VI SA/Wa 690/06

VI SA/Wa 690/06 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2006-05-24
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-04-04
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Andrzej Czarnecki
Zbigniew Rudnicki /przewodniczący sprawozdawca/
Zdzisław Romanowski
Symbol z opisem
6313 Cofnięcie zezwolenia na broń
Skarżony organ
Komendant Policji
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Zdzisław Romanowski Sędzia WSA Andrzej Czarnecki Protokolant Anna Błaszczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 maja 2006r. sprawy ze skargi J. C. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2006 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej oddala skargę
Uzasadnienie
Decyzją [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] grudnia 2005 r., Nr [...], wydaną na podstawie m.in. art. 20 oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525, z późn. zm.) cofnięto pozwolenie na bron palną myśliwską p. J. C., wydaną w celu łowieckim, w ilości 6 egzemplarzy broni.
W uzasadnieniu stwierdzono, że powodem wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie cofnięcia p. J. C. pozwolenia na broń palną myśliwską było prowadzenie przez Prokuraturę Rejonową w K. postępowania przygotowawczego przeciwko zainteresowanemu, podejrzanemu o popełnienie przestępstwa określonego w art. 298 § 1 kk. W dniu [...] listopada 2005 r. postępowanie administracyjne, po wszczęciu zawieszone, zostało ponownie podjęte, gdyż organ dołączył do akt nieprawomocny wyrok Sądu Rejonowego w K. z dnia [...] września 2005 r., sygn. akt [...]. Powyższym orzeczeniem Sąd zmienił kwalifikację prawną czynu zarzucanego zainteresowanemu aktem oskarżenia i uznał go winnym dokonania występku z art. 13 § 1 kk w związku z art. 286 § 1 kk, za co wymierzył mu karę jednego roku i dwóch miesięcy pozbawienia wolności z jej warunkowym zawieszeniem na okres próby 2 lat. [...]
Ponadto ustalono, że J. C. został również uznany prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w K. z dnia [...] września 2005 r., sygn. akt [...], winnym popełnienia przestępstwa z art. 291 § 2 kk. Prowadzone w tej sprawie postępowanie karne Sąd warunkowo umorzył na okres 1 roku tytułem próby oraz zarządził od oskarżonego świadczenie pieniężne w kwocie 500 zł.
Zebrany w sprawie materiał dowodowy potwierdza również, że aktualnie toczy się przeciwko zainteresowanemu postępowanie karne przed Sądem Rejonowym w W., sygn. akt [...], w którym oskarżony jest o popełnienie przestępstwa określonego w art. 18 § 3 kk w związku z art. 270 § 1 kk.
Popełnienie przez stronę przestępstw umyślnych przeciwko mieniu (art. 13 § 1 kk w związku z art. 286 § 1 kk oraz art. 291 § 2 kk) wzbudza, zdaniem organu, uzasadnioną obawę, że strona może użyć posiadanej broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Świadczy o tym lekceważący stosunek strony do obowiązującego prawa. W tym kontekście strona nie daje gwarancji, że będzie przestrzegać przepisów ustawy o broni i amunicji, w szczególności dotyczących bezpiecznego posiadania i używania broni.
Zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt 2 powołanej ustawy o broni i amunicji właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy. Przepis ten nakłada na organ Policji obowiązek cofnięcia pozwolenia na broń, jeżeli posiadacz pozwolenia został zakwalifikowany przez ten organ do kategorii osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6, tj. co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu, albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw.
Zebrany w sprawie materiał dowodowy pozwolił organowi Policji zaliczyć stronę do grona osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, w związku z czym organ ma obowiązek cofnąć stronie pozwolenie na broń. Organ orzekający w sprawie stoi zdecydowanie na stanowisku, iż od osób posiadających pozwolenie na broń wymaga się nieskazitelnej opinii, gdyż tylko w takim przypadku dają one gwarancję zgodnego z prawem posiadania i używania broni palnej. Strona zaś z uwagi na popełnione przestępstwa opinii takiej nie posiada.
Odwołanie od powyższej decyzji [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji złożył zainteresowany zarzucając jej błąd w ustaleniach faktycznych, polegający na przyjęciu jakoby odwołujący się został skazany którymkolwiek z trzech powołanych wyroków, gdy w rzeczywistości żaden z nich nie jest wyrokiem skazującym, jak też dwa z nich nie są prawomocne, oraz naruszenie ogólnie przyjętych zasad domniemania niewinności, a co za tym idzie – stosowane również daleko idącej dowolności w ustaleniu stanu faktycznego. W związku z tym odwołujący się wniósł o uchylenie powołanej decyzji bądź o jej uchylenie i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia.
W uzasadnieniu rozwinięto przedstawione zarzuty wobec decyzji, a ponadto stwierdzono, że stawiane odwołującemu się zarzuty nie mają związku przyczynowego z posiadaniem broni myśliwskiej i tym samym nie stanowią podstawy obligatoryjnej do orzekania na mocy ustawy o broni i amunicji o cofnięciu pozwolenia na broń. Odwołujący się od 15 lat posiada pozwolenie na posiadanie broni palnej myśliwskiej i w tym okresie nigdy nie przekroczył zasad przewidzianych w etyce łowieckiej ani związanych z posiadaniem broni myśliwskiej. Posiada również wyjątkowo dobrą opinię w miejscu zamieszkania.
Decyzją Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2006 r., Nr [...], wydaną na podstawie m.in. art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji, po rozpatrzeniu odwołania utrzymano w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu, po przedstawieniu stanu sprawy stwierdzono, iż bezspornym jest, że J. C. popełnił czyn z art. 291 § 1 kk, tj. przestępstwo przeciwko mieniu. Wskazuje na to stanowisko Sądu Rejonowego w K., który w sprawie o sygn. akt [...] umorzył warunkowo w stosunku do niego postępowanie karne. Taka decyzja może mieć miejsce m.in. wyłącznie w przypadku, kiedy wina oskarżonego nie budzi wątpliwości.
Przepis art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy ma charakter obligatoryjny, co oznacza, że w przypadku stwierdzenia, iż osoba posiadająca pozwolenie na broń zalicza się do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2 – 6 ustawy, obowiązkiem właściwego organu Policji jest cofnięcie tej osobie pozwolenia. Organ odwoławczy wyjaśnił, że ustawodawca w przepisie tym wskazał przykładowo katalog przestępstw, za popełnienie których osoba posiadająca lub ubiegająca się o pozwolenie na broń może być uznana za osobę, w stosunku do której zachodzi uzasadniona obawa, że może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, co dla organu stosującego przepisy ustawy o broni i amunicji stanowi wskazówkę interpretacyjną w zakresie ustalenia podstaw prawnych i faktycznych cofnięcia pozwolenia na broń. Jednym z wymienionych w tym przepisie przestępstw są przestępstwa przeciwko mieniu. J. C. co prawda nie został skazany za popełnione przestępstwo, bowiem sąd warunkowo postępowanie umorzył, wyznaczając okres próby na 1 rok, ale jest niewątpliwe, że popełnił on przestępstwo przeciwko mieniu. Ponadto skarżący został również przez Sąd Rejonowy w K. w postępowaniu o sygn. akt [...] uznany za winnego popełnienia przestępstwa przeciwko mieniu – z art. 13 § 1 w związku z art. 286 § 1 kk. Wyrok w tej sprawie jest nieprawomocny, bowiem wniesiono od niego apelację, ale przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji nie wymaga, aby postępowanie karne było prawomocnie zakończone. Dla ustalenia przesłanek cofnięcia pozwolenia na broń określonych w tym przepisie wystarczy aby postępowanie karne toczyło się. Podniesione wobec decyzji organu I instancji zarzuty w tym zakresie są zatem niesłuszne.
Organy Policji – stosując przepisy ustawy o broni i amunicji – są zobowiązane do przestrzegania jej reglamentacyjnego charakteru, zgodnie z którym od osób dysponujących bronią oczekuje się szczególnej dbałości i szacunku dla przepisów prawa. Świadczy o tym m.in. orzecznictwo sądów administracyjnych w tego rodzaju sprawach. Osoby posiadające pozwolenia na broń muszą, dla zachowania tych pozwoleń, spełniać restrykcyjne wymagania ustawowe, a tym samym bezwzględnie dawać gwarancję należytego obchodzenia się z bronią. Gwarancji takiej nie daje osoba, która w pełni świadomie narusza porządek prawny. Nie można bowiem ocenić inaczej popełnienia przestępstwa umyślnego, a zatem dokonanego po namyśle, celowego, mającego przynieść stronie konkretną korzyść materialną (taki charakter ma przecież przestępstwo z art. 291 kk). Fakt warunkowego umorzenia postępowania karnego przez sąd nie zmienia tej oceny w aspekcie pozbawienia strony prawa do posiadania broni. Czyn (z art. 291 § 1 kk) godzący w porządek prawny został niewątpliwie przez stronę popełniony, nadto w stosunku do niej toczy się jeszcze kolejne postępowanie karne przed sądem powszechnym – wskutek wniesienia apelacji (sąd I instancji – jak już wskazano – uznał J. C. za winnego popełnienia przestępstwa z art. 13 § 1 w związku z art. 286 § 1 kk), a fakty te przeczą nieskazitelnej postawie, której organy Policji wymagają od osób posiadających tak szczególne prawo, jakim jest pozwolenie na broń.
W świetle powyższego obawa, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 jest więc w pełni uzasadniona. Ustalony w rozpatrywanej sprawie stan faktyczny i prawny obliguje organy Policji do cofnięcia zainteresowanemu pozwolenia na broń myśliwską. Na tę ocenę nie ma wpływu okoliczność, że stawiane mu w postępowaniach karnych zarzuty nie miały bezpośredniego związku z bronią palną. Wpływu takiego nie może mieć również brak skarg ze strony sąsiadów na zachowanie się J. C. w miejscu zamieszkania, nie jest to bowiem przesłanka, która na podstawie przepisów ustawy o broni i amunicji pozwala usprawiedliwić przestępcze zachowania strony – zwłaszcza w świetle art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy. J. C., łamiący świadomie przepisy prawa, nie może korzystać z reglamentowanego prawa do dysponowania bronią. Zachowanie przez zainteresowanego tego prawa byłoby niezgodne z duchem ustawy oraz interesem publicznym, dla którego ochrony nie jest obojętny fakt dysponowania bronią przez osobę, która nie wykazuje szacunku dla porządku prawnego.
Skargę na powyższą decyzję Komendanta Głównego Policji do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł zainteresowany wnosząc o uchylenie powołanej decyzji bądź o jej uchylenie i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu skargi przywołano argumenty użyte w odwołaniu od decyzji organu I instancji.
W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie również odwołując się w uzasadnieniu do argumentów podniesionych już w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia.
Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).
Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że nie zasługuje ona na uwzględnienie.
Przedmiotem rozpoznania przez Sąd była skarga na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2006 r., którą utrzymano w mocy decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] grudnia 2005 r., cofającą p. J. C. pozwolenie na bron palną myśliwską.
W rozpatrywanej sprawie stan faktyczny został ustalony w sposób nie budzący wątpliwości. Jednoznacznie wykazano, na podstawie wyroków sądowych, że skarżący wyrokiem Sądu Rejonowego w K. z dnia [...] września 2005 r. oraz prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w K. z dnia [...] września 2005 r. został uznany winnym popełnienia przestępstw umyślnych przeciwko mieniu (art. 13 § 1 kk w związku z art. 286 § 1 kk oraz art. 291 § 2 kk); przeciwko skarżącemu toczy się również postępowanie karne przed Sądem Rejonowym w W., w którym oskarżony jest o popełnienie przestępstwa określonego w art. 18 § 3 kk w związku z art. 270 § 1 kk.
Podstawowy problem prawny w rozpatrywanej sprawie sprowadza się do pytania, czy organy Policji w związku z faktem popełnienia przez skarżącego przestępstw przeciwko mieniu miały prawo do zastosowania wobec skarżącego sankcji (cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską) przewidzianej w art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji, w związku z zaliczeniem go do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6 powołanej ustawy o broni i amunicji. Należy przypomnieć, że zdaniem skarżącego zaliczenie go do kategorii osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji stanowi naruszenie ogólnie przyjętych zasad domniemania niewinności, gdyż popełnione przez niego czyny nie miały żadnego związku z bronią, a powołane wyżej wyroki nie są wyrokami skazującymi, jak też dwa z nich nie są prawomocne.
Zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której pozwolenie takie wydano, należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6 tej ustawy. Przepis ten – po pierwsze - nie rozróżnia rodzajów broni i wobec jego brzmienia należy przyjąć, że dotyczy on wszelkich rodzajów broni palnej objętej wspomnianą regulacją ustawową (art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy), a więc również broni myśliwskiej, po drugie – nakłada na organy Policji obowiązek cofnięcia pozwolenia na broń w razie wystąpienia przypadków w nim określonych (uznanie związane), po trzecie wreszcie – w rozpatrywanej sprawie jednoznacznie odsyła do przepisu art. 15 ust. 1 pkt 2-6 ustawy.
Zgodnie z powołanym art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, mającym zastosowanie (poprzez odesłanie) w rozpatrywanej sprawie, pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanych prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko (...) mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Przepis ten, wyliczający negatywne przesłanki wyłączające możliwość wydania pozwolenia na broń, a więc znów – broń każdego rodzaju, o której mowa w ustawie, mający charakter bezwzględnie wiążący, bez dopuszczenia luzów interpretacyjnych, a więc również narzucający organom Policji uznanie związane, w zestawieniu z powołanym wyżej przepisem art. 18 ust. 1 pkt 1 ustawy o broni i amunicji oznacza, że obligatoryjnemu cofnięciu podlega pozwolenie na broń wydane m.in. osobom, którym z określonych w tym przepisie przyczyn pozwolenie takie nie powinno być w ogóle wydane.
Do takich przyczyn ustawa zalicza uzasadnioną obawę odnoszącą się do osób, które mogą użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanych prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko mieniu. Zasadniczą przyczyną, wyrażoną w sposób ogólny, odmowy wydania pozwolenia na broń jest na gruncie tego przepisu możliwość użycia broni przez określoną osobę w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, a już – in concreto - uznanych prawomocnym orzeczeniem sądu m.in. za przestępstwo przeciwko mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takiego przestępstwa.
W rozpatrywanej sprawie skarżący został uznany winnym popełnienia przestępstw przeciwko mieniu, przy czym, jak podnosi skarżący – wyroki Sądu Rejonowego w K. nie mają charakteru prawomocnych wyroków skazujących; ponadto przeciwko skarżącemu aktualnie toczy się postępowanie karne przed Sądem Rejonowym w W., w którym oskarżony jest o popełnienie przestępstwa z art. 18 § 3 kk w związku z art. 270 § 1 kk. W konsekwencji podstawą cofnięcia skarżącemu pozwolenia na broń była uzasadniona obawa, że może on użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. W szczególności potwierdzał tę opinię fakt popełnienia przez skarżącego przestępstw przeciwko mieniu (art. 13 § 1 kk w związku z art. 286 § 1 kk oraz art. 291 § 2 kk). Ogólna zasada nie wydawania pozwolenia na broń osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego jest oczywiście na tyle szeroka, że w jej ramach mieści się konkretne wskazanie ("w szczególności") dotyczące uznania prawomocnym orzeczeniem sądu winnym za popełnienie przestępstwa przeciwko mieniu, które ustawodawca potraktował jako szczególny powód cofnięcia pozwolenia na broń.
Postępowanie organów Policji w rozpatrywanej sprawie odpowiadało wymogom określonym w powołanym wyżej wyroku. Organ I instancji przywołując wyroki skazujące wyraźnie stwierdził, że strona, posiadająca pozwolenie na broń, popełniła przestępstwa, które zostały wymienione w art. 15 ust. 1 pkt 6 powołanej ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji. Jednocześnie wskazał, że sam fakt skazania prawomocnymi wyrokami Sądu za przedstawione czyny może rodzić obawę, o której mowa w tym przepisie. Wielokrotne i uporczywe czyny skarżącego przeciwko mieniu, stanowiące naruszenie porządku prawnego w sposób szczególny, umyślnie, podważają domniemanie, iż osoba ta będzie użytkowała broń w sposób zgodny z interesem porządku publicznego. Podobne stanowisko zajął Komendant Główny Policji oceniając, że zachowanie strony świadczy o jej lekceważącym stosunku do obowiązującego prawa. Taka postawa, zdaniem Komendanta Głównego Policji, nie daje także gwarancji przestrzegania przez stronę przepisów ustawy o broni i amunicji, zwłaszcza dotyczących bezpiecznego posiadania i używania broni palnej. Organy obu instancji wskazały przy tym, że prawo do posiadania broni jest prawem wyjątkowym, związanym z reglamentacją dostępu do broni. Może je zatem posiadać osoba o nieskazitelnej opinii, a skazanie prawomocnymi wyrokami Sądu za określone wyżej czyny taką opinię podważa. Tak więc, w ocenie Sądu, organy Policji wykazały w rozpatrywanej sprawie w sposób nie budzący wątpliwości istnienie bezpośredniego związku między popełnionymi przez skarżącego czynami, za które został uznany winnym prawomocnymi wyrokami oraz jego dotychczasowym postępowaniem, które uprawdopodobniło obawę, że p. J. C. - posiadacz pozwolenia na broń, może użyć tej broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa Państwa lub porządku publicznego.
Strona nie przyjęła tych ustaleń do wiadomości stwierdzając, że od 15 lat posiada pozwolenie na posiadanie broni palnej myśliwskiej i w tym okresie nigdy nie przekroczyła zasad przewidzianych w etyce łowieckiej ani związanych z posiadaniem broni myśliwskiej; posiada również wyjątkowo dobrą opinię w miejscu zamieszkania.
W związku z powyższymi ustaleniami należy stwierdzić, że prawomocne orzeczenia sądu karnego, skazujące za popełnienie przestępstwa przeciwko mieniu, są dla organów Policji wiążące co do ustalenia faktycznych i prawnych przesłanek cofnięcia pozwolenia na broń. Popełnianie przestępstw tego rodzaju, udokumentowane prawomocnymi wyrokami sądu, wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, w sposób wystarczający uzasadnia obawę, że osoba skazana za tego rodzaju przestępstwa może użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. W tej sytuacji właściwe organy Policji mają obowiązek cofnięcia pozwolenia na broń. Takie stanowisko nie jest, jak zarzuca strona, wynikiem odrzucenia zasady domniemania niewinności.
Sąd podzielił również stanowisko organów Policji, że w rozpatrywanej sprawie nie miała znaczenia dobra opinia skarżącego w środowisku myśliwych, ani brak z jego strony uchybień bezpośrednio związanych z wykonywaniem polowania oraz dobra opinia w miejscu zamieszkania. Skarżącemu cofnięto bowiem pozwolenie na broń palną myśliwską z powodu skazania za przestępstwa przeciwko mieniu i w konsekwencji uzasadniające obawę użycia przez niego broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego.
Ponadto oceniając zaskarżoną decyzję Sąd nie stwierdził żadnych innych uchybień, których istnienie powinien uwzględnić z urzędu.
W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 127, z późn. zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.