VI SA/Wa 546/07

VI SA/Wa 546/07 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2007-08-30
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2007-03-26
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Halina Emilia Święcicka /sprawozdawca/
Magdalena Bosakirska /przewodniczący/
Stanisław Gronowski
Symbol z opisem
6037 Transport drogowy i przewozy
Skarżony organ
Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku
Uchylono zaskarżoną decyzję w części
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia Magdalena Bosakirska Sędziowie Sędzia NSA Stanisław Gronowski Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka (spr.) Protokolant Krzysztof Wierzbicki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 sierpnia 2007 r. sprawy ze skargi A. K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2007 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów transportu drogowego oraz przepisów o czasie pracy kierowców 1. uchyla zaskarżoną decyzję w części utrzymującej w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2006 r. w zakresie następujących kar pieniężnych: a) 1.250 zł z tytułu przekroczenia maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy; b) 1.700 zł z tytułu skrócenia dziennego czasu odpoczynku; c) 4.300 zł z tytułu przekroczenia maksymalnego dziennego okresu prowadzenia pojazdu; 2. stwierdza, że opisane w punkcie 1 decyzje w uchylonym zakresie nie podlegają wykonaniu; 3. w pozostałej części skargę oddala; 4. nakazuje pobrać od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie kwotę 264 (dwieście sześćdziesiąt cztery ) złotych tytułem pokrycia nieuiszczonego wpisu od skargi
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] stycznia 2007 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez A. K. od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2006 r. o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 15.200 złotych utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji w całości. Jako podstawę prawną wskazał art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 5 ust. 1, art. 8 ust. 1 pkt 4, art. 11 ust. 3, art. 14 ust. 1, art. 87 ust. 1, art. 92 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2004 r., Nr 204, poz. 2088 ze zm.), oraz lp. 1.2., lp. 10.2, lp. 10.3, lp. 10.4 oraz lp. 11.2. pkt 1załącznika do tej ustawy, art. 6 ust. 1, art. 7 ust. 1 i art. 8 ust. 1 i 7 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3820/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz. Urz. WE L370 z 1.12.1985 P.0001-0007), art. 15 ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 roku w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. WE L370 z 31.12.1985 P.0008-0021).
Powyższa decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego zapadła w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i wywody prawne:
W dniu 17 sierpnia 2006 r. zatrzymany został do kontroli pojazd marki Mercedes o nr rej. [...] wraz z naczepą marki [...] o nr rej. [...] kierowany przez S. L.. Kierowca okazał wypis z licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego rzeczy. W toku kontroli stwierdzono wstępnie naruszenie przez kierowcę przepisów o czasie pracy kierowców: skrócenie dziennych czasów odpoczynków, przekroczenia maksymalnych czasów jazdy dziennej, nieuzasadnione użycie kilku wykresówek w ciągu tego samego 24-godzinnego okresu a także stwierdzono nieprawidłowe działanie urządzenia rejestrującego. Zatrzymano do szczegółowej analizy 16 sztuk wykresówek, które posiadały m.in. następujące informacje:
1. 28.07.2006 km 0
2. 30.07.2006/01.08.2006 km 693
3. 01.08.2006/02.08.2006 km 295
4. 02.082006 km 286
5. 02.08.2006/03.08.2006 km 336
6. 03.08.2006 km (brak wpisu)
7. 03.08.2006/04.08.2006 km 451
8. 04.08.2006/07.08.2006 km 0
9. 07.08.2006/08.08.2006 km 364
10. 08.08.2006/09.08.2006 km 428
11. 09.08.2006/10.08.2006 km 358
12. 10.08.2006/11.08.2006 km 390
13. 11.08.2006 km 76
14. 11.08.2006/15.08.2006 km 0
15. 15.08.2006/16.08.2006 km 479
16. 16.08.2006/17.08.2006 km (brak wpisu)
Po szczegółowej analizie okazanych wykresówek organ kontroli sporządził wykaz stwierdzonych naruszeń, który przesłał stronie wraz z zawiadomieniem o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie nałożenia kary pieniężnej za stwierdzone naruszenia. Wezwał o zajęcie stanowiska w sprawie oraz poinformował o przysługujących stronie uprawnieniach.
Organ pismem z dnia 5 września 2006 r. zwrócił się do Starostwa Powiatowego w T. z prośbą o udzielenie informacji, czy przedsiębiorca – K. A., dalej jako skarżący, zgłosił do licencji pojazd poddany kontroli. Pismem z dnia 18 września 2006 r. Starostwo Powiatowe w T. poinformowało, że pojazd marki Mercedes o nr rej. [...] do dnia 15 września 2006 r. nie został zgłoszony do licencji okazanej przez kierowcę podczas przeprowadzonej kontroli.
W związku z powyższą informacją, zawiadomieniem z dnia 25 września 2006 r. poinformowano skarżącego o rozszerzeniu postawionych zarzutów o nowy zarzut: wykonywania transportu drogowego pojazdem niezgłoszonym do licencji.
Decyzją z dnia [...] października 2006 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w G. (dalej WITD) nałożył na A. K. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą Usługi transportowe karę pieniężną w wysokości 15.000 zł. Łączna kwota kary pieniężnej za stwierdzone naruszenia wyniosła 15.650 zł, jednak zgodnie z art. 92 ust. 2 pkt 2 ustawy o transporcie drogowym kwotę kary pieniężnej ograniczono do 15.000 zł. W decyzji wskazano następujące naruszenia:
1. przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy przy wykonywaniu transportu drogowego przez kierowcę w dniach: 30 lipca 2006 r., 1 sierpnia 2006 r. oraz 3 sierpnia 2006 r. i wymierzył karę pieniężną w wysokości 1.250 zł,
2. skrócenie dziennego czasu odpoczynku przy wykonywaniu transportu drogowego przez kierowcę w dniach: 2/3 sierpnia 2006 r., 8 sierpnia 2006 r. i 15/16 sierpnia 2006 r. i wymierzył karę pieniężną w wysokości 1.700 zł,
3. przekroczenie maksymalnego dziennego okresu prowadzenia przy wykonywaniu transportu drogowego przez kierowcę w dniach: 2-4 sierpnia 2006 r., 15-18 sierpnia 2006 r. i wymierzył karę pieniężną w wysokości 4.300 zł,
4. nieprawidłowe działanie urządzenia rejestrującego: nieuzasadnione użycie kilku wykresówek w ciągu tego samego 24-godzinnego okresu – za każdy dzień i wymierzył karę pieniężną w wysokości 400 zł,
5. wykonywanie transportu drogowego pojazdem niezgłoszonym do licencji i wymierzył karę pieniężną w wysokości 8.000 zł.
W piśmie z dnia 15 listopada 2006 r. skarżący odwołał się od ww. decyzji organu I instancji do Głównego Inspektora Transportu Drogowego. Zarzucał zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów procesowych wskazując art. 8, 9, 77 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych i nieuwzględnienie słusznego interesu strony oraz niewyjaśnienie w sposób szczegółowy i obiektywny całokształtu sprawy.
Decyzją z dnia [...] stycznia 2007 r. wskazaną na wstępie, Główny Inspektor Transportu Drogowego, po rozpatrzeniu odwołania, utrzymał zaskarżoną decyzję organu I instancji w całości w mocy.
W uzasadnieniu decyzji organ przytoczył treść poszczególnych przepisów prawnych, które powołał jako podstawę prawną nałożenia kary pieniężnej. Stwierdził, iż skrócenie dziennego czasu odpoczynku nastąpiło w dniach:
- 2 sierpnia 2006 r. o 4 godziny,
- 8 sierpnia 2006 r. o 1 godz. i 10 minut,
- 15/16 sierpnia 2006 r. o 3 godz. i 10 minut;
przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy w dniach:
- 30 lipca 2006 r./1 sierpnia 2006 r. o 58 minut,
- 1 sierpnia 2006 r. o 56 minut,
- 3 sierpnia 2006 r. o 1 godz. i 22 minuty;
przekroczenie maksymalnego dziennego okresu prowadzenia pojazdu w okresie:
- od 2 sierpnia 2006 r. od godz. 10:00 do 4 sierpnia 2006 r. do godz. 11:25 łączny czas jazdy wynosił 23 godziny i 55 minut, przekroczenie o 13 godz. i 55 minut,
- od 15 sierpnia 2006 r. od godz. 21:10 do 17 sierpnia 2006 r. do godz. 11:30 łączny czas jazdy 17 godz. i 10 minut, przekroczenie o 7 godz. i 10 minut.
Odnosząc się do zarzutu podniesionego w odwołaniu o naruszeniu zasad procedury administracyjnej Główny Inspektor Transportu Drogowego stwierdził, że organ I instancji dokonał prawidłowej oceny stanu faktycznego i prawidłowo zastosował przepisy ustawy o transporcie drogowym nakładając na skarżącego karę pieniężną za ww. naruszenia.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie A.K. prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą Usługi Transportowe, wnosił o jej uchylenie oraz zasądzenie kosztów postępowania sądowego. Skarżący zarzucił zaskarżonej decyzji, iż została wydana z naruszeniem prawa procesowego wymieniając art. 7, 77 i 104 k.p.a. oraz z naruszeniem przepisów prawa materialnego poprzez uznanie, iż w sprawie zaszły okoliczności uzasadniające zastosowanie przepisów o karach pieniężnych określonych w ustawie o transporcie drogowym. W uzasadnieniu ponownie zarzucił niewyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych oraz nieprzedstawienie stanu faktycznego i uzasadnienia prawnego. Podnosił, iż z treści decyzji nie wynika, w jaki sposób zostały ustalone okoliczności faktyczne będące podstawą dla stwierdzeń o naruszeniu przepisów dotyczących czasu pracy kierowcy.
W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wnosił o jej oddalenie powołując się na argumentację przywołaną w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 1 czerwca 2007 r. sygn. akt VI SA/Wa 546/07 zwolnił skarżącego od kosztów sądowych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności.
Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną - art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), dalej p.p.s.a.
Badając w ten sposób zaskarżoną decyzję Sąd stwierdził naruszenia prawa w odniesieniu do części decyzji, tj. w zakresie nałożenia kary pieniężnej za naruszenia przepisów o czasie pracy kierowcy, zatem skarga w tym zakresie jest uzasadniona, natomiast w pozostałym zakresie skarga jako niezasadna została oddalona.
Sąd stwierdził, iż nie zasługuje na uwzględnienie skarga w części dotyczącej nałożenia kary pieniężnej 8.000 zł za wykonywanie transportu drogowego pojazdem niezgłoszonym do licencji.
Stosownie do art. 8 ust. 1, ust. 2 pkt 4 i ust. 3 pkt 8 ustawy o transporcie drogowym licencji udziela się na pisemny wniosek przedsiębiorcy, który winien zawierać m.in. rodzaj i liczbę pojazdów samochodowych, którymi dysponuje przedsiębiorca ubiegający się o wydanie licencji, a do wniosku należy dołączyć m. in. wykaz pojazdów samochodowych wraz z kserokopiami krajowych dokumentów dopuszczających pojazd do ruchu, natomiast w przypadku gdy przedsiębiorca nie jest właścicielem tych pojazdów – również dokument potwierdzający prawo do dysponowania nimi.
Zgodnie z kolei z art. 14 ust. 1 i 2 ww. ustawy przewoźnik drogowy jest obowiązany zgłaszać na piśmie organowi, który udzielił licencji, wszelkie zmiany danych, o których mowa w art. 8, nie później niż w terminie 14 dni od ich powstania. Jeżeli zmiany te obejmują dane zawarte w licencji, przedsiębiorca jest obowiązany wystąpić z wnioskiem o zmianę treści licencji.
Z treści powołanych wyżej przepisów wynika więc wyraźnie, że przedsiębiorca ma obowiązek zgłosić na piśmie organowi licencyjnemu w terminie 14 dni o każdym przypadku zmiany w wykazie pojazdów samochodowych zgłoszonych do licencji.
Jest okolicznością niesporną w niniejszej sprawie, iż skarżący A. K. nie dopełnił tego obowiązku. Skontrolowany w dniu 17 sierpnia 2006 r. transport drogowy rzeczy był wykonywany pojazdem marki Mercedes o nr rej. [...], który nie został zgłoszony przez niego do posiadanej licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego rzeczy, co pismem z dnia 18 września 2006 r. potwierdził organ licencyjny.
W tym stanie faktycznym organ zasadnie nałożył więc na skarżącego karę pieniężną 8.000 zł na podstawie lp. 1.2. załącznika do ustawy o transporcie drogowym - za wykonywanie transportu drogowego pojazdem niezgłoszonym do licencji.
Sąd nie stwierdził również nieprawidłowości przy wymierzeniu kary pieniężnej 400 zł za nieprawidłowe działanie przyrządu kontrolnego polegające na nieuzasadnionym użyciu kilku wykresówek w ciągu tego samego 24-godzinnego okresu (za dwa dni).
Zgodnie z art. 15 ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nie wyjmuje się wykresówki z urządzenia przed zakończeniem dziennego okresu pracy, chyba, że jej wyjęcie jest dopuszczalne z innych powodów.
Kierowca w dniu 2 sierpnia 2006 r. oraz w dniu 3 sierpnia 2006 r. użył dwóch wykresówek, co na podstawie lp. 11.2 załącznika do ustawy o transporcie drogowym uzasadniało nałożenie kary pieniężnej w wysokości 400 zł.
W związku z powyższym skarga na decyzję w zakresie kary pieniężnej w kwocie 8.000 zł za wykonywanie transportu drogowego pojazdem niezgłoszonym do licencji oraz 400 zł za dwukrotne nieuzasadnione użycie dwóch wykresówek w ciągu tego samego 24-godzinnego okresu - na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – została oddalona.
W pozostałym zakresie skarga jest uzasadniona.
Istotą sądowej kontroli jest ocena zgodności lub niezgodności zaskarżonego aktu administracyjnego z normą prawną. W tym celu sąd administracyjny dokonuje wykładni przepisów prawnych, które były podstawą wydania zaskarżonej decyzji. Następnie ocenia prawidłowość zastosowania odpowiednio rozumianego przepisu prawnego do ustalonego stanu faktycznego sprawy. Badając legalność zaskarżonej decyzji, w tym drugim aspekcie, Sąd musi więc odnieść się do ustaleń faktycznych dokonanych w postępowaniu administracyjnym. W tym sensie Sąd zajmuje się zatem kwestią ustaleń faktycznych sprawy i weryfikuje ich prawidłowość.
W rozpoznawanej sprawie prawidłowość ustaleń faktycznych budzi zastrzeżenia. Dotyczą one przekroczenia maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerw, skrócenia dziennego czasu odpoczynku oraz przekroczenia maksymalnego dziennego okresu prowadzenia.
Powyższych ustaleń dokonano w oparciu o przedłożone przez kierowcę wykresówki, których poprawność zapisów nie została zweryfikowana przez organ I instancji ani przez organ odwoławczy. I tak wykresówka z datą 30 lipca/1 sierpnia 2006 r. obejmowała w istocie trzy dni, organ uznał bez żadnego uzasadnienia, iż dotyczy zapisów czasu pracy kierowcy z dwóch pierwszych dni, na wykresówkach z 11/15 sierpnia 2006 r. i 4/7 sierpnia 2006 r. nie wskazano żadnej aktywności kierowcy chociaż na wykresówkach z 7/8 sierpnia 2006 r. oraz z 15/16 sierpnia 2006 r. czas pracy jest rejestrowany. Przekroczenie maksymalnego dziennego okresu prowadzenia pojazdu w okresie 2-4 sierpnia 2006 r. obliczono na 23 godz. i 55 minut co wydaje się nieprawdopodobne, również drugie wskazane przekroczenie z 15-17 sierpnia 2006 r. budzi wątpliwości skoro w dniu 15 sierpnia kierowca nie prowadził pojazdu.
Skarżący zarówno w postępowaniu administracyjnym jak i w skardze zarzucał brak wyjaśnienia okoliczności faktycznych oraz brak przedstawienia stanu faktycznego i uzasadnienia prawnego. Nie precyzował wprawdzie postawionych zarzutów, ale z odwołania w sposób czytelny wynikało, iż strona nie wie, jakich naruszeń dopuściła się i na podstawie jakich ustaleń zostały one stwierdzone.
Sąd podziela tę ocenę. Art. 107 k.p.a. określa podstawowe części składowe, jakie powinna decyzja zawierać. Do tych części ustawodawca zalicza między innymi uzasadnienie faktyczne i prawne. Uzasadnienie zatem stanowi integralną część decyzji i jego zadaniem jest wyjaśnienie rozstrzygnięcia, stanowiącego dyspozytywną część decyzji (por. wyrok NSA z dnia 12 maja 2000 r., sygn. akt I SA/Kr 856/98, LEX nr 43041). Tak więc uzasadnienie jako jeden z elementów decyzji winno zawierać ocenę zebranego w postępowaniu materiału dowodowego, dokonaną przez organ wykładnię stosowanych przepisów oraz ocenę przyjętego stanu faktycznego w świetle obowiązującego prawa. Prawidłowe zredagowanie pod względem merytorycznym i prawnym uzasadnienia decyzji administracyjnej ma znaczenie dla stosowania zasady przekonywania wyrażonej w art. 11 k.p.a., a realizowanej na mocy art. 107 § 3 tego aktu prawnego. Motywy decyzji powinny być tak ujęte, aby strona mogła zrozumieć i w miarę możliwości zaakceptować zasadność przesłanek faktycznych i prawnych, którymi kierował się organ przy załatwianiu sprawy wydaną decyzją. Niewyjaśnienie wszystkich okoliczności mających istotne znaczenie w sprawie oraz nieuzasadnienie decyzji w sposób właściwy narusza podstawowe zasady postępowania administracyjnego i stanowi podstawę do uchylenia przez sąd administracyjny zaskarżonej decyzji (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 lutego 2006 r. sygn. akt VI SA/Wa 985/06 opubl. LEX nr 193924).
Decyzje obydwu instancji zostały wydane z naruszeniem art. 107 § 3 k.p.a. Organ I instancji w pięciu punktach wskazał w sposób ogólny rodzaj naruszenia dotyczące czasu pracy kierowcy, które są cytatami poszczególnych pozycji z załącznika do ustawy o transporcie drogowym oraz zbiorczą kwotę kary pieniężnej za to naruszenie. Nie wskazał sposobu obliczenia kwoty co uniemożliwiło wręcz Sądowi jej skontrolowanie. Organ odwoławczy nie wyjaśnił wątpliwości co do zapisów na wykresówkach, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję, w decyzji zamieścił treść przepisów prawnych mających zastosowanie w sprawie oraz wyliczeń czasu pracy kierowcy, bez wskazania sposobu dokonanych ustaleń.
W ocenie Sądu powyższe stwierdzone naruszenia przepisów postępowania (art. 7, 9, 77 § 1 oraz art. 107 § 3 k.p.a.) jako mające istotny wpływ na wynik sprawy uzasadniają uwzględnienie skargi we wskazanym zakresie.
Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, organ wydając decyzję winien mieć na uwadze, ustalając wysokość kary pieniężnej, ograniczenie jej wysokości wynikające z art. 92 ust. 2 pkt 2 ustawy o transporcie drogowym.
Mając powyższe na uwadze, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. orzeczono jak w pkt 1 sentencji, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzeczono jak w pkt 3 sentencji, zaś o wstrzymaniu wykonania decyzji w uchylonej części Sąd orzekł na podstawie art. 152 p.p.s.a.
O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200, art. 206 oraz art. 248 p.p.s.a. i zasądził kwotę 264 zł tytułem pokrycia nieuiszczonego wpisu od skargi.
.