VI SA/Wa 610/04

VI SA/Wa 610/04 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2005-05-17
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2004-03-08
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Dorota Wdowiak /przewodniczący/
Ewa Marcinkowska /sprawozdawca/
Jolanta Królikowska-Przewłoka
Symbol z opisem
6313 Cofnięcie zezwolenia na broń
Sygn. powiązane
II OSK 972/05 - Wyrok NSA z 2006-07-07
Skarżony organ
Komendant Policji
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia Dorota Wdowiak Sędziowie : Sędzia Jolanta Królikowska-Przewłoka WSA Ewa Marcinkowska (spr.) Protokolant: Aleksandra Borowiec-Krawczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 maja 2005 r. sprawy ze skargi H. P. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2003 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską oddala skargę
Uzasadnienie
H. P. wniósł skargę na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2003 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] listopada 2003 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską do celów łowieckich.
Z akt administracyjnych wynika, iż w 1981 r. skarżący uzyskał pozwolenie na broń myśliwską śrutową do celów służbowych.
Skarżący należał wtedy do Polskiego Związku Łowieckiego, był członkiem Koła Łowieckiego "[...]" w [...] oraz strażnikiem łowieckim i bobrowym w Obwodzie łowieckim Nr [...].
W 1996 r. skarżący uzyskał natomiast pozwolenie na broń myśliwską kulową.
W dniu [...] lutego 2003 r. w domu skarżącego doszło do interwencji policji na podstawie zgłoszenia jego syna G. P., który poinformował policję, że ojciec wrócił z polowania do domu pod wpływem alkoholu i wszczął awanturę.
Policjanci, którzy przybyli na interwencję zastali skarżącego śpiącego, a obok niego leżał sztucer myśliwski.
W wyniku badania stwierdzono u skarżącego 0,74 promila alkoholu w wydychanym powietrzu. Skarżący twierdził, że był na polowaniu i nie schował broni, gdyż następnego dnia rano znów wybierał się na polowanie.
Pismem z dnia [...] kwietnia 2003 r. Komenda Wojewódzka Policji w [...] poinformowała skarżącego o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską do celów łowieckich oraz postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2003 r. postępowanie administracyjne zostało zawieszone do czasu rozstrzygnięcia sprawy przez Wydział Grodzki Sądu Rejonowego w [...].
Komenda Wojewódzka Policji w [...] zwróciła się jednocześnie do Koła Łowieckiego "[...]" w [...] z zapytaniem, czy skarżący nadal pełni funkcję strażnika łowieckiego w tym Kole.
W odpowiedzi na to zapytanie Koło Łowieckie "[...]" poinformowało Komendę Wojewódzką Policji w [...], że skarżący od [...] lipca 1995 r. nie jest już członkiem tego Koła oraz nie pełni funkcji strażnika łowieckiego.
W dniu [...] kwietnia 2003 r. Komenda Wojewódzka Policji w [...] wszczęła postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia skarżącemu pozwolenia na broń palną myśliwską do celów służbowych.
Decyzją z dnia [...] maja 2003 r. Komendant Wojewódzki Policji w [...] cofnął skarżącemu pozwolenie na posiadanie broni palnej myśliwskiej do celów służbowych.
W uzasadnieniu tej decyzji powołano się na art. 18 ust. 2 ustawy z dnia
21 maja 1999 r. o broni i amunicji oraz na informację uzyskaną z Koła Łowieckiego "[...]" z [...], że skarżący nie jest już członkiem tego Koła i nie pełni funkcji strażnika łowieckiego.
W dniu [...] maja 2003 r. Policja skierowała do Sądu Rejonowego w [...] wniosek o ukaranie H. P. z art. 51 ust. 2 pkt. 4 ustawy o broni i amunicji.
Wyrokiem z dnia [...] września 2003 r. Sąd Rejonowy w [...][...] Wydział Karny uznał H. P. za winnego popełnienia wykroczenia z art. 51 ust. 2 pkt. 4 ustawy o broni i amunicji i wymierzył mu karę 150 zł grzywny.
W dniu [...] października 2003 r. wpłynęły do Komendy Wojewódzkiej Policji w [...] pisemne wyjaśnienia skarżącego odnośnie zdarzenia z dnia [...] lutego 2003 r.
Postanowieniem z dnia [...] października 2003 r. Komenda Wojewódzka Policji w [...] podjęła zawieszone postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia skarżącemu pozwolenia na broń palną myśliwską do celów łowieckich.
Pismem z dnia [...] października 2003 r. skarżący został poinformowany o możliwości zapoznania się z aktami postępowania administracyjnego i wypowiedzenia, co do zgromadzonych w toku postępowania materiałów dowodowych.
W piśmie z dnia [...] października 2003 r. skierowanym do Komendy Wojewódzkiej Policji w [...] skarżący podniósł, że Sąd Rejonowy w [...] uznał go za winnego nie przeprowadzając żadnego postępowania dowodowego. Wskazał ponadto na to, że wcześniej często pomagał organom Policji oraz, że jego syn jest chory umysłowo.
Do pisma tego załączył pisemne poręczenie radnej Gminy [...] oraz sołtysa wsi [...].
Decyzją z dnia [...] listopada 2003 r. Komendant Wojewódzki Policji w [...], na podstawie art. 20 oraz art. 18 ust. 1 pkt. 4 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji, cofnął skarżącemu pozwolenie na posiadanie broni palnej myśliwskiej do celów łowieckich.
W uzasadnieniu decyzji, powołując się na zdarzenie z dnia [...] lutego 2003r. oraz skazujący wyrok karny z dnia [...] września 2003 r. wydany przez Sąd Rejonowy w [...] stwierdzono, że skarżący nie daje gwarancji bezpiecznego posiadania i właściwego używania broni palnej myśliwskiej.
Skarżący wniósł odwołanie od tej decyzji do Komendanta Głównego Policji.
W odwołaniu zarzucił, że decyzja ta jest dla niego krzywdząca, gdyż oparta została na nierzetelnej, sfałszowanej notatce Policji i bezpodstawnym orzeczeniu Sądu Rejonowego w [...]. Przedstawił w odwołaniu jednocześnie własną wersję zdarzenia z dnia [...] lutego 2003 r.
Według skarżącego w dniu [...] lutego 2003 r. wypił dwa piwa już po powrocie do domu w swoim pokoju. Gdy policjanci o godz. 23.00 przyjechali do jego domu on spał zamknięty w swoim pokoju od wewnątrz, a broń leżała obok przykryta kocem.
Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] grudnia 2003 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] listopada 2003 r.
W uzasadnieniu swojej decyzji Komendant Główny Policji wskazał na to, że skazujące wyroki wydane przez sądy powszechne wiążą organy Policji, a stan faktyczny sprawy wypełnia dyspozycję art. 18 ust. 1 pkt. 4 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji.
W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji zarzucając, że jest ona niezgodna z ustawą o broni i amunicji.
Ponownie opisał swoją wersję zdarzenia z dnia [...] lutego 2003 r. stwierdzając, że Sąd Rejonowy w [...] skazał go niesłusznie bez przeprowadzenia postępowania dowodowego.
W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji podtrzymał argumentację zawartą w uzasadnieniu swojej decyzji z dnia [...] grudnia 2003 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Sądy administracyjne powołane są do badania legalności, czyli zgodności zaskarżonych decyzji lub postanowień z przepisami prawa materialnego i przepisami postępowania, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania decyzji lub postanowienia.
Sąd administracyjny nie bada natomiast celowości, czy też słuszności zaskarżonego aktu.
Skarga wniesiona przez H. P. nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż Sąd nie stwierdził, by decyzja Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2003 r. oraz poprzedzająca ją decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] listopada 2003 r. zostały wydane z naruszeniem prawa.
Art. 18 ust. 1 pkt. 4 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. Nr 53, poz. 549 z późn, zm.) stanowi, iż organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której pozwolenie takie wydano znajdując się w stanie po użyciu alkoholu lub substancji psychotropowych albo podobnie działającego środka, nosi broń przy sobie.
Zgodnie natomiast z art. 51 ust. 2 pkt. 4 w/w ustawy – popełnia wykroczenie podlegające karze grzywny lub aresztu ten, kto nosi broń znajdując się w stanie po użyciu alkoholu lub substancji psychotropowych albo podobnie działającego środka.
Skarżący H. P. został uznany prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w [...][...] Wydział Karny z dnia [...] września 2003 r. sygn. akt [...] winnym popełnienia wykroczenia z art. 51 ust. 2 pkt. 4 ustawy o broni i amunicji.
Ponadto skarżący w pisemnych wyjaśnieniach składanych w toku postępowania administracyjnego wielokrotnie sam stwierdzał, że w dniu [...] lutego 2003 r. wieczorem po powrocie z polowania do domu spożywał piwo mając przy sobie broń, której nie schował do metalowej szafy.
W tym stanie faktycznym, biorąc pod uwagę treść art. 18 ust. 1 pkt. 4 ustawy o broni i amunicji, właściwy organ Policji miał obowiązek cofnąć skarżącemu pozwolenie na broń.
Skarżący nie skorzystał z możliwości zaskarżenia wyroku Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] września 2003 r.
Skarżący w odwołaniu od tego wyroku miałby możliwość podniesienia zarzutów, zgłaszanych w toku postępowania administracyjnego, odnośnie błędnego ustalenia stanu faktycznego oraz niewłaściwego przebiegu postępowania przed Sądem Rejonowym w [...].
Organy Policji w postępowaniu administracyjnym w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń nie były natomiast właściwe do ponownego badania, czy zachowanie skarżącego w dniu [...] lutego 2003 r. wypełniało dyspozycję art. 51 ust. 2 pkt. 4 ustawy o broni i amunicji.
Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz U z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.