VI SA/Wa 57/04

VI SA/Wa 57/04 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2005-04-27
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2004-02-26
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Andrzej Czarnecki /sprawozdawca/
Olga Żurawska-Matusiak /przewodniczący/
Piotr Borowiecki
Symbol z opisem
6037 Transport drogowy i przewozy
Skarżony organ
Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Olga Żurawska - Matusiak Sędziowie Asesor WSA Piotr Borowiecki Asesor WSA Andrzej Czarnecki (spr.) Protokolant Andrzej Michrowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 kwietnia 2005 r. sprawy ze skargi J. T. wykonującego działalność gospodarczą pod nazwą [...] z siedzibą w M. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2003 r. Nr [...] w przedmiocie: nałożenia kary pieniężnej oddala skargę.
Uzasadnienie
VI SA/Wa 57/04
UZASADNIENIE
Inspektorzy [...] Inspektora Transportu Drogowego w B. zatrzymali w dniu [...] sierpnia 2003 r. na drodze krajowej [...] pojazd należący do [...] z siedzibą w M. Kontrola stwierdziła, iż pojazd był bez ładunku (rozładunek miał miejsce w T., gdzie wyładowano papier przywieziony z [...]). Okazana karta opłaty drogowej wypełniona była w taki sposób, że potarte palcem zapisy (godzina i minuta w rubryce "ważne od" oraz ostatnia cyfra roku, a także godzina i minuta w rubryce "ważne do") uległy starciu, nadto przejazd był wykonywany w okresie obowiązywania zakazu ruchu na drogach dla tego pojazdu. Kierujący pojazdem J. P. podpisał protokół po zapoznaniu się z jego treścią nie zgłaszając uwag do kontroli.
Decyzją z dnia [...] sierpnia 2003 r. Nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w B. nałożył na przedsiębiorcę T. J. karę pieniężna w kwocie 1000 zł za wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne w okresie obowiązywania zakazu ruchu na drogach niektórych pojazdów, oraz w kwocie 4000 zł za wykonywanie transportu drogowego bez posiadania w pojeździe dowodu uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych, łącznie karę pieniężna w kwocie 5000 zł.
J. T. złożył odwołanie od decyzji wnosząc o jej anulowanie. W odwołaniu przyznaje, że samochód poruszał się po godzinie 18 (kontrola miała miejsce o godz. 18.30) w dzień, kiedy obowiązywał zakaz ruchu dla jego pojazdu, jednakże kierowca jechał na najbliższy wyznaczony parking dla tego typu pojazdu, który znajdował się w Ł.– ok. 14 km za T., a kontrola odbyła się w połowie drogi na parking. Skarżący nie zgadza się z zarzutem nie wniesienia opłaty za przejazd po drogach krajowych, ponieważ karta za przejazd była właściwie wypełniona i dopiero na skutek potarcia palcami przez kontrolującego część napisu uległa starciu, co w przekonaniu przedsiębiorcy nastąpiło skutkiem być może brudnych rąk kontrolującego lub świeżości napisu.
Decyzją z dnia [...] grudnia 2003 r. Nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa, art. 42 ust. 1, art. 92 ust. 1 i ust. 1 pkt 5 oraz lp. 1.4.1. i lp. 1.12.2. załącznika do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. Nr 125, poz. 1371 ze zm.) w związku z art. 8 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 149, poz. 1452), § 2 rozporządzenia Ministra Transportu Drogowego i Gospodarki Morskiej z dnia 30 maja 2000 r. w sprawie okresowych ograniczeń oraz zakazów ruchu niektórych pojazdów na drogach (Dz. U. Nr 50, poz. 598), uchylił decyzję organu I instancji oraz nałożył karę pieniężną w kwocie 500 zł za wykonywanie transportu drogowego w okresie obowiązywania zakazów ruchu niektórych pojazdów na drogach i karę pieniężna w kwocie 3000 zł za wykonywanie transportu drogowego bez uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych.
Odwołując się do ustaleń kontroli organ administracji stwierdził, iż kierowca wykonywał transport w okresie objętym zakazem. Odnosząc się do argumentacji przedsiębiorcy (kierowca udawał się na parking) organ administracji stwierdził, iż obowiązkiem przedsiębiorcy jest taka organizacja transportu by nie dochodziło do łamania obowiązujących przepisów.
Organ administracji uznał, iż w kwestii wniesienia opłaty za przejazd po drogach krajowych doszło do naruszeni prawa. Powołując się na rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 14 grudnia 2001 r. w sprawie uiszczania przez przedsiębiorców opłat za przejazd po drogach krajowych (Dz. U. Nr 150, poz. 1684) organ stwierdził, iż prawidłowo wypełniona karta opłaty za przejazd powinna być wypełniona w sposób trwały uniemożliwiający jej powtórne wypełnienie. Kontrola stwierdziła, iż karta tego wymagania nie spełniała, zatem zasadnie uznano, w ocenie organu, iż kontrolowany przejazd wykonywany był bez uiszczenia należnej opłaty.
Uzasadniając uchylenie zaskarżonej decyzji organ powołał się na art. 8 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw, w myśl którego do postępowań administracyjnych w sprawach objętych przepisami ustawy o transporcie drogowym wszczętych, a niezakończonych przed dniem jej wejścia w życie, stosuje się przepisy ustawy nowej, które określiły nowe stawki kar.
J. T. składając do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższą decyzję wnosił o jej uchylenie. Skarżący wskazując na zastosowanie nieaktualnego rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej (w dacie wydania zaskarżonej decyzji obowiązywało już rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 18 sierpnia 2003 r. w sprawie okresowych ograniczeń oraz zakazu ruchu niektórych rodzajów pojazdów na drogach – Dz. U. Nr 161, poz. 1565) podnosi, iż zgodnie z § 3 ust. 4 rozporządzenia zakaz ruchu w czasie kontroli nie obowiązywał pojazdów powracających z zagranicy, a poza sporem jest, że kontrolowany pojazd wracał z [...]. Nadto zakaz ruchu nie ma zastosowania do pojazdów próżnych, nawet (jak określa to skarżący) w sytuacji opisanej w § 1 rozporządzenia. Powyższe, zdaniem skarżącego, uzasadnia twierdzenie, iż kara za przejazd w okresie jego zakazu, została nałożona na przedsiębiorcę niezgodnie z obowiązującymi przepisami.
Odnosząc się do zarzutu braku opłaty za przejazd, skarżący stwierdza, iż karta byłą prawidłowo wypełniona co potwierdził kontrolujący. Nie zostały więc naruszone przepisy rozporządzenia, na które powołuje się zaskarżona decyzja, a tym samym treść rozstrzygnięcia stoi w sprzeczności z jego uzasadnieniem, także dlatego, że organ administracji dopuścił się, w ocenie skarżącego, nadinterpretacji prawa.
W odpowiedzi na skargę organ wnosił o jej odrzucenie (skarga nie była podpisana przez wnoszącego) lub jej oddalenie. Zdaniem organu kara za wykonywanie transportu w okresie zakazu została nałożona zasadnie – transport był wykonywany w piątek po godzinie 18.00, a zakaz obowiązywał w tym dniu od tej godziny do godziny 22.00. Odnosząc się do uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych, organ stwierdza, iż opłata nie została wniesiona, gdyż karta za przejazd została wypełniona w sposób nietrwały, umożliwiający jej powtórne użycie. Zdaniem organu administracji nie dokonał on nadinterpretacji prawa przez stwierdzenie, iż karta opłaty za przejazd powinna być wypełniona w sposób trwały. Wypełnienie karty w inny sposób (umożliwiający starcie zapisów) jest w przekonaniu organu jedynie pozornym wypełnieniem tego dokumentu.
Ustosunkowując się do zarzutu, iż skarżący powracając z zagranicy był zwolniony z ograniczeń na podstawie § 3 ust. 4 rozporządzenia MTiGM z 30 maja 2000 r. organ administracji wskazuje, że okoliczność ta nie dotyczy skarżącego ponieważ do spełnienia wymogu z powołanego przepisu koniecznym było posiadanie karty opłaty rocznej lub półrocznej, a skarżący legitymował się kartą opłaty siedmiodniową.
Wojewódzki Sad Administracyjny zważył co następuje;
Z dniem 1 stycznia 2004 r. weszła w życie ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1271), która art. 1 wprowadziła ustawę z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz.1269) oraz art. 2 ustawę z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270), z dniem 1 stycznia 2004 r.
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych, sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności.
Sprawy należące do właściwości sądów administracyjnych rozpoznają, w pierwszej instancji, wojewódzkie sądy administracyjne (art. 3 § 1 w/w ustawy).
W myśl art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną
Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, iż jest ona niezasadna.
Skarga została wniesiona na druku Kancelarii Adwokackiej adw. W. Ż. i opieczętowana jego pieczątką oraz do skargi dołączono pełnomocnictwo. Faktycznie skarga nie była przez pełnomocnika podpisana. W związku z tym przewodniczący, na podstawie art. 49 § 1 i art. 46 § 1 w związku z art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r . Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) wezwał pełnomocnika skarżącego do jej podpisania i uiszczenia wpisu sądowego, co w wyznaczonym terminie zostało uzupełnione. W związku z powyższym brak było podstaw do odrzucenia skargi, jak wnioskował to organ administracji.
Na skutek kontroli nałożono na przedsiębiorcę karę pieniężną za wykonywanie przejazdu w okresie obowiązywania zakazu ruchu pojazdów i zespołów pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej przekraczającej 12 t. (dopuszczalna masa całkowita kontrolowanego pojazdu wynosiła 24 t, a przyczepy 16 t). Kara ta została nałożona na podstawie art. 92 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. Nr 125, poz. 1371 ze zm.) w kwocie 500 zł zgodnie z lp. 1.12.2. załącznika do tej ustawy. Uprzednio nałożona kara w kwocie 1000 zł została zmniejszona przez organ II instancji w związku z treścią art. 8 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 149, poz. 1452) stanowiącym, iż do postępowań administracyjnych w sprawach objętych przepisami ustawy wszczętych, a niezakończonych przed dniem jej wejścia w życie, stosuje się przepisy ustawy "nowej", a ustawa ta w zakresie omawianym weszła w życie z dniem 28 września 2003 r., to jest po wydaniu decyzji I instancyjnej, a przed wydaniem decyzji przez II instancję.
Obowiązujące w dacie kontroli rozporządzenie Ministra Transportu Drogowego i Gospodarki Morskiej z dnia 30 maja 2000 r. w sprawie okresowych ograniczeń oraz zakazów ruchu niektórych pojazdów na drogach (Dz. U. Nr 50, poz. 598) w § 2 pkt 3 lit. a) wprowadzało zakaz ruchu dla kontrolowanego pojazdu w okresie od 1 lipca do 31 sierpnia w piątki od godziny 18.00 do godziny 22.00. W dacie wydania decyzji przez organ II instancji ([...] grudnia 2003 r.) obowiązywało już rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 18 sierpnia 2003 r. w sprawie okresowych ograniczeń oraz zakazu ruchu niektórych rodzajów pojazdów na drogach (Dz. U. Nr 161, poz. 1565), które weszło w życie 16 września 2003 r. Rozporządzenie to wprowadzało w § 2 pkt 3 lit. a) zakaz ruchu pojazdów (jak kontrolowany) w okresie od pierwszego piątku po zakończeniu roku szkolnego do dnia 31 sierpnia od godziny 18.00 do godziny 22.00 w piątek.
Jest zatem poza sporem, że w dacie wydawania obu decyzji w dzień kontrolowanego przejazdu obowiązywał zakaz ruchu dla pojazdu skarżącego. Należy jednakże zauważyć, iż powołanie się przez organ II instancji na przepisy rozporządzenia nieobowiązującego w dacie wydania decyzji stanowiło naruszenie prawa materialnego, aczkolwiek nie miało ono wpływu na wynik sprawy, bowiem pomimo błędnie powołanej podstawy prawnej, podstawa ta istniała i to w treści swej określając faktycznie zaistniałe przewinienie.
Skarżący powołuje się na to, że pojazd jechał na parking i kierowca nie zdążył do niego dotrzeć przed czasem wprowadzonego zakazu ruchu. Otóż w tym zakresie należy podzielić stanowisko organu administracji, iż przedsiębiorca jest obowiązany tak zorganizować działalność transportową aby nie dochodziło do naruszania obowiązujących przepisów prawa. Przepisy te nie przewidują marginesu czasowego przekroczenia zakazu ruchu pojazdów w okresie, w którym ruch ich jest niedozwolony, zatem i nałożone kary nie mogą podlegać w tym zakresie miarkowaniu.
Przedsiębiorca dowodzi, że kontrolowany przejazd odbywał się pojazdem bez ładunku, a nadto pojazd powracał z zagranicy, co zwalniało go z zakazu ruchu w dzień kontroli.
W związku z tym należy wskazać, iż zgodnie z wyżej wymienionym rozporządzeniem z 2000 r. zakaz ruchu nie obejmował pojazdów pustych po rozładunku artykułów szybko psujących się, w odległości do 50 km od miejsca rozładunku (§ 3 ust. 1 pkt 13 rozporządzenie Ministra Transportu Drogowego i Gospodarki Morskiej z dnia 30 maja 2000 r. w sprawie okresowych ograniczeń oraz zakazów ruchu niektórych pojazdów na drogach). Kontrolowany przejazd warunku tego nie spełniał, bowiem pojazd nie przewoził uprzednio takich towarów – był po rozładunku papieru.
Przepis § 2 w/w rozporządzenia nie miał zastosowania do pojazdów powracających z zagranicy, a takim był pojazd skarżącego. Warunkiem jednakże do zwolnienia takiego pojazdu z obowiązującego zakazu poruszania się było by kierowca posiadał ważną roczną lub półroczną karty opłat za przejazd po drogach krajowych wykorzystywanych w międzynarodowym transporcie drogowym (§ 3 ust. 4 w/w rozporządzenia). Kierowca okazał kontroli kartę opłaty siedmiodniową, a więc nie spełniał wymagania do zwolnienia pojazdu z obowiązku zakazu jazdy kontrolowanego dnia.
Sytuacje analogiczne, w zakresie zwolnienia od zakazu poruszania się pojazdów w dzień objęty kontrolą wprowadzało rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 18 sierpnia 2003 r. w sprawie okresowych ograniczeń oraz zakazu ruchu niektórych rodzajów pojazdów na drogach. Zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 14 tego rozporządzenia od zakazu ruchu zwolnione były pojazdy puste po rozładunku artykułów szybko psujących się oraz skierowanych po załadunek takich towarów, a jak wskazano wyżej pojazd skarżącego takich towarów nie przewoził, ani po towar taki się nie udawał. Nadto zakaz nie obowiązywał pojazdów powracających z zagranicy, pod warunkiem posiadania przez kierowcę ważnej karty rocznej lub półrocznej opłaty za przejazd po drogach krajowych - § 3 ust. 4 w/w rozporządzenia (skarżący miał kartę siedmiodniową nieupoważniającą go do jazdy w dzień kontroli).
Skarżący, odwołując się do § 1 rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 18 sierpnia 2003 r. w sprawie okresowych ograniczeń oraz zakazu ruchu niektórych rodzajów pojazdów na drogach (Dz. U. Nr 161, poz. 1565), który stanowi, iż w przypadku wystąpienia na drogach uplastycznienia nawierzchni bitumicznych, wywołanego wysokimi temperaturami, wprowadza się na tych drogach ograniczenia ruchu pojazdów i zespołów pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej przekraczającej 12 ton, z wyłączeniem autobusów, poprzez zakaz ich ruchu na obszarze całego kraju lub jego części w godzinach od 1100 do 2200, jednocześnie wskazuje na § 3 ust. 5 tego rozporządzenia stwierdzający, iż przepis § 1 nie ma zastosowania do pojazdów w stanie próżnym (bez ładunku).
Należy zatem zauważyć, że powołany przepis nie miał zastosowania w rozpoznawanej sprawie, bowiem na przedsiębiorcę nie nałożono kary w związku z poruszaniem się jego pojazdu przy warunkach atmosferycznych opisanych w § 1 wymienionego rozporządzenia, lecz w związku z kontynuowaniem przejazdu w okresie, w którym obowiązywał zakaz ruchu bez względu na wpływ warunków atmosferycznych na nawierzchnię jezdni.
Powyższe naruszenia obowiązujących przepisów uzasadniały nałożenie kary pieniężnej przez organ administracji w wysokości określonej w zaskarżonej decyzji administracyjnej.
Drugą karę nałożono na przedsiębiorcę na podstawie art. 92 ust. 1 w związku z art. 42 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. Nr 125, poz. 1371 ze zm.) w wysokości określonej w załączniku do ustawy – lp. 1.4.1. 3000 zł (wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne bez uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych) . Zgodnie z art. 42 powołanej ustawy przedsiębiorcy wykonujący transport drogowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz wykonujący przewozy na potrzeby własne są obowiązani do uiszczania opłaty za przejazd pojazdu samochodowego po drogach krajowych.
Skarżący twierdzi, iż kierowca przedłożył do kontroli prawidłowo wypełnioną kartę opłaty za przejazd, spełniającą wymagania rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 14 grudnia 2001 r. w sprawie uiszczania przez przedsiębiorców opłat za przejazd po drogach krajowych (Dz. U. Nr 150, poz. 1684). W myśl § 4 ust. 1 i ust. 2 tego rozporządzenia uiszczenie opłaty następuje poprzez nabycie karty opłaty i jej wypełnienie zgodnie z § 5, przed rozpoczęciem przejazdu. Kartę opłaty siedmiodniową, w części dotyczącej numeru rejestracyjnego pojazdu oraz terminu ważności, może wypełnić przedsiębiorca (§ 5 ust. 3 rozporządzenia). Zgodnie z § 5 ust. 4 w/w rozporządzenia, termin ważności karty należy wpisać tak, aby wszystkie oznaczone pola karty były wypełnione, przy czym dzień i miesiąc powinien być oznaczony dwiema cyframi, a rok czterema cyframi. Godzinę przejazdu oznacza się czterema cyframi, z czego dwie pierwsze odpowiadają kolejnym godzinom w 24-godzinnym cyklu dobowym.
Karta opłaty została wypełniona w taki sposób, że po potarciu przez kontrolera zapisów palcem, uległy one starciu, co dla organu administracji nie spełniało wymagania jej wypełnienia, albowiem organ administracji uważa za właściwe takie wypełnienie karty opłaty by wprowadzone na niej zapisy miały charakter trwały. Organ administracji uzasadnia swoje stanowisko tym, że karta opłaty stanowi dowód uiszczenia opłaty za przejazd, a więc jej wypełnienie nie może pozwalać na starcie zapisów, by na przykład ponownie wprowadzić nowe, bowiem wówczas mamy do czynienia z pozornym jej wypełnieniem, a tym samym także z pozorem uiszczenia opłaty.
Skarżący nie zgadza się z takim stanowiskiem organu zarzucając mu błąd subsumcji i nadinterpretację zapisów rozporządzenia w sprawie uiszczania przez przedsiębiorców opłat za przejazd po drogach krajowych. W ocenie skarżącego organ administracji nie uzasadnił zgodnie z art. 107 § 3 kpa swojego stanowiska w tym zakresie, a nadto nie uwzględniając słusznego interesu strony i nie "harmonizując" go z interesem publicznym dopuścił się obrazy art. 7 kpa.
W ocenie Sądu w składzie orzekającym powyższe zarzuty skarżącego nie znajdują uzasadnienia. Organ administracji odniósł się w zaskarżonej decyzji do wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia, dokonując niezbędnych ustaleń do wyjaśnienia stanu faktycznego, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes strony przez wyczerpujące zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego.
Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 14 grudnia 2001 r. w sprawie uiszczania przez przedsiębiorców opłat za przejazd po drogach krajowych (Dz. U. Nr 150, poz. 1684) nakłada na przedsiębiorcę obowiązek uiszczenie opłaty za przejazd po drogach krajowych przez nabycie karty opłaty i jej wypełnienie (dla karty dobowej i siedmiodniowej) zgodne z § 5. Karta niewypełniona lub wypełniona w sposób inny niż określony w § 5 ust. 1 i ust. 3 – 5 rozporządzenia oraz zawierająca poprawki nie jest dokumentem potwierdzającym wniesienie opłaty (§ 5 ust. 6 rozporządzenia).
Wymienione wyżej rozporządzenie nie precyzuje techniki wypełnienia karty opłaty, nie wskazuje także jakimi przyrządami powinno karty te się wypełniać. Jednakże nie ulega wątpliwości, że "wypełnienie" tego dokumentu to nic innego jak dokonanie w nim wymaganych zapisów, a więc utrwalenie pismem danych wymaganych przez § 5 ust. 4 rozporządzenia. W myśl Uniwersalnego Słownika Języka Polskiego pod redakcją prof. Stanisława Dubisza (tom 4 Wydawnictwo Naukowe PWN Warszawa 2003 r. str. 852) zapisać to "pisząc utrwalać (utrwalić) jakiś tekst, jakąś informację". Karta opłaty jest dokumentem wniesienia opłaty za przejazd po drogach krajowych i to dokumentem jednorazowego potwierdzenia wniesienia tej opłaty, upoważniającym do wykonywania przejazdów przez określony czas. Nie jest to dokument wielokrotnego użytku, gdyż po upływie okresu na jaki została wypełniona traci ważność. Zatem jako dokument potwierdzający wniesienie opłaty musi zawierać zapisy cechujące się trwałością, bowiem jest dowodem stwierdzającym prawdziwość faktu dokonania opłaty, a nadto upoważnia do wykonywania przejazdów przez czas w nim określony. Nie można więc uznać za właściwe takie wprowadzenie zapisów na kartę, które są nietrwałe i skutkiem ich potarcia ulegają zniszczeniu, bowiem to w interesie przedsiębiorcy leży takie wypełnienie karty by zapisy w poszczególnych rubrykach były czytelne i nie ulegały zatarciu. Wypełniona karta w taki sposób, że naniesione na niej zapisy ulegają starciu, nie spełnia wymogów dokumentu oraz dowodu uiszczenia opłaty, bowiem jej wykupienie i wypełnienie (w sposób trwały) jest dopiero uiszczeniem wymaganej opłaty. Inne rozumienie "wypełnienia" karty opłaty prowadzi do zaprzeczenia celowi jakiemu ma ona służyć. Zatem zarzut skarżącego o nadinterpretacji przez organ administracji zapisów omawianego rozporządzenia należy uznać za chybiony.
W związku z powyższym nałożona kara pieniężna za powyższe naruszenie przepisów rozporządzenia znajduje uzasadnienie w powołanych przepisach.
W tych warunkach Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), orzekł jak w sentencji.