VI SA/Wa 6387/23

VI SA/Wa 6387/23 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2024-05-27
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2023-12-18
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Agnieszka Łąpieś-Rosińska
Barbara Kołodziejczak-Osetek /przewodniczący/
Justyna Żurawska /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6037 Transport drogowy i przewozy
Skarżony organ
Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska Asesor WSA Justyna Żurawska (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 27 maja 2024 r. sprawy ze skargi J. z siedzibą w W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2023 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę
Uzasadnienie
Przedmiotem skargi J. z siedzibą w W. (dalej: "Skarżący", "Spółka", "Strona", "Przedsiębiorca") jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego znak [...] z dnia [...] października 2023 r. w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej.
Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie sprawy:
W dniu 8 lutego 2023 r. około godziny 16:30 w W. poddano kontroli drogowej pojazd marki [...] o nr rej. [...]. Pojazdem kierował A. B. W toku kontroli ujawniono, iż termin badań technicznych pojazdu marki [...] o nr rej. [...] upłynął w dniu 18 stycznia 2023 r. Przebieg kontroli został utrwalony protokołem kontroli z dnia 8 lutego 2023 r. nr [...]. W toku postępowania wyjaśniającego ustalono, że Przedsiębiorca posiada licencję nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką. Zaś pojazd marki [...] o nr rej. [...] został zgłoszony do ww. licencji.
W związku z powyższym stwierdzono naruszenie w postaci: Wykonywanie przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym aktualnego okresowego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego – za każdy pojazd (Ip. 9.1. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym).
Mając na uwadze powyższe, decyzją z dnia [...] sierpnia 2023 r. znak [...] [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego (dalej także: "organ I instancji") nałożył na Spółkę karę pieniężną w wysokości 2 000 (dwa tysiące) złotych, na podstawie art. 92a ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r. poz. 2201), dalej "u.t.d.". Organ nie stwierdził przy tym warunków do zastosowania art. 92c tej ustawy.
W ustawowym terminie Strona wniosła odwołanie, zarzucając ww. decyzji naruszenie art. 7, 76 § 1, 77 § 1 oraz 80 k.p.a. i wskazując na nieprawidłowości w ustaleniach faktycznych sprawy, w tym nieprawidłowe przyjęcie, że w chwili kontroli kierowca wykonywał transport drogowy. Zakwestionowano także wiarygodność protokołu kontroli.
Decyzją z dnia [...] października 2023 r., zaskarżoną w sprawie, Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej także: "organ", "GITD", "organ odwoławczy") utrzymał w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] sierpnia 2023 r. Jako podstawę prawną decyzji organ wskazał art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r. poz. 775 ze zm.), dalej "k.p.a.", art. 4 pkt 22 lit. 1, art. 92a ust. 1, 3 i 7 pkt 1 u.t.d., art. 71 ust. 1, art. 81 oraz art. 82 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r. poz. 1047), § 6 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 5 listopada 2019 r. w sprawie kontroli ruchu drogowego (Dz.U. poz. 2141), art. 16 ustawy z dnia 26 maja 2023 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. poz. 1123) oraz Ip. 9.1 załącznika nr 3 u.t.d.
W ocenie organu odwoławczego w ustalonym stanie faktycznym zachodzą przesłanki do uznania, że w dniu przeprowadzonej kontroli drogowej, tj. 8 lutego 2023r., doszło do naruszenia przez Stronę przepisów ustawy o transporcie drogowym w zakresie naruszenia dotyczącego przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym aktualnego okresowego badania technicznego, potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego. Z zebranego w sprawie materiału dowodowego, w tym w szczególności protokołu kontroli nr [...] jednoznacznie wynika, że w dniu 8 lutego 2023 r. w W. poddano kontroli pojazd marki [...] o nr rej. [...], którym kierował A. B. - realizujący krajowy transport drogowy osób taksówką w imieniu i na rzecz przedsiębiorcy J. W toku kontroli ustalono bezsprzecznie, że badanie techniczne pojazdu o nr rej. [...] było ważne do 18 stycznia 2023 r. co oznaczało, że w dniu kontroli nie posiadał on ważnych badań okresowych. Strona tym samym nie dopełniła ciążącego na niej obowiązku w tym zakresie i na dzień kontroli ww. pojazd nie posiadał aktualnego okresowego badania technicznego, potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego.
Dalej organ wskazał, że w jego ocenie w sprawie nie zaistniała żadna z przesłanek określonych w art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d., a w konsekwencji brak jest podstaw do jego zastosowania. Wręcz przeciwnie – Strona miała wpływ na powstałe naruszenie. Do naruszenia, zdaniem organu, doszło w wyniku zaniedbań Strony. Obowiązek wykonywania okresowych badań technicznych (co 12 miesięcy) nie powinien stanowić problemu i musi być realizowany. Naruszenie zidentyfikowane w sprawie nastąpiło na skutek zdarzeń i okoliczności, które Skarżący mógł przewidzieć.
Organ odniósł się także do zarzutów odwołania, wskazując że w jego ocenie postępowanie wyjaśniające zostało przeprowadzone prawidłowo, a protokół kontroli z dnia 8 lutego 2023 r. stanowi istotny dowód w tej sprawie.
Skargę na powyższą decyzję wniosła Spółka, zaskarżając ją w całości i zarzucając jej naruszenie:
I. przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
1) art. 7, art. 76 § 1, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a., poprzez:
- dokonanie dowolnego ustalenia, nieznajdującego oparcia w materiale dowodowym, że w chwili kontroli zatrzymany kierowca - wykonywał przewóz drogowy:
- nieprawidłowe uznanie, że protokół kontroli nr [...] może stanowić wiarygodny oraz bezpośredni dowód na okoliczności w nim stwierdzone w sytuacji, gdy treść w nim zawarta została potwierdzona przez osobę, która nie posługiwała się językiem polskim w stopniu umożliwiającym jej zrozumienie i potwierdzenie faktów jakie zostały w tym dokumencie zawarte co powoduje, że dokument ten nie posiada waloru dokumentu urzędowego i bezpośredniego oraz wiarygodnego źródła dowodowego dla ustalenia okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy,
- zastąpienie obowiązku przeprowadzenia dowodów bezpośrednich, dowodem pośrednimi w postaci protokołu z kontroli nr [...] z dnia 8 lutego 2023 r. w celu ustalenia okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy,
co łącznie w konsekwencji spowodowało dokonanie błędnych ustaleń, że w dniu 8 lutego 2023 r. zatrzymany do kontroli kierowca wykonywał przewóz drogowy oraz, iż ukarany Przedsiębiorca dopuścił do wykonywania przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym aktualnego okresowego badania technicznego potwierdzającego jego zdolność do ruchu drogowego;
2) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie i utrzymanie w mocy w całości decyzji organu I instancji, mimo niekompletności ustaleń faktycznych niezbędnych do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy oraz dowolności oceny materiału dowodowego i nieprawidłowego zastosowania przepisów prawa materialnego;
II. przepisów prawa materialnego w postaci:
1) art. 92a ust. 1 u.t.d. w zw. z Ip. 1.9. załącznika nr 3 do u.t.d. przez jego nieprawidłowe zastosowanie, polegające na uznaniu, że Przedsiębiorca dopuścił w dniu 8 lutego 2023 r. wykonywania przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym aktualnego okresowego badania technicznego potwierdzającego jego zdolność do ruchu drogowego, gdy taki przewóz podczas kontroli nie był wykonywany.
Mając na uwadze powyższe Spółka wniosła o uwzględnienie skargi i uchylenie decyzji zaskarżonej oraz decyzją ją poprzedzającej, a także zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania.
W uzasadnieniu skargi Strona podniosła, że w odwołaniu wskazywała organowi, iż w chwili kontroli zatrzymany kierowca nie wykonywał żadnego przewozu drogowego, a zatem nie została spełniona przesłanka art. 92a ust. 1 u.t.d. W materiale dowodowym zgromadzonym w sprawie brak jest dowodu na fakt realizacji przewozu w chwili kontroli, a kierowca mógł w tym momencie nie tylko poruszać się pojazdem prywatnie, ale także zmierzać do stacji diagnostycznej w celu uzyskania przeglądu, czego organ nie ustalił i nie wziął pod uwagę przy rozpoznawaniu przedmiotowej sprawy, przyjmując dowolnie, iż w chwili kontroli realizowany był przewóz drogowy, a przedsiębiorca dopuścił pojazd do wykonywania przewozów. Zdaniem Strony, nie można zgodzić się ze stanowiskiem organu, iż każde poruszanie się pojazdem oznakowanym jako Taxi po ulicach miasta, stanowi domniemane składanie oferty na realizację przewozu.
W przedmiotowym przypadku pojazd z kierowcą nie oczekiwał na postoju, miał wyłączoną lampę taxi i został zatrzymany w ruchu, co nie uzasadnia domniemania, by składał jakąkolwiek ofertę potencjalnym pasażerom w czasie gdy poruszał się po drodze w celach niezwiązanych z działalnością Przedsiębiorcy.
Organ błędnie, w ocenie Skarżącego, oparł wszystkie ustalenia na treści protokołu kontroli nr [...] z dnia 8 lutego 2023 r., który to dokument nie stanowi wiarygodnego źródła dowodowego, a jego treść bezpośrednio nie potwierdza wskazanego wyżej istotnego faktu tj. realizacji przewozu przez zatrzymanego kierowcę. Kierowca był cudzoziemcem i istnieje wysoka wątpliwość czy posługiwał się językiem polskim w stopniu umożliwiającym zrozumienie pouczeń oraz treści zawartych w tym dokumencie. W tym zakresie tym bardziej zasadnym było zrewidowanie tego ustalenia, przez dopuszczenie dowodu z przesłuchania zatrzymanego kierowcy, na okoliczność wyjaśnienia powyższych istotnych faktów, co było również prawem Strony mając na uwadze art. 76 § 3 k.p.a.
Fakt realizacji przewozów przez kierowcę został zatem dowolnie przyjęty przez organ, co stanowi, w ocenie Skarżącego, naruszenie zasad postępowania administracyjnego. Powyższe okoliczności są istotne dla sprawy, a jednocześnie nie zostały dowiedziona przez organ żadnym z dowodów zgromadzonych w postępowaniu, w wyniku czego nie można uznać, że organ przeprowadził w całości oraz w sposób dokładny i prawidłowy, postępowanie wyjaśniające w sprawie, a swoje ustalenia faktyczne oparł na dowodach, a nie na domysłach, którym Przedsiębiorca wyraźnie zaprzeczył w toku postępowania.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Stosownie do treści art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2022 r. poz. 2492 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym ta kontrola stosownie do § 2 powołanego artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Sąd w ramach swojej właściwości dokonuje zatem kontroli aktów z zakresu administracji publicznej z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnymi jak i prawem procesowym. Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, tekst jedn. Dz.U. z 2024 r. poz. 935, dalej: "p.p.s.a.".
Przesłanki uwzględnienia skargi ustawodawca wskazał w art. 145 § 1 p.p.s.a. Zgodnie z jego treścią sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla ją w całości albo w części jeżeli stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (pkt 1 lit. b), inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. c). Natomiast zaistnienie przyczyn określonych w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach zobowiązuje sąd do stwierdzenia nieważności decyzji (§ 1 pkt 2), lub w sytuacji gdy zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach - stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa (§ 1 pkt 3).
W ocenie Sądu zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym jej wyeliminowanie z obrotu prawnego.
Kontroli w sprawie niniejszej została poddana decyzja z dnia [...] października 2023 r. utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] sierpnia 2023 r., nakładająca na Przedsiębiorcę karę pieniężną w wysokości 2 000 zł. Podstawę prawną nałożenia kary stanowił art. 92a ust. 1, 3 i 7 u.t.d. oraz lp. 9.1. załącznika nr 3 do u.t.d.
Stosownie do treści art. 92a ust. 1 u.t.d. (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r. poz. 2201)
podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 12 000 złotych za każde naruszenie, z tym że przedsiębiorca prowadzący pośrednictwo przy przewozie osób z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 5000 złotych do 40 000 złotych za każde naruszenie. Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 1, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403:
1) popełnionych przez podmiot wykonujący przewóz drogowy określa lp. 1-9,
2) popełnionych przez przewoźnika drogowego w związku z wykonywaniem transportu drogowego określa lp. 10.
W wykazie naruszeń w załączniku nr 3 do u.t.d. pod pozycją lp. 9.1. przewidziano naruszenie w postaci "Wykonywanie przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym aktualnego okresowego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego - za każdy pojazd" i karę za to naruszenie w wysokości 2 000 zł.
Jak wynika z art. 4 pkt 22 u.t.d., obowiązki lub warunki przewozu drogowego oznaczają obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy oraz rozporządzeń unijnych i innych ustaw wymienionych w tym przepisie. Przepis ten wskazuje także na ustawę z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (lit. l).
Wymogi w zakresie posiadania aktualnych badań technicznych pojazdów wynikają z art. 81 i 82 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym. Z treści art. 81 ust. 1 tej ustawy wynika, że właściciel pojazdu samochodowego, ciągnika rolniczego, pojazdu wolnobieżnego wchodzącego w skład kolejki turystycznej, motoroweru lub przyczepy jest obowiązany przedstawiać go do badania technicznego. Przy czym okresowe badanie techniczne pojazdu przeprowadza się corocznie, z zastrzeżeniem ust. 6-10 (ust. 5 art. 81 ww. ustawy). W ust. 6 art. 81 wskazano, że m.in. taksówka podlega corocznym badaniom technicznym. Stosownie zaś do art. 82 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym "Organ dokonujący rejestracji pojazdu wpisuje do dowodu rejestracyjnego termin badania technicznego pojazdu.". Uprawniony diagnosta po wykonaniu badania technicznego pojazdu: wydaje zaświadczenie o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu, wpisuje kolejny termin badania technicznego do dowodu rejestracyjnego, jeżeli jest wolne miejsce w odpowiedniej rubryce tego dowodu - po stwierdzeniu pozytywnego wyniku badania technicznego pojazdu (ust. 2 art. 82 ww. ustawy).
Z ustaleń organu poczynionych w tej sprawie wynika bezsprzecznie, że badanie techniczne pojazdu marki [...] o nr rej. [...] było ważne do 18 stycznia 2023 r. Natomiast kontrola miała miejsce w terminie późniejszym, tj. w dniu 8 lutego 2023 r. Bezsprzecznie zatem przedmiotowy pojazd nie posiadał aktualnego okresowego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu. Ustalenia tego Skarżący ani w toku postępowania przed organami, ani sądem nie kwestionuje. Zdaniem Sądu, ustalenia w tym zakresie nie budzą wątpliwości, a ocena zebranego materiału dowodowego jest prawidłowa.
Konsekwencją naruszeń w tym zakresie jest treść lp. 9.1. załącznika nr 3 do u.t.d. sankcjonująca wykonywanie przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym aktualnego okresowego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego – za każdy pojazd karą pieniężną w wysokości 2 000 zł.
W sprawie nie jest sporne, że Skarżący, jako podmiot zawodowo zajmujący się przewozem, a więc podmiot wykonujący czynności związane z przewozem drogowym ponosi odpowiedzialność w niniejszej sprawie na podstawie art. 92a ust. 1 u.t.d. Spółka posiada bowiem licencję na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką (licencja nr [...]). Pojazd nr rej. [...] został przypisany do tej licencji. Nadto z materiału dowodowego wynika, że w momencie przeprowadzania kontroli był on oznakowany jak taksówka – posiadał na dachu lampę z napisem TAXI, a na drzwiach numer boczny. W toku kontroli kierowca został wylegitymowany. Okazał m.in. wypis z licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu drogowego taksówką udzielonej J. oraz orzeczenia lekarskie i psychologiczne. Natomiast w wyniku sprawdzenia w zakresie okresowego badania technicznego ustalono, że w dniu kontroli pojazd ten nie posiadał aktualnego okresowego badania technicznego. Dodać przy tym należy, że z protokołu kontroli nr [...] z dnia 8 lutego 2023 r. wynika, iż w dniu 30 stycznia 2023 r. Policja zatrzymała dowód rejestracyjny przedmiotowego pojazdu elektronicznie za brak badań technicznych.
Jak wynika z akt sprawy ustalenia dokonane podczas kontroli zostały utrwalone w protokole kontroli nr [...]. Protokół ten został podpisany oprócz przeprowadzającego kontrolę funkcjonariusza Policji także i przez kierującego pojazdem, który nie wniósł zastrzeżeń.
W orzecznictwie zasadnie podkreśla się wagę protokołu kontroli jako dokumentu urzędowego. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 19 października 2023 r. II GSK 1945/21 wyjaśnił, że: "(...) istota protokołu z kontroli wyraża się w tym, że dokument ten odzwierciedla i potwierdza istniejący w momencie kontroli stan faktyczny. Jego walor, jako dowodu, wyraża się zaś w tym, że skoro jest sporządzany podczas kontroli drogowej, to w relacji do okoliczności czasu i miejsca jej przeprowadzania umożliwia odzwierciedlenie w jego treści – i to niemal na bieżąco – nie dość, że przebiegu czynności kontrolnych to przede wszystkim, stwierdzonych w trakcie tych czynności faktów, zdarzeń i okoliczności mających, czy też mogących mieć istotne znaczenie z punktu widzenia formułowanych na ich podstawie ocen oraz wniosków, a ponadto – co najistotniejsze – ich utrwalenie we wskazany sposób (por. art. 74 ust. 1, 2, 4 u.t.d.). Dlatego też właśnie protokół kontroli drogowej, mający walor dokumentu urzędowego w rozumieniu art. 76 § 1 k.p.a. (Dokumenty urzędowe sporządzone w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe w ich zakresie działania stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone) jest podstawowym dokumentem stanowiącym materiał dowodowy w sprawach o nałożenie kary pieniężnej".
Stosownie do art. 7 k.p.a. "W toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli.". Z treści art. 77 § 1 k.p.a. wynika zaś, że organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. W myśl art. 80 k.p.a. "Organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona.".
W sprawie, w ocenie Sądu, organ zebrał i rozpatrzył zebrany w sprawie materiał dowodowy w sposób nienaruszający ww. przepisów. A zatem zarzuty Strony, że organy nieprawidłowo oparły się, ustalając stan faktyczny sprawy, na protokole kontroli nie zasługiwały na uwzględnienie. Bezsprzecznie ustalenia zawarte w protokole kontroli wyznaczają granice przyszłego postępowania administracyjnego, pod względem stanu faktycznego i prawnego. Przy czym zauważyć należy, że Strona w toku postępowania ograniczyła się jedynie do wskazania argumentów mających na celu podważenie treści protokołu, nie przedstawiając jednak na tę okoliczność żadnych dowodów ani wniosków dowodowych. Jak zasadnie wskazał Naczelny Sąd Administracyjny, to na organie prowadzącym postępowanie ciąży obowiązek wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego (zob. wyrok z 26.10.1984 r. II SA 1205/84). Nie oznacza to jednak, że strona jest zwolniona od współudziału w realizacji tego obowiązku, zwłaszcza iż nieudowodnienie określonej okoliczności faktycznej może prowadzić do rezultatów niekorzystnych dla strony. Jest to widoczne zwłaszcza wtedy, gdy dany środek dowodowy pozostaje w gestii strony, zaś dotychczasowe twierdzenia organu mają wystarczające oparcie w już zebranym materiale.
Podkreślić w tym miejscu trzeba, że w toku postępowania Strona nie formułowała żadnych wniosków dowodowych. Zatem wskazywanie w treści skargi, że organ winien przeprowadzić dowód z zeznań kierowcy nie mógł doprowadzić do uchylenia decyzji zaskarżonej. Skoro organ zgromadził materiał dowodowy niezbędny do wydania decyzji w tej sprawie, to nie musiał z własnej inicjatywy dążyć do poszukiwania i przeprowadzania dalszych dowodów.
Odnosząc się do dalszych zarzutów skargi, przypomnieć trzeba, że Skarżąca zaprzecza jakoby w momencie kontroli przedmiotowym pojazdem wykonywany był przewóz drogowy. Sąd podziela znajdujące oparcie w utrwalonym orzecznictwie, stanowisko organu, że wykonywaniem transportu drogowego osób jest nie tylko samo przemieszczanie się pojazdu wraz z pasażerem na określonej trasie, ale także złożenie przez przewoźnika oferty na przewóz skierowanej do potencjalnych klientów, czego wyrazem może być oczekiwanie na klienta w pojeździe gotowym do wykonania usługi przewozowej (por. wyroki NSA z 1.03.2012 r. II GSK 1511/10, z 18.04.2012 r. II GSK 298/11, z 17.03.2017 r. II GSK 1450/15). Wyrazem takiej oferty, zdaniem Sądu, może być także przemieszczanie się pojazdem oznakowanym i wyposażonym jak taksówka po drodze publicznej bez pasażera.
W okolicznościach niniejszej sprawy pojazd został poddany kontroli w W. przy ul. [...] ( [...]), pojazd był oznaczony i wyposażony jak taksówka – posiadał lampę z napisem taxi; na bocznych drzwiach pojazdu znajdowały się żółto-czerwone pasy z numerem [...] oraz herb [...]. Numer boczny odpowiada numerowi licencji udzielonej Spółce na wykonywanie krajowego transportu osób w zakresie przewozu taksówką. W toku kontroli kierowca okazał wypis z licencji, identyfikator oraz orzeczenie lekarskie i psychologiczne. Powyższe wynika z treści protokołu kontroli i załączonej do niego dokumentacji, w tym fotograficznej. W tej sytuacji organy słusznie uznały, że pojazd wykonywał transport drogowy taksówką.
Zdaniem Sądu, powyższe rozważania wskazują, że wszystkie fakty istotne z punktu widzenia możliwości zastosowania w sprawie art. 92a u.t.d. oraz wskazanych przepisów załącznika nr 3 do u.t.d. zostały w postępowaniu administracyjnym trafnie wywiedzione z prawidłowo zebranego, rozpatrzonego i ocenionego materiału dowodowego. Z tego względu Sąd uznał, że organy administracji nie naruszyły wskazanych w skardze przepisów postępowania. A zatem także i zarzut naruszenia przepisu art. 92a ust. 1 u.t.d. nie został w sprawie uwzględniony.
W ocenie Sądu, organy obu instancji słusznie uznały, że w sprawie nie zaistniały okoliczności unormowane w art. 92c ust. 1 u.t.d., zgodnie z którym nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli: 1) okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć, lub 2) za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ, lub 3) od dnia ujawnienia naruszenia upłynął okres ponad 2 lat. Skarżący nie wykazał żadnych okoliczności, które uzasadniałyby na podstawie tego przepisu niewszczęcie lub umorzenie postępowania w niniejszej sprawie.
Podsumowując, zdaniem Sądu, żaden z zarzutów skargi naruszenia przepisów postępowania i prawa materialnego nie zasługiwał na uwzględnienie. Sąd nie dopatrzył się także z urzędu takich naruszeń przepisów prawa, które usprawiedliwiałyby wyeliminowanie zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego.
W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku o oddaleniu skargi. Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do art. 119 pkt 2 p.p.s.a. (wniosek organu k. 7; zawiadomiony o złożonym przez organ wniosku pełnomocnik strony skarżącej nie zażądał przeprowadzenia rozprawy k. 11, k. 14).