VI SA/Wa 6235/23

VI SA/Wa 6235/23 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2024-03-20
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-12-05
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Dorota Brzozowska
Dorota Dziedzic-Chojnacka /przewodniczący/
Sławomir Kozik /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6312 Odmowa   wydania       pozwolenia    na       broń
Hasła tematyczne
Broń i materiały wybuchowe
Sygn. powiązane
II GSK 2525/24 - Wyrok NSA z 2025-07-08
Skarżony organ
Komendant Policji
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 1634
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Dziedzic-Chojnacka Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Kozik (spr.) Asesor WSA Dorota Brzozowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 20 marca 2024 r. sprawy ze skargi K. B. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia 21 września 2023 r. nr EA-b-1376/940/23 w przedmiocie pozwolenia na broń palną myśliwską do celu łowieckiego oddala skargę
Uzasadnienie
Komendant Główny Policji (dalej: "organ II instancji", "KGP") decyzją z 21 września 2023 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r. poz. 775, z późn. zm. dalej: "K.p.a.") oraz art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2022 r. poz. 2516 z późn. zm., dalej: "u.b.a."), po rozpatrzeniu odwołania K. B.(dalej: "Strona", "Wnioskodawca", "Skarżący"), utrzymał w mocy decyzję Komendanta Stołecznego Policji (dalej: "organ I instancji", "KSP") z 14 czerwca 2023 r. nr [...] odmawiającą wydania pozwolenia na broń palną myśliwską do celu łowieckiego.
W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ II instancji wyjaśnił, że Strona wnioskiem z 13 października 2022 r. (data wpływu do organu) zwróciła się do KSP o wydanie pozwolenia na posiadanie dziesięciu egzemplarzy broni palnej myśliwskiej do celu łowieckiego. Do wniosku dołączył między innymi orzeczenie lekarskie oraz psychologiczne o braku przeciwwskazań do dysponowania bronią, a także zaświadczenia o uzyskaniu podstawowych uprawnień do wykonywania polowania oraz zaświadczenie o członkostwie w Polskim Związku [...]. W toku postępowania organ I instancji uzyskał informację z Krajowego Rejestru Karnego o niekaralności Strony oraz pozytywną o niej opinię z miejsca zamieszkania. Dodatkowo organ I instancji ustalił, iż w przeszłości Strona była skazana prawomocnymi wyrokami Sądu Rejonowego dla [..] w W. z [..]. lipca 2013 r., sygn. [...] za czyn z art. 178a § 1 K.k. (prowadzenie pojazdu mechanicznego w ruchu lądowym w stanie nietrzeźwości) i z [..]istopada 2013 r., sygn. akt [...] za czyn z art. 244 K.k. (niestosowanie się do orzeczonego przez sąd zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym) oraz prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w Ł. [...] Wydział [...]w G. z [...] marca 2014 r., sygn. akt [...] ponownie za czyn z art. 244 K.k.
Z uwagi, iż w okresie od 30 grudnia 2021 r. do 27 czerwca 2022 r. organ I instancji prowadził postępowanie administracyjne w sprawie wydania stronie pozwolenia na broń palną myśliwską do celu łowieckiego (postępowanie to zostało zakończone decyzją umarzającą z uwagi na cofnięcie wniosku o wydanie pozwolenia), w toku którego uzyskano ostateczne orzeczenie lekarskie [...] z 20 maja 2022 r., stwierdzające, że wnioskodawca należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2 i 4 u.b.a., w toku niniejszej sprawy 4 listopada 2022 r. organ złożył odwołanie od przedłożonego przez Stronę orzeczenia lekarskiego nr [...] z 29 września 2022 r. do Mazowieckiego Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w P.- Oddział w Warszawie. Odwołanie przez wskazany podmiot nie zostało jednak rozpatrzone z uwagi na przekroczenie terminu, o którym mowa w art. 15 h ust. 3 u.b.a.
Decyzją z 14 czerwca 2023 r. nr [...] KSP odmówił wydania Stronie pozwolenia na broń palną myśliwską do celu łowieckiego, przyjmując za podstawę prawną rozstrzygnięcia art. 10 ust. 1 u.b.a. Organ I instancji uznał bowiem, że ocena dotychczasowej postawy życiowej Wnioskodawcy pozwala na stwierdzenie, że stanowi on zagrożenie, o którym mowa w tym przepisie, pomimo tego, że aktualnie posiada pozytywną opinię środowiskową w miejscu zamieszkania i nie figuruje w Kartotece Karnej Krajowego Rejestru Karnego Ministerstwa Sprawiedliwości.
Rozpatrując odwołanie od decyzji I instancji, KGP wyjaśnił, że okoliczność, iż Strona stanowi zagrożenie dla siebie, porządku oraz bezpieczeństwa publicznego organ I instancji wywiódł m.in. z faktu, iż w przeszłości Strona dopuściła się czynów spenalizowanych w art. 178a § 1 i art. 244 K.k. (dwukrotnie), co potwierdzają uzyskane odpisy wyroków. Co istotne, w aktach sprawy znajduje się ponadto prawomocny wyrok Sądu Rejonowego dla[...] z [...] maja 2017 r., sygn. akt [...] warunkowo umarzający postępowanie karne prowadzone przeciwko Stronie o popełnienie czynów z art. 18 § 3 K.k. w zw. z art. 59 ust. 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii. Ponadto, jak wynika z zebranego materiału dowodowego w niniejszej sprawie, Wnioskodawca stoi aktualnie pod zarzutem popełnienia czynów z art. 62 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii. Z ustaleń dokonanych przez organ II instancji w toku postępowania odwoławczego wynika, że aktualnie sprawa prowadzona jest przez Prokuraturę Rejonową w P., sygn. akt [...] pozostaje zawieszona w związku z kontynuacją poszukiwania podejrzanych celem wykonania z ich udziałem niezbędnych czynności procesowych, w tym ogłoszenia postanowienia o przedstawieniu zarzutów.
KGP zgodził się z pełnomocnikiem Strony, że skazanie Strony za czyny z art. 178a § 1 i art. 244 K.k. uległo już zatarciu, niemniej w świetle orzecznictwa sądowoadministracyjnego zatarcie skazania nie wyklucza negatywnej oceny osoby ubiegającej się o pozwolenie na broń. Zatarcie skazania nie oznacza zmiany oceny danej osoby w sferze jej dotychczasowego życia oraz sposobu postępowania i nie stanowi przeszkody do dokonania ustaleń w trybie art. 75 K.p.a.
Zdaniem KGP, ujawnione powyższe fakty z przeszłości Strony, wskazują na istnienie zagrożenia, o którym mowa w art. 10 ust. 1 u.b.a. także obecnie. Świadczy to także o lekceważącym stosunku Strony do obowiązujących przepisów w ruchu drogowym i niewyciąganiu wniosków własnego postępowania, a nie o rozwadze i odpowiedzialności, co niewątpliwie ma znaczenie w przypadku ubiegania się o prawo posiadania tak niebezpiecznego narzędzia, jakim jest broń palna.
KGP dodał, że okoliczność, iż Strona posiada pozytywną opinię w miejscu zamieszkania i nie figuruje aktualnie w Kartotece Karnej Krajowego Rejestru Karnego Ministerstwa Sprawiedliwości, nie likwiduje obawy, o której mowa w art. 10 ust. 1 u.b.a., tj. że Strona nie stworzy zagrożenia dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego, a to ze względu na jej przeszłość, tj. popełnienie czynów z art. 18 § 3 K.k. w zw. z art. 59 ust. 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, z art. 178a § 1 i art. 244 K.k. (dwukrotnie). KGP podkreślił, że aktualnie Wnioskodawca ma status osoby podejrzanej o popełnienie czynów z art. 62 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, a postępowanie karne w tej sprawie jest zawieszone.
W ustalonym stanie faktycznym i prawnym, KGP nie znalazł podstaw do zmiany bądź uchylenia decyzji organu I instancji.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżący, reprezentowany przez radcę prawną, zaskarżając decyzją KGP z 21 września 2023 r., w całości, wniósł o jej uchylenie w całości oraz poprzedzającej ją decyzji I instancji oraz o zasądzenie od organu na rzecz Skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji Skarżący zarzucił naruszenie naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy oraz naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik, tj.:
1) art. 80 K.p.a., polegające na ustaleniu, że Skarżący stanowi zagrożenie dla siebie, porządku oraz bezpieczeństwa publicznego, podczas gdy z materiału dowodowego w sprawie wynika, że od prawie 10 lat Skarżący jest osobą o nieskazitelnej postawie, przestrzegającą prawa i norm społecznych, o stabilnej sytuacji życiowej i zawodowej, szanowaną w miejscu zamieszkania, konsekwentnie realizującą swoje życiowe pasje, niekaraną, która w pełni zasługuje na pozytywną ocenę w zakresie dopuszczenia do posiadania broni palnej - również przy zastosowaniu rygorystycznych mierników ocennych, stosowanych w takich przypadkach,
2) art. 107 § 3 K.p.a., poprzez brak należytego uzasadnienia faktycznego, wskazującego, z jakiego powodu organ wydając negatywną decyzję nie uwzględnił pozytywnych zaświadczeń lekarskiego i psychologicznego z 29 września 2022 r., pozytywnej oceny środowiskowej wraz z rekomendacją policjanta przeprowadzającego o braku przeciwwskazań do wydania pozwolenia, a decyzję oparł na historycznych dokumentach w postaci wyroków z lat 2013-2014 i 2017, odwołując się również do nieaktualnego orzeczenia lekarskiego z innego postępowania administracyjnego (w szczególności w decyzji organu I instancji), które nie miały istotnej wartości w zestawieniu z ustaleniami co do aktualnej sytuacji Skarżącego,
3) art. 10 ust. 1 u.b.a., poprzez jego błędną interpretację, a w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie, polegające na nieuprawnionym i sprzecznym z ugruntowanym stanowiskiem sądów administracyjnych wywiedzeniu, że sam fakt kolizji z prawem w odległej przeszłości przy jednoczesnym legitymowaniu się aktualnie pozytywną opinią z miejsca zamieszkania i zaświadczeniem o niefigurowaniu w Kartotece Karnej Krajowego Rejestru Karnego Ministerstwa Sprawiedliwości pozwala organowi na ustalenie, że Wnioskodawca wypełnia przesłankę negatywną, o której mowa w art. 10 ust. 1 u.b.a., podczas gdy w judykaturze od wielu lat utrwalony jest pogląd, że "Dokonując ustaleń, czy osoba, która była w przeszłości karana, stanowi zagrożenie dla bezpieczeństwa lub porządku prawnego należy brać pod uwagę nie tylko sam fakt skazania ale również upływ czasu jaki nastąpił od chwili wydania wyroku do dnia wydania decyzji oraz zachowanie tej osoby w tym okresie." (II OSK 1070/20), zatem organ nie był uprawniony do wywiedzenia, że Skarżący stanowi zagrożenie dla siebie, porządku oraz bezpieczeństwa publicznego z faktu dopuszczenia się w przeszłości czynów spenalizowanych w art. 178a § 1 i art. 244 K.k., ponieważ ocena ta jest nie do pogodzenia z aktualną postawą Skarżącego. Podobnie za niedopuszczalne należy uznać oparcie ustaleń faktycznych co do wspomnianego zagrożenia z faktu, że "... wnioskodawca stoi aktualnie pod zarzutem popełnienia czynów z art. 62 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii" - do czasu prawomocnego skazania Skarżący jest osobą niewinną, zaś takie twierdzenie organu, utożsamiające de facto postawienie zarzutu ze skazaniem, stanowi swoisty przedsąd i jako takie powinno być uznane za niedopuszczalne, zwłaszcza że od postawienia zarzutów upłynęło już ponad 5 lat.
W uzasadnieniu skargi Skarżący wsparł podniesione zarzuty szczegółową argumentacją.
W odpowiedzi na skargę KGP wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Sąd stwierdza, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie ponieważ zaskarżona decyzja oraz decyzja I instancji nie naruszają przepisów prawa w stopniu dającym podstawy do ich uchylenia.
W niniejszej sprawie organy Policji odmówiły Skarżącemu wydania pozwolenia na broń palną myśliwską do celu łowieckiego ze względu na to, że Skarżący stanowi zagrożenia dla samego siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego.
Podstawę prawną rozstrzygnięć obu instancji stanowi art. 10 ust. 1 u.b.a., zgodnie z którym właściwy organ Policji wydaje pozwolenie na broń, jeżeli wnioskodawca nie stanowi zagrożenia dla samego siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego oraz przedstawi ważną przyczynę posiadania broni.
Z przytoczonym przepisem koresponduje art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a., zgodnie z którym pozwolenia na broń nie wydaje się osobom stanowiącym zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego: a) skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe, b) skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za nieumyślne przestępstwo: przeciwko życiu i zdrowiu; przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji popełnione w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego albo gdy sprawca zbiegł z miejsca zdarzenia. Przepis ten zawiera jednak odrębną od zawartej w art. 10 ust. 1 u.b.a., przesłankę warunkującą wydanie pozwolenia na broń (por. wyrok NSA z 30 października 2023 r. sygn. akt II GSK 2129/22).
W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że sposób sformułowania przesłanki wydania pozwolenia na broń w art. 10 ust. 1 u.b.a. wskazuje na potrzebę abstrakcyjnego rozważenia, czy wnioskodawca jest osobą, która może sprowadzić zagrożenia, o których mowa w powołanym przepisie. Przepis ten kreuje uprawnienie organów Policji do uwzględnienia przy wydawaniu pozwolenia na broń nie tylko interesu wnioskodawcy, przedstawiającego "ważną przyczynę" posiadania broni, ale także interesu ogólnego przejawiającego się w potrzebie ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego. Stąd też organy Policji rozpoznające wniosek o wydanie pozwolenia na broń na podstawie art. 10 ust. 1 u.b.a. ocenę odnoszącą się do przesłanki stwarzania zagrożenia dla samego siebie, porządku lub bezpieczeństwa wewnętrznego obowiązane są podjąć nie tylko w odniesieniu do okoliczności wskazanych w art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a., ale także wszelkich innych okoliczności faktycznych ustalonych w toku postępowania, nie mających źródła tylko w skazaniu, a wskazujących na to, że wnioskodawca nie daje gwarancji, że udzielenie pozwolenia na posiadanie broni nie sprowadzi zagrożenia dla niego samego, porządku lub bezpieczeństwa publicznego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 kwietnia 2014 r., sygn. akt II OSK 467/13).
W niniejszej sprawie organy obu instancji ustaliły, że w przeszłości Skarżący dopuściła się czynów spenalizowanych w art. 178a § 1 i art. 244 K.k., co potwierdzają uzyskane odpisy prawomocnych wyroków skazujących – wyroki Sądu Rejonowego dla [...] w [...] z [...] lipca 2013 r., sygn. akt [...] za czyn z art. 178a § 1 K.k. (prowadzenie pojazdu mechanicznego w ruchu lądowym w stanie nietrzeźwości) i z [..] listopada 2013 r., sygn. akt [...] za czyn z art. 244 K.k. (niestosowanie się do orzeczonego przez sąd zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym) oraz Sądu Rejonowego w [...] Wydział [...]w G. z [..]marca 2014 r., sygn. akt [...] ponownie za czyn z art. 244 K.k.
KGP ustalił także, że wobec Skarżącego zapadł również prawomocny wyrok Sądu Rejonowego dla z [...]maja 2017 r., sygn. akt [...] warunkowo umarzający postępowanie karne prowadzone przeciwko Skarżącemu o popełnienie czynów z art. 18 § 3 K.k. w zw. z art. 59 ust. 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii. KGP ustalił ponadto, że Skarżącemu postawiono zarzuty popełnienia czynów z art. 62 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, a prowadzone przez Prokuraturę Rejonową w P., sygn. akt [...] postępowanie pozostaje od kilku lat zawieszone.
Skarżący stoi na stanowisku, że spełnia warunki do wydania pozwolenia na broń, w szczególności warunki zdrowotne i psychologiczne, posiada bowiem pozytywne orzeczenie lekarskie i psychologiczne i legitymuje się pozytywną opinią środowiskową w miejscu zamieszkania. Zdaniem Skarżącego żaden ze zgromadzonych w postępowaniu dowodów nie rzuca cienia wątpliwości na jego nieskazitelną postawę, ocenianą na chwilę wydania decyzji, gdyż zaświadczenia lekarskie i psychologiczne oraz pozytywna opinia środowiskowa są dokumentami aktualnymi czasowo i to one powinny determinować ocenę postawy Skarżącego. Ujawnione natomiast w toku postępowania odległe zdarzenia muszą być skonfrontowane z aktualną postawą Skarżącego, a ta jest jednoznacznie pozytywna i legitymuje go do posiadania pozwolenia na broń.
W świetle powyższego sporna w niniejszej sprawie jest w istocie kwestia czy organy Policji rozpoznając wniosek o wydanie zezwolenia na broń palną, oceniając czy wnioskodawca nie stanowi zagrożenia dla samego siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego, może wziąć pod uwagę odległe w czasie zachowania wnioskodawcy w tym związane z zapadłymi wobec wnioskodawcy prawomocnymi wyrokami skazującymi, na podstawie których skazanie, uległo już zatarciu i według aktualnego stanu Krajowego Rejestru Karnego wnioskodawca nie jest osobą karaną.
Podkreślenia wymaga, że prawo do posiadania broni nie należy w Polsce do praw obywatelskich gwarantowanych w Konstytucji RP. Prawo to ma w świetle ustawy o broni i amunicji reglamentacyjny charakter, zatem osoby posiadające pozwolenie na broń, a także ubiegające się o takie pozwolenie, powinny w sposób szczególny unikać kolizji z prawem i należy od nich wymagać nieskazitelnej postawy. W polskim prawodawstwie uprawnienie do posiadania broni palnej stanowi odstępstwo od generalnej zasady, iż prawo do posiadania broni jest ograniczone i zagwarantowane jedynie dla ogólnie ujmowanej grupy funkcjonariuszy służb mundurowych. Skoro więc omawiane uprawnienie stanowi wyjątek od reguły, to takie ustalenie prowadzi do konkluzji, iż przepisy regulujące przedmiotową kwestię winny być interpretowane w sposób restrykcyjny. Racjonalny ustawodawca założył, że prawo do broni może być wydane (i utrzymane) tylko w szczególnych okolicznościach i tylko przy spełnieniu restrykcyjnych wymogów ustawowych. Wobec tego nie dopuszcza do sytuacji, by dostęp do broni palnej miały osoby, które swym postępowaniem zagrażają porządkowi i bezpieczeństwu publicznemu, nawet jeżeli nie zostały skazane za popełnione czyny prawomocnym wyrokiem sądu karnego, albo nastąpiło zatracie skazania. W związku z powyższym, organy obu instancji zajęły w niniejszej sprawie prawidłowe stanowisko uwzględniając zapadłe wobec Skarżącego wyroki karne, na podstawie których skazanie uległo już zatarciu. Jest to stanowisko zgodne z orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego, który w przywołanym już wyroku z 30 października 2023 r. sygn. akt II GSK 2129/22 zaakceptował stanowisko wyrażone w wyroku z 19 lutego 2020 r. sygn. akt II OSK 973/18, zgodnie z którym: "uwzględnienie faktów, które wypełniły znamiona przestępstw i wykroczeń, za które skarżący został skazany i ukarany, mimo że skazania i ukarania uległy zatarciu, niewątpliwie pozwolą pełniej, z uwzględnieniem dobra powszechnego jakim jest zapewnienie, aby broń nie weszła w posiadanie osób, które nie gwarantują, że nie będzie to stanowić zagrożenia dla nich oraz dla bezpieczeństwa i porządku publicznego, ocenić przesłankę udzielenia pozwolenia na broń palną wymienioną w art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji, jaką jest to, że "wnioskodawca nie stanowi zagrożenia dla samego siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego"."
Biorąc pod uwagę powyższe, Sąd stwierdza, że organy prawidłowo w niniejszej sprawie, poza pozytywnymi dla Skarżącego orzeczeniami lekarskim i psychologicznym, pozytywną opinią środowiskową w miejscu zamieszkania oraz aktualnym stanem Krajowego Rejestru Karnego, według którego Skarżący nie jest osobą karaną, uwzględniły również zachowanie Skarżącego w przeszłości, skutkujące zapadłymi wobec Skarżącego prawomocnymi wyrokami w sprawach karnych. Organy słusznie oceniły również wpływ tego zachowania na przesłankę warunkującą uzyskanie pozwolenia na broń palną z art. 10 ust. 1 u.b.a. Prowadzenie zatem pojazdu mechanicznego w ruchu lądowym w stanie nietrzeźwości, a następnie dwukrotne niestosowanie się do orzeczonego przez sąd zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym, niewątpliwie świadczy, jak stwierdził KGP w zaskarżonej decyzji, o lekceważącym stosunku Skarżącego do obowiązujących przepisów w ruchu drogowym i niewyciąganiu wniosków własnego postępowania, a nie o rozwadze i odpowiedzialności. W tym też kontekście uwzględnienia oraz rygorystycznej oceny wymagają kolejne zachowania Skarżącego związane z naruszeniem przepisów ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, pomimo, że wobec Skarżącego zapadł prawomocny wyrok Sądu Rejonowego dla.[...] z [...] maja 2017 r., sygn. akt [...] warunkowo umarzający postępowanie karne prowadzone przeciwko Skarżącemu o popełnienie czynów z art. 18 § 3 K.k. w zw. z art. 59 ust. 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, a w sprawie popełnienia czynów z art. 62 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, postępowanie wobec Skarżącego prowadzone przez Prokuraturę Rejonową w P., sygn. akt [...] pozostaje od kilku lat zawieszone. Przy tak wielokrotnym konflikcie Skarżącego z prawem skutkującym prowadzonymi wobec Skarżącego postępowaniami karnymi w tym prawomocnymi wyrokami skazującymi, nie można stwierdzić, że Skarżący jest osobą, która nie stanowi zagrożenia dla samego siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego, w powyższych bowiem okolicznościach dotychczasowego zachowania Skarżącego nie można wykluczyć potencjalnego zagrożenia ze strony Skarżącego dla porządku i bezpieczeństwa publicznego. Okoliczności zdarzeń z udziałem Skarżącego uwzględnione w sprawie przez organy obu instancji uzasadniają stanowisko, że nie daje on rękojmi, że w przyszłości jego zachowanie nie stworzy zagrożenia dla porządku lub bezpieczeństwa publicznego, niezależnie od aktualnej pozytywnej opinii środowiskowej w miejscu zamieszkania oraz niefigurowania aktualnie w Krajowym Rejestrze Karnym.
Powyższe rozważania prowadzą do wniosku, że zaskarżona decyzja oraz utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji nie naruszają prawa materialnego ani reguł postępowania administracyjnego. W sprawie nie doszło do uchybień przepisom postępowania administracyjnego, w szczególności art. 80 oraz art. 107 § 3 K.p.a. Sąd uznał, że organy prawidłowo zbadały wszelkie okoliczności faktyczne istotne dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, przeprowadzając przy tym wszelkie dowody służące właściwemu ustaleniu stanu faktycznego, zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej i na tej podstawie doszły do prawidłowego wniosku, że Skarżący nie spełnia rozważanej przesłanki z art. 10 ust. 1 u.b.a. Fakty, które zdecydowały o niekorzystnych dla Skarżącego rozstrzygnięciach w obu instancjach w przedmiocie wydania pozwolenia na broń palną mają obiektywny charakter i organy nie mogły zignorować okoliczności z nich wynikających. W konsekwencji nie doszło również w sprawie do naruszenia przepisów prawa materialnego, w szczególności art. 10 ust. 1 u.b.a., co zostało powyżej wyjaśnione.
W świetle powyższego Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634, dalej: "P.p.s.a."), orzekł jak w sentencji wyroku.
Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w myśl art. 119 pkt 2 P.p.s.a.