VI SA/Wa 68/05

VI SA/Wa 68/05 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2005-07-07
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2005-01-11
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Dorota Wdowiak /sprawozdawca/
Magdalena Bosakirska /przewodniczący/
Piotr Borowiecki
Symbol z opisem
6313 Cofnięcie zezwolenia na broń
Skarżony organ
Komendant Policji
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia Sędziowie : Sędzia WSA Protokolant: Maciej Kliszcz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 lipca 2005r. sprawy ze skargi W. K. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2004 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską oddala skargę
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] grudnia 2004 roku nr [...] Komendant Główny Policji, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 roku o broni i amunicji /tekst jednolity z 2004r., Dz.U. nr 52, poz. 525 ze zm./, po rozpoznaniu odwołania W. K. od decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] listopada 2004 roku nr [...] cofającej pozwolenie na broń palną myśliwską, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
Decyzje obu organów policji zapadły w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i wywody prawne:
W dniu [...] sierpnia 2004 roku Komendant Wojewódzki Policji w [...] wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w przedmiocie cofnięcia W. K. pozwolenia na broń. W trakcie przedmiotowego postępowania organ I instancji ustalił, że wyrokiem z dnia [...] października 2004 roku wydanym w sprawie [...] Sąd Rejonowy w [...] uznał W. K. winnym zarzucanego mu czynu, a mianowicie tego, że w dniu [...] lipca 2004 roku, o godzinie 17.00 w miejscowości S. gminy W. w odległości mniejszej niż 100 metrów od zabudowań mieszkalnych strzelał z broni myśliwskiej do szpaków tj. o wykroczenie z art. 51 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1995 roku prawo łowieckie. Ponadto w trakcie postępowania zostało ustalone, iż w latach 2001-2002 Zarząd Okręgowy Polskiego Związku Łowieckiego przeprowadził przeciwko stronie postępowanie dyscyplinarne w związku z wykonywaniem przez nią polowania indywidualnego bez dokonania wpisu w "książce ewidencji wyjść w łowisko" oraz nierespektowanie wezwań zarządu macierzystego koła łowieckiego do złożenia wyjaśnień. Prawomocnym orzeczeniem Okręgowego Sądu Łowieckiego w [...] z dnia [...] stycznia 2002 roku w sprawie [...] W. K. został uznany winnym zarzucanego mu czynu, określonego w § 13 rozporządzenia Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 4 kwietnia 1997 roku w sprawie szczególnych zasad wykonywania polowania oraz obowiązku znakowania i na podstawie § 58 ust. 2 pkt 2 statutu PZŁ wymierzył karę sześciu miesięcy zawieszenia w prawach członka Zrzeszenia Polskiego Związku Łowieckiego.
W ocenie obu organów poczynione ustalenia pozwalają na przyjęcie oceny, że W. K. należy zaliczyć do kategorii osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 roku o broni i amunicji. Strona użyła broni niezgodnie z obowiązującymi przepisami. Istnieje więc uzasadniona obawa, że w przyszłości również nie będzie przestrzegała obowiązującego porządku prawnego i zasad prawidłowej gospodarki łowieckiej. Komendant Główny Policji podkreślił dodatkowo, iż prawomocny wyrok sądu nie może być przedmiotem oceny organu. Bez znaczenia jest także fakt odstąpienia od wymierzenia kary. Decydujące znaczenie ma uznanie strony winnym zarzucanego jej czynu.
Skargę na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2004 roku utrzymującą w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] listopada 2004 roku do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył W. K. wnosząc o uchylenie decyzji obu organów.
Zaskarżonym decyzjom zarzucił:
1. obrazę przepisów art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 roku o broni i amunicji,
2. obrazę art. 7, 8 i 9 kpa, które miały wpływ na treść podjętej decyzji.
W ocenie skarżącego organy obu instancji błędnie przyjęły, iż zaistniały stan faktyczny wyczerpuje dyspozycję art. 15 ust. 1 pkt 6 i art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji. Do skazania skarżącego nie doszło, gdyż z uwagi na okoliczności sprawy sąd nie tylko odstąpił od wymierzenia kary, ale nawet nie obciążył go kosztami postępowania. Ponadto organy winny dokonać dogłębnej analizy akt spraw obu sądów, nie zaś ograniczyć się tylko do orzeczeń. Tym samym organy nie zbadały w sposób należyty sprawy i w konsekwencji naruszyły zasady postępowania administracyjnego wyrażone w art. 7,8 i 9 kpa.
W odpowiedzi na skargę Komendant główny Policji wnosił o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną lub postanowienie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji lub postanowienia. Sąd nie bada więc celowości, czy też słuszności zaskarżonego aktu.
Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
Kontrolując zaskarżoną decyzję z punktu widzenia powyższych zasad sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Wbrew twierdzeniom skarżącego sąd nie stwierdził naruszenia prawa.
Zgodnie z art. 77 § 1 kpa organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Ten obowiązek stanowi realizację zasady prawdy obiektywnej wyrażonej w art. 7 kpa. Analiza przeprowadzonego postępowania administracyjnego pozwala na przyjęcie, że organ nie uchybił tej zasadzie. Wywiązał się z obowiązków, nałożonych na niego przepisami kodeksu postępowania administracyjnego, w tym wynikających z art. 7, 8 i 9 kpa. Ustalenia faktyczne zostały poczynione w oparciu o cały zgromadzony materiał dowodowy. Dokonując ustaleń organ nie pominął żadnego z dowodów, dokładnie je przeanalizował i poddał je ocenie, zgodnie z art. 80 kpa. Przeprowadzona ocena jest zgodna z normami procesowymi i regułami obowiązującymi przy jej dokonywaniu, nie jest w żadnym razie dowolna, czy wybiórcza i niekompletna, jak zdaje się sugerować skarżący.
Skarżący kwestionuje fakt skazania z uwagi na odstąpienie od wymiaru kary. Nie wdając się w problematykę prawa karnego należy zauważyć, iż został on uznany winnym zarzucanego mu wykroczenia, co bezsprzecznie wynika z dołączonego wyroku Sądu Rejonowego w [...] – dokumentu urzędowego. Czy i jaką karę wymierza sąd, po uznaniu obwinionego winnym jest zagadnieniem wtórnym, decydujące znaczenie ma wina, ta zaś została przesądzona. Odstąpienie od wymiaru kary nie jest tożsame z niepopełnieniem wykroczenia. Także fakt naruszenia przez skarżącego przepisów łowieckich nie budzi wątpliwości. Został potwierdzony orzeczeniem Okręgowego Sądu Łowieckiego. Orzeczenia zarówno sądu rejonowego jak i sądu łowieckiego są prawomocne. Każde z nich można było zaskarżyć w trybie i sposobie przewidzianym dla tego typu orzeczeń. Skoro się uprawomocniły stanowią bezsporny dowód zaistniałych przewinień.
W prawidłowo ustalonym stanie faktycznym organ zastosował właściwie prawo materialne. Podstawą materialnoprawną rozstrzygnięcia stanowił art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 roku o broni i amunicji. Zaistniały stan faktyczny wyczerpuje dyspozycję powyższych przepisów. Uprawnionym jest więc ocena organu, że zachowanie skarżącego naruszającego porządek prawny może rodzić obawy użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa państwa i porządku publicznego. Składają się na nią zarówno uznanie skarżącego winnym popełnionego wykroczenia jak i naruszenie prawa łowieckiego. Orzeczenie Okręgowego Sądu Łowieckiego uznało skarżącego także winnym zdarzenia mającego ścisły związek z posiadaniem przez stronę broni myśliwskiej.
Mając powyższe na uwadze i na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd orzekł jak w wyroku.