VI SA/Wa 567/20

VI SA/Wa 567/20 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2020-12-09
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2020-02-27
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Dorota Pawłowska /przewodniczący/
Grażyna Śliwińska /sprawozdawca/
Magdalena Maliszewska
Symbol z opisem
6176 Komornicy i syndycy upadłości
Hasła tematyczne
Inne
Sygn. powiązane
II GSK 1590/21 - Wyrok NSA z 2025-01-22
II GZ 254/20 - Postanowienie NSA z 2020-09-15
Skarżony organ
Minister Sprawiedliwości
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2018 poz 1309
art. 15b
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. o komornikach sądowych i egzekucji - tekst jedn.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Pawłowska Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Maliszewska Sędzia WSA Grażyna Śliwińska (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 9 grudnia 2020 r. sprawy ze skargi K. R. na decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] grudnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przeniesienia na stanowisko komornika sądowego `oddala skargę
Uzasadnienie
VI SA/Wa 567/20
Uzasadnienie
Minister Sprawiedliwości decyzją z [...] grudnia 2019 r. nr [...] utrzymał w mocy swoją decyzję z [...] września 2019 r. znak: [...] odmawiającą przeniesienia K. R., P. C. oraz M. S. na stanowisko Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym [...] w [...] z/s w [...] po B. M.
Jako podstawę prawną wskazał art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 j.t. – dalej "k.p.a.") oraz art. 15b ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o komornikach sądowych i egzekucji (Dz. U. z 2018 r. poz. 1309 - dalej "u.k.s.e."), w zw. z art. 289 ustawy z dnia 22 marca 2018 r. o komornikach sądowych (Dz. U. z 2018 r. poz. 771).
Do wydania decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym:
Wnioski o przeniesienie z dotychczas zajmowanych stanowisk na stanowisko Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym [...] z/s w [...] po odwołanym komorniku B. M., na podstawie art. 15b u.k.s.e. złożyli: P. C. - Komornik Sądowy przy Sądzie Rejonowym w [...], K. R. - Komornik Sądowy przy Sądzie Rejonowym w [...] oraz M. S. - Komornik Sądowy przy Sądzie Rejonowym w [...].
Organ wskazał na posiadane przez kandydatów kwalifikacje zawodowe. Wskazał, że Krajowa Rada Komornicza pozytywnie zaopiniowała kandydaturę P. C. wskazując, że za jego przeniesieniem przemawia w pełni uzasadniony interes komornika oraz potrzeba prawidłowego prowadzenia czynności komorniczych. Odnośnie zaś K. R. i M. S. Krajowa Rada Komornicza negatywnie zaopiniowała ich kandydatury. Minister Sprawiedliwości przedstawiając zebrany w sprawie materiał dowodowy wskazał również na pozytywne opinie Prezesów Sądów Apelacyjnych: w [...] - odnośnie P. C. i [...] - odnośnie K. R.
Minister Sprawiedliwości wskazując na obowiązujące przepisy oraz zebrany w sprawie materiał dowodowy decyzją z [...] września 2019 r. odmówił przeniesienia na stanowisko Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym [...] w [...] z/s w [...] po B. M.:
1. P. C. - Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w [...];
2. K. R. - Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w [...];
3. M. S. - Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w [...].
Od powyższej decyzji K. R. (dalej także: "strona", "skarżący") złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Stwierdził, że składając wniosek o powołanie na stanowisko komornika nie miał możliwości ubiegania się o powołanie na terenie całej Polski, ponieważ to Minister Sprawiedliwości decydował, przy których sądach rejonowych należy utworzyć kancelarie komornicze. Złożył wniosek na obwieszczenie o wolnym stanowisku komorniczym w [...]. Wskazał na swoją sytuację rodzinną, która była w 2013 r. i porównał ja do zmian które miały miejsce do momentu złożenia wniosku, tj. [...] grudnia 2018 r. Ponadto wskazał na przejęcie sześciu pracowników zatrudnionych wcześniej u B. M. Podkreślił, że tylko przeniesienie go na stanowisko po B. M. spowoduje przejście wszystkich pracowników do przejętej kancelarii oraz zapobiegnie upadkowi finansowemu kancelarii w [...].
Minister Sprawiedliwości rozpoznając wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy wskazał, iż zgodnie z art. 15b u.k.s.e. może przenieść komornika na stanowisko, jeżeli przemawiają za tym potrzeby prawidłowego i sprawnego prowadzenia czynności egzekucyjnych lub uzasadniony interes komornika. Postępowanie o przeniesienie na przedmiotowe stanowisko, z uwagi na wielość stron prowadzone jest w trybie art. 62 k.p.a. i ma na celu wyłonienie kandydata spełniającego w najwyższym stopniu warunki przeniesienia komornika w trybie art. 15b u.k.s.e. Wskazał na zebrany w sprawie materiał dowodowy, w tym wnioski o przeniesienie do kancelarii komorniczej przy Sądzie Rejonowym [...] w [...] z/s w [...] po B. M.
Powołał dane statyczne wskazujące, że w 2018 r. do ww. kancelarii wpłynęło 2 451 spraw, brak było spraw w wyboru wierzyciela. Ostatecznie załatwiono 3 005 spraw, w tym poprzez wyegzekwowanie świadczenia 630 spraw. Z powodu bezskuteczności egzekucji umorzono 753 sprawy, a na wniosek wierzyciela umorzono 1 097 spraw, na następny okres pozostało do załatwienia 7 922 sprawy. Wpływ w przeliczeniu na jednego komornika wyniósł 2 451 spraw, wskaźnik opanowania wpływu 122,6%, a skuteczność 25,7% .Następnie dane te porównał ze statystykami kancelarii prowadzonych przez trzech kandydatów.
Ustalił, że do kancelarii skarżącego w 2018 r. wpłynęło 1 000 spraw, przy czym żadna z wyboru wierzyciela. Ostatecznie załatwiono 1069 spraw, w tym poprzez wyegzekwowanie świadczenia 194 sprawy. Z powodu bezskuteczności umorzono 381 spraw, wierzyciela 340 spraw. Na następny okres pozostało do załatwienia 1 159 spraw. Wskaźnik opanowania wpływu wyniósł 106,9%, skuteczność 19,4%, przy średniej dla komorników z jego rewiru odpowiednio 115,5% i 23,5%.
Do kancelarii M. S. w 2018 r. wpłynęło 4 197 spraw, w tym z wyboru wierzyciela 3 595 spraw. Ostatecznie załatwiono 1 599 spraw, w tym poprzez wyegzekwowanie świadczenia 549 spraw. Umorzono z powodu bezskuteczności 571 spraw, na wniosek wierzyciela 371 spraw. Na następny okres pozostało do załatwienia 2 598 spraw. Wskaźnik opanowania wpływu wyniósł 38,1%, dla komorników z jego rewiru odpowiednio 64,6% i 14,6%. skuteczność 13,1%, przy średniej dla komorników z jego rewiru odpowiednio 64,6% i 14,6%.
Do kancelarii P. C. w 2018 r. wpłynęło 2 268 spraw, brak było spraw z wyboru wierzyciela. Ostatecznie załatwiono 2 060 spraw, w tym 582 sprawy poprzez wyegzekwowanie świadczenia. Z powodu bezskuteczności umorzono 1 212 spraw, na wniosek wierzyciela 226 spraw. Na następny okres pozostało do załatwienia 2 386 spraw. Wskaźnik opanowania wpływu wynosił 97,0%, skuteczność 25,7%, przy średniej dla komorników z jego rewiru odpowiednio 97,1% i 25,3%.
Minister Sprawiedliwości wskazał również na uzasadnienia wniosków każdego z kandydatów, przedstawił ich argumenty i pobudki uzasadniające przeniesienie ich na stanowisko komornika po B. M. Powołał pozytywne opinie samorządu komorniczego dla wniosku P. C. Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w [...]. Krajowa Rada Komornicza podnosiła za jego przeniesieniem przede wszystkim jego sytuację osobistą oraz potrzebę prawidłowego i sprawnego prowadzenia czynności, o których mowa w art. 2 u.k.s.e. wskazując jednocześnie na opinię Rady Izby Komorniczej w [...] w pełni poparającą zasadność jego przeniesienia.
Z kolei wnioski skarżącego, jak i M. S. zostały zaopiniowane negatywnie. Wskazano, że podane przez komorników argumenty z ich subiektywnego punktu widzenia wydają się uzasadnione, jednak zdaniem Rady nie uzasadniają wniosków w sposób wystarczający. P. C. uzyskał pozytywną opinię Prezesa Sądu Apelacyjnego w [...] K. R. otrzymał rekomendację Prezesa Sądu Apelacyjnego w [...], natomiast w sprawie M. S. Prezes Sądu Apelacyjnego w [...] nie zajął stanowiska.
Minister Sprawiedliwości po ponownym rozpatrzeniu sprawy uznał, że brak jest istotnych przesłanek do uwzględnienia wniosku któregokolwiek z kandydatów. Wskazał, że najmniej spraw (1000) wpłynęło do kancelarii skarżącego, a najwięcej do M. S. (4 197), przy czym jego kancelaria przyjęła aż 3595 spraw z wyboru wierzyciela, do kancelarii P. C. wpłynęło 2268 spraw. Zarówno kancelaria skarżącego, jak i M. S. odnotowały niższą skuteczność niż średnia z ich rewiru. Skuteczność kancelarii P. C. była nieznacznie wyższa od średniej w jego rewirze.
Zdaniem organu, argumenty P. C. natury osobistej wskazane we wniosku o przeniesienie nie zasługują na uwzględnienie. P. C. jest komornikiem o krótkim, dwuletnim stażu, w chwili złożenia wniosku o powołanie na stanowisko Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w [...] mieszkał w [...], był żonaty i miał jedno dziecko. Ubiegając się o stanowisko komornika w innej miejscowości, oddalonej o 43 km, powinien był liczyć się z niedogodnościami związanymi z wykonywaniem przyszłej pracy w miejscu innym od miejsca zamieszkania, a także z odległością od rodziców i teściowej, tym bardziej, że przed powołaniem również pracował w [...].
Analizując wniosek M. S. organ wskazał, że jest on komornikiem także od niespełna dwóch lat, przed powołaniem na nowe stanowisko komornicze poinformowany został zarówno o ilości kancelarii działających przy Sądzie Rejonowym w [...], jak i o tym, że na stanowisko w tym rewirze ubiega się jeszcze dwóch kandydatów, mimo to podtrzymał swój wniosek, a więc wskazanie przez niego na fakt, że wzrost liczby komorników w rewirze utrudnił mu pracę należy uznać za argument niezasługujący na uwzględnienie. Podkreślił także, że M. S. w chwili złożenia wniosku mieszkał w [...] i zdecydował się na utworzenie kancelarii w oddalonych o ok. 54 km [...]. Powoływanie się na możliwość założenia rodziny, która jest w bliżej niesprecyzowanych przez kandydata planach jak i na konieczność odwoływania wizyt lekarskich nie przemawiają za pozytywnym rozpoznaniem jego wniosku. Zgodnie bowiem z art. 30 u.k.s. czas pracy komornika jest określony wymiarem jego zadań, co oznacza, że komornik ma możliwość dostosowania obowiązków służbowych do życia prywatnego, w tym także kontroli lekarskich.
Analizując kandydaturę skarżącego, jego doświadczenie zawodowe oraz sytuację życiową oraz argumenty zawarte we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy organ stwierdził, że w chwili złożenia wniosku o powołanie na stanowisko komornika przy SR w [...], zamieszkiwał w [...], był już ojcem małego dziecka i ubiegając się o stanowisko komornika w innej miejscowości, powinien liczyć się z niedogodnościami związanymi z wykonywaniem przyszłej pracy w miejscu oddalonym o ok. 30 km od miejsca zamieszkania. Co więcej, skarżący sam wskazał, że nie było przeszkód, aby zamieszkać w dowolnym miejscu w Polsce, także w [...], ponieważ jego żona nie miała stałego zatrudnienia, a córka zaczęła chodzić do przedszkola. Mimo to wybrano za centrum życiowe [...], gdzie na dzień złożenia wniosku o przeniesienie, dzieci uczęszczają do szkoły i przedszkola, a żona pracuje. Organ podkreślił, że zawód komornika sądowego związany jest również z koniecznością przeprowadzenia czynności terenowych, co powoduje niejednokrotnie konieczność licznych wyjazdów poza miejscowość, w której znajduje się kancelaria, a czas pracy komornika jest określony wymiarem jego zadań. Ponadto, w ocenie organu skarżący powołał się na okoliczności niepewne i hipotetyczne, wskazując, że w przypadku odmowy jego przeniesienia i powołania nowego komornika po B. M. osoba nowo powołana naraża się, w przypadku odmowy przyjęcia pracowników z obejmowanej kancelarii, na powództwo o ustalenie istnienia stosunku pracy. Dlatego też, w ocenie organu nie można jednak z góry zakładać, że nowy komornik nie będzie przestrzegał przepisów prawa pracy, bowiem w przypadku objęcia stanowiska przez komornika powołanego na opuszczone stanowisko i przejęcia przez niego kancelarii nastąpią skutki określone w art. 231 KP, tj. związane z przejściem zakładu pracy na innego pracodawcę, który stanie się z mocy prawa stroną w dotychczasowych stosunkach pracy i to na nim będą spoczywały decyzje kadrowe. Mając powyższe na uwadze Minister Sprawiedliwości uznał, że brak jest podstaw do zmiany decyzji wydanej w pierwszej instancji.
Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi K. R. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Strona zarzuciła decyzji naruszenie:
1. przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 oraz rażącego naruszenia art. 8 k.p.a. - poprzez niezebranie i nierozważenie całego materiału dowodowego, a w konsekwencji niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy, które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż skutkowało wydaniem sprzecznych ze sobą decyzji przy tym samym stanie faktycznym i prawnym;
2. przepisów prawa materialnego, tj. art. 32 Konstytucji RP (Dz. U. z 1997, Nr 78, poz. 483) w stopniu znaczącym - poprzez nierówne traktowanie stron w różnych postępowaniach administracyjnych przy tym samym stanie faktycznym i prawnym.
Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości jako naruszającej prawo w sposób istotny, mający wpływ na wynik sprawy oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
W odpowiedzi na skargę Minister Sprawiedliwości wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja Ministra Sprawiedliwości i poprzedzająca ją decyzja tego organu nie naruszają prawa.
W ocenie Sądu stan faktyczny sprawy został ustalony prawidłowo, a organ nie przekroczył granic uznania administracyjnego, które uzasadniałyby uwzględnienie skargi. Przedmiot sądowej kontroli w tej sprawie stanowiła bowiem decyzja, której wydaniu towarzyszyło korzystanie przez organ administracji z instytucji uznania administracyjnego.
Zgodnie z art. 15b u.k.s.e. Minister Sprawiedliwości może przenieść komornika na stanowisko, jeżeli przemawiają za tym potrzeby prawidłowego i sprawnego prowadzenia czynności egzekucyjnych lub uzasadniony interes komornika.
Aktualna regulacja kompetencji sądów administracyjnych w stosunku do decyzji administracyjnych nie rozróżnia jej zakresu od tego, czy mamy do czynienia z decyzją uznaniową czy związaną. Jedynym ograniczeniem, które muszą uwzględniać sądy administracyjne kontrolujące działalność administracji publicznej, jest kryterium legalności.
Sąd w składzie niniejszym podziela te poglądy piśmiennictwa i orzecznictwa sądowego, które nie odmawiają sądowi kompetencji do badania materialnych podstaw uznania administracyjnego i nie ograniczają ich do kwestii proceduralnych, wskazując, że "wydawanie decyzji opartych na uznaniu administracyjnym nie może oznaczać woluntaryzmu, dowolności czy arbitralności". (zob. np. wyrok NSA z 5 listopada 1999 r. sygn. akt V SA 820/99, LEX nr 657964, wyrok NSA z 11 czerwca 1981 r. , sygn. akt SA 820/81, "Orzecznictwo Sądów Polskich i Komisji Arbitrażowych" 1982/1–2, poz. 22, z glosą J. Łętowskiego, wyrok NSA z 14 stycznia 2011 r., sygn. akt OSK 1496/10, LEX nr 951967).
Pojęcie uznania administracyjnego kojarzyć można z dawno już wyrażoną przez M. M. koncepcją, a korespondującą z treścią punktu I załącznika do rekomendacji Komitetu Ministrów Rady Europy nr R(80)2 z 11 marca 1980 r., dotyczącej wykonywania władzy dyskrecjonalnej przez organy administracyjne ([...]). Akt ten utożsamia tę władzę z przyznaniem organowi pewnego stopnia swobody przy podejmowaniu decyzji, pozwalającej na wybór spośród kilku prawnie dopuszczalnych wariantów rozstrzygnięcia jednego, który uważa za najwłaściwszy (zob. M. M., Uznanie administracyjne, Toruń 1983, zwłaszcza s. 63 i n.).
W rodzimej nauce ani orzecznictwie sądowym nie wypracowano, jak dotąd, spójnej koncepcji wad uznania. Do przystających naszemu systemowi zaliczyć można tę, wedle której wady te dają się zakwalifikować jako nadużycie uznania w następstwie kierowania się faktami niemającymi znaczenia dla sprawy i/albo pominięcia faktów o istotnym znaczeniu (irrelevancy) bądź wykorzystania władzy w niewłaściwym celu [improper purpose] (zob. A. Carroll, Constitutional and Administrative Law, Harlow 2009, s. 322-323, A. W. Bradley, K. D. Ewing, Constitutional and Administrative Law, Harlow 2007, s. 729–732).
Podejmując decyzję uznaniową organ obowiązany jest zbadać - w myśl zasad prowadzenia postępowania administracyjnego - wszystkie elementy istotne dla rozstrzygnięcia sprawy, bez względu na to, który z tych elementów może to rozstrzygnięcie determinować i wyciągnąć z tego badania odpowiednie wnioski. W ww. zakresie w wyroku WSA w Warszawie z dnia 24 maja 2011 r., VI SA/Wa 2670/10, LEX nr 1094964, wskazano, że: "W przypadku, gdy jest kilku kandydatów spełniających warunki formalne, za obsadą każdego wolnego stanowiska komornika sądowego mogą przemawiać różne okoliczności, przy czym zawsze należy rozważyć, te które pozwolą na podjęcie decyzji uwzględniającej optymalny interes społeczny i słuszny interes strony."
Kluczowym elementem, który bierze pod uwagę sąd w toku kontroli wypełniania władzy w formule uznania administracyjnego jest motywacja leżąca u podstaw rozstrzygnięcia. Zbadanie jej umożliwia ustalenie, czy wydany akt nie nosi cech arbitralności. Przysługująca w tej sprawie władza organu administracji polegała na dokonaniu wyboru rozstrzygnięcia w przedmiocie kolidujących ze sobą trzech wniosków o przeniesienie na stanowisko w innym rewirze. Mogło ono polegać na przeniesieniu jednego z konkurujących komorników albo żadnego z nich. Granice uznania w tym przypadku wytyczone zostały przez przesłanki uregulowane w art. 15b ust. 1 ustawy o komornikach sądowych i egzekucji: potrzeby prawidłowego i sprawnego prowadzenia czynności egzekucyjnych lub uzasadniony interes komornika. W ocenie Sądu w rozpoznawanej sprawie przepis ten został prawidłowo wyłożony, a niezbędne do jego zastosowania ustalenia poczyniono prawidłowo.
W ocenie Sądu, dokonane przez Ministra w rozpatrywanej sprawie rozstrzygnięcie spełnia określone wyżej kryteria, tzn. jest oparty o ocenę całokształtu materiału dowodowego, mającą charakter wielostronny, której nie można zarzucić cechy dowolności. Z zaprezentowanych przez organ motywów wynika, że rozważył wszystkie okoliczności, w tym wziął pod uwagę uzasadnienie wniosku skarżącego w zakresie jego indywidualnego interesu, jak i okoliczności co do zapewnienia prawidłowego i sprawnego biegu postępowań egzekucyjnych.
Przedmiotem skargi jest odmowa skarżącemu przeniesienia na stanowisko, o które się ubiegał wraz z innymi kandydatami, dlatego analizie podlegała sytuacja każdego z kandydatów, w szczególności pod względem mieszkaniowym, zdrowotnym oraz rodzinnym.
Przedmiotem analizy było również doświadczenie zawodowe wszystkich kandydatów, ich osiągnięcia zawodowe związane z dotychczasową pracą na stanowiska komornika sądowego. Organ wziął również pod uwagę interes społeczny związany z potrzebą zapewnienia prawidłowego i sprawnego biegu postępowań egzekucyjnych, tym bardziej w kancelarii, w której kandydaci wykonują już swoje obowiązki. Natomiast przeszkodą w przeniesieniu skarżącego organ upatrywał w trudnościach w zwolnieniu dotychczas zajmowanego przez niego stanowiska i braku powołania się na nadzwyczajne okoliczności, jakie nastąpiły od daty złożenia wniosku o powołanie na stanowisko komornika, a których nie mógł przewidzieć i na które nie miał wpływu.
W ocenie Sądu, przedstawiona w zaskarżonej decyzji argumentacja Ministra Sprawiedliwości znajduje oparcie w aktach sprawy.
Przede wszystkim przekonujący jest wywód organu, iż na przeszkodzie przeniesienia skarżącego stała potrzeba sprawnego i prawidłowego prowadzenia czynności egzekucyjnych. Z ustalonego stanu faktycznego, który Sąd przyjmuje za własny, w tym przywołanych danych statystycznych wynika bowiem, że kancelaria skarżącego wykazywała niższą skuteczność niż średnia z jego rewiru.
Sąd przychyla się do oceny organu, że decyzja o przeniesieniu komornika na inne stanowisko służbowe wiązać się będzie z koniecznością obsadzenia kancelarii po przeniesionym komorniku. Tymczasem z danych statystycznych wynika, że do kancelarii skarżącego w 2018 r. wpłynęło 1 000 spraw, przy czym żadna z wyboru wierzyciela. Ostatecznie załatwiono 1069 spraw, w tym 194 sprawy poprzez wyegzekwowanie świadczenia. Z powodu bezskuteczności umorzono 381 spraw, na wniosek wierzyciela 340 spraw. Na następny okres pozostało do załatwienia 1159 spraw. Wskaźnik opanowania wpływu wyniósł 106,9%, skuteczność 19,4%, przy średniej dla komorników z jego rewiru odpowiednio 115,5% i 23,5%.
Z powyższych ustaleń, w zakresie wyników pracy, skarżący - ubiegający się o przeniesienie - był zatem mniej skuteczny w prowadzeniu spraw. Stąd nie sposób uznać za nietrafną ocenę organu, że uwzględnienie jego wniosku o przeniesienie, w praktyce mogłoby doprowadzić do niemożliwości znalezienia następcy w drodze konkursu i w konsekwencji prowadzić do likwidacji dotychczasowej kancelarii komorniczej skarżącego.
Przeprowadzona przez organ analiza stanu faktycznego, zdaniem Sądu, czyni prawidłową subsumpcję art. 15b ust. 1 ustawy o komornikach i egzekucji, bowiem stanowi całościową ocenę odnoszącą się do potrzeby prawidłowego i sprawnego prowadzenia czynności egzekucyjnych, zarówno do rewiru dotychczasowego, jak i docelowego, wskazanego we wniosku o przeniesienie. Niewątpliwie każde przeniesienie stwarza ryzyko, które opisał organ w zaskarżonej decyzji, to są trudności z obsadą zwalnianego rewiru.
Także przeprowadzona przez Ministra Sprawiedliwości analiza stanu faktycznego w zakresie sytuacji osobistej skarżącego i wnioski z niej płynące są logiczne i zgodne z zasadami doświadczenia życiowego. Organ uwzględnił bowiem zarówno sytuację życiową skarżącego z roku 2013, kiedy został powołany na stanowisko komornika przy Sądzie Rejonowym w [...] decyzją Ministra Sprawiedliwości z [...] lipca 2013 r. W tej, nowo utworzonej kancelarii pełnił obowiązki komornika od [...] września 2013 r. Za trafny należy uznać wywód, że w chwili złożenia wniosku o powołanie na stanowisko komornika przy SR w [...], skarżący zamieszkiwał w [...], był już ojcem małego dziecka, a ubiegając się o stanowisko komornika w innej miejscowości, powinien liczyć się z niedogodnościami związanymi z wykonywaniem przyszłej pracy w miejscu oddalonym o ok. 30 km od miejsca zamieszkania.
Organ porównał sytuację życiową skarżącego z końca 2018 r., w szczególności powiększenie rodziny i doszedł do przekonania, że skarżący nie przedstawił takich nadzwyczajnych okoliczności, których nie mógł przewidzieć i na które nie miał wpływu. Ocenił wynikający z akt sprawy stan faktyczny wskazujący na to, że partnerka i matka dzieci skarżącego pracuje w [...]. Dwie córki skarżącego uczęszczają do szkoły i przedszkola w [...]. Doszedł zatem, zdaniem Sądu, do prawidłowych wniosków uznając, że powoływanie się na prowadzenie części swojego życia w innej miejscowości niż wykonuje się zawód i prowadzi kancelarię komorniczą, oddalonej o 30 km, nie stanowi okoliczności tak poważnej i nowej w życiu skarżącego, by uzasadniałaby jego przeniesienie. Odległość ta jest niewielka i była znana skarżącemu w momencie obejmowania dotychczasowej kancelarii w 2013 r.
Rozważona została inna podnoszona okoliczność, nazwana przez organ niepewną i hipotetyczną, że w przypadku ewentualnej odmowy jego przeniesienia i powołania nowego komornika po B. M. osoba nowo powołana naraża się, w przypadku odmowy przyjęcia pracowników z obejmowanej kancelarii, na powództwo o ustalenie istnienia stosunku pracy. Ma rację organ, że nie sposób z góry zakładać, by nowy komornik nie będzie przestrzegał przepisów prawa pracy. W przypadku objęcia stanowiska przez komornika powołanego na opuszczone stanowisko i przejęcia przez niego kancelarii nastąpią skutki określone w art. 231 Kodeksu Pracy i to na nim będą spoczywały decyzje kadrowe.
Zdaniem Sądu, prawidłowa i dostateczna analiza przesłanek regulujących przeniesienie komornika, czynią bezzasadnym zarzuty skargi w zakresie naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. W zaskarżonej decyzji poddano bowiem należytej ocenie zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, w wystarczającym zakresie i należycie wskazane zostały motywy rozstrzygnięcia, w tym ocena skutków ewentualnego przeniesienia dla analizowanych rewirów.
Należy uznać, że organ wnikliwie i rzetelnie ocenił znajdujący się w aktach sprawy materiał dowodowy w kontekście przesłanek z art. 15b ust. 1 ustawy o komornikach i egzekucji. Z poszanowaniem zasady równego traktowania, o której stanowi art. 8 § 1 k.p.a., wziął pod uwagę wszystkie istotne dla rozstrzygnięcia fakty, a więc wszechstronnie rozważył interes osobisty skarżącego: sytuację życiową i potrzeby komornika, jego najbliższej rodziny oraz odległość od miejsca pracy do miejsca zamieszkania rodziny – dając prymat potrzebom publicznym: sprawnego wykonywania czynności egzekucyjnych w odniesieniu do obu wchodzących w grę rewirów: potencjalnie zwalnianego i tego, który stał się przedmiotem żądania przeniesienia.
Przy czym, w stosunku do każdego wnioskodawcy zostały uwzględnione jednakowe kryteria. W szczególności organ tą samą miarę przyłożył do problemu wywołanego zwolnieniem dotychczas zajmowanego stanowiska. Przed wydaniem decyzji umożliwił stronie wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszenia żądań, realizując w ten sposób prawo skarżącego do czynnego udziału w postępowaniu i dając możliwość zajęcia końcowego stanowiska w sprawie będącej przedmiotem rozstrzygnięcia.
Sąd uznał, że wydając rozstrzygnięcie organ działał na podstawie przepisów prawa, prowadził postępowanie w sposób budzący zaufanie i podjął wszelkie niezbędne działania w celu wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy. Organ administracji - rozstrzygając sprawę - oparł się na materiale prawidłowo zebranym w toku kontroli, dokonując jego oceny. Ponadto stanowisko wyrażone w zaskarżonych decyzjach uzasadniły w sposób wymagany przez normę prawa określoną w przepisie art. 107 § 3 k.p.a.
Zdaniem Sądu, przy wydawaniu decyzji nie naruszono przepisów prawa materialnego, w tym przepisów objętych zarzutami skargi. Decyzja nie narusza zasady równości wobec prawa, określonej w art. 32 Konstytucji RP. Uregulowana w tym przepisie zasada równości wobec prawa powinna być bowiem rozpatrywana w znaczeniu materialnym, o czym wielokrotnie wypowiadał się Trybunał Konstytucyjny (zob. przykładowo wyrok z 28 listopada 1995 r., sygn. akt K 17/95, OTK 1995, Nr 3, poz. 18 oraz wyrok z dnia 5 listopada 1997 r., sygn. akt K 22/97, OTK 1997, Nr 3–4, poz. 41). Równość w znaczeniu materialnym polega na tym, iż wszystkie podmioty charakteryzujące się daną cechą istotną mają być traktowane tak samo. Jednocześnie tak rozumiana zasada równości dopuszcza możliwość różnego traktowania różnych adresatów lub podmiotów znajdujących się w odmiennej sytuacji faktycznej.
Z załączonego do skargi fragmentu decyzji wydanej wobec innego komornika, a mającej stanowić o nierównym traktowaniu skarżącego w sprawie niniejszej, podnoszona okoliczność ta nie wynika, skoro Minister Sprawiedliwości wskazał, w innych okolicznościach sprawy, że za przeniesieniem przemawiała zmiana sytuacji życiowej. Należy jednak wskazać, że każdy wniosek, jak i w sprawie niniejszej, rozpatrywany jest w oparciu o przesłanki art. 15b u.k.s.e. Minister Sprawiedliwości, zgodnie z nim, może przenieść komornika na stanowisko, jeżeli przemawiają za tym potrzeby prawidłowego i sprawnego prowadzenia czynności egzekucyjnych lub uzasadniony interes komornika. Wskazał zatem w uzasadnieniu, że za odmową przeniesienia przemawia zarówno niewykazanie przez skarżącego uzasadnionego interesu, w sytuacji, gdy dane statystyczne nie przemawiały za pozytywnym jego rozpoznaniem. Kluczowe są bowiem potrzeby prawidłowego i sprawnego prowadzenia czynności egzekucyjnych.
Skarga w niniejszej sprawie została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym, na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374 ze zm.). W świetle przepisów art. 134 § 1 i 2 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (z zastrzeżeniem art. 57a), czyli z urzędu rozpoznaje sprawę w jej całokształcie. Taki sposób procedowania przez sąd administracyjny gwarantuje, że mimo rozpoznania sprawy na posiedzeniu niejawnym, nie zostaje naruszony żaden słuszny interes i prawa stron/uczestników postępowania przed tym sądem.
Wobec niezasadności zarzutów obu skarg oraz niestwierdzenia przez Sąd z urzędu tego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, a które Sąd ma obowiązek badać z urzędu - skargi należało oddalić.
Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.