VI SA/WA 638/06

VI SA/Wa 638/06 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2006-06-28
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-03-27
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Izabela Głowacka-Klimas
Maria Jagielska /przewodniczący sprawozdawca/
Piotr Borowiecki
Symbol z opisem
6037 Transport drogowy i przewozy
Skarżony organ
Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku
Uchylono zaskarżoną decyzję
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Jagielska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Izabela Głowacka – Klimas Asesor WSA Piotr Borowiecki Protokolant Anna Błaszczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 czerwca 2006 r. sprawy ze skargi R. R. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2006r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. stwierdza, że uchylona decyzja nie podlega wykonaniu; 3. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz skarżącego R. R. kwotę 355 (trzysta pięćdziesiąt pięć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] września 2005 r., Nr [...][...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na przedsiębiorce – R. R. z A. – Niemcy, karę pieniężną w wysokości 2200 złotych.
Kara pieniężna w wysokości 2000 złotych nałożona została za posiadanie w pojeździe przyrządu kontrolnego, który nie odpowiada przepisom w zakresie rejestracji wymaganych okresów jazdy, natomiast kara 200 złotych za wykonywanie międzynarodowego przewozu wahadłowego, okazjonalnego lub międzynarodowego niezarobkowego przewozu osób
z nieprawidłowo wypełnionym formularzem.
Powyższe uchybienia stwierdzone zostały podczas kontroli drogowej przeprowadzonej w dniu [...] września 2005 roku na drodze krajowej Nr [...] w W. Z załączonego do akt protokołu kontroli Nr [...] wynika, iż w zatrzymanym autobusie marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] kierowanym przez Pana G. G. jadącego w załodze z Panem G. L. zainstalowany był tachograf przeznaczony do rejestracji funkcji czasowych tylko jednego kierowcy. Zgodnie natomiast z obowiązującymi przepisami – rozdział 2 załącznika I Rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. – w przypadku prowadzenia pojazdu przez dwóch kierowców zainstalowany w pojeździe tachograf samochodowy musi mieć możliwość rejestrowania, jednocześnie a przy tym wyraźnie i na dwóch oddzielnych wykresówkach, danych dotyczących okresów wymienionych pkt 3, 4, 5 tzn. czasu prowadzenia pojazdu; innych okresów pracy lub dyspozycyjności kierowcy; przerw w pracy i okresy dziennego odpoczynku. Ponadto stwierdzono, iż przedstawiony przez kierującego pojazdem formularz jazdy wypełniony był nieprawidłowo gdyż nie została wpisana data oraz miejscowość rozpoczęcia i zakończenia przejazdu jak również nie została określona liczba osób przewożonych pojazdem.
W odwołaniu od powyższej decyzji pełnomocnik ukaranego przedsiębiorcy, radca prawny P. K. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w części dotyczącej nałożenia kary pieniężnej w wysokości 2000 złotych i umorzenie w tej części postępowania. Ponadto, strona wniosła o zwrot na rzecz skarżącego kary pieniężnej w wysokości 2000 złotych. Na poparcie swojego stanowiska strona podniosła, iż w ocenie skarżącego znajdujące się w pojeździe urządzenie do pomiaru czasu pracy kierowców było prawidłowe i spełniało wymogi przewidziane w Rozporządzeniu Rady (EWG) z dnia
20 grudnia 1985 r. oraz pozwalało rejestrować wymagane dane na dwóch oddzielnych wykresówkach. Zdaniem skarżącego nie miało miejsca naruszenie prawa, ponieważ dwóch kierowców w jednym pojeździe z jednym tachografem prowadziło pojazd jedynie
w Niemczech, gdzie jest to zgodne z obowiązującym prawem, natomiast w Polsce pojazd prowadził jedynie Pan G.
Ponadto, w odwołaniu od niniejszej decyzji skarżący podniósł, iż zaskarżona decyzja nie zawiera dostatecznego uzasadnienia faktycznego oraz prawnego.
Główny Inspektor Transportu Drogowego po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia
[...] stycznia 2006 roku, Nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu
I instancji w kwestionowanym przez skarżącego zakresie. Organ zważył, iż
w przedmiotowym stanie faktycznym miało miejsce naruszenie przepisów Rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r., a w związku z tym działanie organu
I instancji było zgodne z prawem. Ponadto, argumenty zawarte w odwołaniu nie mogą
w świetle obowiązujących przepisów prawa stanowić podstawy do uwzględnienia odwołania, gdyż zgodnie z I załącznikiem (IIIc) punkt 4.1 4.3 cytowanego rozporządzenia, urządzenie rejestrujące musi być tak skonstruowane, aby możliwa była, o ile jest to konieczne przy użyciu przełącznika, automatyczna i oddzielna rejestracja czterech różnych okresów aktywności wymienionych w art. 15 niniejszego rozporządzenia. W sytuacji, kiedy pojazd obsługuje załoga składająca się z więcej niż jednego kierowcy, zapisy przewidziane w pkt 4.1 muszą być wykonywane na dwóch oddzielnych wykresówkach, gdyż każda wykresówka przeznaczona jest dla jednego kierowcy. W takim przypadku przesunięcie oddzielnych wykresówek musi być realizowane albo przez pojedynczy mechanizm albo przez oddzielne zsynchronizowane mechanizmy. Dodatkowo organ zwrócił uwagę na zapis art. 1 ust 3 Rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3820 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz. U. WE L370 z 1 grudnia 1085 r. P.0001-0007), zgodnie z którym "kierowca: to każda osoba, która kieruje pojazdem nawet krótki okres, oraz każda osoba, która jest przewożona w pojeździe w tym celu, aby kierować nim w razie potrzeby". Mając powyższe na uwadze organ podniósł, iż nie ma żadnego znaczenia czy po przekroczeniu granicy pojazd faktycznie prowadzony był przez jednego kierowcę, ponieważ zarówno Pan G. G. jak i Pan G. L. byli kierowcami w rozumieniu przepisów prawa i obowiązkiem strony było posiadanie zainstalowanego w pojeździe odpowiedniego tachografu.
Co do zarzutu naruszenia przepisów postępowania administracyjnego organ
II instancji nie stwierdził uchybienia przez organ I instancji obowiązkom określonym
w Kodeksie Postępowania Administracyjnego. Zdaniem organu zaskarżona decyzja zawiera w swej treści zarówno wskazanie przepisów prawa, na podstawie których wydano zaskarżony akt jak i wskazanie wszystkich faktów, potwierdzających stwierdzone podczas kontroli naruszenia. Ponadto, organ nie dopatrzył się naruszenia przepisów prawa materialnego.
W podstawie prawnej rozstrzygnięcia z dnia 6 stycznia 2006 roku Główny Inspektor Transportu Drogowego wskazał art. 138 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks Postępowania Administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.), art. 87 ust. 1 i 2, art. 92 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2004 r., Nr 2004, poz. 2088 ze zm.), lp. 1.11.7 ust. 2 załącznika do ustawy z dnia
6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2004 r., Nr 2004, poz. 2088 ze zm.),
art. 3, art. 13, art. 15 ust. 2 i 7 Rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. WE L 370 z 31 grudnia 1985 r. P0008-0021) oraz załącznik I (IIIc) punkt 4.1 i 4.3 tego rozporządzenia, art. 5 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 180, poz. 1497).
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2006 r. pełnomocnik ukaranego przedsiębiorcy (pełnomocnictwo w aktach sprawy) wniósł o jej uchylenie wraz
z utrzymaną nią w mocy decyzją [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2005 r., Nr [...] jako niezgodnych
z prawem oraz naruszających przepisy prawa materialnego i formalnego. W uzasadnieniu skargi strona podtrzymała stanowisko zaprezentowane w odwołaniu od decyzji I instancji, iż w ocenie skarżącego urządzenie do pomiaru czasu pracy kierowców znajdujące się
w pojeździe było prawidłowe i spełniało wymogi przewidziane w Rozporządzeniu Rady (EWG) oraz pozwalało rejestrować dane dotyczące okresów wymienionych w pkt 3, 4 i 5 Załącznika Nr 1 niniejszego rozporządzenia tj.: na dwóch oddzielnych wykresówkach.
W odpowiedzi na skargę organ II instancji podtrzymał argumenty zawarte
w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek nie z przyczyn w niej podanych.
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle
§ 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności
z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słusznościowych.
Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – zwanej dalej p.p.s.a.).
W niniejszej sprawie, niezależnie od wywodów skargi, należało zauważyć, iż organ II instancji jako adresata zaskarżonej decyzji wskazał podmiot określony mianem "Pan R. R.", przyjmując że jest to osoba fizyczna i tym samym strona postępowania administracyjnego. Tymczasem, jak wynika z załączonego do akt sprawy administracyjnej pełnomocnictwa dla radcy prawnego P. K. ( k.17 akt adm. ), dokument podpisał S. R., które to nazwisko figuruje także na pieczątce umieszczonej obok podpisu bezpośrednio pod oznaczeniem "R. R.". Na pieczątce poza wskazanymi danymi, znajduje się adres i numer telefonu. Z kolei, jak wynika z akt sądowoadministracyjnych sprawy, z pisma pełnomocnika skarżącego z dnia [...] maja 2006r., "R. R." nie jest osobą fizyczną, a nazwą przedsiębiorstwa, które prowadzi jako działalność S. R. Jako załącznik do pisma pełnomocnik skarżącego przedstawił dokument "G", wyjaśniając jednocześnie, iż " zgodnie z niemieckimi przepisami działalność prowadzona przez Pana S. R. nie podlega wpisowi do rejestru i jedynym dokumentem świadczącym o statusie przedsiębiorcy jest potwierdzone przez właściwy organ zgłoszenie działalności – wymienione wyżej "G". Przedstawiony dokument nie został przedstawiony wraz z tłumaczeniem na język polski, co nie pozwala Sądowi na uwzględnienie go. Zgodnie z art. 4 pkt 1 ustawy z dnia 7 października 1999r. – O języku polskim ( Dz. U. Nr 90, poz. 999 ze zm. ) język polski jest urzędowym językiem konstytucyjnych organów państwa i tylko w tym języku prowadzone mogą być czynności procesowe. Obowiązek ten dotyczy nie tylko czynności dokonywanej ustnie, lecz także prowadzenia w tym języku pełnej dokumentacji postępowania. Dotyczy to obowiązku posługiwania się w postępowaniu czy to administracyjnym, czy sądowym tłumaczeniami dokumentów (vide: M. Szubiakowski Przegląd Podatkowy 2001/11/47 ). Dodatkowo, zgodnie z oświadczeniem pełnomocnika skarżącego, z treści przedstawionego dokumentu wynika, że Pan S. R. jest właścicielem ( I. ) firmy.
Na tym tle jawią się uzasadnione wątpliwości, czy strona postępowania została prawidłowo oznaczona.
Jak stanowi przepis art. 28 Kpa. stroną postępowania może być osoba fizyczna lub prawna, której interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie. W rozpatrywanej sprawie należy więc w sposób pewny ustalić i skonkretyzować podmiot, na który organ administracji chce, na podstawie obowiązujących przepisów oraz ustalonego stanu faktycznego, nałożyć określony obowiązek – karę pieniężną.
Zdolność występowania w postępowaniu administracyjnym określa przepis art. 29 Kpa i zgodnie z nim, stronami mogą być osoby fizyczne i osoby prawne, a także jednostki nie posiadające osobowości prawnej, jednak tylko z kręgu państwowych i samorządowych jednostek organizacyjnych i organizacji społecznych. Osoby fizyczne posiadają zdolność administracyjnoprawną bez ograniczeń od chwili narodzin do chwili śmierci. Wskazany w decyzji organu II instancji "Pan R. R." posiadałby więc taką legitymację, jednak zachodzą uzasadnione wątpliwości, czy taka osoba w ogóle istnieje. Organ I instancji wydaną przez siebie decyzję zaadresował do podmiotu oznaczonego "R. R.", który może stanowić jedynie nazwę przedsiębiorstwa, jak to sugeruje dokument pełnomocnictwa przedstawiony organowi II instancji i jak twierdzi pełnomocnik skarżącego. Jeżeli "r. R." stanowi wyłącznie nazwę przedsiębiorstwa prowadzonego przez S. R., przedsiębiorstwo to, w myśl przepisu art. 29 Kpa. Nie może być stroną postępowania administracyjnego, chyba że organ ustaliłby, iż "R. R." to osoba prawna, na co nie wskazują ani materiał dowodowy zebrany przez organ, ani akta sprawy sądowej.
W rozpatrywanej sprawie organ, dysponując stosownym dokumentem tj. pełnomocnictwem udzielonym przez S. R. radcy prawnemu P. K. sugerującym, iż stroną prowadzonego postępowania jest właśnie udzielający pełnomocnictwa S. R., winien był wyjaśnić i ustalić kto na gruncie prowadzonego postępowania jest jego stroną, do kogo zatem powinna być adresowana decyzja, a w konsekwencji na kogo zostanie nałożona kara pieniężna. Temu obowiązkowi organ nie zadośćuczynił, czym uchybił przepisom art. 107 § 1 w związku z art. 28 i 29 Kpa.
Ponownie rozpatrując sprawę organ ustali kto, w postępowaniu o nałożenie kary pieniężnej za stwierdzone dnia [...] września 2005r. w trakcie kontroli drogowej naruszenie przepisów, winien być stroną postępowania i stosownie do tych ustaleń podejmie decyzję w oparciu o art. 138 § 1 Kpa.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. ) – p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji. O niewykonalności decyzji orzeczono na podstawie art. 152 p. p.s.a. zaś o kosztach postępowania na podstawie art. 200 p.p.s.a.