VI SA/Wa 601/06

VI SA/Wa 601/06 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2006-08-02
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-03-21
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Agnieszka Łąpieś-Rosińska
Dorota Wdowiak /przewodniczący sprawozdawca/
Małgorzata Grzelak
Symbol z opisem
6313 Cofnięcie zezwolenia na broń
Skarżony organ
Komendant Policji
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Wdowiak (spr.) Sędziowie Asesor WSA Małgorzata Grzelak Asesor WSA Agnieszka Łąpieś - Rosińska Protokolant Jadwiga Rytych po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 sierpnia 2006 r. sprawy ze skargi J. Z. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2006 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej gazowej oddala skargę
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lutego 2006 roku nr [...] Komendant Główny Policji, po rozpatrzeniu odwołania J. Z. od decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...]z dnia [...] grudnia 2005 roku nr [...]cofającej pozwolenie na posiadanie broni palnej gazowej do celów ochrony osobistej, utrzymał zaskarżoną decyzje w mocy.
Komendant Główny Policji, po przeprowadzeniu postępowania odwoławczego, uznał decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...]za słuszną.
Organ II instancji podkreślił, że zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 roku o broni i amunicji (tekst jednolity z 2004r., Dz. U. nr 52, poz. 525) organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 2 pkt 2 - 6.
Sytuacja taka zaistniała w przypadku J. Z., któremu w dniu [...]listopada 2005 roku lekarz uprawniony wydał orzeczenie stwierdzające, iż nie posiada on zdolności fizycznej i psychicznej do dysponowania bronią w myśl art. 15 ustawy o broni i amunicji. Orzeczenie powyższe zostało utrzymane w mocy ostatecznym orzeczeniem lekarskim z dnia [...] stycznia 2006 roku. Orzeczenia te, w świetle art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 2 - 4 ustawy o broni i amunicji, determinują sposób rozstrzygnięcia sprawy co do jej istoty. Dostarczone przez stronę pozytywne orzeczenie psychologiczne nie mogło mieć wpływu na odmienne rozstrzygnięcie. Wymogiem posiadania broni jest posiadanie przez zainteresowaną osobę dwóch pozytywnych orzeczeń – lekarskiego i psychologicznego. Wobec tego, że J. Z. nie uzyskał pozytywnego orzeczenia lekarskiego, nie spełnia jednej z istotnych przesłanek do zachowania mu pozwolenia na broń palną gazową. To nie policjanci, ale niezależne od nich podmioty, którymi są lekarze i psycholodzy uprawnieni do przeprowadzenia badań i wydawania stosownych orzeczeń, mają prawo orzekania o zdolności fizycznej i psychicznej osób posiadających pozwolenie na broń. Stąd przypuszczenie, że wpływ na sposób rozstrzygnięcia sprawy mieli funkcjonariusze z Komendy Powiatowej Policji w [...]są całkowicie bezzasadne.
Faktem jest, że wszczęcie postępowania miało dwie przyczyny. Pierwszą z nich było uzyskanie informacji, że J. Z. przechowuje broń niezgodnie z przepisami, drugą zaś ujawnienie okoliczności wskazujących, iż w jego przypadku mogą istnieć przeciwwskazania lekarskie lub psychologiczne do posiadania broni.
Przepis art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji ma charakter obligatoryjny, co oznacza, ze cofnięcie stronie pozwolenia jest obowiązkiem organów Policji. W sytuacji, gdy o cofnięciu pozwolenia na broń zadecydował brak predyspozycji fizycznych i psychicznych przez skarżącego do broni, ewentualny wynik postępowania karnego, związanego z zarzutem nieprawidłowego przechowywania przez stronę broni, nie ma żadnego znaczenia dla sposobu rozstrzygnięcia sprawy. Naruszenie przepisów dotyczących przechowywania broni stanowi jedynie podstawę fakultatywnego cofnięcia pozwolenia na broń, w przeciwieństwie do normy art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy, która nakazuje cofnięcia pozwolenia na broń w warunkach zaistnienia okoliczności przewidzianej przepisem. Ten zaś zaistniał, wobec czego organ był zobowiązany do stosowania się do tego przepisu, którym ustawodawca nakazuje mu określone zachowanie.
J. Z. złożył skargę na decyzje Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2006 roku. W skardze na tę decyzję podniósł, iż jest osobą zdrową psychicznie i w każdej chwili może poddać się badaniom, o ile wykonają je lekarze niezależni, a nie przekupieni przez KWP w [...]. Podkreślił, że broń jest mu potrzebna do ochrony osobistej, bo nocami pilnuje restauracji w [...]. Poinformował, że sąd II instancji zwrócił sądowi I instancji sprawę karną, dotyczącą nieprawidłowego przechowywania broni, do ponownego rozpoznania.
W postępowaniu przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie J. Z. dołączył odpis wyroku Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] maja 2006 roku, którym został uniewinniony od zarzutu przechowywania pistoletu gazowego w sposób niezgodny z przepisami prawa oraz kserokopie orzeczeń: lekarskich, lekarza upoważnionego z dnia [...]lipca 2006 roku i lekarskiego z dnia [...] kwietnia 2005 roku oraz psychologicznego z dnia [...] listopada 2005 roku.
W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wnosił o jej oddalenie. Podkreślił ponownie, iż podstawą cofnięcia skarżącemu pozwolenia na broń stanowił fakt nieposiadania przez niego zdolności psychicznej i fizycznej do dysponowania bronią, w myśl art. 15 ustawy o broni i amunicji. Sposób przechowywania broni nie stanowił przedmiotu sprawy. Wszelkie więc wyjaśnienia i dokumenty nie mają znaczenia dla sprawy. Co zaś się tyczy orzeczenia lekarskiego to jest ono niekompletne, nie zawiera pouczenia odnośnie odwołania. Komendant Główny Policji z pewnością odwołałby się od niego. W przypadku rozstrzygnięcia tej samej treści, Organ w trybie nadzwyczajnym mógłby zmienić decyzję.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
W świetle art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. Nr 153, poz. 1269/ sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W grę wchodzi kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej pod względem zgodności z prawem materialnymi i przepisami procesowymi nie zaś kryteriów słusznościowych. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 z 2002 r. poz. 1270 z późniejszymi zmianami/, dalej zwanej p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy i nie jest związany zarzutami skargi ani jej wnioskami
Kontrolując zaskarżoną decyzję z punktu widzenia powyższych kryteriów skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Wbrew zarzutom skarżącego, Komendant Główny Policji wydał właściwe rozstrzygnięcie.
Zgodnie z art. 77 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Ten obowiązek stanowi realizację zasady prawdy obiektywnej wyrażonej w art. 7 k.p.a. Analiza przeprowadzonego postępowania administracyjnego pozwala na przyjęcie, że organ nie uchybił tej zasadzie. Wywiązał się z obowiązków, nałożonych na niego przepisami kodeksu postępowania administracyjnego, w tym wynikających z art. 7, 8 i 9 k.p.a. Ustalenia faktyczne zostały poczynione w oparciu o cały zgromadzony materiał dowodowy. Dokonując ustaleń organ nie pominął żadnego z dowodów, dokładnie je przeanalizował i poddał ocenie, zgodnie z art. 80 k.p.a. Przeprowadzone ocena jest zgodna z normami procesowymi i regułami obowiązującymi przy jej dokonywaniu, nie jest w żadnym razie dowolna.
W prawidłowo ustalonym stanie faktycznym organ zastosował właściwie prawo materialne. Podstawą materialnoprawną rozstrzygnięcia stanowił art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 roku o broni i amunicji (tekst jednolity z 2004 r., Dz. U. nr 52, poz. 525). Zaistniały stan faktyczny wyczerpuje dyspozycję powyższych przepisów.
W dacie wydawania decyzji ostatecznej Komendant Główny Policji dysponował ostatecznym orzeczeniem lekarskim z dnia [...] stycznia 2006 roku uprawnionego lekarza do orzekania o zdolności fizycznej i psychicznej osób posiadających pozwolenie na broń. Wynika z niego, iż J. Z. nie posiada zdolności fizycznej i psychicznej do posiadania broni. Poprzedzające je, z dnia [...] listopada 2005 roku, także uprawnionego lekarza, stwierdzało również brak wymaganych przepisami prawa zdolności do dysponowania bronią.
Zgodzić się więc z Komendantem Głównym Policji, że oba orzeczenia lekarskie zdeterminowały sposób rozstrzygnięcia.
Zostały one wydane przez osoby posiadające uprawnienia, o których mowa w § 4.1. rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 września 2000 roku w sprawie badań lekarskich i psychologicznych osób ubiegających się lub posiadających pozwolenia na broń (Dz. U. nr 79, poz. 898 ze zm.). Orzeczenie lekarskie z dnia [...] kwietnia 2005 roku wydał lekarz nie posiadający takich uprawnień. Jego ocena nie mogła więc stanowić podstawy rozstrzygnięcia.
Podnieść należy, co trafnie zauważył organ, że w przypadku stwierdzenia, iż osoba posiadające pozwolenie na broń należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 maja o broni i amunicji, a więc nie posiada zdolności fizycznej i psychicznej do dysponowania bronią, stwierdzonej przez uprawnionego lekarza, organ obowiązany jest cofnąć pozwolenie na broń. Wynika to z brzmienia przepisu "właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2" ustawy o broni i amunicji.
Posiadanie zdolności fizycznych i psychicznych jest więc jednym z podstawowych warunków wydania pozwolenia na broń i przyczyn, w przypadku ich braku, do cofnięcia takiego pozwolenia. Wobec tego, że w dacie decyzji ostatecznej skarżący nie posiadał zdolności fizycznych i psychicznych do posiadania broni, rozstrzygnięcie Komendanta Głównego Policji cofające J. Z. pozwolenie na posiadanie broni, zdaniem sądu, odpowiada prawu.
Sposób przechowywania broni, niezgodny z przepisami, stanowił wprawdzie jedną z przyczyn wszczęcia postępowania w sprawie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni, ale nie stanowił podstawy jej rozstrzygnięcia, stąd wyjaśnienia skarżącego w tym przedmiocie, a także wyrok karny jego dotyczący nie mogły mieć znaczenia dla sposobu rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy.
Przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie skarżący złożył orzeczenie lekarskie, lekarza uprawnionego do badan lekarskich osób ubiegających się lub posiadających pozwolenie na broń, z którego wynika, że nie należy on do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2 – 4 ustawy z dnia 21 maja 1999 roku o broni i amunicji. Jednakże orzeczenie to zostało wydane w dniu [...] lipca 2006 roku, a więc po dniu wydania decyzji ostatecznej. Jak to podniesione zostało wyżej, sąd orzeka o legalności zaskarżonej decyzji. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, stosownie do stanu faktycznego i prawnego z daty podjęcia tych aktów lub czynności. Dołączone orzeczenie zostało wydane pod dniu wydania decyzji ostatecznej. Sąd administracyjny nie czyni własnych ustaleń. Nie mogło ono więc stanowić podstawy wydania wyroku.
Mając powyższe na uwadze i na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd orzekł jak w wyroku.