VI SA/Wa 721/07

VI SA/Wa 721/07 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2007-07-04
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2007-04-23
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Dorota Wdowiak /sprawozdawca/
Maria Jagielska /przewodniczący/
Pamela Kuraś-Dębecka
Symbol z opisem
6037 Transport drogowy i przewozy
Sygn. powiązane
II GSK 144/08 - Wyrok NSA z 2008-06-12
Skarżony organ
Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku
Uchylono zaskarżoną decyzję w części
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Jagielska Sędziowie Sędzia WSA Dorota Wdowiak (spr.) Sędzia WSA Pamela Kuraś – Dębecka Protokolant Karolina Pilecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 lipca 2007 r. sprawy ze skargi J. S. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2007 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2006 r. w części dotyczącej nałożenia kary pieniężnej w wysokości 3000 (trzy tysiące) złotych; 2. stwierdza, że decyzje opisane w pkt 1 w uchylonej części nie podlegają wykonaniu; 3. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz skarżącego J. S. kwotę 120 (sto dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
VI SA/Wa 721/07
UZASADNIENIE
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lutego 2007 roku nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, art. 42 ust. 1, art. 87 ust. 1, art. 92 ust. 1 oraz lp.4.1 ustawy z dnia 6 września 2001 roku o transporcie drogowym (Dz. U. z 2004 r., nr 204, poz. 2088 ze zm.), § 4 ust. 1 i 2 oraz § 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 14 grudnia 2001 roku w sprawie uiszczania przez przedsiębiorców opłat za przejazd po drogach krajowych (Dz. U. nr 150, poz. 1684 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez J. S. od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2006 roku o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 4750.00 złotych, w kwestionowanym zakresie kary pieniężnej w wysokości 3000.00 złotych, utrzymał zaskarżoną decyzję w kwestionowanym zakresie w mocy.
Rozstrzygnięcie Głównego Inspektora Transportu Drogowego zapadło w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i wywody prawne:
Podstawą faktyczną rozstrzygnięcia stanowiło wykonywanie przewozu drogowego bez uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych.
Podczas kontroli drogowej, przeprowadzonej w dniu [...] października 2006 roku, kierowca S. M. nie okazał do kontroli wymaganej karty opłaty za przejazd po drogach krajowych. Okazał jedynie kserokopię karty opłaty za przejazd po drogach krajowych, rocznej seria [...].
Brak oryginału karty w pojeździe podczas kontroli drogowej narusza przepisy prawa w zakresie obowiązku uiszczania opłaty za przejazd po drogach krajowych.
Stosownie do treści art. 42 ust. 11 ustawy z dnia 6 września 2001 roku o transporcie drogowym, podmioty wykonujące przewóz drogowy zobowiązane są do uiszczania opłaty za przejazd pojazdu samochodowego po drogach krajowych. Uiszczenie opłaty następuje poprzez nabycie przez przedsiębiorcę karty opłaty, która następnie podlega wypełnieniu, o czym stanowi § 4 i 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 14 grudnia 2001 roku w sprawie uiszczania przez przedsiębiorców opłat za przejazd po drogach krajowych. Zgodnie z art. 87 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 roku o transporcie drogowym, podczas przejazdu po drogach krajowych kierowca pojazdu obowiązany jest mieć przy sobie i okazywać na żądanie uprawnionego organu kontroli, m. in. dowód uiszczenia opłaty za korzystanie z tych dróg. Dowodem jest oryginał karty opłaty, a nie jej kserokopia. Brak tego dowodu oznacza, iż opłata nie została uiszczona. Konsekwencją tego rozwiązania jest treść il. 4.1 załącznika do ustawy, który karą pieniężną w wysokości 3000.00 złotych sankcjonuje wykonywanie przewozu drogowego bez uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych.
Odpowiedzialność administracyjno – prawna nie opiera się na winie lub jej braku, lecz na obiektywnym naruszeniu przepisu. Kary określone zostały w sposób sztywny, w ramach poszczególnych przewinień. Decyzja wydawana na podstawie tych przepisów ma związany, a nie uznaniowy charakter.
Skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2007 roku utrzymującą w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2006 roku złożył J. S. wnosząc o jej uchylenie w kwestionowanym zakresie kary w wysokości 3000.00 złotych.
Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie art. 7, 75, 77 § 1 i 107 § 3 kpa poprzez odmowę wiarygodności przedstawionym przez niego dowodom na okoliczność uiszczenia opłaty tj. przedstawionej kserokopii wypełnionej karty, zaświadczenia jednostki uprawnionej do przyjmowania należnych opłat oraz notatki policyjnej potwierdzającej fakt, iż kabina pojazdu w wyniku kolizji uległa zniszczeniu, a znajdujący się w niej oryginał karty zaginął.
W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wnosił o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. Nr 153, poz. 1269/ sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną lub postanowienie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji lub postanowienia. Sąd nie bada więc celowości, czy też słuszności zaskarżonego aktu.
Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
Kontrolując zaskarżoną decyzję z punktu widzenia powyższych zasad sąd uznał skargę za zasadną. Na uwzględnienie zasługują zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Naczelną zasadą postępowania administracyjnego jest zasada prawdy obiektywnej. Została ona wyrażona w art. 7 kpa. Z zasady tej wynika obowiązek organu administracji publicznej wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych dla prawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy, co jest niezbędnym elementem właściwego zastosowania normy prawa materialnego. Realizację tej zasady zapewniają przede wszystkim przepisy regulujące postępowanie dowodowe. Zgodnie z art. 77 § 1 kpa organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać materiał dowodowy, a więc podjąć ciąg czynności procesowych mających na celu zebranie całego materiału dowodowego i następnie go rozpatrzyć.
Wiążące konsekwencje normy materialnego prawa administracyjnego ustala się zatem w stosunku do określonego podmiotu ze względu na zaistnienie określonych faktów, zdarzeń czy okoliczności, objętych przedmiotowym zakresem tego prawa. Aby więc rozstrzygnięcie takie było zgodne z prawem, właściwy organ administracji publicznej winien - zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej - podjąć wszelkie niezbędne kroki zmierzające do wyjaśnienia stanu faktycznego w celu zbadania, czy stan ten odpowiada stanom faktycznym określonym w przepisach prawa materialnego. Zaistnienie takiej sytuacji daje podstawę do wydania decyzji przyznającej stronie określone uprawnienia, albo a contario do odmowy ich przyznania w sytuacji niezaistnienia określonych faktów (decyzje negatywne). Poznanie zatem sfery faktów, które są przedmiotem postępowania administracyjnego, i dokonanie ich prawidłowej oceny jest podstawowym obowiązkiem organu prowadzącego postępowanie, zmierzające do załatwienia konkretnej sprawy administracyjnej. Innymi słowy, organ rozstrzygający sprawę winien dysponować dowodami potwierdzającymi zaistnienie określonych faktów (stanów faktycznych) i wskazać je w uzasadnieniu decyzji (art. 107 § 1 i § 3 k.p.a.).
Zgodnie z art. 75 § 1 k.p.a., jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a jednocześnie nie jest sprzeczne z prawem. Unormowanie to wskazuje zatem na zasadę równej mocy środków dowodowych. Nie ulega więc wątpliwości, że dowodem w postępowaniu administracyjnym będą "wszelkie źródła prawdziwych informacji umożliwiających dowodzenie" (B. Adamiak (w:) B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks..., s. 369). W toku postępowania wyjaśniającego (dowodowego) organ administracyjny jest zobowiązany zebrać cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 k.p.a.) rozumiany jako suma konkretnych dowodów w danej sprawie, by następnie po ich rozpatrzeniu wydać decyzję administracyjną. Nie jest w tym względzie również skrępowany żadnymi ograniczeniami, co do mocy wiążącej poszczególnych dowodów, gdyż każdy z dowodów może być w trakcie postępowania zakwestionowany innym dowodem. Wyjątki w tym zakresie może wprowadzać tylko przepis szczególny, przyznający pierwszeństwo niektórym dowodom.
Mając powyższe na uwadze, a wbrew poczynionym powyżej wywodom, Główny Inspektor Transportu Drogowego ograniczył się tylko do stwierdzenia braku oryginału karty opłaty za przejazd po drogach krajowych. Nie ustosunkował się natomiast w żaden sposób do przedstawionych przez stronę dowodów na okoliczność jej nabycia i warunków jej zaginięcia.
W szczególności organ nie uwzględnił notatki informacyjnej o zdarzeniu drogowym, zeznań z przesłuchania świadka S. M.. Wynika z nich, że przedmiotowy pojazd uległ wypadkowi, wywrócił się na bok. Znajdujące się w nim dokumenty wypadły. Kierowca został odwieziony do szpitala. Zakup rocznej karty dla tego pojazdu, o numerze identycznym jak w jej kserokopii potwierdziła jednostka uprawniona do przyjmowania opłat, wydawania i wypełniania karty.
W zaistniałych okolicznościach sprawy czyni zadość wykazanie uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych, okazanie kserokopii karty opłaty za przejazd po drogach krajowych. Identyfikuje ona w sposób dostateczny pojazd.
W świetle powyższych rozważań zarzuty naruszenia przepisów postępowania, a mianowicie art. 7 , 77, 75 i 107 § 3 kpa sąd uznał za zasadne.
Mając powyższe na uwadze i na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1) c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd orzekł jak w pkt 1 wyroku.
O wykonalności uchylonych decyzji sąd orzekł na podstawie art. 152 p.p.s.a.
O kosztach postępowania sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a.