III SA/Kr 1812/23

III SA/Kr 1812/23 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2024-03-20
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-12-13
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Elżbieta Czarny-Drożdżejko /przewodniczący/
Katarzyna Marasek-Zybura /sprawozdawca/
Magdalena Gawlikowska
Symbol z opisem
6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne
Transport
Sygn. powiązane
II GZ 109/25 - Postanowienie NSA z 2025-03-19
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 1267
Art. 1  par. 1  i 2
Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.)
Dz.U. 2024 poz 935
Art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Dz.U. 2023 poz 775
Art. 138  par. 1  pkt 1
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.)
Dz.U. 2022 poz 2201
Art. 5  ust. 2a, art. 7d ust. 1  pkt 1, ust. 2 oraz art. 16b  ust. 1
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - t.j.
Dz.U.UE.L 2009 nr 300 poz 51 Art. 6  ust. 1 lit. a i art. 14
Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) NR 1071/2009 z dnia 21 pażdziernika 2009 r. ustanawiające wspólne zasady dotyczące  warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylające dyrektywę Rady 96/26/WE (Tekst mający znaczenie dla EOG)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Elżbieta Czarny-Drożdżejko Sędziowie: WSA Katarzyna Marasek-Zybura (spr.) Asesor WSA Magdalena Gawlikowska Protokolant: specjalista Anna Chwalibóg po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 marca 2024 r. sprawy ze skargi T. N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 30 października 2023 r. nr SKO.TS/4123/35/2023 w przedmiocie wykonywania zawodu przewoźnika oraz zdolności zarządzającego transportem do kierowania operacjami transportowymi skargę oddala.
Uzasadnienie
Decyzją z dnia 30 października 2023 r. znak: SKO.TS/4123/35/2023 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie, działając na podstawie art. 5 ust. 2a, art. 7d ust. 1 pkt 1, ust. 2 oraz art. 16b ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2201, z późn. zm., dalej u.t.d.) w zw. z art. 6 ust. 1 lit. a i art. 14 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z dnia 21 października 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylającym dyrektywę Rady 96/26AA/E (Dz. Urz. UE L 300 z 14.11.;2009, str. 51, ze zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 572, z późn. zm., dalej: k.p.a.), utrzymało w mocy decyzję Starosty Oświęcimskiego z dnia 15 września 2023 r., nr WKT.7252.83.2023.MW, orzekającą o utracie przez T. N. (dalej: skarżący) dobrej reputacji oraz o zawieszeniu zezwolenia nr [...] na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego rzeczy udzielone w dniu 22 stycznia 2013 r. skarżącemu, prowadzącemu działalnością gospodarczą pod nazwą: T. N. Przedsiębiorstwo [...] "T." z siedzibą w O. i o stwierdzeniu niezdolności skarżącego - zarządzającego transportem, posiadającego Certyfikat Kompetencji Zawodowych w drogowym transporcie rzeczy nr [...] wydany w dniu 24 kwietnia 2012 r. do kierowania operacjami transportowymi.
Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym:
W dniu 19 maja 2023 r. Starosta Oświęcimski zawiadomił skarżącego o zamiarze wszczęcia kontroli w zakresie spełnienia wymogów będących podstawą do udzielenie zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, o których mowa w art. 5 u.t.d.
Po otrzymaniu informacji z Krajowego Rejestru Sądowego, organ I instancji, w dniu 7 lipca 2023 r. wszczął z urzędu postępowanie w zakresie spełnienia przez skarżącego wymogu dobrej reputacji przewoźnika drogowego oraz zarządzającego transportem.
Po przeprowadzeniu postępowania, Starosta Oświęcimski, decyzją z dnia 15 września 2023 r. orzekł o utracie przez skarżącego dobrej reputacji; zawiesił zezwolenie Nr [...] na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego rzeczy udzielone w dniu 22 stycznia 2013 r. skarżącemu, oraz stwierdził niezdolność skarżącego - zarządzającego transportem, posiadającego Certyfikat Kompetencji Zawodowych w drogowym transporcie rzeczy nr [...] wydany w dniu 24 kwietnia 2012 r. do kierowania operacjami transportowymi.
Na podstawie zebranego w toku postępowania materiału dowodowego organ I instancji ustalił, że skarżący jest przedsiębiorcą i jednocześnie osobą zarządzającą w przedsiębiorstwie transportem, posiada wymagane kompetencje zawodowe. Legitymuje się Certyfikatem kompetencji zawodowych w drogowym transporcie rzeczy nr [...] wydanym w dniu 24 kwietnia 2012 r.
W dniu 10 sierpnia 2020 r. skarżący został skazany we Francji, za przestępstwa (zgodnie z kategoriami czynów wg systemu ECRIS) związane z:
- transportem drogowym,
- nielegalnym obrotem substancjami odurzającymi, substancjami psychotropowymi i prekursorami nieprzeznaczonymi wyłącznie na użytek własny,
- przestępstwa celne.
Orzeczenie uprawomocniło się z dniem 31 sierpnia 2020 r. Wobec wszystkich wymienionych w informacji z Krajowego Rejestru Karnego czynów wskazano, iż skarżący czynów tych dokonał i jest ich sprawcą. Orzeczone na podstawie wydanego wyroku wobec skarżącego kary to grzywna, kara pozbawienia wolności, konfiskata oraz zakaz przebywania na terenie Francji.
Pismem z dnia 20 lipca 2023 r. skarżący poinformował organ, iż wystąpił do Sądu we Francji w sprawie wydania środków rehabilitacyjnych, jednak nie otrzymał odpowiedzi dotyczącej zatarcia skazania.
W motywach rozstrzygnięcia, organ I instancji podkreślił, że skarżący został skazany m.in. za nielegalny obrót substancjami odurzającymi, substancjami psychotropowymi i prekursorami nieprzeznaczonymi wyłącznie na użytek własny. Jest to jedna z dziedzin wymienionych w art. 6 ust. 1 lit. a rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009, za które ani przedsiębiorca wykonujący transport drogowy ani zarządzający transportem nie mogą być skazani. W związku z powyższym Starosta Oświęcimski uznał, iż skarżący, który jednocześnie jest zarządzającym transportem w swojej firmie, poprzez skazanie opisane powyżej, utracił dobrą reputację. Z kolei zgodnie z art. 7d ust. 6 ustawy o transporcie drogowym w przypadku wydania decyzji stwierdzającej utratę dobrej reputacji organ zawiesza zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego. Zezwolenie zostaje zawieszone do czasu zastosowania środka rehabilitacyjnego wskazanego w art. 7e ustawy o transporcie drogowym (zatarcia skazania).
Wobec powyższego organ I instancji zawiesił zezwolenie Nr [...] na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego rzeczy udzielone skarżącemu w dniu 22 stycznia 2013 r. Wyjaśnił, że zezwolenie to zostaje zawieszone do czasu zastosowania środka rehabilitacyjnego wskazanego w art. 7e ust. 3 u.t.d. W myśl art. 7d ust. 7 u.t.d. wykonywanie transportu drogowego w przypadku, gdy przedsiębiorcy zawieszono zezwolenie na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, jest równoznaczne z wykonywaniem przewozu bez zezwolenia.
Ponadto organ I instancji stwierdził, niezdolność skarżącego do kierowania operacjami transportowymi. Zgodnie z art. 14 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009, jeżeli zarządzający transportem utraci dobrą reputację, właściwy organ stwierdza, że zarządzający transportem jest niezdolny do kierowania operacjami transportowymi przedsiębiorcy. Organ nie potwierdzi odzyskania dobrej reputacji przez zarządzającego transportem wcześniej niż w terminie jednego roku od daty utraty dobrej reputacji i w żadnym przypadku zanim zarządzający transportem nie wykaże, że odbył odpowiednie szkolenie trwające co najmniej trzy miesiące lub zdał egzamin obejmujący dziedziny wymienione w części I załącznika I do rozporządzenia (WE) nr 1071/2009. Do czasu zastosowania środków rehabilitujących certyfikat kompetencji zawodowych, zarządzającego transportem uznanego za niezdolnego do kierowania operacjami transportowymi nie jest ważny w żadnym państwie członkowskim.
W odwołaniu wniesionym od ww. decyzji, skarżący wniósł o jej uchylenie i umorzenie postępowania w całości, ewentualnie przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie:
1. art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, a to nie przeprowadzenie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego poprzez brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego;
2. art. 7d ust. 5 pkt 1 i 2 u.t.d. w zw. z art. 3 ust 1, art. 6 ust 1 i ust 2 lit. a załącznik IV rozporządzenia 1071/2009 poprzez wydanie decyzji stwierdzającej utratę dobrej reputacji w sytuacji, gdy ocena wszystkich okoliczności, które powinny zostać wzięte przez organ pod uwagę, w tym również z urzędu, powinna prowadzić do wniosku, że utrata dobrej reputacji będzie stanowić nieproporcjonalną reakcję za popełnione naruszenia, a zatem uzasadnione jest wydanie decyzji stwierdzającej, że dobra reputacja pozostaje nienaruszona;
3. art. 7d ust 4 u.t.d. w zw. z art. 6 ust 2 lit a rozporządzenia 1071/2009 poprzez nieuwzględnienie przez organ wszystkich okoliczności istotnych dla postępowania w przedmiocie oceny dobrej reputacji, które chociaż nie zostały wprost wskazane w art. 7d ust. 4 ustawy o transporcie drogowym, to z uwagi na otwarty katalog tych okoliczności (na co wskazuje sformułowanie "w szczególności") powinny zostać wzięte pod uwagę;
4. zbagatelizowanie faktu, że utrata dobrej reputacji skutkować będzie zamknięciem prowadzonego przez skarżącego przedsiębiorstwa co spowoduje niepowetowane straty zarówno dla strony, jak i dla jego rodziny;
5. zbagatelizowanie faktu, że zawieszenie zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika pozbawi skarżącego możliwości zarobkowania, a jest to jego jedyne źródło dochodu.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie uznało wniesione odwołanie za nieuzasadnione i opisaną na wstępie decyzją orzekło o utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji.
W uzasadnieniu organ odwoławczy streścił przebieg dotychczasowego postępowania oraz przytoczył treść przepisów mających zastosowanie w niniejszej sprawie. Wyjaśnił, że zgodnie z art. 16b ust. 1 pkt 1 u.t.d. organ, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, stwierdza, w drodze decyzji administracyjnej, niezdolność zarządzającego transportem do kierowania operacjami transportowymi, jeżeli zarządzający transportem utracił dobrą reputację, zgodnie z art. 6 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009.
Wydanie decyzji w przedmiocie stwierdzenia niezdolności zarządzającego transportem do kierowania operacjami transportowymi jest obligatoryjne w przypadku uprzedniego orzeczenia o utracie dobrej reputacji. Decyzja ta jest bowiem decyzją związaną i organ właściwy nie ma kompetencji do oceny innych przesłanek warunkujących orzeczenie o utracie zdolności do kierowania operacjami transportowymi, niż wskazana w cytowanym unormowaniu.
Natomiast zgodnie z art. 16b ust. 2 w przypadku stwierdzenia niezdolności zarządzającego transportem do kierowania operacjami transportowymi, zarządzający jest obowiązany zwrócić, w terminie nie dłuższym niż 7 dni, certyfikat kompetencji zawodowych organowi, o którym mowa w ust. 1.
Zdaniem Kolegium, należy podzielić stanowisko organu I instancji, zgodnie z którym w rozpatrywanej sprawie należy wydać decyzję o utracie przez skarżącego dobrej reputacji.
Jak wynika z akt sprawy, podstawą wszczęcia postępowania była Informacja o osobie z Krajowego Rejestru Karnego z dnia 19 czerwca 2023 r., zgodnie z którą skarżący został skazany we Francji na mocy orzeczenia sądu z dnia 10 sierpnia 2020 r. (prawomocnego z dniem 31 sierpnia 2020 r.), jako sprawca przestępstw (zgodnie z kategoriami czynów wg systemu ECRIS) związanymi z transportem drogowym; nielegalnym obrotem substancjami odurzającymi, substancjami psychotropowymi i prekursorami nieprzeznaczonymi wyłącznie na użytek własny oraz przestępstwa celne.
Orzeczone na podstawie wydanego wyroku wobec skarżącego kary to grzywna, kara pozbawienia wolności w zawieszeniu na okres 5 lat, konfiskata oraz zakaz przebywania na terenie Francji.
Przestępstwa, za które skazano skarżącego, należą do katalogu przestępstw wymienionych w art. 5 ust. 2a u.t.d. w związku z art. 6 ust. 1 lit. a rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z dnia 21 października 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylającym dyrektywę Rady 96/26AA/E.
Wobec powyższego - zdaniem Kolegium - w sprawie wystąpiła przesłanka nakazująca wydanie decyzji w przedmiocie utraty przez skarżącego dobrej reputacji. Wydanie wyroku za powyżej opisane przestępstwo stanowi podstawę do obligatoryjnego stwierdzenia utraty przez stronę dobrej reputacji. Z kolei badanie, czy utrata dobrej reputacji stanowiła proporcjonalną reakcję za popełnione naruszenia, nie dotyczy sytuacji skazania prawomocnym wyrokiem za popełnienie określonego przepisem przestępstwa, lecz prowadzone jest jedynie w przypadku nałożenia innych sankcji. Kolegium zwróciło również uwagę, że na dzień orzekania, do organu nie wpłynęły żadne dowody na okoliczność usunięcia wpisu o karalności.
W ocenie SKO, postępowanie w sprawie zostało przeprowadzone w sposób prawidłowy, organ zapewnił skarżącemu możliwość brania w nim udziału oraz zapoznania się z materiałem dowodowym, a zatem rozstrzygnięcie organu I instancji jest prawidłowe.
W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skarżący, zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie:
1. art. 7, 77 § 1 i art. 80 k.p.a., polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy;
2. art. 7, 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego wbrew ciążącemu na mocy art. 77 § 1 k.p.a. obowiązkowi w tym zakresie i w konsekwencji niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i w konsekwencji utrzymaniu przez SKO zaskarżonej decyzji organu I instancji w całości w mocy;
3. art. 7d ust 5 pkt 1 i 2 u.t.d. w zw. z art. 3 ust 1, art. 6 ust 1 i ust 2 lit. a załącznik IV rozporządzenia 1071/2009 poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji stwierdzającej utratę dobrej reputacji w sytuacji, gdy ocena wszystkich okoliczności, które powinny zostać wzięte przez organ pod uwagę, w tym również z urzędu, powinna prowadzić do wniosku, że utrata dobrej reputacji będzie stanowić nieproporcjonalną reakcję za popełnione naruszenia, a zatem uzasadnione jest wydanie decyzji stwierdzającej, że dobra reputacja pozostaje nienaruszona;
4. art. 107 § 3 k.p.a. przez nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji z uwagi na zawarcie w nim zbyt ogólnych stwierdzeń, w szczególności oparcie się na niejednolitym, nieprecyzyjnym orzecznictwie Sądów administracyjnych, co uniemożliwia realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa oraz uniemożliwia dokonanie kontroli zaskarżonej decyzji;
5. zbagatelizowanie faktu, że w gestii organu jest ustalenie czy doszło do zatarcia skazania, a jeśli tak to kiedy, gdyż przedmiotowe ma istotny wpływ na wydaną decyzję.
Mając powyższe zarzuty na uwadze, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i orzeczenie co do istoty sprawy oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi, skarżący rozwinął powyższe zarzuty.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie, wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje:
Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935, dalej p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego w sposób, który miał wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także stosują środki określone w ustawie. Sąd administracyjny, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a.
Zdaniem Sądu skarga jest nieuzasadniona.
Przedmiotem kontroli sądu jest decyzja stwierdzająca utratę wymogu dobrej reputacji przez skarżącego prowadzącego działalność gospodarczą w zakresie usług transportu drogowego, jako przedsiębiorcy i zarządzającego transportem.
Okolicznością bezsporną w sprawie było skazanie skarżącego wyrokiem z dnia 10 sierpnia 2020 r. we Francji, za przestępstwa (zgodnie z kategoriami czynów wg systemu ECRIS) związane z:
- transportem drogowym,
- nielegalnym obrotem substancjami odurzającymi, substancjami psychotropowymi i prekursorami nieprzeznaczonymi wyłącznie na użytek własny,
- celne.
Orzeczenie skazujące uprawomocniło się z dniem 31 sierpnia 2020 r.
Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowił art. 7d ust.1 pkt 1 u.t.d., zgodnie z którym organ, o którym mowa w art. 7 ust. 2, wszczyna postępowanie administracyjne w zakresie spełniania wymogu dobrej reputacji przewoźnika drogowego, zarządzającego transportem lub osoby fizycznej, o której mowa w art. 7c, jeżeli wobec: 1) (...) osoby fizycznej prowadzącej działalność gospodarczą, zarządzającego transportem lub osoby fizycznej, o której mowa w art. 7c, został wydany prawomocny wyrok skazujący za przestępstwo w dziedzinach określonych w art. 6 ust. 1 lit. a rozporządzenia (WE) nr 1071/2009 w zakresie spełniania wymogu dobrej reputacji wymienione w art. 5 ust. 2a i 2b.
Zgodnie z art. 7d ust. 2 u.t.d., po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, organ, o którym mowa w art. 7 ust. 2, wydaje decyzję stwierdzającą utratę dobrej reputacji.
Przestępstwa, za które skazano skarżącego, należą do katalogu przestępstw wymienionych w art. 5 ust. 2a u.t.d. w związku z art. 6 ust. 1 lit. a rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z dnia 21 października 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylającym dyrektywę Rady 96/26AA/E. Art. 5 ust. 2a u.t.d. stanowi bowiem, że za przestępstwa w dziedzinach określonych w art. 6 ust. 1 lit. a rozporządzenia (WE) nr 1071/2009 w zakresie spełniania wymogu dobrej reputacji uznaje się przestępstwa umyślne m.in. związane z transportem drogowym; nielegalnym obrotem substancjami odurzającymi, substancjami psychotropowymi i prekursorami nieprzeznaczonymi wyłącznie na użytek własny oraz przestępstwa celne.
Przestępstwa, za które skarżący został skazany, są tymi, za które skazanie powinno skutkować wszczęciem postępowania w przedmiocie spełnienia warunku dobrej reputacji, a w dalszej kolejności wydaniem decyzji o pozbawieniu dobrej reputacji przedsiębiorcy lub osoby zarządzającej transportem.
Jak wynika z art. 7d ust. 6 u.t.d., w przypadku wydania decyzji, o której mowa w ust. 5 pkt 1: 1) wymóg dobrej reputacji nie jest spełniony; 2) organ, o którym mowa w art. 7 ust. 2, zawiesza zezwolenie na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego - do czasu zastosowania środka rehabilitacyjnego, o którym mowa w art. 7e. Na dzień wydania zaskarżonej decyzji skarżący nie wykazał aby został wobec niego zastosowany środek rehabilitacyjny.
Trzeba też podkreślić, że w niniejszej sprawie nie było możliwości zastosowania art. 7d ust. 4 u.t.d., o co ubiegał się skarżący. Przepis ten daje możliwość dokonania oceny dobrej reputacji, przy uwzględnieniu w szczególności: 1) czy liczba stwierdzonych naruszeń jest nieznaczna w stosunku do liczby kierowców zatrudnionych przez przedsiębiorcę bądź będących w jego dyspozycji oraz skali prowadzonych operacji transportowych; 2) czy istnieje możliwość poprawy sytuacji w przedsiębiorstwie, w tym czy w przedsiębiorstwie podjęto działania mające na celu wdrożenie prawidłowej dyscypliny pracy lub wdrożono procedury zapobiegające powstawaniu naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego; 3) interes społeczny kontynuacji działalności gospodarczej przez przedsiębiorcę, w szczególności jeżeli cofnięcie zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego spowodowałoby w znaczący sposób wzrost poziomu bezrobocia w miejscowości, gminie lub regionie; 4) opinię polskiej organizacji o zasięgu ogólnokrajowym zrzeszającej przewoźników drogowych, działającej od co najmniej 3 lat, której przedsiębiorca jest członkiem.
Przepis ten można jednak zastosować po wszczęciu postępowania, o którym mowa w art. 7d ust. 1 pkt 2 u.t.d., w ramach którego organ weryfikuje sposób i warunki wykonywania transportu drogowego (art. 7d ust. 3 u.t.d.). Chodzi tu o postępowanie w przypadku, gdy wobec przewoźnika drogowego, zarządzającego transportem lub osoby fizycznej, o której mowa w art. 7c wydano wykonalną decyzję administracyjną lub wykonalne decyzje administracyjne o nałożeniu kary pieniężnej za naruszenia określone w przepisie art. 7d ust. 2 u.t.d., które mogą prowadzić do utraty dobrej reputacji.
W tej sprawie postępowanie toczyło się na podstawie art. 7d ust. 1 pkt 1 u.t.d., a więc w przypadkach, gdy wobec osoby fizycznej prowadzącej działalność gospodarczą, zarządzającego transportem lub osoby fizycznej, o której mowa w art. 7c, został wydany prawomocny wyrok skazujący za przestępstwo w dziedzinach określonych w art. 6 ust. 1 lit. a rozporządzenia (WE) nr 1071/2009. W tym postępowaniu nie ma miejsca na żadne oceny – przeciwnie, organ ma obowiązek wydać decyzję stwierdzającą utratę dobrej reputacji (art. 7d ust. 2 u.t.d.). Dlatego podniesione przez skarżącego okoliczności nie mogły wpłynąć na negatywny dla skarżącego wynik sprawy.
Odnosząc się do zarzutów naruszenia przepisów k.p.a. Sąd wskazuje, że organy zgromadziły w tej sprawie materiał dowodowy, który następnie został poddany ocenie w celu dokonania ustaleń w zakresie stanu faktycznego, co znalazło odzwierciedlenie w prawidłowo sporządzonych uzasadnieniach decyzji. Podkreślenia wymaga, że skarżący, zarówno na etapie postępowania przed organem I instancji, jak i postępowania odwoławczego, dysponował możliwością przedstawienia swego stanowiska w sprawie, a także inicjatywą dowodową. Skarżący był także uprawniony do zapoznania się z aktami sprawy, co umożliwiało uzyskanie informacji przez stronę postępowania, jakie czynności zostały przeprowadzone przez organy, oraz jakiej treści materiał dowodowy został zgromadzony przez organy w toku postępowania. Skarżący do dnia wydania zaskarżonej decyzji nie wykazał aby został wobec niego zastosowany środek rehabilitacyjny. Powyższe uzasadnia wniosek, że organy nie naruszyły art. 77 k.p.a., a w szczególności jego § 1, albowiem organy zebrały i rozpatrzyły w sposób wyczerpujący cały materiał dowodowy. Brak jest również podstaw do przyjęcia, że naruszono w tej sprawie art. 7 k.p.a. Zgodnie z art. 7 k.p.a., w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Organy wypełniły wymogi wynikające z treści tego przepisu. W szczególności podjęły działania zmierzające do ustalenia prawdy obiektywnej tj. ustalenia stanu faktycznego zgodnie z prawdą. Tym samym organy, poprzez przeprowadzenie dowodów, wypełniły ciążące na nich obowiązki wynikające z zasady oficjalności. Wskazany przepis przewiduje, że organy podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, także na wniosek stron. Jak już powyżej wskazano, skarżący nie podjął żadnych działań, które umożliwiłyby organom poczynienie odmiennych ustaleń faktycznych.
W niniejszej sprawie brak było podstaw do zakwestionowania dowodów zgromadzonych przez organ I instancji, skoro nie ujawniły się okoliczności przemawiające za zasadnością takiego działania. Decyzja ta została poddana kontroli przez organ II instancji, który szczegółowo odniósł się do zarzutów podniesionych przez skarżącego. Powyższe wskazuje, że zarówno organ I instancji, jak i organ II instancji wypełniły także wymogi określone w art. 107 § 3 k.p.a.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd oddalił skargę jako bezzasadną.