VI SA/Wa 5668/23

VI SA/Wa 5668/23 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2024-03-06
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2023-10-19
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Agnieszka Dauter-Kozłowska
Grażyna Śliwińska /przewodniczący/
Tomasz Sałek /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne
Transport
Skarżony organ
Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U.UE.L 2022 poz 2147 art. 16 ust. 1 pkt 1, art. 109 ust. 1 pkt 1
Ustawa z dnia 19 sierpnia 2011 r. o przewozie towarów niebezpiecznych - t.j.
Dz.U. 2023 poz 775
art. 107 par. 1 pkt 6, art. 11, art. 1 pkt 1 i 2, , art. 57 par. 4,
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.)
Dz.U. 2020 poz 1740
art. 110, art. 115
Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Sędziowie Sędzia WSA Tomasz Sałek (spr.) Asesor WSA Agnieszka Dauter-Kozłowska Protokolant ref. staż. Anna Chudek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 marca 2024 r. sprawy ze skargi L. w B. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2023 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę
Uzasadnienie
[...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego (dalej też jako "WITD" lub "organ pierwszej instancji") decyzją z dnia 4 lutego 2022 r. nr [...], na podstawie art. 107 ust. 1 i 2, ust. 4 pkt 1 i ust. 5 ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o przewozie towarów niebezpiecznych (tekst jednolity Dz. U. z 2022 r. poz. 2147 ze zm., dalej w skrócie także jako "u.p.t.n.") oraz Ip. 6.3 pkt 1 załącznika nr 1 do niej, nałożył na LG [...] W. Sp. z o. o. z siedzibą w B. (dalej także jako "Skarżąca", "Strona" lub "Spółka"), karę pieniężną w wysokości dwustu złotych, za nieprzesłanie w ustawowo określonym terminie rocznego sprawozdania z działalności uczestnika przewozu towarów niebezpiecznych, jeżeli od ustawowo określonego terminu do dnia przesłania sprawozdania nie upłynęło 14 dni. Organ I instancji podkreślił, że w dniu 28 października 2021 r. przeprowadzono czynności kontrolne w siedzibie Skarżącej. Z przeprowadzonych czynności kontrolnych związanych z przewozem towarów niebezpiecznych oraz z informacji znanych organowi I instancji z urzędu wynika, że Spółka na dzień kontroli prowadziła działalność gospodarczą i zatrudniała doradcę do spraw bezpieczeństwa w zakresie przewozu towarów niebezpiecznych. Z kolei ze sprawozdania rocznego ADR wynika, że Spółka w roku 2020 przewoziła/nadawała towary niebezpieczne klasy 2 i 3. Jednocześnie w rejestrze sprawozdań rocznych Skarżąca figuruje, jako ten podmiot, który przesłał sprawozdanie roczne za 2020 z przewozu towarów niebezpiecznych w dniu 1 marca 2021. Organ I instancji podkreślił, że powyższe stwierdzono w oparciu o stempel z koperty, potwierdzający, iż sprawozdanie ADR zostało nadane w urzędzie pocztowym K. W. właśnie w dniu 1 marca 2021 r. Tymczasem zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 1) lit. a) ustawy o przewozie towarów niebezpiecznych, uczestnik przewozu towarów niebezpiecznych jest obowiązany wysłać jeden egzemplarz rocznego sprawozdania z działalności tego uczestnika, w zakresie przewozu towarów niebezpiecznych oraz czynności z nim związanych, zwanego dalej "rocznym sprawozdaniem", w terminie do dnia 28 lutego każdego roku następującego po roku, którego dotyczy sprawozdanie, odpowiednio wojewódzkiemu inspektorowi transportu drogowego właściwemu ze względu na siedzibę lub miejsce zamieszkania uczestnika przewozu towarów niebezpiecznych - w zakresie przewozu drogowego towarów niebezpiecznych.
WITD podkreślił, że w niniejszej sprawie bezsporne jest, że wymagane prawem sprawozdanie zostało złożone po terminie określonym w powołanym przepisie. Tymczasem termin określony przepisem art. 16 ust. 1 pkt 1 ustawy o przewozie drogowym jest przepisem prawa materialnego, zaś jego upływ powoduje skutek w postaci obowiązku zapłacenia kary pieniężnej w kwocie 200 złotych, określonej w lp. 6.3 załącznika nr 1 do ww. ustawy.
W odwołaniu od decyzji organu I instancji Skarżąca zarzuciła naruszenie art. 16 ust. 1 pkt 1 ustawy o przewozie towarów niebezpiecznych w zw. z art. 110 i art. 115 ustawy z 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks Cywilny (t.j. Dz. U. 2023, poz. 1610 ze zm. dalej także jako "k.c.") poprzez ich niezastosowanie a także naruszenie art. 107 § 1 pkt 6 w zw. z art. 11 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2023 r. poz. 775, dalej także jako "k.p.a."), poprzez niewskazanie w treści uzasadnienia decyzji pogłębionych i przekonujących podstaw do uznania, że termin do złożenia sprawozdania nie został dotrzymany, oraz naruszenie art. 107 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez wskazanie błędnej podstawy prawnej zaskarżonej decyzji. Powołując się na art. 110 k.c. Strona wskazała, że jeżeli ustawa nie określa sposobu obliczania terminu, to stosuje się przepisy tytułu V księgi pierwszej kodeksu cywilnego. Zdaniem Skarżącej stosowanie przepisów kodeksu cywilnego o terminach do stosunków administracyjnych znajduje potwierdzenie w piśmiennictwie (Komentarz do kodeksu cywilnego, wyd. 10 z 2021 r. E. Gniewka, P. Machnikowskiego) oraz orzecznictwie sądów administracyjnych (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 29 listopada 2019 r. sygn. akt III SA/Kr 1022/19, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 13 kwietnia 2007 r. sygn. akt III CSK 409/06 i z dnia 06 czerwca 2018 r. sygn. akt III CSK 61/18 oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 08 maja 2018 r. sygn. akt I SA/ Łd 158/18). Tym samym, w ocenie Spółki, również do terminu wskazanego w art. 16 ust. 1 pkt 1 ustawy o przewozie towarów niebezpiecznych stosuje się art. 115 kodeksu cywilnego. Zatem złożenie przez nią sprawozdania w dniu 1 marca 2021 r. wypełnia dyspozycję powołanego przepisu. Nadto Strona podniosła, że organ I instancji zastosował art. 92a ustawy o transporcie drogowym, który nie ma zastosowania w przedmiotowej sprawie. Mając powyższe na uwadze, Strona wniosła o uchylenie w całości decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 4 lutego 2022 r. i umorzenie postępowania ze względu na jego bezprzedmiotowość.
Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej też jako "organ odwoławczy", "organ drugiej instancji" lub "GITD") decyzją z dnia 7 sierpnia 2023 r. nr [...], utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 4 lutego 2022 roku, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 2 pkt 5 i pkt 8, art. 4, art. 11, art. 15 ust. 1, art. 16 ust. 1 oraz art. 107 ust. 1 i 2 oraz ust. 4 pkt 1 ustawy o przewozie towarów niebezpiecznych, przepisów 1.8.3.3. załącznika A do Umowy europejskiej dotyczącej międzynarodowego przewozu drogowego towarów niebezpiecznych (ADR), sporządzonej w Genewie dnia 30 września 1957 r. (tekst jednolity Dz. U. z 2023 r. poz. 891) oraz Ip. 6.3 pkt 1 załącznika nr 1 do ustawy o przewozie towarów niebezpiecznych. GITD uznał przy tym zarzut niezastosowania art. 115 kodeksu cywilnego za niezasadny, podkreślając, iż przepisy kodeksu cywilnego normują jedynie stosunki cywilnoprawne pomiędzy osobami fizycznymi i osobami prawnymi, co wynika z art. 1 Kodeksu cywilnego, zatem nie mogą mieć zastosowania w sprawach administracyjnych. Nadto, zdaniem organu odwoławczego, Strona mogła przesłać sprawozdanie roczne z działalności w zakresie przewozu towarów niebezpiecznych za 2020 r. za pośrednictwem Poczty Polskiej S.A., bowiem w niedzielę urzędy pocztowe w miastach wojewódzkich sprzed obecnego podziału administracyjnego kraju są czynne. I tak Urząd Pocztowy w W. przy [...] jest czynny w każdy dzień tygodnia przez całą dobę, co można sprawdzić w internecie. W ocenie organu II instancji, Skarżąca mogła również przesłać kopię sprawozdania za pośrednictwem poczty elektronicznej, a oryginał przesłać tradycyjną pocztą. Zatem Strona przesyłając sprawozdanie po terminie nie dochowała należytej staranności w prowadzeniu swoich spraw.
GITD uznał przy tym, że podniesiony przez Stronę zarzut wskazania przez WITD niewłaściwej podstawy prawnej decyzji jest słuszny. Jednak ta podstawa została wpisana tylko w osnowie decyzji. Natomiast w uzasadnieniu decyzji organ I instancji powołał właściwe przepisy będące podstawą wydanej decyzji. Zatem opisany błąd podstawy prawnej, zdaniem Organu II instancji, nie może być podstawą do uchylenia decyzji organu I instancji, bowiem w uzasadnieniu decyzji została powołana właściwa podstawa prawna i podstawa ta istniała w dniu przeprowadzania kontroli oraz zostały spełnione przesłanki warunkujące nałożenie kary pieniężnej na stronę.
W skardze na powyższą decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego, wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, Skarżąca zarzuciła naruszenie prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 16 ust. 1 pkt 1 ustawy o przewozie towarów niebezpiecznych poprzez jego niewłaściwe zastosowanie oraz art. 110 i art. 115 Kodeksu cywilnego, poprzez ich niezastosowanie i w konsekwencji uznanie, że termin na złożenie rocznego sprawozdania w zakresie przewozu towarów niebezpiecznych, którego ostatni dzień przypada w niedzielę, nie upływa w następnym dniu roboczym, a tym samym, że roczne sprawozdanie z działalności Strony w zakresie przewozu towarów niebezpiecznych oraz czynności z nim związanych zostało złożone z naruszeniem terminu ustawowego na złożenie takiego sprawozdania przez Stronę skarżącą jako uczestnika przewozu towarów niebezpiecznych, w związku z czym na Stronę skarżącą została nałożona kara pieniężna, podczas gdy prawidłowe zastosowanie wskazanych przepisów prowadzi do wniosku, że termin ustawowy na realizację powyższego obowiązku został zachowany, a kara została nałożona niezasadnie.
Nadto, wyłącznie z ostrożności, Spółka zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 107 § 1 pkt 6 w zw. z art. 11 k.p.a., poprzez brak wskazania w treści uzasadnienia skarżonej decyzji pogłębionych i przekonujących podstaw dla uznania, jakoby termin ustawowy na złożenie sprawozdania nie został dotrzymany, pomijając w całości stanowisko prezentowane w tym zakresie przez Stronę skarżącą. Mając na uwadze powyższe zarzuty Skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji, umorzenie postępowania administracyjnego jako bezprzedmiotowego a także zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego.
W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz. U. z 2022, poz. 2492 ze zm.) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów lub czynności wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2023 r., poz. 1634, dalej zwana "p.p.s.a."), sprawowana jest na zasadzie kryterium zgodności z prawem.
W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) – c) p.p.s.a.), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte są wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).
Zdaniem Sądu żadna z wyżej wskazanych przesłanek nie zaszła w sprawie a zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego oraz utrzymana nią w mocy decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 4 lutego 2022 roku, nie naruszają przepisów prawa, w tym także zarzucanych w skardze przepisów prawa procesowego (tj. art. 107 § 1 pkt 6 w związku z art. 11 k.p.a.) w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, jak i przepisów prawa materialnego (także zarzucanych w skardze art. 16 ust. 1 pkt 1 ustawy o przewozie towarów niebezpiecznych) w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy.
Należy przy tym podkreślić, że Sąd administracyjny nie ustala stanu faktycznego a jedynie wskazuje, które ustalenia organu zostały przez niego przyjęte, a które nie. W przedmiotowej sprawie Sąd przyjął za podstawę rozstrzygnięcia ustalenia faktyczne poczynione przez organy administracji publicznej, albowiem stan faktyczny został ustalony z zachowaniem reguł procedury administracyjnej. Ustalony w postępowaniu administracyjnym stan faktyczny stał się stanem faktycznym przyjętym przez Sąd (por. uchwała NSA z 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09). Przesądzenie o prawidłowości przyjętych za podstawę zaskarżonego orzeczenia ustaleń faktycznych umożliwia ocenę procesu subsumcji tego stanu faktycznego pod mające zastosowanie w sprawie przepisy prawa materialnego.
Przede wszystkim, w ocenie Sądu, organy administracji publicznej zasadnie i w oparciu o prawidłowo zgromadzony materiał dowodowy ustaliły, że Spółka w okresie objętym kontrolą, tzn. od dnia 28 października 2020 r. do dnia 28 października 2021 roku, była uczestnikiem przewozów towarów niebezpiecznych, co potwierdza także złożenie przez nią sprawozdania rocznego z działalności w zakresie przewozu towarów niebezpiecznych. Tymczasem zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 1 lit. a) ustawy o przewozie towarów niebezpiecznych, uczestnik przewozu towarów niebezpiecznych jest obowiązany wysłać jeden egzemplarz rocznego sprawozdania z działalności tego uczestnika, w zakresie przewozu towarów niebezpiecznych oraz czynności z nim związanych, zwanego dalej "rocznym sprawozdaniem", w terminie do dnia 28 lutego każdego roku następującego po roku, którego dotyczy sprawozdanie, odpowiednio wojewódzkiemu inspektorowi transportu drogowego właściwemu ze względu na siedzibę lub miejsce zamieszkania uczestnika przewozu towarów niebezpiecznych - w zakresie przewozu drogowego towarów niebezpiecznych. Zatem Strona zobowiązana była do przesłania do dnia 28 lutego 2021 r. jednego egzemplarza rocznego sprawozdania z działalności w zakresie przewozu towarów niebezpiecznych za 2020 r. Co prawda osoba pełniąca w przedsiębiorstwie Strony obowiązki doradcy do spraw bezpieczeństwa przewozu towarów niebezpiecznych, sporządziła sprawozdanie roczne z przedmiotowej działalności w dniu 25 lutego 2021 r. Zostało ono jednakże przesłane do wojewódzkiego inspektora transportu drogowego w dniu 1 marca 2021 r. Z kolei stosownie do treści Ip. 6.3 pkt 3 załącznika nr 1 do ustawy o przewozie towarów niebezpiecznych, nieprzesłanie w ustawowo określonym terminie rocznego sprawozdania z działalności uczestnika przewozu towarów niebezpiecznych, jeżeli od ustawowo określonego terminu do dnia przesłania sprawozdania nie upłynęło 14 dni, jest sankcjonowane karą pieniężną w wysokości 200 zł. I w ocenie Sądu, kara w tejże wysokości została na Spółkę nałożona w sposób prawidłowy, wobec naruszenia przez nią statuowanego w art. 16 ust. 1 pkt 1 lit. a) ustawy o przewozie towarów niebezpiecznych, obowiązku terminowego złożenia rocznego sprawozdania.
Spółka nie kwestionuje przy tym, że istotnie przesłała wymagany egzemplarz rocznego sprawozdania z działalności w zakresie przewozu towarów niebezpiecznych za 2020 r. w dniu 1 marca 2021 roku. Strona uważa jednak, że bezzasadnym jest stawiany jej przez organy inspekcji transportu drogowego zarzut naruszenia przy składaniu ww. sprawozdania terminu wskazanego w art. 16 ust. 1 pkt 1 lit. a) ustawy o przewozie towarów niebezpiecznych z uwagi na konieczność zastosowania na gruncie przedmiotowej sprawy art. 110 w związku z art. 115 k.c.
Zgodnie bowiem z dyspozycją art. 115 k.c., jeżeli koniec terminu do wykonania czynności przypada na dzień uznany ustawowo za wolny od pracy lub na sobotę, termin upływa następnego dnia, który nie jest dniem wolnym od pracy ani sobotą. Z kolei w myśl art. 110 k.c., jeżeli ustawa, orzeczenie sądu lub decyzja innego organu państwowego albo czynność prawna oznacza termin nie określając sposobu jego obliczania, stosuje się przepisy poniższe (czyli także wspomniany art. 115 k.c.).
Tymczasem, jak podkreśla Skarżąca, z uwagi na fakt, iż w roku 2021 dzień 28 lutego przypadał na niedzielę, stąd też Spółka złożyła sprawozdanie w kolejnym dniu roboczym, czyli w poniedziałek 1 marca 2021 roku.
Stanowisko Skarżącej, w ocenie Sądu, nie zasługuje jednakże na uwzględnienie. Otóż sam termin na złożenie przez zobowiązane do tego podmioty odpowiedniego sprawozdania rocznego, zakreślony w art. 16 ust. 1 pkt 1 lit. a) ustawy o przewozie towarów niebezpiecznych, jest niewątpliwie przepisem prawa materialnego, określającym obowiązki wymienionych w nim podmiotów. Obowiązki te nie wymagają skonkretyzowania w formie decyzji administracyjnej czy innych władczych działań organu administracji publicznej. Przesłanie sprawozdania nie wszczyna jakiegokolwiek postępowania w indywidualnej sprawie z zakresu administracji publicznej rozstrzyganej w formie decyzji administracyjnej. Nie stanowi zatem etapu postępowania administracyjnego w rozumieniu art. 1 pkt 1 i 2 k.p.a. Sytuacji tej w żaden sposób nie zmienia okoliczność że niewykonanie obowiązku określonego w przepisie jest przyczyną zastosowania sankcji w postaci nałożenia kary pieniężnej, co następuje w drodze decyzji administracyjnej, wydawanej w samodzielnym postępowaniu prowadzonym przez powołany do tego organ. Nie stosuje się więc do obliczania terminu złożenia sprawozdania rocznego odpowiednio art. 57 § 4 k.p.a., zgodnie z którym to przepisem, jeżeli koniec terminu do wykonania czynności przypada na dzień uznany ustawowo za wolny od pracy lub na sobotę, termin upływa następnego dnia, który nie jest dniem wolnym od pracy ani sobotą. To oznacza, że upływ terminu określonego w art. 16 ust. 1 pkt 1 lit. a) ustawy o przewozie towarów niebezpiecznych, powoduje skutek w postaci obowiązku zapłacenia kary pieniężnej, w realiach niniejszej sprawy w wysokości 200 złotych, zgodnie z lp. 6.3 pkt 3 załącznika nr 1 do ustawy o przewozie towarów niebezpiecznych (uwzględniając, że od ustawowo określonego terminu do dnia przesłania sprawozdania nie upłynęło 14 dni).
Brak jest jednocześnie, na gruncie niniejszej sprawy, podstaw do zastosowania, odnośnie statuowanego w art. 16 ust. 1 pkt 1 lit. a) ustawy o przewozie towarów niebezpiecznych, obowiązku terminowego złożenia rocznego sprawozdania, unormowań Tytułu V Kodeksu cywilnego, dotyczących obliczania terminów, w oparciu o dyspozycję art. 110 k.c. Obowiązek złożenia wymaganego sprawozdania rocznego ma bowiem charakter publicznoprawny, a zgodnie z art. 1 Kodeksu cywilnego, ten akt z kolei reguluje stosunki cywilnoprawne między osobami fizycznymi i osobami prawnymi. Odnotować przy tym należy, że istotnie, z uwagi na brak porządkującej regulacji ogólnej dotyczącej terminów materialnych w prawie administracyjnym, w niektórych wyrokach wydawanych przez sądy administracyjne, pojawiają się odwołania w zakresie ustalenia metody obliczania terminów materialnych w prawie administracyjnym także, w drodze analogii, do przepisów obowiązujących na gruncie prawa cywilnego, jak w przywołanym przez Skarżącą wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 29 listopada 2019 r. sygn. akt III SA/Kr 1022/19. Jednakże podkreślenia wymaga, że Sąd ten, odwołując się z kolei do poglądu wyrażonego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w wyroku z dnia 10 marca 2011 r., sygn. akt III SA/Lu 435/10 (Lex 1119924), zaznaczył, iż przy obliczaniu terminów materialnych prawa administracyjnego, możliwe jest nieuwzględnienie skutków ich upływu w sytuacji, gdy opóźnienie nie tylko było niewielkie, ale i usprawiedliwione szczególnymi okolicznościami. I w realiach tychże spraw za takie szczególne okoliczności uznano, iż dotyczyły one przyznania statusu uchodźcy a więc skarżone decyzje kierowane były w większości przypadków do osób o słabej, często ledwo biernej znajomości języka polskiego, nie obeznanych z funkcjonowaniem różnego rodzaju terminów w przepisach prawa administracyjnego i różnic dotyczących skutków upływu tych terminów. Tymczasem na gruncie niniejszej sprawy nie sposób uznać, aby zachodziła tego rodzaju wyjątkowa okoliczność, uzasadniająca zastosowanie w drodze analogii do zakreślonego w art. 16 ust. 1 pkt 1 lit. a) ustawy o przewozie towarów niebezpiecznych terminu do złożenia rocznego sprawozdania, dyspozycji art. 115 k.c., skoro wynikający z powyższego przepisu obowiązek, adresowany jest do wyspecjalizowanych i profesjonalnych podmiotów, które winny znać odpowiednie regulacje związane z przewozem towarów niebezpiecznych.
Zasadnie przy tym, w ocenie Sądu, organ odwoławczy uznał, że w przedmiotowej sprawie nie znajdzie zastosowania art. 109 ust. 1 pkt 1 ustawy o przewozie towarów niebezpiecznych, zgodnie z którym nie nakłada się kary pieniężnej, jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że uczestnik przewozu nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek działania osób trzecich lub wskutek zdarzeń i okoliczności, którym podmiot nie mógł zapobiec.
Istotnie bowiem Strona nie podniosła w toku postępowania argumentacji przemawiającej za wystąpieniem tychże przesłanek, jak też nie przedłożyła ewentualnych dowodów świadczących o zaistnieniu ww. okoliczności.
Reasumując, organy obu instancji wyczerpująco zbadały wszystkie istotne okoliczności faktyczne związane z tą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej, a kara pieniężna została nałożona na Skarżącą w prawidłowej wysokości.
W konsekwencji, wobec niezasadności zarzutów skargi oraz niestwierdzenia przez Sąd z urzędu tego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, które sąd ma obowiązek badać z urzędu - skargę należało oddalić.
Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.