VI SA/Wa 6359/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego, która utrzymała w mocy decyzję o nałożeniu na spółkę kary pieniężnej w wysokości 3.000 zł. Kara została nałożona za przewóz ładunku podzielnego (złomu) pojazdem nienormatywnym, który przekroczył dopuszczalną wysokość (4,93 m zamiast 4,50 m). Organy administracji uznały, że zastosowanie ma art. 64 ust. 1 pkt 3 P.r.d. w związku z § 2 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia w sprawie pilotowania, nakładając karę na podstawie art. 140aa ust. 1a pkt 1 w związku z art. 140ab ust. 3 pkt 1 P.r.d. Skarżąca spółka argumentowała, że nie ponosi winy, gdyż przekroczenie wynikało z czynności ładunkowych wykonanych przez inny podmiot, a także podnosiła kwestię podwójnego karania. Sąd administracyjny uznał jednak, że kluczowe jest naruszenie art. 64 ust. 2 P.r.d., który zabrania przewozu pojazdem nienormatywnym ładunków podzielnych, z wyjątkiem zezwolenia kategorii I. Ponieważ przewóz dotyczył ładunku podzielnego, a pojazd nie spełniał wymogów zezwolenia kategorii I, przejazd był z natury nielegalny. W ocenie Sądu, przepis art. 64 ust. 1 P.r.d. (dotyczący warunków legalnego przejazdu pojazdu nienormatywnego) ma zastosowanie tylko do przejazdów prawnie dopuszczalnych. Skoro przewóz był nielegalny na mocy art. 64 ust. 2 P.r.d., organy błędnie zastosowały przepisy dotyczące pilotowania (art. 64 ust. 1 pkt 3 P.r.d.) i nałożyły karę na podstawie art. 140aa ust. 1a pkt 1 P.r.d. Sąd stwierdził, że literalna wykładnia przepisów prowadzi do nieracjonalnych wniosków, a racjonalny ustawodawca nie przewidział możliwości karania za niezapewnienie wykonania nielegalnej czynności pilotowania nielegalnego przejazdu. W związku z tym Sąd uchylił zaskarżoną decyzję i utrzymaną nią w mocy decyzję organu pierwszej instancji, umorzył postępowanie administracyjne i zasądził koszty postępowania od organu na rzecz skarżącej spółki.

Zagadnienia prawne (1)

Skład orzekający