VI SA/Wa 646/14

VI SA/Wa 646/14 - Postanowienie WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2014-04-30
Data wpływu
2014-02-19
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Zdzisław Romanowski /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6259 Inne o symbolu podstawowym 625
Hasła tematyczne
Wstrzymanie wykonania aktu
Sygn. powiązane
II GSK 933/15 - Wyrok NSA z 2016-12-20
Skarżony organ
Minister Administracji i Cyfryzacji
Treść wyniku
Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy
Dz.U. 2012 poz 270
art. 61par. 3 i par. 5
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zdzisław Romanowski po rozpoznaniu w dniu 30 kwietnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku P. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością P. Spółka Komandytowo-Akcyjna z siedzibą w W. o wstrzymanie wykonania decyzji Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...] w sprawie ze skargi P. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością P. Spółka Komandytowo-Akcyjna z siedzibą w W. na decyzję Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia opłaty za używanie niezarejestrowanych odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
Uzasadnienie
W skardze na decyzję Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia opłaty w wysokości 61.545 zł za używanie 104 niezarejestrowanych odbiorników radiofonicznych oraz 110 niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych, P. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością P. Spółka Komandytowo-Akcyjna z siedzibą w W. zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając powyższy wniosek, wskazała, że konieczność uiszczenia wysokiej opłaty (tj. 61.545 zł) przekracza jej obecne możliwości finansowe. Niezwłoczne uiszczenie ww. opłaty spowoduje trudności w bieżącym funkcjonowaniu spółki i terminowym regulowaniu zobowiązań, w tym zobowiązań względem pracowników. Tymczasem przywołane w skardze przykłady rażącego naruszenia przez organy praw skarżącej uzasadniają wnioski skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. (dalej p.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Natomiast w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Postanowienia, o których mowa w § 3 i 4, sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym (art. 61 § 5 p.p.s.a.).
Wymieniony w przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a. katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest zamknięty. Obowiązek wykazania tych przesłanek leży po stronie skarżącego. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest w stosunku do wnioskodawcy zasadne.
W niniejszej sprawie skarżąca spółka - wbrew ciążącemu na niej obowiązkowi - nie wykazała zaistnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Samo stwierdzenie skarżącej, że uiszczenie opłaty w kwocie 61.545 zł (objętej zaskarżoną decyzją) spowoduje trudności w bieżącym funkcjonowaniu spółki i terminowym regulowaniu jej zobowiązań, w tym zobowiązań pracowniczych, nie stanowi argumentacji przekonującej Sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej w stosunku do skarżącej. Argumentacja służąca uprawdopodobnieniu, że wykonanie decyzji wywołałoby trudne do odwrócenia skutki lub znaczną szkodę, musi być dokładna i wyczerpująca. Jeżeli podstawą ustaleń faktycznych, pozwalających Sądowi na podjęcie rozstrzygnięcia w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji, są okoliczności wskazane przez wnioskodawcę, to powinna być to informacja kompletna, pozwalająca na zobrazowanie realnej sytuacji strony (vide postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 kwietnia 2013 r., sygn. akt I GSK 454/13, LEX nr 1320396). Natomiast lakoniczne stwierdzenie skarżącej, niepoparte żadną dokumentacją obrazującą jej sytuację finansową jako przedsiębiorcy (w szczególności brak dokumentów wskazujących wysokość dochodów /straty/ uzyskanych przez spółkę za ostatni rok obrotowy oraz od początku bieżącego roku, brak informacji odnośnie liczby pracowników zatrudnionych przez skarżącą, a także skali jej zobowiązań finansowych), jak również pozbawione odniesienia do konkretnych zdarzeń (okoliczności) nie może stanowić podstawy do orzeczenia przez Sąd o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu. Podkreślić bowiem należy, iż wykonanie decyzji zawsze wiąże się z pewnymi konsekwencjami finansowymi, jednakże nie zawsze skutkują one niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowaniem trudnych do odwrócenia konsekwencji. Niebezpieczeństwo to powinna wykazać strona wnioskująca o zastosowanie względem niej instytucji wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu administracyjnego.
Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.