiający nie jest oznakowany zgodnie z przepisem p. 6.8.2.1.27 umowy ADR".
M. M. wyjaśnił na piśmie w toku postępowania, że elementy cysterny w dacie kontroli były malowane w związku z tym na czas prac konserwacyjnych usunięto niektóre oznaczenia m.in. oznaczenia uziomów i oznaczenia wymagane przepisami p.6.8.2.5.2. umowy ADR. Oznaczenia wymagane p.6.8.2.5.1. umowy ADR "noszą ślady czasu", ale są czytelne. W dniu kontroli cysterną nie wykonywano przewozu, zatem oznaczenia mogły być niekompletne
Decyzją z dnia [...] kwietnia 2004r. nr [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w [...] nałożył na skarżącego liczne kary za nieprzestrzeganie przepisów dotyczących czasu pracy kierowców oraz powołując się na art.92 ust.1 p.1 i art. 92 ust.4 a także lp.1.6.2.4. załącznika do ustawy z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym /Dz.U. nr 125 z 2001r. poz. 1371 z późn. zmianami/ nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 2000 zł za wykonywanie przewozu drogowego towarów niebezpiecznych w nieprawidłowo oznakowanej cysternie i na podstawie lp.1.6.1.7. wskazanego załącznika karę pieniężną w wysokości 100 zł za wykonywanie przewozu drogowego z nieprawidłowo sporządzoną instrukcją pisemną dla kierowcy.
Od tej decyzji w części nakładającej kary pieniężne za wykonywanie przewozu drogowego towarów niebezpiecznych z nieprawidłowo sporządzoną instrukcją dla kierowcy i w nieprawidłowo oznakowanej cysternie odwołał się skarżący. Wskazał, że cysterna posiada stosowne uziemienie, zaś brak jego oznakowania był spowodowany trwającymi pracami konserwatorskimi. Tabliczka zawierająca wymagane dane była czytelna, a twierdzenia organu, że czytelna nie była - są gołosłowne. Podniósł także, że organ nie wskazał na czym polegają wady instrukcji dla kierowcy. Zaskarżył również nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności.
Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję w zakresie nałożenia kary pieniężnej w wysokości 2000 zł za wykonywanie przewozu towarów niebezpiecznych w nieprawidłowo oznakowanej cysternie oraz uchylił decyzję i przekazał do ponownego rozpoznania w części dotyczącej nałożonej kary pieniężnej 100 zł za wykonywanie przewozu towarów niebezpiecznych z nieprawidłowo sporządzoną instrukcją pisemną dla kierowcy. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia wskazał art. 138 § 1 p. 1 i 2 k.p.a., art. 28 ust. 1 p. 1 i 2 , art. 3 ust. 1 i art. 8 ust. 2 cytowanej wyżej ustawy z 28 października 2002r. o przewozie towarów niebezpiecznych, art. 92 ust. 1 p. 1 cytowanej wyżej ustawy o transporcie drogowym oraz lp. 1.6.1.7. i 1.6.2.4. załącznika do tej ustawy, a także przepisy punktów 6.8.2.5.1, 6.8.2.5.2., 6.8.2.1.27, 8.1.2.1.(b) i 5.4.3. cytowanej wyżej umowy ADR.
W uzasadnieniu wskazał, że w dniu kontroli stwierdzono u kontrolowanego kierowcy, iż wykonuje przewóz drogowy towarów niebezpiecznych
z nieprawidłowo oznakowaną cysterną. Co prawda sformułowanie użyte
w protokole określające, że oznakowanie cysterny jest "praktycznie nieczytelne"
jest nieprecyzyjne, ale oznakowanie posiadało też inne braki, a występowanie choćby jednego braku sprawia, że cysterna jest nieprawidłowo oznakowana. Strona
nie dołączyła żadnych dokumentów na dowód, że cysterna była wyłączona z ruchu z powodu remontu. Organ uchylił decyzję w części dotyczącej nieprawidłowej instrukcji dla kierowcy, gdyż z protokołu nie wynika jakiego konkretnego przewozu i którego konkretnie kierowcy dotyczył brak instrukcji.
Tę decyzję M. M. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w części dotyczącej kary pieniężnej za wykonywanie przewozu towarów niebezpiecznych w nieprawidłowo oznakowanej cysternie wnosząc o jej uchylenie w zaskarżonej części i zasądzenie kosztów postępowania. Zarzucał naruszenie art. 7 i 107 k.p.a. przez pominięcie wyjaśnień strony i brak uzasadnienia faktycznego oraz naruszenie prawa materialnego, tj. art.92 ust.1. p.1 ustawy
o transporcie drogowym i jej załącznika w punkcie lp. 1.6.2.4. poprzez nieuzasadnione przyjęcie, że cysterna była przedmiotem eksploatacji,
gdy w rzeczywistości z całokształtu ustaleń wynika, że nie była eksploatowana.
Główny Inspektor Transportu Drogowego, w odpowiedzi na skargę wnosił
o jej oddalenie i wskazał, że transport drogowy to wykonywanie przewozowej działalności gospodarczej w sposób ciągły. Wykonywanie transportu nie jest tożsame z wykonywaniem przewozów, a pojazdy włączone do przedsiębiorstwa powinny spełniać wymagane prawem warunki, zaś w czasie wadliwie oznakowana kontroli cysterna była czynna i gotowa do wykonywania przewozów.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art.1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. nr 153 z 2002r. poz.1269/ sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej,
przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy i nie jest związany zarzutami skargi ani jej wnioskami.
Kontrolując w ten sposób zaskarżone decyzje Sąd stwierdził naruszenie prawa, skarga jest więc uzasadniona.
W sprawie niniejszej z protokołu kontroli wynika, że była to kontrola na terenie przedsiębiorstwa skarżącego, a nie na drodze w trakcie wykonywania przewozu. Z założenia więc inspektorzy w toku tej kontroli nie mogli poczynić ustaleń, które mogą być poczynione tylko w trakcie konkretnego przewozu.
Do takich ustaleń należy zachowanie wymaganych prawem warunków dotyczących przewozu towarów niebezpiecznych. W czasie kontroli przedsiębiorstwa nie można ustalić czy przewóz towarów niebezpiecznych odbywa się zgodnie z przepisami, gdyż w tym czasie przewóz nie odbywa się. Z istoty rzeczy ustalenia poczynione
w przedsiębiorstwie nie mogą być podstawą nałożenia kar przewidzianych
za naruszenie przepisów regulujących wykonywanie przewozu. Załącznik
do ustawy o transporcie drogowym w p.1.6.2.4. penalizuje wykonywanie przewozu drogowego towarów niebezpiecznych w nieprawidłowo oznakowanej cysternie i za takie działanie nakłada karę pieniężną 2000 zł. Aby tę karę nałożyć organ musi stwierdzić, że przewóz w wadliwie oznakowanej cysternie był faktycznie wykonywany, bowiem samo posiadanie na terenie przedsiębiorstwa wadliwie oznakowanej cysterny nie podlega karze. W sprawie niniejszej jest niesporne,
że nie stwierdzono, iż przewóz był wykonywany, zatem nałożenie kary za jego wykonywanie stanowiło naruszenie prawa materialnego polegające na zastosowaniu przepisów o karach za wykonywanie przewozu nieprawidłowo oznakowaną cysterną do sytuacji nie objętej tym przepisem.
W tym stanie rzeczy Sąd uchylił decyzję II instancji w zaskarżonej części,
tj. w pkt 1 dotyczącym utrzymania w mocy kary 2000 zł wykonywanie przewozu drogowego towarów niebezpiecznych w nieprawidłowo oznakowanej cysternie. Kwestia prawidłowości nałożenia tej kary będzie ponownie przedmiotem badania przez organ II instancji. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ weźmie pod uwagę, że postępowanie dowodowe nie pozwoliło na ustalenie, że doszło do przewozu towarów niebezpiecznych w nieprawidłowo oznakowanej cysternie.
Zważywszy powyższe na podstawie art. 145 § 1 p. 1 lit. a ustawy z dnia
30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
/Dz.U. nr 153 z 2002r., poz.1270/ Sąd orzekł jak w sentencji.
O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a. i zasądził kwotę 100 zł tytułem zwrotu uiszczonego wpisu sądowego.
O niewykonywaniu uchylonej decyzji Sąd orzekł na podstawie art. 152 p.p.s.a.