VI SA/Wa 608/19

VI SA/Wa 608/19 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2019-09-30
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2019-03-15
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Grzegorz Nowecki /sprawozdawca/
Magdalena Maliszewska
Tomasz Sałek /przewodniczący/
Symbol z opisem
6255 Pozwolenia i urządzenia radiowe
Skarżony organ
Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Sałek Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Maliszewska Sędzia WSA Grzegorz Nowecki (spr.) Protokolant st. spec. Łukasz Skóra po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 września 2019 r. sprawy ze skargi [...] z siedzibą w S. na decyzję Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia [...] stycznia 2019 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia radiowego oddala skargę
Uzasadnienie
Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej (dalej "Organ" lub "Prezes UKE") decyzją z [...] stycznia 2019 r., nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 z późn. zm., dalej "K.p.a.") oraz art. 123 ust. 1 pkt 6 oraz art. 206 ust. 1 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. -Prawo telekomunikacyjne (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1954, dalej "P.t."), po rozpoznaniu wniosku E. sp. z o.o. z siedzibą w S. (dalej "strona", "spółka" lub "skarżąca") z dnia 23 października 2018 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Prezesa UKE z dnia [...] października 2018 r. nr [...], na mocy której cofnął pozwolenie radiowe przyznane stronie decyzją nr [...] z dnia [...] kwietnia 2013 r., Prezes UKE utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję o cofnięciu pozwolenia radiowego.
Do wydania ww. decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym.
Decyzją nr [...] z dnia [...] kwietnia 2013 r. (dalej "Pozwolenie") Prezes UKE udzielił stronie pozwolenia radiowego na używanie radiowych urządzeń nadawczo-odbiorczych pracujących w radiokomunikacji stałej w systemie łączności typu punkt-wiele punktów, w stacji bazowej działającej w zakresie 3,6-3,8 GHz, w lokalizacji: B., ul. S., województwo [...].
Pozwolenie uprawniało do wykorzystywania przyznanych częstotliwości do dnia 31 grudnia 2022 r.
Jak pouczono stronę w uzasadnieniu udzielonego Pozwolenia, za prawo do wykorzystywania częstotliwości należy uiszczać opłaty zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa.
W związku z nieuregulowaniem należności z tytułu prawa do wykorzystywania częstotliwości Prezes UKE pismem nr [...] z dnia 22 czerwca 2018 r., na podstawie art. 61 § 4 K.p.a., poinformował stronę o wszczęciu z urzędu na podstawie art. 123 ust. 1 pkt 6 Pt postępowania w sprawie cofnięcia Pozwolenia. Ponadto Prezes UKE pouczył stronę o przysługujących jej prawach wynikających z art. 10 K.p.a. i art. 73 K.p.a. oraz o obowiązku wynikającym z art. 41 K.p.a.
Następnie pismem nr [...] z dnia 5 września 2018 r. Prezes UKE poinformował stronę o możliwości zapoznania się z aktami niniejszego postępowania. Jednocześnie Prezes UKE pouczył stronę o przysługujących jej prawach wynikających z art. 10 K.p.a. i art. 73 K.p.a. oraz zwrócił się o wyrażenie stanowiska w przedmiotowej sprawie w terminie 3 dni od dnia otrzymania pisma, wskazując, że po upływie tego terminu zostanie wydane rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie.
Dnia [...] października 2018 r. Prezes UKE wydał decyzję cofającą Pozwolenie. Decyzja ta została doręczona stronie dnia 22 października 2018 r.
Pismem z dnia 23 października 2018 r., strona złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy i uchylenie decyzji cofającej Pozwolenie (dalej "Wniosek"). W treści Wniosku strona wskazała, że Prezes UKE wydając ww. decyzję niedostatecznie przeanalizował wszystkie okoliczności sprawy tj. nie uwzględnił skali zaległości, przyczyn powstania zaległości i starań czynionych przez stronę do ich wyeliminowania, a także faktu uiszczania przez stronę opłat we wcześniejszych okresach. Ponadto strona wskazała, że prowadzi działalność służącą likwidacji tzw. białych plam w dostępie do nowoczesnych środków telekomunikacji na obszarach wiejskich i podejmie intensywne działania, by zlikwidować zadłużenie z tytułu opłat za częstotliwości do grudnia 2018 r.
Pismem z dnia 15 listopada 2018 r. Prezes UKE zawiadomił stronę o wpływie Wniosku i poinformował stronę o uprawnieniach wynikających z przepisów art. 10 § 1, art. 41 oraz 73 § 1 K.p.a. Strona nie skorzystała z przysługującego jej prawa.
W dniu [...] stycznia 2019 r. organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję cofającą Pozwolenie. W uzasadnieniu wskazał, iż skarżąca na dzień 31 grudnia 2018r. zalegała z opłatami za prawo do dysponowania częstotliwością przyznaną Pozwoleniem za następujące okresy:
■ za IV kwartał 2017 r. - 472,50 zł (termin wymagalności 31 października 2017 r.);
■ za I kwartał 2018 r. - 472,50 zł (termin wymagalności 15 kwietnia 2018r.);
■ za II kwartał 2018 r. - 472,50 zł (termin wymagalności 15 lipca 2018 r.);
■ za III kwartał 2018 r. - 472,50 zł (termin wymagalności 15 października 2018 r.);
■ za IV kwartał 2018 r. - 82,17 zł (termin wymagalności 31 grudnia 2018r.);
Podkreślił przy tym, że ogólny stan zaległości skarżącej z tytułu prawa do wykorzystywania częstotliwości na dzień 31 grudnia 2018 r. wynosił 187 779,77 zł. Ponadto do dnia wydania decyzji przez organ odwoławczy strona nie dokonała spłaty wszystkich zaległości w terminie wskazanym w piśmie strony z dnia 23 października 2018 r., w którym zobowiązała się do spłaty całej kwoty zaległości w terminie do grudnia 2018 r., które to zobowiązanie nie zostało zrealizowane.
Pismem z 7 lutego 2019 r., strona wniosła skargę na powyższą decyzję Prezesa UKE utrzymującą w mocy decyzję o cofnięciu pozwolenia radiowego.
Skarżąca wniosła o:
1. uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania,
2. zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych,
3. wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w całości oraz
4. o przyjęcie w poczet materiału dowodowego dokumentów załączonych do skargi.
Zaskarżonej decyzji Spółka zarzuciła naruszenie:
1. art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. poprzez poczynienie ustaleń odnośnie do wysokości zadłużenia strony z tytułu opłat za rezerwację częstotliwości bez przeprowadzenia w tym zakresie postępowania dowodowego,
2. art. 107 § 3 K.p.a. poprzez niezamieszczenie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji informacji, w oparciu o jakie dowody organ przyjął wysokość zaległości strony i w jaki sposób zostały rozliczone oraz zaksięgowane, przekazywane organowi celem likwidacji zaległości przez stronę za pośrednictwem organów skarbowych kwoty, co uniemożliwia dokonanie rzetelnej oceny czy przy wydaniu decyzji administracyjnej nie doszło do przekroczenia granic uznania administracyjnego,
3. art. 147 ust. 1 w związku z art. 123 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne w związku z art. 7 kpa poprzez przekroczenie przez organ w związku z wydaną decyzją granic uznania administracyjnego i nieuwzględnienie przy jej wydawaniu w należytym stopniu interesu społecznego i słusznego interesu obywateli.
W uzasadnieniu podniesionych w skardze zarzutów skarżąca przedstawiła argumentację prawną na ich poparcie.
W odpowiedzi na skargę Prezes UKE wniósł o jej oddalenie z uwagi na bezzasadność skargi. Wniósł także o oddalenie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz o oddalenie wniosków dowodowych strony skarżącej.
Na rozprawie w dniu 30 września 2019 r. Sąd oddalił wnioski dowodowe strony skarżącej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.
Stosownie do treści przepisów art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że w ramach dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać legalność rozstrzygnięcia zapadłego w danym postępowaniu administracyjnym, z punktu widzenia jego zgodności z obowiązującymi w dacie jego wydania przepisami prawa materialnego oraz z przepisami prawa procesowego. Nie może natomiast rozpoznać sprawy kierując się kryteriami słuszności, czy sprawiedliwości społecznej.
Dokonując oceny zaskarżonej decyzji w ramach tak zakreślonej kognicji, Sąd nie dopatrzył się naruszeń prawa materialnego, czy też procesowego, skutkujących koniecznością uchylenia lub stwierdzenia nieważności przedmiotowego rozstrzygnięcia, wobec czego skarga nie została uwzględniona.
Zaskarżona decyzja Prezesa UKE nie narusza – zdaniem Sądu – norm prawa materialnego wyrażonych w ustawie z dnia 6 lipca 2004 r. – Prawo telekomunikacyjne, w tym w szczególności art. 147 ust. 1 w związku z art. 123 ust. 1 pkt 6 jak również nie uchybia przepisom postępowania administracyjnego, w tym w szczególności art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 K.p.a., art. 80 K.p.a., a także art. 107 § 1 i 3 K.p.a w stopniu, jakim mogłoby to mieć istotny wpływ na ostateczny wynik sprawy.
Przed odniesieniem się do zarzutów skargi przypomnieć należy, iż zgodnie z art. 206 ust. 1 P.t., postępowanie przed Prezesem UKE toczy się na podstawie przepisów K.p.a. ze zmianami wynikającymi z P.t. i ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (tj. Dz. U. z 2017 r. poz. 2062 z późn.zm.) Stosownie do art. 163 K.p.a. organ administracji publicznej może uchylić lub zmienić decyzję na mocy której strona nabyła prawo, o ile przewidują to przepisy szczególne.
Zgodnie z art.147 ust.1 Pt do cofnięcia lub zmiany pozwolenia stosuje się odpowiednio art. 122 i art. 123 Pt.
Przepis art. 123 ust. 1 pkt 6 P.t., stanowi, że pozwolenie radiowe może zostać zmienione lub cofnięte, w drodze decyzji Prezesa UKE, w przypadku wystąpienia powtarzających się naruszeń warunków wykorzystania częstotliwości lub obowiązku wnoszenia opłat za prawo do dysponowania częstotliwością. Jest to zatem przepis szczególny w stosunku do postanowień K.p.a., regulujących uchylanie i zmianę ostatecznych decyzji administracyjnych, na mocy których strony nabyły określone uprawnienie, mający zastosowanie w sytuacji gdy rezerwacja wykorzystywana w sposób niezgodny z obowiązującymi przepisami prawa.
Powyższe oznacza, że cofnięcie pozwolenia radiowego na podstawie art. 123 ust. 1 pkt 6 PT następuje jako sankcja związana w szczególności z powtarzającymi się ze strony podmiotu dysponującego rezerwacją częstotliwości naruszeniami obowiązku wnoszenia opłat za prawo do dysponowania częstotliwościami. Jest to zatem przepis szczególny w stosunku do postanowień Kodeksu postępowania administracyjnego, regulujących uchylanie i zmianę ostatecznych decyzji administracyjnych, na mocy których strony nabyły określone uprawnienie, mający zastosowanie w sytuacji gdy rezerwacja wykorzystywana jest w sposób niezgodny z obowiązującymi przepisami prawa. Cofnięcie rezerwacji częstotliwości na podstawie ww. przepisu następuje jako sankcja związana w szczególności z powtarzającymi się ze strony podmiotu dysponującego rezerwacją częstotliwości naruszeniami obowiązku wnoszenia opłat za prawo do dysponowania częstotliwościami.
Jak stanowi przepis art. 185 ust. 1 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne, podmiot, który uzyskał prawo do dysponowania częstotliwością w rezerwacji częstotliwości, uiszcza roczne opłaty za prawo do dysponowania częstotliwością.
Wysokość, terminy i sposób uiszczania rocznych opłat za prawo do dysponowania częstotliwością, przez podmioty, które uzyskały to prawo oraz prawo do wykorzystywania częstotliwości w okresie od dnia 1 stycznia 2014 r. do dnia 31 grudnia 2017 r. określało rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 6 grudnia 2013 r. w sprawie rocznych opłat za prawo do dysponowania częstotliwością (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 276 z późn. zm. - dalej "Rozporządzenie z 2016 r.").
Zgodnie z § 5 ust. 1 Rozporządzenia z 2016 r. opłatę roczną uiszczało się jednorazowo za cały rok do końca lutego danego roku albo w ratach:
1) kwartalnych w wysokości równej 1/4 opłaty rocznej do końca stycznia, kwietnia, lipca i października danego roku albo
2) półrocznych w wysokości równej 1/2 opłaty rocznej do końca lutego i sierpnia danego roku.
Natomiast 1 stycznia 2018 r., weszło w życie Rozporządzenie Rady Ministrów zmieniające rozporządzenie w sprawie rocznych opłat za prawo do dysponowania częstotliwością (DZ.U. z 2017 r., poz. 2407) - dalej "Rozporządzenie z 2018 r.". Zgodnie z § 5 ust. 1 Rozporządzenia z 2018 r. opłatę roczną uiszcza się w ratach kwartalnych w wysokości równej 1/4 opłaty rocznej, w terminach do dnia 15 kwietnia, 15 lipca, 15 października i 31 grudnia danego roku.
Zaskarżona w sprawie decyzja została wydana na podstawie art. 123 ust. 1 pkt 6 w związku z art.147 ust.1 p.t., zgodnie, z którym Prezes UKE może cofnąć pozwolenie radiowe (rezerwację częstotliwości), jeżeli występują powtarzające się naruszenia obowiązku wnoszenia opłat za częstotliwości. Na organie wydającym decyzję w tym trybie spoczywa więc obowiązek wykazania, iż dany podmiot nie wywiązuje się z ciążącego na nim obowiązku wnoszenia opłat za pozwolenie radiowe i naruszenie tego obowiązku ma charakter powtarzający się.
Użycie w przepisie art. 123 ust. 1 pkt 6 u.p.t. ustawy sformułowania "może cofnąć" oznacza, iż rozstrzygnięcie sprawy powierzone zostało tzw. uznaniu administracyjnemu, z którym mamy do czynienia wówczas, gdy norma prawna nie przewiduje obowiązku określonego zachowania się organu, lecz możliwość wyboru sposobu załatwienia sprawy.
W ocenie Sądu podkreślić należy, że organ administracji publicznej jest obowiązany kierować się zasadą prawdy obiektywnej także wówczas, gdy decyzja wydana w sprawie indywidualnej ma charakter uznaniowy. Korzystanie z uznania administracyjnego oznacza, że organ ma prawo wyboru treści rozstrzygnięcia. Wybór taki nie może być jednak dowolny, a więc musi on wynikać z wszechstronnego i dogłębnego rozważenia wszystkich okoliczności faktycznych sprawy (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 lutego 1996 r., sygn. akt II SA 2875/95, Wokanda 1996, Nr 6, s. 32; podobnie /w:/ wyroku NSA z dnia 19 lipca 1982 r., II SA 883/82, PiP 1983, Nr 6, s. 141).
Kontrola decyzji uznaniowej przez sąd administracyjny polega w szczególności na sprawdzeniu, czy jej wydanie poprzedzone było prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem oraz wyjaśnieniem stanu faktycznego sprawy.
Sąd administracyjny kontroluje, czy w toku postępowania administracyjnego podjęto wszelkie niezbędne kroki do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, a zatem czy zebrano wszystkie dowody w celu ustalenia istnienia bądź nieistnienia ustawowych przesłanek decyzji uznaniowej oraz czy podjęta na ich podstawie decyzja nie wykracza poza granice uznania administracyjnego, czyli nie nosi cech dowolności. Sam wybór rozstrzygnięcia, dokonywany w kryteriach słuszności i celowości, pozostaje już poza kontrolą sądowoadministracyjną (podobnie /w:/ wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 września 1996 r., sygn. akt SA/Ka 1543/95, Biuletyn Skarbowy 1997, Nr 2, s. 29). Zarzut dowolności wykluczają dopiero ustalenia dokonane w całokształcie materiału dowodowego (art. 80 k.p.a.), zgromadzonego i zbadanego w sposób wyczerpujący (art. 77 § 1 k.p.a.), a więc przy podjęciu wszelkich kroków niezbędnych dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, jako warunku niezbędnego wydania decyzji o przekonywującej treści (tak m.in. /w:/ wyrok Sądu Najwyższego z dnia 23 listopada 1994 r., III ARN 55/94, OSNAPiUS 1995, Nr 7, poz. 83).
W świetle przepisu art. 7 k.p.a. organy administracji publicznej, stojąc na straży praworządności oraz dążąc do załatwienia sprawy zgodnie z prawdą obiektywną, mają obowiązek uwzględniać z urzędu interes społeczny i słuszny interes obywatela.
Mając powyższe na uwadze, w ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie zebrany przez organ materiał dowodowy, jednoznacznie wskazuje, iż nastąpiła zaległość w opłatach, co zdeterminowało podjęcie rozstrzygnięcia w sprawie. Prezes UKE prawidłowo uznał, iż interes Strony (przejawiający się w chęci utrzymania Pozwolenia) jest sprzeczny z interesem społecznym. Zdaniem Prezesa UKE uwzględnienie interesu strony (poprzez niezastosowanie sankcji wynikającej z przepisu art. 123 ust. 1 pkt 6 PT) stałoby bowiem w sprzeczności z przepisami Pt i zasadami współżycia społecznego. Strona, mimo zapewnień, nie uregulowała zaległości za Pozwolenie, co oznacza, że naruszyła obowiązek wynikający z przepisu prawa. Wskazać należy zatem, że słuszny interes obywateli w niniejszej sprawie oznacza, aby podmiot, który zobowiązał się do określonych działań tj. do wnoszenia opłat, uiszczał je zgodnie z przepisami prawa. Utrzymywanie innego stanu tj. stanu niewnoszenia opłat za częstotliwości narusza interes obywateli, którzy dokonują wpłat zgodnie z obowiązującymi przepisami.
Odnosząc się do kolejnych zarzutów skargi, w szczególności niewykazania przez organ stosownymi dowodami, iż skarżąca zalegała z opłatami z tytułu rezerwacji częstotliwości, stwierdzić należy, iż nie znajdują one potwierdzenia w zebranym w sprawie materiale dowodowym.
W uzasadnieniu decyzji organu II instancji wyczerpująco wskazano, jaka jest zaległość strony skarżącej za prawo do wykorzystywania częstotliwości objętych Pozwoleniem. Strona, mimo przesłanych do niej wielokrotnie upomnień - [...] z dnia 22 listopada 2017 r.; [...] z dnia 14 maja 2018 r.; [...] z dnia 20 lipca 2018 r.; [...] z dnia 31 października 2018 r. - do dnia wydania decyzji przez organ odwoławczy, nie uiściła wymagalnych opłat za dysponowanie częstotliwością przyznaną Pozwoleniem, w łącznej kwocie 1 972,17 zł plus koszty upomnień oraz należne odsetki naliczane na dzień zapłaty.
W obu wydanych w sprawie decyzjach ponadto jednoznacznie wskazano na jakiej podstawie prawnej i faktycznej oparł się Prezes UKE wydając skarżone rozstrzygnięcia. Okoliczności tych skarżąca w żaden sposób nie podważyła. W szczególności skarżąca nie wykazała, aby do dnia wydania decyzji w II instancji spłaciła całą zaległość wynikającą z nieuiszczonych opłat z tytułu Pozwolenia, a tylko taka okoliczność lub wpływ siły wyższej mogłaby stanowić podstawę do skutecznego zakwestionowania ustaleń Prezesa UKE i uchylenia skarżonych decyzji przez Sąd.
Odnosząc się z kolei do wnioskowanego przez skarżącą dowodu, brak było zdaniem Sądu podstaw do jego uwzględnienia na podstawie art. 106 § 3 P.p.s.a., zgodnie z którym sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie.
Przedłożone w skardze dokumenty na które powołuje się skarżąca i które zgłasza jako dowody nie dotyczą bowiem istoty rozpoznawanej sprawy, a ponadto zostały one wytworzone po dniu wydania przez Prezesa UKE zaskarżonej decyzji, w związku z czym nie mogą mieć jakiegokolwiek wpływu na prawidłowość ustaleń dokonanych przez organ administracji. Skarżąca nie wykazała także, iż zaistniały w sprawie istotne wątpliwości, których wyjaśnienie należało uznać za niezbędne i wyjaśnieniu którym mogłyby służyć załączone do skargi dokumenty.
Reasumując tę część rozważań wskazać należy, iż w rozpoznawanej sprawie nie budzi wątpliwości, że powtarzające się naruszenia obowiązku wnoszenia opłat, których dopuściła się strona skarżąca stanowią – według Sądu – jednoznaczną podstawę do cofnięcia pozwolenia radiowego.
Odnosząc się do kolejnego zarzutu skargi tj. przekroczenia przez organ granic uznania administracyjnego i nieuwzględnienia w wydanej decyzji w należytym stopniu interesu społecznego i słusznego interesu obywateli, zdaniem Sądu, jest on również niezasadny.
Należy bowiem uznać, iż Prezes UKE dokonując jednoznacznych ustaleń stanowiących podstawę do podjęcia decyzji o cofnięciu rezerwacji częstotliwości, stosownie do przepisu art. 7 k.p.a. – uzasadnił, na czym polegał słuszny interes społeczny oraz słuszny interes obywateli. Należy zgodzić się z organem, iż w rozpoznawanej sprawie wspomniany interes wyraża się w obowiązku zapewnienia efektywnego i zgodnego z obowiązującymi przepisami gospodarowania zasobami częstotliwości, które niewątpliwie są dobrem ograniczonym. W ocenie Sądu, utrzymywanie stanu, w którym częstotliwości, jako dobra o ograniczonym zasobie są wykorzystywane, a podmiot uprawniony na podstawie decyzji, do ich wykorzystywania nie uiszcza wymaganych prawem opłat rocznych, prowadzi zarówno do zagrożenia interesu społecznego, jak i słusznego interesu obywateli.
Niewątpliwie w odniesieniu do decyzji uznaniowych organy administracji uprawnione są do własnej oceny interesu społecznego i słuszności interesu obywateli i każdorazowo o treści podejmowanego rozstrzygnięcia decydują okoliczności konkretnego przypadku. Pamiętać przy tym należy, iż interes strony skarżącej winien być przy tym "słuszny" w rozumieniu obiektywnym, nie może być natomiast wyprowadzany z własnego tylko przekonania strony. Dlatego też Prezes UKE – powołując się na przepisy P.t. – miał prawo również przyjąć, iż pozostawienie w obrocie Pozwolenia prowadziłoby w konsekwencji do dalszego powiększania zadłużenia strony skarżącej wobec Skarbu Państwa, mając zwłaszcza na uwadze fakt nieuregulowania przez skarżącą zaległości z tego tytułu w terminie, w którym sama zobowiązała się to uczynić.
Ustosunkowując się także do podniesionych przez skarżącą zarzutów dotyczących nieuwzględnienia przez organ, iż skarżąca realizuje działalność telekomunikacyjną świadczoną na terenie woj. [...] w ramach programów likwidacji tzw. "białych plam " i przeciwdziałaniu tzw. "wykluczeniu cyfrowemu", podkreślić należy, iż wszystkie te okoliczności zostały rozważone przez organ oraz przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
W ocenie Sądu organ trafnie uznał, iż nie leży w interesie społecznym oraz słusznym interesie obywateli notoryczne niewywiązywanie się przez podmiot prowadzący działalność telekomunikacyjną z jednoznacznie określonych obowiązków ustawowych (w tym m.in. z obowiązku uiszczania stosownych opłat), a następnie powoływania się na fakt prowadzonej przez siebie działalności celem uzasadnienia rzekomego braku możliwości skorzystania przez Prezesa UKE z jego kompetencji ustawowych, w tym m.in. określonych przepisem art. 123 ust. 1 pkt 6 u.p.t.
W opinii Sądu należy w tej sytuacji uznać, iż poczynione przez Prezesa UKE ustalenia wynikają z prawidłowo zebranego w sprawie materiału dowodowego, zaś dokonana przez ten organ ocena tego materiału w kontekście zastosowanych przepisów ustawowych oraz wykonawczych nie budzi istotnych zastrzeżeń.
Organ wyczerpująco zbadał wszystkie okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz zebrał dowody służące ustaleniu stanu faktycznego, zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej i oficjalności (art. 7 k.p.a. i art. 77 k.p.a.) oraz zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa (art. 8 k.p.a.). Ponadto Prezes UKE nie dopuścił się – według Sądu – obrazy zasady swobodnej oceny dowodów (art. 80 k.p.a.), albowiem oparł się nie tylko na materiale zgromadzonym w sprawie, ale także na wyjaśnieniach złożonych w toku postępowania przez stronę, dokonując jego wszechstronnej oceny na podstawie całokształtu materiału dowodowego, oraz dokonując oceny znaczenia i wartości dowodów dla toczącej się sprawy.
Ponadto należy uznać, iż stanowisko wyrażone w zaskarżonych decyzjach, organ uzasadnił w sposób wymagany przez normę prawa określoną w przepisie art. 107 § 3 K.p.a.
Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 P.p.s.a. oddalił skargę.