VI SA/Wa 623/06

VI SA/Wa 623/06 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2006-05-23
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-03-27
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Andrzej Kuna
Grażyna Śliwińska /przewodniczący/
Maria Jagielska /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6037 Transport drogowy i przewozy
Skarżony organ
Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Sędziowie Sędzia WSA Maria Jagielska (spr.) Asesor WSA Andrzej Kuna Protokolant Michał Syta po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 maja 2006 r. sprawy ze skargi M. F. na postanowienie Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2006 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę
Uzasadnienie
Na podstawie ustaleń dokonanych podczas kontroli drogowej dnia [...] października 2005r. z której sporządzono protokół, [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] listopada 2005r. działając na podstawie art. 93 ust 1 ustawy z dnia 6 września 2001 o transporcie drogowym (Dz. U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2088) nałożył na wykonującą transport drogowy M. F. prowadzącą P. P.-U.-H. "P." karę pieniężną w wysokości 8.000,00zł za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji. Jak ustalił organ , kontrolowanym pojazdem, będącym w dyspozycji M. F., wykonywano krajowy transport drogowy rzeczy tj. meble typu W. , nadawcą których była firma H. H. F. Sp. z o.o. Powyższy fakt organ ustalił na podstawie dowodów [...] i [...], których kserokopie załączył do akt administracyjnych sprawy. Wynikało z nich, że odbiorcami mebli są kontrahenci z K. i S.. Ustalenia powyższe znalazły miejsce w protokole kontroli drogowej, podpisanym przez kierowcę, który, po zapoznaniu się z nim, nie wniósł żadnych uwag. Decyzję o nałożeniu kary za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji doręczono M. F. dnia 15 listopada 2005r.
M. F., zwana dalej skarżącą, pismem z dnia 12 grudnia 2005r. skierowała do Głównego Inspektora Transportu Drogowego ( GITD ) za pośrednictwem organu, który wydał decyzję, wniosek o przywrócenie terminu, do którego załączyła odwołanie od decyzji oraz zwolnienie lekarskie. Do odwołania dołączona została faktura na meble typu W., które M. F. prowadząca firmę P. nabyła dnia 3 października od P. P. Sp. z o.o. i które, jak wynika z treści odwołania, przewoziła jako swój towar dnia kontroli, zatem wykonywała przewóz drogowy na potrzeby własne, na co posiadała stosowne zaświadczenie. W uzasadnieniu wniosku o przywrócenie terminu skarżąca podała, iż w dniu 28 listopada 2005r. rozchorowała się nagle i udała do lekarza specjalisty , który zalecił jej leżenie w łóżku oraz wydał zwolnienie lekarskie o niezdolności do pracy w okresie od dnia 28 listopada 2005r. do dnia 6 grudnia 2005r. Choroba i jej bolesny przebieg uniemożliwiły sporządzenie odwołania w przepisanym terminie.
Organ I instancji, przesyłając wniosek skarżącej do GITD, zwrócił uwagę na fakt, że skarżąca wskazuje w załączonym do wniosku odwołaniu na inne meble, niż te które były faktycznie przewożone i na które kierowca pojazdu kontrolowanego dnia [...] października 2005r. okazał dowody [...].
GITD na podstawie art. 58 § 1 i art. 59 § 2 Kpa., postanowieniem z dnia [...] lutego 2006r. o nr [...], odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Jak wyjaśnił w uzasadnieniu postanowienia, w przypadku skarżącej, nie zostały spełnione łącznie wszystkie przesłanki, o których stanowi art. 58 § 1 Kpa. tzn. skarżąca nie uprawdopodobniła braku winy uchybienia terminu. Przebywanie na zwolnieniu lekarskim w dniach w nim wyszczególnionych nie stanowi okoliczności, która usprawiedliwiałaby niedochowanie terminu określonego w art. 93 ust. 5 ustawy o transporcie drogowym. O braku winy można mówić jedynie wtedy, gdy strona nie mogła usunąć przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Strona mogła posłużyć się osobą trzecią, która w jej imieniu mogła nadać odwołanie listem poleconym w placówce pocztowej. Skarżąca mogła poza tym skutecznie nadać odwołanie w dniach pomiędzy 15 listopada kiedy to otrzymała decyzję, a 28 listopada kiedy to zachorowała.
Na to rozstrzygnięcie GITD skarżąca M. F. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, domagając się zmiany zaskarżonego postanowienia i przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Zarzuciła, że organ w sposób całkowicie dowolny ocenił zebrany w sprawie materiał dowodowy. Okoliczność, ze skarżąca mogła sporządzić odwołanie w czasie miedzy otrzymaniem decyzji, a chorobą stwierdzoną zwolnieniem lekarskim nie może stanowić wystarczającej podstawy do odmowy uznania zaistnienia przesłanki uprawdopodobniającej przyczyny niedochowania terminu bez winy strony. Skarżąca nie podnosiła wprawdzie we wniosku okoliczności, iż jej zły stan zdrowia trwał dłuższy czas, a dzień udania się do lekarza spowodowany został nagłym pogorszeniem się samopoczucia, jednak trudno sobie wyobrazić, żeby w czasie złego stanu fizycznego, spowodowanego bólem, skarżąca mogła szukać kogoś do zastąpienia jej w napisaniu i nadaniu odwołania. Zdaniem skarżącej, ustalone okoliczności nie dawały Głównemu Inspektorowi Transportu Drogowego podstaw do czynienia jej zarzutu braku należytej staranności oraz przypisania jej choćby winy nieumyślnej w uchybieniu terminu.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga nie znajduje uzasadnionych podstaw, a zaskarżone postanowienie odpowiada prawu.
Jak stanowi art. 93 ust. 5 ustawy z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym ( Dz. U. Z 2004r. Nr 204, poz. 2088 ) od decyzji o nałożeniu kary pieniężnej przysługuje odwołanie od organu nadrzędnego w stosunku do organu, który karę tę nałożył, w terminie 14 dni od dnia doręczenia przedsiębiorcy lub innemu podmiotowi wykonującemu przewozy na potrzeby własne decyzji. Skarżąca M. F. otrzymała decyzję o nałożeniu kary dnia [...] listopada 2005r. co nie jest w sprawie kwestionowane. Tak więc termin do złożenia odwołania, zgodnie z przywołanym wyżej przepisem, mijał dnia 29 listopada 2005r. Skarżąca nie złożyła odwołania w tym czasie i dopiero dnia 13 grudnia 2005r. jak wynika ze stempla pocztowego, wysłała wniosek o przywrócenie terminu wraz z odwołaniem, powołując się na to, że od dnia 28 listopada do 6 grudnia 2005r. była chora i musiała leżeć w łóżku.
Zgodnie z art. 58 § 1 Kpa. w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Organ uznał w rozpatrywanej sprawie, że skarżąca nie spełniła wszystkich przesłanek wymaganych cytowanym przepisem, bowiem nie uprawdopodobniła, ze uchybienie terminu nastąpiło bez jej winy. Stanowisko organu, w ocenie Sądu, jest prawidłowe.
O braku winy strony postępowania w niedochowaniu przez nią terminu dla złożenia odwołania od decyzji, w przewidzianym przepisami 14 - dniowym terminie, świadczy wykazanie przez stronę postępowania dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Kodeks postępowania administracyjnego nie wymaga przedstawienia dowodu na okoliczność braku możliwości dochowania terminu, mimo dołożenia szczególnej staranności, a jedynie uprawdopodobnienia tych okoliczności. Uprawdopodobnienie jest to czynność procesowa, która ma służyć organowi dla wyrobienia sobie przekonania o prawdopodobieństwie przytaczanych przez stronę postępowania okoliczności, które nie pozwoliły jej na dochowanie terminu ( patrz: E. Iserzon, J. Starościak Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz wyd. IV, Warszawa 1970, str. 135 ). Strona postępowania, która uchybiła terminowi i żąda jego przywrócenia w trybie art. 58 § 1 Kpa. powinna zatem uprawdopodobnić, że pomimo dołożenia staranności nie mogła dokonać czynności w terminie ze względu na przeszkody od niej niezależne i trudne w danych warunkach do przezwyciężenia; przeszkoda ta musi istnieć przez cały czas biegu terminu przepisanego dla dokonania danej czynności ( patrz: M. Jaśkowska, A. Wróbel Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz wyd. II, Zakamycze 2005, str. 402 oraz B.Adamiak, J. Borkowski Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz 6 wyd. wyd. C.H. Beck str. 331 ). W rozpatrywanej sprawie, skarżąca nie przedstawiła organowi wystarczającej argumentacji dla możliwości przyjęcia, że niedochowanie terminu nastąpiło bez jej winy, co w konsekwencji prowadziłoby, przy spełnieniu pozostałych przesłanek z art. 58 § 1 Kpa, do uwzględnienia wniosku o przywrócenie terminu do złożenia odwołania. Okres niedyspozycji skarżącej przypadł na dwa ostatnie dni terminu przewidzianego dla złożenia odwołania. Skarżąca nie wyjaśniła w trakcie postępowania administracyjnego, co chcąc aby organ powoływaną okoliczność uwzględnił, powinna była uczynić, dlaczego nie podjęła żadnych działań zmierzających do złożenia odwołania w czasie dla tej czynności przewidzianej wtedy, gdy nie była chora.
Mając na względzie, że skarżąca prowadzi działalność gospodarczą, w związku z której wykonywaniem nałożono na nią karę pieniężną za naruszenie przepisów o transporcie drogowym, trudno przyjąć że działalność firmy, w razie choroby skarżącej, ulega zawieszeniu z uwagi na brak osób współpracujących ze skarżącą. To skarżąca zobowiązana jest tak zorganizować działalność swego przedsiębiorstwa, tak żeby była możliwość dokonywania wszelkich czynności koniecznych dla bytu przedsiębiorstwa przez nią prowadzonego n.p. odbieranie i wysyłanie korespondencji, wystawianie faktur itp. Skarżąca nie wyjaśniła dlaczego jej choroba uniemożliwiła zlecenie wysłania odwołania osobie zatrudnionej przez firmę, którą prowadzi lub innej osobie z nią współpracującej, jeśli taka istnieje, ewentualnie członkowi rodziny. Ponadto, skarżąca dopiero w skardze podała dodatkowe okoliczności, które nie pozwoliły jej dochować terminu do złożenia odwołania, jednak i te dotyczyły jedynie jej złego samopoczucia w okresie przed zwolnieniem lekarskim, a pomijały istotne kwestie dla ewentualnego przywrócenia terminu, o których mowa była wyżej.
Nadto należy stwierdzić, że samo zwolnienie lekarskie nie stanowi wystarczającej okoliczności dla uznania, iż niedochowanie terminu nastąpiło bez winy strony. Stanowisko takie przyjął Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 4 listopada 1998r. III SA 1243/97, w którym uznał że fakt przebywania strony na zwolnieniu lekarskim nie wyklucza możliwości dokonania czynności procesowej przez stronę ( sporządzenia odwołania ) i nadania pisma przez np. domownika.
W tej sytuacji, trudno uznać, że organ zaskarżonym postanowieniem odmawiającym przywrócenia terminu uchybił przepisom w tym zakresie. Zważywszy na jedyną podnoszoną przez skarżącą w trakcie postępowania okoliczność choroby i zwolnienia lekarskiego z tego tytułu, którego początek opiewał na trzynasty dzień przewidziany do złożenia odwołania, organ nie mógł nabrać przekonania, iż skarżąca uchybiła terminowi bez swojej winy, co skutkować musiało postanowieniem o treści rozstrzygnięcia zaskarżonego.
Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2005r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. ) skargę oddalił.