VI SA/WA 253/07

VI SA/Wa 253/07 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2007-04-18
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2007-02-12
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Ewa Frąckiewicz /przewodniczący/
Grażyna Śliwińska
Stanisław Gronowski /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6171 Radcowie prawni i aplikanci radcowscy
Sygn. powiązane
II GZ 166/07 - Postanowienie NSA z 2007-11-21
Skarżony organ
Minister Sprawiedliwości
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz Sędziowie Sędzia NSA Stanisław Gronowski (spr.) Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Protokolant Patrycja Wrońska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 kwietnia 2007 r. sprawy ze skargi M. W. na decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] października 2006 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wyniku egzaminu konkursowego na aplikację radcowską oddala skargę
Uzasadnienie
M. W., zwany dalej "skarżącym", poddał się konkursowemu egzaminowi na aplikację radcowską przed Komisją Egzaminacyjną ds. aplikacji radcowskiej przy Ministrze Sprawiedliwości w obszarze właściwości Okręgowej Izby Radców Prawnych w [...], w trybie art. 339 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 123, poz. 1059 ze zm.). Stosownie do ust. 1 powołanego artykułu egzamin konkursowy polega na rozwiązaniu testu składającego się z zestawu 250 pytań zawierających po trzy propozycje odpowiedzi, z których tylko jedna jest prawidłowa. Kandydat może wybrać tylko jedną odpowiedź. Za każdą prawidłową odpowiedź kandydat uzyskuje 1 punkt. W myśl ust. 3 pozytywny wynik z egzaminu konkursowego otrzymuje kandydat, który uzyskał z testu co najmniej 190 punktów. Zgodnie zaś z art. 3310 ust. 1 powołanej ustawy po przeprowadzeniu egzaminu konkursowego komisja ustala wynik kandydata w drodze uchwały. Komisja ogłasza wyniki egzaminu konkursowego. W myśl ust. 2 tego artykułu od uchwały komisji służy kandydatowi odwołanie dotyczące wyniku jego egzaminu do Ministra Sprawiedliwości.
Uchwałą Komisji Egzaminacyjnej nr [...] z dnia [...] lipca 2006 r. skarżący uzyskał 183 punkty i tym samym wynik egzaminu został uznany za negatywny.
Od powyższego wyniku egzaminu skarżący odwołał się do Ministra Sprawiedliwości, który decyzją z dnia [...] października 2006 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną uchwałę.
W obszernej skardze na tę decyzję, wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżący zarzucił:
naruszenia przepisu art. 339 ust. 1 ustawy o radcach prawnych poprzez zredagowanie testu w taki sposób, że poprawne są dwie odpowiedzi, nie zaś jedna jak to wymaga powołany wyżej przepis pytania nr nr: 10, 13, 68, 74, 128, 142, 155, 191, 198, 224, 249. Wskazuje na hipotetyczne stany faktyczne, które mogą uzasadniać prawidłowe dwie odpowiedzi.
naruszenia przepisu art. 331 ust. 3 ustawy o radcach prawnych poprzez sformułowanie pytań z zakresu prawa nie objętego normą wskazanego przepisu, a w szczególności z zakresu postępowania w sprawach o wykroczenia, postępowania egzekucyjnego w administracji oraz postępowania przed sądami administracyjnymi (pytania nr: 39, 41, 202, 206, 207 i 211).
Przechodząc do pytań testowych, na które zdaniem skarżącego udzielił on również poprawnej odpowiedzi, zarzut ten odnosi się do następujących pytań egzaminacyjnych:
Nr 10
Ekstradycja obywatela polskiego do innego państwa jest:
A. zakazana,
B. dopuszczalna na podstawie decyzji Prokuratora Krajowego,
C. dopuszczalna na podstawie orzeczenia sądu.
Skarżący podkreślił "C", podczas gdy według klucza odpowiedzi prawidłowa odpowiedź to "A".
Nr 13
Jeżeli ustalono, że oskarżony dobrowolnie odstąpił od usiłowania dokonania przestępstwa, sąd:
A. umarza postępowanie,
B. stosuje nadzwyczajne złagodzenie kary,
C. odstępuje od wymierzenia kary.
Skarżący podkreślił "C", podczas gdy według klucza odpowiedzi prawidłowa była odpowiedź "A".
Nr 68
Samochód Jana K. został uszkodzony na skutek spadnięcia komina z domu stanowiącego własność mieszkających w nim małżonków Marii i Jerzego R. W toku procesu zostało ustalone, że komin został wadliwie wybudowany przez wykonawcę obiektu, co doprowadziło do oderwania się tej części budowli. Za poniesioną przez Jana K. szkodę małżonkowie R.:
A. nie odpowiadają, gdyż nie można im przypisać winy,
B. odpowiadają gdyż oderwanie się komina wynikało z wad w budowie,
C. mogą uwolnić się od odpowiedzialności, jeżeli udowodnią że krótko przed zdarzeniem stan obiektu został sprawdzony przez wyspecjalizowany podmiot, który nie stwierdził zagrożenia.
Skarżący podkreślił odpowiedź "A", podczas gdy według klucza prawidłowa była odpowiedź "B".
Nr 74
Sprzedawca przesłał kupującemu za pośrednictwem przewoźnika towar do miejsca, które nie jest miejscem spełnienia świadczenia. W czasie przewozu towar został skradziony. Kupujący jest zobowiązany do zapłaty ceny:
A. tak, gdyż z chwilą powierzenia rzeczy przewoźnikowi doszło do wydania rzeczy sprzedanej, a tym samym przeszło na niego ryzyko przypadkowej utraty rzeczy,
B. nie, gdyż nie otrzymał towaru,
C. nie, gdyż miała miejsce-kradzież, a sprzedawca odpowiada za działania lub zaniechania przewoźnika.
Skarżący podkreślił odpowiedź "B", podczas gdy według klucza odpowiedzi prawidłowa była odpowiedź "A".
Nr 128
Jan K. sprzedał spółce partnerskiej lekarzy materiały budowlane. Za zaciągnięte zobowiązanie z tytułu ceny odpowiada:
A. spółka partnerska solidarnie z partnerem, który zawarł umowę,
B. spółka partnerska i wszyscy partnerzy solidarnie,
C. jedynie spółka partnerska.
Skarżący podkreślił odpowiedź "A", podczas gdy według klucza odpowiedzi prawidłowa była odpowiedź "B".
Nr 142
Jan K. złożył rezygnację z pełnienia funkcji w zarządzie spółki kapitałowej. Mandat Jana K. wygasł z chwilą:
A. wyrażenia zgody na rezygnację przez organ, który odwołuje członków zarządu,
B. dojścia oświadczenia Jana K. do spółki,
C. z dniem wykreślenia Jana K. z rejestru.
Skarżący podkreślił odpowiedź "C", podczas gdy według klucza odpowiedzi prawidłowa była odpowiedź "B".
Nr 155
Majątek spółdzielni jest:
A. szczególnym rodzajem własności w użytkowaniu grupowym,
B. prywatną własnością jej członków,
C. własnością spółdzielni.
Skarżący podkreślił odpowiedź "C", podczas gdy w myśl klucza odpowiedzi prawidłowa była odpowiedź "B".
Nr 191
Wniesienie odwołania od decyzji powoduje według k.p.a.:
A. wstrzymanie wykonania decyzji,
B. nie powoduje wstrzymania wykonania decyzji,
C. obowiązek wydania postanowienia w sprawie wykonalności decyzji.
Skarżący podkreślił odpowiedź "B", podczas gdy w świetle klucza odpowiedzi prawidłowa jest odpowiedź "A".
Nr 198
Osoba prawna może być:
A. członkiem stowarzyszenia,
B. jedynie wspierającym członkiem stowarzyszenia,
C. nie może być ani członkiem, ani członkiem wspierającym stowarzyszenia.
skarżący podkreśliła "A", podczas gdy według odpowiedzi do testów prawidłowa była odpowiedź "B".
Nr 224
Za zaległości podatkowe spółki z ograniczoną odpowiedzialnością odpowiadają:
A. wspólnicy do wysokości posiadanego udziału w kapitale zakładowym spółki,
B. wspólnicy i członkowie zarządu,
C. członkowie zarządu.
Skarżący podkreślił odpowiedź "A", podczas gdy w świetle klucza odpowiedzi prawidłowa była odpowiedź "C".
Nr 249
Radca prawny jest obowiązany kierować się przy wykonywaniu zawodu:
A. wyłącznie przepisami prawa,
B. wyłącznie przepisami prawa oraz zasadami etyki radcy prawnego,
C. wyłącznie przepisami prawa, zasadami etyki radcy prawnego, dobrymi obyczajami przyjętymi przez radców prawnych oraz postanowieniami zawartymi w uchwałach organów samorządu.
skarżący podkreślił "B", podczas gdy według odpowiedzi do testów prawidłowa była odpowiedź "C".
Rozpoznając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Wchodzi więc tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi. Ponadto w myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Kontrolując zaskarżoną decyzję pod kątem powyższych kryteriów skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa.
W pierwszej kolejności może wyłonić się kwestia, czy na uchwałę komisji egzaminacyjnej dotyczącą ustalenia wyniku egzaminu osobie egzaminowanej służy odwołanie do Ministra Sprawiedliwości, w rozumieniu przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Taką wątpliwość rodzi wzgląd, że żaden z przepisów ustawy o radcach prawnych nie wskazuje terminu w jakim odwołanie powinno być wniesione, a także brak jest przepisu kompetencyjnego odnośnie rozstrzygnięcia jakie władny jest wydać Minister Sprawiedliwości w następstwie wpłynięcia takiego odwołania. Niemniej, mimo wchodzących w grę wątpliwości Sąd przychyla się do stanowiska, że odwołanie, o którym mowa w przepisie art. 3310 ust. 2 ustawy o radcach prawnych, jest odwołaniem o którym mowa w art. 127 § 1 k.p.a. Na taką wykładnię może wskazywać treść przepisu art. 331 ust. 2 cytowanej ustawy, w myśl którego Minister Sprawiedliwości jest organem wyższego stopnia w stosunku do komisji egzaminacyjnej. Sformułowanie "organ wyższego stopnia", zawarte w powołanym wyżej przepisie, po pierwsze nadaje komisji egzaminacyjnej rangę organu administracji publicznej pierwszej instancji, a po drugie wyraźnie nawiązuje do treści art. 127 § 2 k.p.a., zgodnie z którym właściwy do rozpoznania odwołania jest organ administracji publicznej wyższego stopnia. Zdaniem Sądu uchwała komisji egzaminacyjnej w sprawie ustalenia wyniku egzaminu konkursowego na aplikację, jako rozstrzygnięcie o charakterze władczym i jednostronnym, pozwala postępowanie egzaminacyjne traktować jako indywidualną sprawę administracyjną, w rozumieniu art. 1 pkt 1 k.p.a. Toteż, zdaniem Sądu, w sprawach nieuregulowanych w ustawie o radcach prawnych, a w szczególności w zakresie wymogów odwołania oraz rozstrzygnięć organu wyższego stopnia, mają odpowiednie zastosowanie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. W tym kierunku zmierza zresztą i orzecznictwo sądowe. I tak w świetle wyroku WSA w Olsztynie z dnia 13 grudnia 2006 r., II SA/Ol 119 (LEX nr 205607) w sytuacji gdy ustawodawca nie określi wyraźnie, w jakiej formie prawnej sprawa powinna być załatwiona, rozstrzygające znaczenie ma charakter sprawy oraz treść przepisów będących podstawą działania organu administracji publicznej, do którego właściwości należy załatwienie sprawy. Jeżeli z tych przepisów wynika, że w sprawie wymagane jest jednostronne rozstrzygnięcie organu administracji publicznej o wiążących konsekwencjach obowiązującej normy prawa administracyjnego dla indywidualnie określonego podmiotu i konkretnego stosunku administracyjno-prawnego, to oznacza to, że sprawa wymaga rozstrzygnięcia w drodze decyzji administracyjnej. Za takim poglądem przemawiają również względy wykładni funkcjonalnej, a w szczególności względy wskazane w art. 33 ust. 2 ustawy o radcach prawnych. Zgodnie z tym przepisem aplikantem radcowskim może być osoba, która m.in. uzyskała pozytywną ocenę z egzaminu konkursowego. Stąd, w razie wniesienia odwołania od uchwały komisji egzaminacyjnej w sprawie ustalenia wyniku egzaminu konkursowego na aplikację, Minister Sprawiedliwości musi tę kwestię rozstrzygnąć merytorycznie, gdyż jest to istotna przesłanka ustawowa dla ubiegania się o wpis na listę aplikantów. Niezależnie od powyższego, gdyby nawet założyć, że rozstrzygnięcie Ministra Sprawiedliwości w sprawie ustalenia wyniku konkursowego na aplikacje nie zostało dokonane w ramach instytucji odwołania, o której mowa w art. 127 k.p.a., rozstrzygnięciu temu należałoby nadać charakter tzw. czynności materialno-technicznej, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Niewątpliwie rozstrzygnięcie w sprawie ustalenia wyniku egzaminu konkursowego na aplikację dotyczy uprawnień osoby egzaminowanej, które wyraźnie wynikają z powołanych wyżej przepisów ustawy o radcach prawnych. Rozstrzygnięcia o takim charakterze podlegają zaś kontroli sądu administracyjnego, co wynika z powołanego przepisu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Brak jest więc dostatecznych podstaw dla negowania administracyjno-prawnego charakteru rozstrzygnięcia Ministra Sprawiedliwości wydanego w sprawie ustalenia wyniku egzaminu konkursowego na aplikacje radcowską, a tym bardziej stwierdzania nieważności wydanej decyzji w takiej sprawie, zwłaszcza w sytuacji nieprecyzyjnego w tym względzie stanu prawnego.
Przechodząc do merytorycznego rozpoznania skargi w pierwszej kolejności wymaga podkreślenia, iż w myśl powołanego przepisu 339 ust. 1 ustawy o radcach prawnych egzamin konkursowy polega na rozwiązaniu testu składającego się z zestawu 250 pytań zawierających po trzy propozycje odpowiedzi, z których tylko jedna jest prawidłowa. Zatem, w odniesieniu do pytań egzaminacyjnych nr nr: 10, 13, 68, 74, 128, 142, 155, 191, 198, 224, 249 skarżący nie może zasadnie wywodzić, a to dla osiągnięcia korzystnych skutków prawnych, że prawidłowe są zarówno odpowiedzi do testu przygotowane przez zespół konkursowy, o którym mowa w art. 332 ust. 1 ustawy o radcach prawnych, jak i odpowiedzi wskazane przez skarżącego, gdyż takie podejście nie mieści się w założeniu metodologicznym na jakim zbudowany jest przepis art. 332 ust. 1 ustawy o radcach prawnych. Przepis ten nie przewiduje bowiem sytuacji, aby prawidłowe mogły być dwie odpowiedzi, a tym bardziej, aby mógł być jednocześnie przyznany punkt za wskazanie jednej z dwóch odpowiedzi spośród trzech wymienionych w pytaniu egzaminacyjnym. Toteż, jedyną możliwością dla wykazania, że skarżący prawidłowo odpowiedziała na wyżej wymienione pytania jest jednoczesne wykazanie, iż odpowiedź na nie, wskazana przez wspomniany zespół konkursowy, była błędna, a prawidłowa jest jedynie odpowiedź skarżącego. Takiego zaś zarzutu w odniesieniu do tych pytań skarżący nie stawia, a w szczególności nie twierdzi, aby błędne były odpowiedzi wskazane przez zespół konkursowy. Prawidłowa odpowiedź, co należałoby podkreślić, powinna wynikać z kontekstu pytania i mieścić się w jego granicach. Brak byłoby przy tym podstaw, aby za prawidłową uznać odpowiedź, która wychodzi poza kontekst pytania, wskazując na hipotetyczne stany faktyczne, które mogłyby ją uzasadniać.
Odnosząc się do wskazanych wyżej pytań egzaminacyjnych, i przyjmując powyższe założenie, w odniesieniu do objętych skargą pytań egzaminacyjnych odpowiedzi podane przez zespół konkursowy są prawidłowe. Sąd podziela przy tym szczegółową argumentację przedstawioną w zaskarżonej decyzji przez Ministra Sprawiedliwości na poparcie jego argumentacji, której pełne powtórzenie jest zbędne. Sąd ograniczył się do wskazania przepisu lub przepisów prawa, które są miarodajne na potrzeby udzielenia prawidłowej odpowiedzi na testowe pytanie egzaminacyjne.
W odniesieniu do pytania nr 10 prawidłowa jest odpowiedź "A", nie zaś "C", gdyż w dacie testu obowiązywał przepis art. 55 ust. 1 Konstytucji RP, stosownie do którego ekstradycja obywatela polskiego jest zakazana.
Przechodząc do pytania nr 13 prawidłowa jest odpowiedź "A" przyjęta w zaskarżonej decyzji, nie zaś odpowiedź "C". W myśl bowiem art. 15 § 1 k.k. nie podlega karze za usiłowanie, kto dobrowolnie odstąpił od dokonania lub zapobiegł skutkowi stanowiącemu znamię czynu zabronionego. Ponadto w świetle art. 17 § 1 pkt 4 k.p.k. nie wszczyna się postępowania, a wszczęte umarza, gdy ustawa stanowi, że sprawca nie podlega karze.
W pytaniu nr 68 Sąd nie podzielił stanowiska skarżącego, zakreślającego odpowiedź "A". Prawidłowa jest odpowiedź "B" przyjęta w zaskarżonej decyzji. Zgodnie bowiem z art. 434 k.c. za szkodę wyrządzoną przez zawalenie się budowli lub oderwanie się jej części odpowiedzialny jest samoistny posiadacz budowli, chyba że zawalenie się budowli lub oderwanie się jej części nie wynikło ani z braku utrzymania budowli w należytym stanie, ani z wady w budowie.
W odniesieniu do pytania nr 74 skarżący udzielił nieprawidłowej odpowiedzi, zakreślając odpowiedź "B", podczas gdy prawidłowa jest odpowiedź "A" przyjęta w zaskarżonej decyzji. Istotę wspomnianego pytania rozstrzyga przepis art. 548 § 1 w związku z art. 544 § 1 k.c. W świetle przepisu art. 548 § 1 k.c. z chwilą wydania rzeczy sprzedanej przechodzą na kupującego korzyści i ciężary związane z rzeczą oraz niebezpieczeństwo przypadkowej utraty lub uszkodzenia rzeczy. W myśl zaś art. 544 § 1 k.c., jeżeli rzecz sprzedana ma być przesłana przez sprzedawcę do miejsca, które nie jest miejscem spełnienia świadczenia, poczytuje się w razie wątpliwości, że wydanie zostało dokonane z chwilą, gdy w celu dostarczenia rzeczy na miejsce przeznaczenia sprzedawca powierzył ją przewoźnikowi trudniącemu się przewozem rzeczy tego rodzaju.
Co się tyczy pytania nr 128 prawidłowa jest odpowiedź "B" przyjęta w zaskarżonej decyzji, nie zaś odpowiedź "A" zakreślona przez skarżącego. I tak, w świetle art. 22 § 2 k.s.h. każdy wspólnik odpowiada za zobowiązania spółki bez ograniczenia całym swoim majątkiem solidarnie z pozostałymi wspólnikami oraz ze spółką. W myśl zaś art. 89 k.s.h. w sprawach nieuregulowanych do spółki partnerskiej stosuje się odpowiednio przepisy o spółce jawnej, chyba że ustawa stanowi inaczej, partner nie ponosi odpowiedzialności za zobowiązania spółki powstałe w związku z wykonywaniem przez pozostałych partnerów wolnego zawodu w spółce, jak również za zobowiązania spółki będące następstwem działań lub zaniechań osób zatrudnionych przez spółkę na podstawie umowy o pracę lub innego stosunku prawnego, które podlegały kierownictwu innego partnera przy świadczeniu usług związanych z przedmiotem działalności spółki.
Odpowiedź "B" w pytaniu egzaminacyjnym nr 142, przyjęta w zaskarżonej decyzji, znajduje uzasadnienie w przepisach art. 202 § 4 i art. 369 § 5 k.s.h. oraz art. 61 § 1 k.c. W świetle przepisów 202 § 5 i art. 369 § 6 k.s.h. do złożenia rezygnacji przez członka zarządu stosuje się odpowiednio przepisy o wypowiedzeniu zlecenia przez przyjmującego zlecenie. Kwestię zaś momentu skuteczności złożenia wypowiedzenia, będącego oświadczeniem woli, normuje przepis art. 61 § 1 k.c., w myśl którego oświadczenie woli, które ma być złożone innej osobie, jest złożone z chwilą, gdy doszło do niej w taki sposób, że mogła zapoznać się z jego treścią. Zatem, skarżący nieprawidłowo zakreślił odpowiedź "C".
W pytaniu egzaminacyjnym nr 155 kwestię własności majątku (mienia) spółdzielni normuje przepis art. 3 ustawy Prawo spółdzielcze. Zgodnie z tym przepisem majątek spółdzielni jest prywatną własnością jej członków. Toteż prawidłowa jest odpowiedź "B" przyjęta w zaskarżonej decyzji, nie zaś odpowiedź "C" zakreślona przez skarżącego.
W pytaniu nr 191 skarżący, zakreślając odpowiedź "B", nie wziął pod uwagę przepisu art. 130 § 2 k.p.a., stosownie do którego wniesienie odwołania w terminie wstrzymuje wykonanie decyzji. Stąd prawidłowa jest odpowiedź "A" przyjęta w zaskarżonej decyzji.
W pytaniu nr 198 prawidłowa jest odpowiedź "B", gdyż w myśl art. 10 ust. 3 ustawy o stowarzyszeniach osoba prawna może być jedynie wspierającym członkiem stowarzyszenia. Wychodzi znacznie poza kontekst pytania doszukiwanie się przez skarżącego poprawności odpowiedzi "A" poprzez sięganie do odpowiednich przepisów ustaw o samorządzie gminnym.
Przechodząc do pytania nr 224 skarżący, zakreślając odpowiedź "A", nie wziął pod uwagę przepisu art. 116 § 1 ordynacji podatkowej. Stosownie do tego przepisu za zaległości podatkowe spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w organizacji, spółki akcyjnej lub spółki akcyjnej w organizacji odpowiadają solidarnie całym swoim majątkiem członkowie jej zarządu. Prawidłowa była zatem odpowiedź "C" przyjęta w zaskarżonej decyzji.
Pytanie nr 249 mogło nasuwać trudności w znalezieniu prawidłowej odpowiedzi. Skarżący, zakreślając literę "B", miałaby rację, powołując się na art. 3 ust. 2 ustawy o radcach prawnych, gdyby w pytaniu nie było wyrazu "wyłącznie". Jednakże kwestię kryteriów, jakimi powinien kierować się radca prawny, oprócz powołanego wyżej przepisu normują również zasady etyki zawodowej radców prawnych, czego skarżący nie wziął pod uwagę.
Sąd nie podzielił również zarzutu skarżącego w przedmiocie naruszenia przepisu art. 331 ust. 3 ustawy o radcach prawnych poprzez sformułowanie pytań z zakresu prawa nie objętego normą wskazanego przepisu, a w szczególności z zakresu postępowania w sprawach o wykroczenia, postępowania egzekucyjnego w administracji oraz postępowania przed sądami administracyjnymi (pytania nr: 39, 41, 202, 206, 207 i 211). W szczególności, zdaniem Sądu, wykładnia powołanego wyżej przepisu nie powinna być ścieśniająca, ograniczona do ściśle dogmatycznego rozumienia dziedzin prawa wymienionych w tym przepisie, lecz wręcz przeciwnie rozszerzająca, tak aby egzamin testowy w możliwie najszerszym stopniu uwzględniał zakres przedmiotowy studiów na wydziale prawa. Takie podejście pozwala w lepszym stopniu poznać stan wiedzy osób przystępujących do egzaminu. Nie sposób przy tym dopatrzyć się jakichkolwiek racjonalnych argumentów przemawiających za stanowiskiem prezentowanym przez skarżącego, które zmierza do tego, aby przystępujący do egzaminu konkursowego był zwolniony od wiedzy w zakresie kwestionowanych dziedzin prawa, zważywszy na ich doniosłe znaczenie prawno-gospodarcze i społeczne. Ponadto, skarżący jest tutaj niekonsekwentny. Kwestionuje bowiem tylko te pytania z zakresu tematyki, o której wyżej mowa, na które udzielił nieprawidłowej odpowiedzi, tak jakby oczekiwał, że w następstwie postawionego zarzutu ulegnie zmianie walor udzielonych przez niego odpowiedzi, z błędnych na prawidłowe. Jednakże brak jest ku temu podstaw prawnych. Zresztą, gdyby nawet teoretycznie przyznać rację skarżącemu co do naruszenia przez organizatorów egzaminu konkursowego powołanego wyżej przepisu, to i tak naruszenie to nie jest zagrożone sankcją. Ustawa o radcach prawnych nie przewiduje bowiem z tego powodu unieważnienia egzaminu konkursowego, a w szczególności takich uprawnień nie przyznaje Ministrowi Sprawiedliwości.
Nie znajdując zatem podstaw do uwzględnienia skargi, podlega ona oddaleniu (art. 151 p.p.s.a.).