VI SA/WA 213/06

VI SA/Wa 213/06 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2006-04-26
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-01-31
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Ewa Frąckiewicz /sprawozdawca/
Pamela Kuraś-Dębecka /przewodniczący/
Stanisław Gronowski
Symbol z opisem
6037 Transport drogowy i przewozy
Skarżony organ
Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku
Uchylono decyzję I i II instancji
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Pamela Kuraś - Dębecka Sędziowie Sędzia NSA Stanisław Gronowski Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz (spr.) Protokolant Anna Błaszczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 kwietnia 2006r. sprawy ze skargi S. B. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2003r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia [...] grudnia 2002 roku; 2. stwierdza, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu.
Uzasadnienie
Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu skargi kasacyjnej S. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 października 2004 roku, sygn. akt 6 II SA 2652/03 oddalającego skargę S. B. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2003 roku nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w [...] z dnia [...] grudnia
2002 roku nakładającą na skarżącego karę pieniężną w wysokości 4.000 złotych za wykonywanie transportu drogowego bez posiadania w pojeździe dowodu uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych, wyrokiem z dnia 5 grudnia 2005 roku, sygn. akt I OSK 208/05 uchylił zaskarżony wyrok Sądu I instancji
i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie.
Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie uznał zarzuty skargi kasacyjnej za zasadne.
W niniejszej sprawie S. B., jak wykazała kontrola drogowa, wykonując transport drogowy po drodze krajowej nr [...] dysponował miesięczną kartą opłaty drogowej, w której niewypełniona była rubryka "nr rejestracyjny".
W świetle obowiązujących przepisów tj. § 5 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 14 grudnia 2001 roku w sprawie uiszczania przez przedsiębiorców opłat za przejazd po drogach krajowych (Dz. U. Nr 150, poz. 1684) miesięczna karta opłaty nie może być wypełniona przez samego przedsiębiorcę, lecz przez jednostkę uprawnioną do pobierania opłaty, a wyszczególnioną w art. 42 ust. 3 ustawy z dnia 6 września 2001 roku o transporcie drogowym (Dz. U. Nr 125, poz. 1371 z późn. zm.)
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że wbrew twierdzeniom organów administracyjnych i stanowisku Sądu I instancji, S. B. nie ponosi odpowiedzialności z tytułu niewłaściwego wypełnienia miesięcznej karty opłaty, albowiem to nie na nim lecz na jednostce wydającej spoczywał obowiązek jej wypełnienia. Obywatel nie może odpowiadać za niewłaściwe działanie organów administracji lub innych podmiotów wykonujących ich zadania, albowiem stałoby to w sprzeczności z zasadą zaufania obywatela do państwa, co słusznie zasugerowano w skardze kasacyjnej.
Niezależnie od powyższego, Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie podzielił zarzut skargi kasacyjnej, iż załącznik lp. 6 do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2002 roku w sprawie wysokości kar pieniężnych
w transporcie drogowym (Dz. U. 2002 nr 115 poz. 999 ze zm.) stanowi
o wymierzeniu kary za nieposiadanie dowodu uiszczenia opłaty drogowej, nie zaś za niewłaściwe wypełnienie karty opłaty.
Uznać zatem trzeba, iż w zaistniałym w niniejszej sprawie stanie faktycznym ukaranie skarżącego, legitymującego się wadliwie wypełnionym dowodem uiszczenia opłaty było niezgodne z przepisem lp. 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2002 roku. Faktem jest bowiem, że posiadał on kartę opłaty, a błąd w jej wypełnieniu powstał nie z winy skarżącego, lecz urzędu pocztowego, będącego jednostką uprawnioną do wystawienia tego dokumentu.
Biorąc powyższe pod uwagę, na podstawie art. 185 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w wyroku.
Po ponownym rozpoznaniu sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny
w Warszawie będąc związany stosownie do art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia
2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) dokonaną w uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego oceną prawną uznał skargę S. B. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2003 roku nr [...] za zasadną, albowiem z przyczyn szczegółowo omówionych w uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 grudnia 2005 roku rażąco narusza prawo tj. art. 42 ust. 3 ustawy z dnia 6 września 2001 roku o transporcie drogowym (Dz. U. z 2001 r. Nr 125, poz. 1371 ze późn. zm.), § 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 14 grudnia 2001 roku w sprawie uiszczania przez przedsiębiorców opłat za przejazd po drogach krajowych (Dz. U. Nr 150, poz. 1684) oraz lp. 6 do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2002 roku w sprawie wysokości kar pieniężnych
w transporcie drogowym (Dz. U. Nr 115, poz. 999).
Pogląd prawny, wyrażony w uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie i przytoczona na ten temat argumentacja jest jasna
i wyczerpująca i nie ma potrzeby jej powtarzania.
Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 a), art. 152 i art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) orzekł jak w sentencji.