VI SA/Wa 643/07

VI SA/Wa 643/07 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2007-07-18
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2007-04-11
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Dorota Wdowiak /sprawozdawca/
Maria Jagielska /przewodniczący/
Pamela Kuraś-Dębecka
Symbol z opisem
6254 Usługi telekomunikacyjne i eksploatacja sieci telekomunikacyjnych
Sygn. powiązane
II GSK 460/07 - Wyrok NSA z 2008-04-04
Skarżony organ
Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Jagielska Sędziowie Sędzia WSA Dorota Wdowiak (spr.) Sędzia WSA Pamela Kuraś – Dębecka Protokolant Karolina Pilecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 lipca 2007 r. sprawy ze skargi T. S.A. z siedzibą w W. na decyzję Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia [...] stycznia 2007 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie możliwości wyliczenia opłaty telekomunikacyjnej oddala skargę
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] czerwca 2006 r. nr [...] Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej umorzył postępowanie o wydanie decyzji administracyjnej w przedmiocie możliwości wyliczenia opłaty telekomunikacyjnej za 2005 r. oraz ustalenia wysokości odsetek od tej opłaty. Postępowanie to zostało przeprowadzone na wniosek T. S.A. z siedzibą w W.
Podstawą faktyczną tej decyzji było uznanie przez Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej, że zgodnie z art. 183 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. Nr 171, poz. 1800 ze zmianami) – zwaną dalej "Prawo telekomunikacyjne", wyliczenie należnej opłaty telekomunikacyjnej dla danego przedsiębiorcy telekomunikacyjnego jest możliwe i ogranicza się do wykonania właściwej czynności materialno – technicznej. Jest ona określona w § 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 27 grudnia 2004 r. w sprawie wysokości, sposobu ustalenia, terminów i sposobu uiszczania rocznej opłaty telekomunikacyjnej (Dz. U. Nr 285, poz. 2857 ze zmianami) – zwane dalej "rozporządzeniem Ministra Infrastruktury". Zdaniem organu czynność ta sprowadza się do matematycznego wyliczenia należnej opłaty telekomunikacyjnej przy wykorzystaniu wzoru wskazanego w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury. Natomiast dane niezbędne do wyliczenia tej opłaty znane są przedsiębiorcy telekomunikacyjnemu.
Organ wskazał, że w oparciu o obowiązujące przepisy ustawy Prawo telekomunikacyjne, Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej nie ma podstaw do wydawania decyzji administracyjnej w przedmiocie możliwości wyliczenia opłaty telekomunikacyjnej za 2005 r., o którą wnioskuje skarżąca spółka. Zdaniem organu, obowiązek uiszczenia opłaty telekomunikacyjnej wynika wprost z przepisów Prawa telekomunikacyjnego, a rozporządzenie Ministra Infrastruktury w sposób szczegółowy określa wysokość, sposób ustalenia, terminy i sposób uiszczenia rocznej opłaty telekomunikacyjnej. Zatem przedsiębiorca telekomunikacyjny zobowiązany do uiszczenia tej opłaty może samodzielnie wyliczyć jej wysokość. Zdaniem organu, również wyliczenie wysokości odsetek za opóźnienie w uiszczeniu rocznej opłaty telekomunikacyjnej nie budzi wątpliwości. Przy ich obliczaniu należy bowiem obliczyć odsetki w oparciu o przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa.
W tym stanie rzeczy organ umorzył postępowanie w przedmiocie wydania decyzji administracyjnej dotyczącej możliwości wyliczenia opłaty telekomunikacyjnej za 2005 r. oraz ustalenia odsetek od tej opłaty.
W odwołaniu od powyższej decyzji strona skarżąca złożyła pismem z dnia [...] czerwca 2006 r. wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Strona skarżąca wskazała na brak możliwości ustalenia opłaty telekomunikacyjnej za 2005 r. oraz odsetek od tej opłaty, a tym samym na konieczność wydania w tej sprawie stosownej decyzji administracyjnej.
Ponadto strona skarżąca podniosła, że przepisom Prawa telekomunikacyjnego oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury nadaje się samoistny walor prawny, oderwany całkowicie od prawa europejskiego – Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2002/20/WE z dnia 7 marca 2002r. w sprawie zezwoleń na udostępnienie sieci i usług łączności elektronicznej (Dz. Urz. UE L.02 108) – zwaną dalej "Dyrektywą o zezwoleniach". Działanie takie, zdaniem skarżącej spółki, jest niezgodne z art. 92 ust. 1 Konstytucji RP.
Strona skarżąca podkreśla, że brzmienie pkt 30 preambuły i art. 12 ust. 1 Dyrektywy o zezwoleniach wskazuje na nakładanie opłat przez organ regulacyjny. Sformułowanie to wskazuje, zdaniem skarżącego, na obowiązek wydania przez organ administracji publicznej stosownego oświadczenia o charakterze deklaratoryjnym. Uzasadnieniem żądania wydania w tej sprawie decyzji było, zdaniem skarżącej spółki, również stanowisko prof. Piątka. Zdaniem ww. decyzja administracyjna powinna zostać wydana nie tylko w sytuacji sporu, co do wysokości opłaty, ale również w przypadku niewniesienia opłaty lub wniesienia jej w niewłaściwej wysokości.
Po rozpatrzeniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej, decyzją z dnia [...] stycznia 2007 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję pierwszej instancji. Organ wskazał, że obowiązek uiszczenia opłaty telekomunikacyjnej wynika wprost z przepisów Prawa telekomunikacyjnego i rozporządzenia Ministra Infrastruktury. Przedsiębiorca telekomunikacyjny zobowiązany do uiszczenia tej opłaty może samodzielnie wyliczyć jej wysokość. Natomiast wysokość odsetek za opóźnienie w uiszczeniu rocznej opłaty telekomunikacyjnej należy wyliczyć w oparciu o przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa.
Organ stwierdził również, że przepisy Dyrektywy o zezwoleniach oraz jej preambuły znajdują odzwierciedlenie w przepisach prawa krajowego. Wskazuje bowiem, że opłata telekomunikacyjna, do której uiszczania obowiązani są przedsiębiorcy telekomunikacyjni, odnosi się w całości do kosztów organów administracji publicznej związanych z realizacją powierzonych im zadań telekomunikacyjnych. Tak jak w Dyrektywie o zezwoleniach, krajowe przepisy uzależniają wysokość wymaganej opłaty telekomunikacyjnej od kryterium związanego z przychodami przedsiębiorcy telekomunikacyjnego. Tym samym, przepisy krajowe są zgodne z prawem europejskim, jak również odpowiadają w pełni postanowieniom tego prawa.
Pismem z dnia [...] marca 2007 r., skarżąca spółka wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia [...] stycznia 2007 r. nr [...].
W skardze pełnomocnik skarżącej spółki wniósł o uchylenie ww. decyzji i przekazanie jej Prezesowi Urzędu Komunikacji Elektronicznej do ponownego rozpatrzenia. W skardze podniesiono, że zaskarżona decyzja narusza:
1. art. 12 w związku z pkt 30 i 31 preambuły Dyrektywy o zezwoleniach,
2. art. 2, art. 77 ust. 2, art. 78 i art. 217 Konstytucji RP w związku z art. 8 ust. 2 Konstytucji RP, art. 183 Prawa telekomunikacyjnego oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury,
3. art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zmianami) - cytowana dalej jako "k.p.a.".
Skarżąca spółka wskazała, że przepisy Prawa telekomunikacyjnego oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sposób nieprecyzyjny regulują wyliczenie opłaty telekomunikacyjnej oraz ustalenie odsetek od tej opłaty. W takiej sytuacji, zdaniem pełnomocnika skarżącej spółki, musi istnieć mechanizm prawny, zapewniający ustalenie i zbadanie stosujących się w danym przypadku przepisów prawa. Stanowisko to wynika, zdaniem pełnomocnika strony skarżącej z art. 78 w związku z art. 77 ust. 2 Konstytucji RP. Mechanizmem takim ma być decyzja administracyjna, mająca w tym przypadku charakter deklaratoryjny. Tym samym stwarzałoby to kontrolę tego mechanizmu prowadzoną przed sądami administracyjnymi lub Trybunał Konstytucyjny.
Ponadto zdaniem skarżącej, Prawo telekomunikacyjne (w szczególności art. 183) oraz rozporządzenie Ministra Infrastruktury jest niezgodne z art. 12 ust. 2 Dyrektywy o zezwoleniach. Na dowód swojego stanowiska podnosi brzmienie zdania pierwszego tego przepisu, który wskazuje na obowiązek indywidualnego, władczego rozstrzygnięcia w sprawie wysokości należnej opłaty telekomunikacyjnej. Zatem opłata telekomunikacyjna nie może być mechanicznie liczona na podstawie przepisów niezgodnych z prawem europejskim.
Skarżąca podkreślała, że krajowe przepisy wskazują, iż przedmiotowa opłata służy sfinansowaniu zadań realizowanych przez organy administracji publicznej w zakresie telekomunikacji. Jednakże Prawo telekomunikacyjne wskazuje, że opłata ta ma służyć pokryciu "wydatków i kosztów". Natomiast Dyrektywa o zezwoleniach posługuje się pojęciem "koszty administracyjne". Zdaniem strony skarżącej pojęcia te nie są tożsame.
Skarżąca przedstawiła również wątpliwości, co do samego istnienia ustawowego uprawnienia do uregulowania w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury opłaty za 2005 r., jak i co do istotnych usterek samego rozporządzenia. Wskazuje, że przedmiotowa opłata jest daniną publiczną i nie powinna być określana na 4 dni przed rokiem, którego ona dotyczy i ogłaszana w ostatnim dniu poprzedniego roku. Zdaniem strony skarżącej przepisy regulujące obowiązek uiszczania danin publicznych powinny być ogłaszane najpóźniej na miesiąc przed początkiem roku, jaki mają obowiązywać. Zatem w obecnym stanie prawnym, istniała potrzeba stwierdzenia braku obowiązku zapłaty za 2005 r.
W odpowiedzi na skargę organ wnosił o jej oddalenie podtrzymując stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Organ wskazał, że obowiązujące przepisy prawa nie przewidują ustalenia władczym aktem administracyjnym wysokości opłaty telekomunikacyjnej, jaką poszczególni przedsiębiorcy telekomunikacyjni zobowiązani są uiszczać. W odpowiedzi na skargę podkreślono, że postępowanie administracyjne kończy się wydaniem decyzji merytorycznej, jeżeli przepisy prawa materialnego dają podstawę do wydania takiej decyzji. Podstawą decyzji administracyjnej może być tylko i wyłącznie norma zawarta w powszechnie obowiązujących przepisach prawa materialnego. Natomiast w sprawie niniejszej takich przepisów nie ma, dlatego też nie było możliwe wydanie decyzji administracyjnej określającej wysokość opłaty telekomunikacyjnej za 2005 r. oraz odsetek od tej opłaty.
Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej wskazał, że przepisy krajowe są zgodne z Dyrektywą o zezwoleniach. Wskazał na treść pkt 30 preambuły Dyrektywy o zezwoleniach, z którego wynika, że opłaty administracyjne mogą być nakładane na właściwe podmioty celem sfinansowania działalności krajowych władz regulacyjnych. Podkreślił również, że z przepisów tych nie wynika obowiązek wydawania decyzji administracyjnych. Samo zaś wyliczenie wysokości opłaty telekomunikacyjnej oparto, zgodnie z przepisami Dyrektywy o zezwoleniach, na kryterium przychodów przedsiębiorcy telekomunikacyjnego, zaś wzór do jej wyliczenia jest zawarty w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury. Organ wskazuje również, że z powoływanej przez stronę skarżącą opinii prof. Piątka, wynika, że wyliczenie wysokości opłat telekomunikacyjnych należy do samego przedsiębiorcy.
Zdaniem organu, wbrew twierdzeniom stromy skarżącej, obowiązujące w kraju przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury stanowią przeniesienie art. 12 Dyrektywy o zezwoleniach i są zgodne z prawem europejskim. Podniósł również, że w toku procesu legislacyjnego żaden podmiot nie wniósł zastrzeżeń, co do zgodność tego akty z prawem.
Na rozprawie w dniu [...] lipca 2007 roku T. SA złożyła wniosek o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, zarzucając jej naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 kpa polegający na braku właściwego umocowania organu.
Rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną lub postanowienie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji lub postanowienia. Sąd nie bada więc celowości, czy też słuszności zaskarżonego aktu.
Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
Skarga analizowana stosownie do wymienionych założeń kontroli sądowej decyzji administracyjnych podlega oddaleniu, gdyż sąd nie dopatrzył się w zaskarżonej decyzji naruszenia prawa.
Odnosząc się do zarzutu nieważności zaskarżonej decyzji z powodu braku właściwego umocowania organu, a więc wadliwości powołania Anny Streżyńskiej na stanowisko Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej, Sąd uznał go za niezasadny.
Skarżąca domaga się stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji ze względu na wadliwość (rażące naruszenie prawa – art. 156 § 1 pkt 2 kpa) postępowania związanego z powołaniem osoby na stanowisko Prezesa UKE (niedochowanie ustawowej procedury powołania).
Zdaniem Sądu, ewentualne naruszenie art. 190 ust. 4 ustawy z dnia 16 lipca 2004 roku Prawo telekomunikacyjne przy powoływaniu konkretnej osoby na stanowisko Prezesa UKE, nie może stanowić podstawy dochodzenia nieważności rozstrzygnięć administracyjnych przez tę osobę podejmowanych.
Akt powołania Anny Streżyńskiej na stanowisko Prezesa UKE nie został obalony. Podejmowane rozstrzygnięcia są rozstrzygnięciami organu nie zaś konkretnej osoby piastującej tę funkcję. Anna Streżyńska będąca na stanowisku Prezesa UKE została powołana przez umocowany do tej czynności organ tj. Prezesa Rady Ministrów, który jest konstytucyjnym organem władzy wykonawczej. Akt powołania dopóki nie zostanie uchylony, funkcjonuje i jest skuteczny, co oznacza, że osoba personifikująca organ władna jest podejmować przewidziane prawem czynności i akty administracyjne.
Biorąc powyższe pod uwagę Sąd ocenił podniesiony zarzut nieważności zaskarżonej decyzji jako bezpodstawny.
Odnosząc się do zarzutów merytorycznych Sąd zważył, co następuje:
Zgodzić się należy z Prezesem UKE, że na gruncie obowiązujących przepisów prawa nie ma regulacji przewidującej ustalenie władczym aktem administracyjnym wysokości opłat, jakie obowiązani są uiszczać poszczególni przedsiębiorcy telekomunikacyjni. Tym samym brak jest podstawy prawnej do wydania decyzji w przedmiocie wyliczenia opłaty telekomunikacyjnej za 2005 rok oraz wysokości odsetek za opóźnienie w jej wyliczeniu, o którą wnioskowała skarżąca spółka.
Podstawa prawna do wydania merytorycznej decyzji tj. rozstrzygającej o uprawnieniach lub obowiązkach ich adresatów musi wynikać z przepisów prawa materialnego. Ustawa z dnia 16 lipca 2004 roku Prawo telekomunikacyjne nie przewidywała decyzji w sprawie opłaty telekomunikacyjnej, o której mowa w art. 183 ustawy, w tym także wyliczenia wysokości odsetek za opóźnienie w wyliczeniu rocznej opłaty.
Zgodnie z art. 183 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. nr 171, poz. 1800 ze zm.) przedsiębiorca telekomunikacyjny uiszcza roczną opłatę telekomunikacyjną związaną z realizacją zadań w zakresie telekomunikacji przez organy administracji, o których mowa w art. 189, w tym z:
1) prowadzeniem rejestru przedsiębiorców telekomunikacyjnych;
2) wydawaniem decyzji administracyjnych, z wyłączeniem decyzji, za które odrębne przepisy przewidują pobieranie opłat;
3) badaniem, weryfikacją i kontrolą rynków właściwych wyrobów i usług telekomunikacyjnych;
4) rozstrzyganiem sporów między przedsiębiorcami telekomunikacyjnymi;
5) współpracą z instytucjami wspólnotowymi i międzynarodowymi w zakresie wynikającym z przepisów obowiązującego prawa krajowego i wspólnotowego oraz zawartych umów międzynarodowych, a także pozostałymi zadaniami związanymi z funkcjonowaniem UKE i ministra właściwego do spraw łączności, z wyłączeniem prowadzenia gospodarki zasobami numeracji i częstotliwości.
2. Wysokość opłaty, o której mowa w ust. 1, nie może przekroczyć 0,05 % rocznych przychodów przedsiębiorcy telekomunikacyjnego, z tytułu prowadzenia działalności telekomunikacyjnej, uzyskanych w roku obrotowym poprzedzającym o 2 lata rok, za który ta opłata jest należna.
3. Przedsiębiorca telekomunikacyjny uiszcza opłatę, o której mowa w ust. 1, po upływie 2 lat od dnia rozpoczęcia prowadzenia tej działalności.
4. Opłatę, o której mowa w ust. 1, uiszcza przedsiębiorca telekomunikacyjny, którego przychody z tytułu prowadzenia działalności telekomunikacyjnej osiągnięte w roku obrotowym poprzedzającym o 2 lata rok, za który ta opłata jest należna, przekroczyły kwotę 4 milionów złotych.
5. Minister właściwy do spraw łączności przekazuje Prezesowi UKE, w terminie 3 miesięcy od zakończenia roku budżetowego, zestawienie kosztów związanych z wykonywaniem zadań, o których mowa w ust. 1, poniesionych w roku poprzednim.
6. Prezes UKE publikuje corocznie w Biuletynie UKE, w terminie 5 miesięcy od zakończenia roku budżetowego, zestawienie kosztów związanych z wykonywaniem zadań, o których mowa w ust. 1, poniesionych w roku poprzednim oraz sumę wpływów z rocznej opłaty telekomunikacyjnej pobranej w roku poprzednim.
7. Minister właściwy do spraw łączności, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw finansów publicznych, określi, w drodze rozporządzenia, wysokość, sposób ustalania, terminy i sposób uiszczania opłaty, o której mowa w ust. 1, kierując się:
1) wysokością wydatków Prezesa UKE i ministra właściwego do spraw łączności, związanych z wykonywaniem ich zadań w zakresie telekomunikacji, o których mowa w ust. 1, przyjętych w ustawie budżetowej na rok poprzedzający rok, za który opłata ta jest należna;
2) wysokością przychodów przedsiębiorców telekomunikacyjnych z tytułu prowadzenia działalności telekomunikacyjnej w roku poprzedzającym o 2 lata rok, za który opłata ta jest należna;
3) potrzebą wyrównania wysokości wpływów z tej opłaty w roku poprzednim i wysokości kosztów, o których mowa w ust. 6.
Wydane na podstawie delegacji ustawowej – art. 183 ust. 7 ustawy - rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 27 grudnia 2004 roku (Dz. U. Nr 285, poz. 2857 ze zm.) określało szczegółowo wysokość oraz sposób ustalania, terminy i sposób uiszczania rocznej opłaty telekomunikacyjnej
Z brzmienia przepisu art. 183 ustawy oraz wydanego na jej podstawie rozporządzenia wynika, że obowiązek uiszczenia opłaty płynie bezpośrednio z przepisów prawa. Przepisy te jasno określają, w jaki sposób przedsiębiorca telekomunikacyjny, zobowiązany do uiszczenia opłaty telekomunikacyjnej, może wyliczyć tę opłatę. Ten sposób to proste działanie matematyczne wykonane według podanego wzoru, na podstawie znanych danych. Rok 2005 był pierwszym rokiem pobierania opłaty. Saldo rozliczenia wynosiło "O", co wynika z przepisów rozporządzenia, a dane o wysokości przychodów Urząd zaczerpnął ze sprawozdania F1, przekazanego do Urzędu przez skarżącą.
Konsekwencją regulacji ustawowej, że przedmiotowa opłata nie podlegała ustalaniu ani określaniu przez organ regulujący decyzjami administracyjnymi jest to, że również w razie zakwestionowania wysokości opłaty przez podmiot zobowiązany do jej uiszczenia, stanowisko organu regulującego nie może zostać wyrażone w drodze decyzji administracyjnej, chyba że przepisy ustawowe przewidywałyby taką formę działania organu w tym zakresie – wyrok NSA z dnia 19 stycznia 2006 roku II GSK 340/05. Z Prawa telekomunikacyjnego nie wynika, aby organ regulujący mógł rozstrzygnąć w drodze decyzji administracyjnej o takich żądaniach podmiotu zobowiązanego, w tym o żądaniach, co do wysokości odsetek za zwłokę, czy też uiszczeniu nadpłaty kosztów związanych z wykonaniem zadań regulacyjnych bez uwzględnienia odsetek jako sposobu wyrównania szkody poniesionej przez operatorów wskutek wadliwego ustalania opłaty telekomunikacyjnej. Jak wyżej zostało podniesione saldo rozliczeń, za rok 2005 przyjęte zostało jako "O". W zakresie nieuregulowanym w ustawie do opłat, w tym opłaty telekomunikacyjnej stosuje się przepisy rozdziałów 5-9 działu III ustawy dnia 29 sierpnia 1997 roku Ordynacja podatkowa.
Wbrew więc twierdzeniom skarżącego przepisy o opłacie rocznej telekomunikacyjnej uiszczanej przez przedsiębiorcę telekomunikacyjnego związane z realizacją zadań w zakresie telekomunikacji przez organy telekomunikacji są jasne, co do ich treści, w tym praw i obowiązków podmiotów prawa.
Trudno też zgodzić się ze skarżącą, że brak mechanizmu prawnego zapewniającego jurysdykcyjne zbadanie i ustalenie stosujących się w danym przypadku przepisów prawa i w rezultacie zapewniający precyzyjne ustalenie treści obowiązków narusza art. 2, art. 78 w związku z art. 77 ust. 2, a także art. 217 w związku z art. 8 Konstytucji RP.
Nie każde indywidualne akty administracyjne lub czynności z zakresu administracji publicznej, nawet o charakterze władczym, muszą mieć formę decyzji administracyjnej oraz brak takiej formy, co do wyrażenia przez organ administracji publicznej stanowiska w przedmiocie zasadności żądania strony w indywidualnej sprawie z zakresu administracji publicznej nie zawsze oznacza załatwienie sprawy tego żądania przez organ ani też nie zawsze pozbawia stronę prawa do skontrolowania zgodności z prawem tego stanowiska w drodze sądowej. Taka właśnie sytuacja występuje w sprawach, w których obowiązki lub uprawnienia strony wynikają bezpośrednio z przepisów prawa. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 4 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skarga do sądu administracyjnego przysługuje także na inne, niż decyzje i postanowienia indywidualne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej, jeżeli dotyczą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Jak wskazano wyżej opłata telekomunikacyjna należy do takiego obowiązku (wyrok NSA z dnia 19 stycznia 2006 roku II GSK 340/05).
Stanowisko skarżącej nie mogło być wyrażone w formie decyzji administracyjnej z uwagi na brak podstawy prawnej do jej wydania, a brak formy decyzji w sprawie niniejszej nie uniemożliwia skarżącej możliwości dochodzenia swoich merytorycznych racji. Zarzut naruszenia art. 105 kpa jest więc bezzasadny.
T. SA, w toku postępowania, także w skardze, podniosła zarzut naruszenia art. 12 w związku z pkt 30 i 31 preambuły Dyrektywy Parlamentu europejskiego i rady 2002/20/WE z dnia 7 marca 2002 roku w sprawie zezwoleń na udostępnienie sieci i usługi elektronicznej (Dz.U WE L 108), w szczególności art. 12 ust. 2 zd. 1 polegający na sprzeczności pomiędzy przepisami ustawy Prawo telekomunikacyjne i Rozporządzenia Ministra Infrastruktury, a przepisami unijnymi.
Wbrew twierdzeniom skarżącego taka sprzeczność nie występuje.
Przede wszystkim wymaga podkreślenia, iż ustawa z dnia 16 lipca 2004 roku Prawo telekomunikacyjne dokonała w zakresie swej regulacji wdrożenia między innymi dyrektywy 2002/21/WE z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie wspólnych ram regulacyjnych sieci i usług łączności elektronicznej (Dz. Urz. WE L 108 z 24.4.2002), o czym świadczy treść ustawy.
Wbrew twierdzeniom skarżącego ani z preambuły, ani art. 12 ust. 2 Dyrektywy nie wynika obowiązek indywidualnego rozstrzygnięcia w sprawie wysokości opłaty telekomunikacyjnej w formie decyzji administracyjnej. Dyrektywa w pkt 30 stanowi "opłaty administracyjne mogą być nakładane..", co oznacza, że nie ma obowiązku wydania decyzji administracyjnej, który wynikałby również z przepisów prawa wspólnotowego.
Sformułowanie w art. 12 ust. 2 zd. 1 Dyrektywy "nakładając opłaty administracyjne" odnosi się do systemu, sposobu uregulowania nakładania opłat i nie oznacza, że musi być w formie decyzji. Ten wymóg spełnia także wzór matematyczny uwzględniający ogólne zasady z preambuły i art. 12 w całości.
Zgodnie z pkt 31 preambuły, wraz z wprowadzeniem systemu zezwoleń ogólnych nie będzie dalej możliwe przypisywanie administracyjnych kosztów, a tym samym i opłat pojedynczym przedsiębiorcom, z wyjątkiem przypadku, kiedy przyznano prawa do użytkowania numerów, częstotliwości radiowych oraz prawa do instalowania urządzeń. Jakakolwiek stosowna opłata administracyjna winna odpowiadać systemowi ogólnych zezwoleń. Zasadom systemu ogólnych zezwoleń odpowiada przyjęta konstrukcja wyliczenia wysokości opłaty oparta na kryterium przychodu przedsiębiorcy komunikacyjnego.
To podstawowe kryterium znalazło swoje odzwierciedlenie w art. 183 ustawy oraz wydanym na jej podstawie rozporządzeniu wykonawczym. Do przychodów wprost nawiązuje ustawa w art. 183 ust. 2, 3 i 4. Elementem wzoru matematycznego jest także roczna suma przychodów prowadzenia działalności telekomunikacyjnej. Wysokość opłaty winna być ograniczona, zgodnie z Dyrektywą, do sumy niezbędnej do pokrycia rzeczywistych kosztów administracyjnych związanych z taką działalnością. Ustawa wskazuje na rodzaj kosztów składających się na opłatę, a elementem wzoru są wydatki Prezesa UKE oraz ministra ds. łączności związane z wykonywaniem zadań w zakresie telekomunikacji przyjęte w ustawie budżetowej, a więc nie każde. Opłata telekomunikacyjna jest zatem liczona zgodnie z prawem wspólnotowym i w sposób z nim całkowicie zgodnym, uwzględnia zasady jej liczenia wynikające z prawa wspólnotowego.
Wbrew twierdzeniom skarżącego analiza Dyrektywy i Prawa telekomunikacyjnego w przedmiotowym zakresie pozwala na stwierdzenie, że zarzut jej naruszenia nie jest zasadny. Zarówno ustawa jak i wydane na jej podstawie Prawo telekomunikacyjne uwzględniają uregulowania Dyrektywy. Rozporządzenie zaś ściśle realizuje delegację ustawową.
W orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości ukształtowała się zasada dokonywania wykładni prawa krajowego zgodnie z dyrektywami. Przy interpretacji prawa krajowego należy dać taką wykładnię, która pozwala na nadanie krajowej ustawie znaczenia najbliższego rozwiązania wspólnotowym.
Z wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 24 października 2000 roku (K 12/00) wynika zasada domniemania zgodności ustawodawstwa krajowego z prawem Unii.
Interpretacja dokonana przez organ czyni zadość tej zasadzie. Podziela ją także Sąd rozpoznający przedmiotową sprawę.
W świetle powyższych rozważań zarzuty skargi sąd uznał za nieuzasadnione i nietrafne.
Mając powyższe na uwadze, z braku uzasadnionych podstaw, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalił.