VI SA/WA 65/06

VI SA/Wa 65/06 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2007-01-11
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-01-09
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Grażyna Śliwińska /przewodniczący/
Halina Emilia Święcicka
Małgorzata Grzelak /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6239 Inne o symbolu podstawowym 623
Skarżony organ
Minister Budownictwa
Treść wyniku
Uchylono postanowienie I i II instancji
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Sędziowie Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka Asesor WSA Małgorzata Grzelak (spr.) Protokolant Anna Błaszczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 stycznia 2007 r. sprawy ze skargi W. L. na postanowienie Ministra Infrastruktury z dnia [...] października 2005 r. nr [...] w przedmiocie uznania swojej niewłaściwości przez organ i zwrotu wniosku 1. uchyla zaskarżone postanowienie oraz utrzymane nim w mocy postanowienie Ministra Infrastruktury z dnia [...] lipca 2005 r. nr [...]; 2. stwierdza, że uchylone postanowienia nie podlegają wykonaniu; 3. zasądza od Ministra Transportu (poprzednio Ministra Infrastruktury) na rzecz skarżącego W. L. kwotę 355 (trzysta pięćdziesiąt pięć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
Zaskarżonym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie postanowieniem z dnia [...] października 2005 r. Nr [...] Minister Infrastruktury (obecnie Minister Transportu) utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie Ministra Infrastruktury z dnia [...] lipca 2005 r. Nr [...] wydane na podstawie art. 66 § 3 k.p.a., na mocy którego organ ten:
1. uznał się za niewłaściwy w sprawie z wniosku Pana W. L. o wszczęcie postępowania w sprawie związanej z bezpieczeństwem produktu
2. zwrócił wniosek wnoszącemu
W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Minister wskazał, że wniosek Pana W. L., reprezentowanego w postępowaniu administracyjnym przez adwokata, złożony w celu wszczęcia postępowania w sprawie zabezpieczenia bezpieczeństwa produktu tj. samochodu marki [...] Nr [...], stanowiącego własność wnioskodawcy, wprowadzonego na rynek polski przez Daimler C. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością nie może zostać rozpatrzony przez Ministra Infrastruktury, albowiem nie jest on organem właściwym do rozpoznania przedmiotowej sprawy. Organ stwierdził, że zgodnie z art. 68 ust. 7 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym Minister Infrastruktury wydaje świadectwo homologacji na podstawie wyników badań homologacyjnych polegających na sprawdzeniu, czy dany typ pojazdu, przedmiot jego wyposażenia lub część odpowiadają określonym warunkom technicznym. Kontrola ograniczona jest tylko do zgodności produktu (nowego pojazdu) z typem homologowanym. Tymczasem jak wynika z przedłożonej przez stronę dokumentacji, na przedmiotowy pojazd zostało wystawione świadectwo homologacji z dnia [...] marca 2002 r. o numerze [...] (homologacja Europejska [...]) a to oznacza, że na wymieniony wariant/wersje producent uzyskał wszystkie cząstkowe świadectwa homologacji potwierdzające ich zgodność z wymogami dyrektyw UE dotyczących kategorii M1 (samochodów osobowych) według obowiązujących wymagań. Minister podkreślił, że odrębną sprawą jest jakość jednostkowa wykonania konkretnego pojazdu przez producenta. Organ zaakcentował, że skarżący podnosi we wniosku zagadnienie dotyczące jakości produktu a nie kwestię zgodności z typem homologacji a zatem Minister Infrastruktury nie jest organem właściwym do załatwienia wniosku. Zdaniem organu, Minister Infrastruktury nie jest powołany do zajmowania stanowiska w indywidualnych sprawach, a zatem nie ma prawnej możliwości zajęcia się kwestią jakości tego konkretnego produktu. Organ stwierdził ponadto, że przepisy ustawy z dnia 12 grudnia 2003 r. o ogólnym bezpieczeństwie produktów również nie mają w tym przypadku zastosowania ponieważ przepisy tej ustawy mają zastosowanie do produktów, dla których odrębne przepisy nie określają szczegółowych wymagań dotyczących bezpieczeństwa produktu, gdy tymczasem w odniesieniu do pojazdów samochodowych istnieją odrębne uregulowania.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na powyższe postanowienie, Pan W. L. reprezentowany przez adwokata, zarzucił naruszenie art. 7,8,77 k.p.a. w zw. z art. 27 ust.1 ustawy o działach administracji poprzez uchylanie się od załatwienia sprawy należącej do właściwości organu administracji, jakim jest Minister właściwy do spraw transportu. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że Minister Infrastruktury nie podjął jakichkolwiek czynności wyjaśniających, które pozwoliłyby ocenić skalę problemu dotyczącego wszystkich użytkowników dróg choć zostało mu zasygnalizowane, że przedmiotowy pojazd nie jest jedynym pojazdem tego typu stwarzającym niebezpieczeństwo dla uczestników ruchu drogowego. Strona wniosła również o zwrot kosztów postępowania.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację prezentowaną w toku postępowania administracyjnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Zgodnie z art. l § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Ponadto, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi- dalej jako p.p.s.a.).
Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów stwierdzić należy, że skarga zasługuje na uwzględnienie jednakże z innych przyczyn niż w niej podane.
Zgodnie z art. 32 k.p.a. strona może w postępowaniu administracyjnym działać przez pełnomocnika. Pełnomocnik jest uprawniony m.in. do złożenia wniosku o wszczęcie postępowania. W myśl art. 33 § 2 i 3 k.p.a. pełnomocnictwo powinno być udzielone na piśmie, lub zgłoszone do protokołu. Pełnomocnik dołącza do akt oryginał lub urzędowo poświadczony odpis pełnomocnictwa. Niedołączenie pełnomocnictwa przy podaniu traktuje się jako brak formalny z art. 64 § 2 k.p.a.
W niniejszej sprawie adwokat J. S., który złożył wniosek w imieniu Pana W. L. nie był należycie umocowany do tej czynności. Brak jest w nadesłanych aktach administracyjnych pełnomocnictwa udzielonego temu pełnomocnikowi przez Pana W. L. do prowadzenia postępowania, w jego imieniu i na jego rzecz w sprawie zabezpieczenia bezpieczeństwa produktu tj. samochodu marki [...] Nr [...]. Z treści dołączonego do wniosku pełnomocnictwa z dnia 30 sierpnia 2004 r. wynika, że Pan W. L. ustanowił adwokata Jerzego Szaniawskiego swoim pełnomocnikiem w sprawie H. Ł. – o wszczęcie postępowania przed Ministrem Infrastruktury i Prezesem Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów przeciwko D. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W..
Dopuszczenie w postępowaniu administracyjnym do zastępstwa strony pełnomocnika należycie niewylegitymowanego stanowi wadliwość postępowania (por. wyrok NSA z dnia 19 czerwca 1998 r. , ISA/Lu 641/97 niepubl.). Wskazany błąd skutkuje uchyleniem zaskarżonych postanowień na podstawie art. 145 §1 lit. b) p.p.s.a ponieważ przeprowadzenie postępowania z udziałem osoby, która nie jest należycie umocowana może oznaczać, że strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu (art. 145 §1 pkt 4 k.p.a. ).
Sąd uważa za konieczne zwrócenie organowi uwagi, że pełnomocnictwo z dnia [...] sierpnia 2004 r. zostało poprzedzone upoważnieniem sporządzonym w dniu [...] grudnia 2002 r. przez Panią H. Ł.. Z pełnomocnictwa tego wynika, że Pani H. Ł. upoważnia swojego syna W. L. "na czas nieokreślony do korzystania, sprzedaży oraz prowadzenia wszelkich spraw cywilno- prawnych wraz z udzielaniem dalszych pełnomocnictw osobom trzecim, dotyczących jej własności – samochodu marki [...] nr rej [...] nr nadwozia [...]." Z powyższego upoważnienia oraz z dokumentacji zawartej w aktach administracyjnych, a w szczególności z korespondencji pomiędzy Panią H. Ł. a M. wynika, że sporny pojazd jest jej własnością a nie Pana W. L., co błędnie sugeruje organ w treści zaskarżonego postanowienia. Zdaniem Sądu z zestawienia informacji zawartych w obydwu pełnomocnictwach oraz w dokumentach znajdujących się w aktach sprawy zdaje się wynikać, że stroną żądającą wszczęcia przedmiotowego postępowania była de facto Pani H. Ł. a nie Pan W. L.. Jednakże na obecnym etapie sprawy Sąd ocenia postępowanie administracyjne zapoczątkowane podaniem z dnia 30 sierpnia 2004 r. sporządzonym przez profesjonalnego pełnomocnika. Z treści tego podania wynika w sposób nie budzący wątpliwości, że zostało skierowane do organu w imieniu i na rzecz Pana W. L.. W tym stanie rzeczy, wykluczone było wyprowadzenie w niniejszej sprawie wniosku, iż zaskarżone postanowienie oraz utrzymane nim w mocy postanowienie Ministra Infrastruktury z dnia [...] lipca 2005 r. Nr [...] zostało skierowane do osoby, która nie była wnioskodawcą w sprawie. Uchylenie zaskarżonych postanowień z przyczyn proceduralnych powoduje, że aktualnie zbędne jest odniesienie się do argumentów merytorycznych skargi.
W toku ponownego rozpoznania sprawy organ zażąda od pełnomocnika strony uzupełnienia braku formalnego podania przez złożenie stosownego pełnomocnictwa upoważniającego do złożenia wniosku o wszczęcie przedmiotowego postępowania w imieniu i na rzecz W. L. pod rygorem określonym w art. 64 §2 k.p.a. Sąd zwraca również uwagę, że jeżeli okaże się, iż w toku ponownego postępowania przedmiotem badania organu będzie pełnomocnictwo z dnia 30 sierpnia 2004 r. w kontekście upoważnienia z dnia 12 grudnia 2002 r. organ powinien mieć na uwadze, że z upoważnienia tego wynika, iż Pan W. L. został ustanowiony do "prowadzenia wszelkich spraw cywilno-prawnych". Nie budzi wątpliwości Sądu, że w zakresie wymienionych spraw nie mieści się postępowanie administracyjne (lub sądowo-administracyjne)
Mając na względzie powyższe, należało na podstawie art. 145 §1 pkt b) p.p.s.a. uchylić zaskarżone postanowienia.
O niewykonywaniu uchylonych postanowień Sąd orzekł na podstawie art. 152 p.p.s.a
O kosztach postępowania w wysokości 355 złotych, obejmujących wpis, opłatę za pełnomocnictwo oraz wysokość wynagrodzenia pełnomocnika skarżącego, będącego adwokatem, orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a. w związku z § 18 ust 1 pkt 1 c) Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r w sprawie opłat za czynności adwokackie (....) (Dz. U. Nr 163, poz.1348 ze zm.)