VI SA/WA 52/04

VI SA/Wa 52/04 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2004-12-22
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2004-02-20
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Dorota Wdowiak
Grażyna Śliwińska
Olga Żurawska-Matusiak /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6250 Rozpowszechnianie programów telewizyjnych i radiowych
Skarżony organ
Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji
Treść wyniku
Stwierdzono nieważność zaskarżonego aktu
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia Sędziowie : Sędzia WSA Protokolant: po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 grudnia 2004r. sprawy ze skargi "R." Sp. z o.o. z siedzibą w L. na Przewodniczącej Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z dnia [...] grudnia 2003r. nr [...] w części dotyczącej decyzji z dnia [...] lipca 2002r. nr [...] w przedmiocie odmowy zmiany koncesji polegającej na zwiększeniu mocy promieniowanej ERP oraz zmianie lokalizacji stacji nadawczej I stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji w części utrzymującej w mocy decyzję Przewodniczącego Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z dnia [...] lipca 2002r. o numerze [...] oraz poprzedzającej ją decyzji Przewodniczącego Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z dnia [...] lipca 2002r. o numerze [...] II stwierdza nieważność uchwały Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z dnia [...] lipca 2002r. Nr [...] oraz uchwały Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z dnia [...] listopada 2003r. Nr [...] w części dotyczącej utrzymania w mocy decyzji Przewodniczącego Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji Nr [...] z dnia [...] lipca 2002r. III zasądza od Przewodniczącej Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji na rzecz "R." Sp. z o.o. z siedzibą w L. kwotę 440 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego IV zwraca "R." Sp. z o.o. z siedzibą w L. kwotę 9800 (dziewięć tysięcy osiemset) złotych tytułem nadpłaconego wpisu sądowego
Uzasadnienie
Dnia [...] marca 2002r. Przewodniczący Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji udzielił spółce "R." sp. z o.o. z siedzibą w L. koncesji na rozpowszechnianie programu radiowego pod nazwą "[...]" przeznaczonego do powszechnego odbioru.
[...] maja 2002r. "R." Sp. z o.o. wystąpiła z wnioskiem o zmianę koncesji w zakresie jej pkt. A VIII.1., to jest zmiany w zakresie procentowej ilości udziałów posiadanych przez wspólników Koncesjonariusza i odpowiadającej im procentowej ilości głosów na zgromadzeniu wspólników Koncesjonariusza oraz w zakresie pkt A XI, to jest zwiększenia mocy z 0,5 kW do 1 kW i zmiany lokalizacji stacji nadawczej z [...] do [...].
Decyzją z dnia [...] lipca 2002r. Przewodniczący KRRiT w wykonaniu Uchwały Nr [...] z dnia [...] lipca 2002r. Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji odmówił spółce "R." Sp. z o.o. z siedzibą w L. dokonania zmiany koncesji z dnia [...] marca 2002r. polegającej na zwiększeniu mocy promieniowanej ERP oraz na zmianie lokalizacji stacji nadawczej, uznając iż wnioskowane zmiany prowadziłyby do znacznego wzrostu zasięgu stacji, który to wzrost spowodowałby, iż nadawany program utraciłby atrybut lokalności. Zdaniem KRRiT deklarowane w treści wniosku o dokonanie zmiany koncesji dążenie Koncesjonariusza do zachowania charakteru programu adresowanego do lokalnej społeczności nie powinno być realizowane za pomocą środków technicznych odpowiadających i zapewniających zasięg właściwy dla stacji o zasięgu obejmującym obszar całej [...] i okolicznych gmin.
Podjęcie Uchwały Nr [...] z dnia [...] lipca 2002r. odmawiającej spółce "R." Sp. z o.o. dokonania zmiany koncesji polegającej na zwiększeniu mocy promieniowanej ERP oraz na zmianie lokalizacji stacji nadawczej poprzedzone zostało głosowaniem nad wnioskiem "kto jest za podjęciem uchwały w sprawie zmiany koncesji NR [...] wydanej dla spółki R. Sp. z o.o. z siedzibą w L. poprzez zmianę lokalizacji stacji z jednoczesnym podniesieniem mocy z 0,5 kW do 1 kW dla stacji nadawczej [...]". Za tak postawionym wnioskiem był 1 głos za, 3 głosy przeciw i 3 wstrzymujące się. Uchwała innej treści nie była poddana pod głosowanie.
Z uwagi na fakt, iż w decyzji z [...] lipca 2002r. nie orzeczono o całości żądania sformułowanego we wniosku z [...] maja 2002r. "R." Sp. z o.o. z siedzibą w L. wystąpiła [...] sierpnia 2002r. z wnioskiem o uzupełnienie decyzji w sprawie zmiany koncesji w zakresie jej pkt A.VIII.1., to jest co do rozstrzygnięcia dotyczącego zgody na sprzedaż części udziałów przez wspólnika Koncesjonariusza.
Decyzją Nr [...] z dnia [...] września 2003r. w wykonaniu Uchwały Nr [...] z dnia [...] czerwca 2003r. Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji Przewodnicząca Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji umorzyła postępowanie w sprawie zmiany koncesji Nr [...] z dnia [...] marca 2002r. polegającej na wyrażeniu zgody na objęcie 45% udziałów przez spółkę "[...]" S.A. prowadzone wobec wniosku z dnia [...] maja 2002r. spółki "R." Sp. z o.o. z siedzibą w L. W uzasadnieniu wskazano, iż decyzją Nr [...] z dnia [...] czerwca 2003r. dokonano zmiany przedmiotowej koncesji m.in. w pkt VIII. Aktualna treść pkt VIII koncesji umożliwia Koncesjonariuszowi przeprowadzenie zmian kapitałowych w zakresie objętym treścią wniosku z [...] maja 2002r. bez konieczności uzyskania zgody organu koncesyjnego i dlatego też postępowanie prowadzone z tego wniosku stało się bezprzedmiotowe. [...] września 2003r. "R." Sp. z o.o. z siedzibą w L. wystąpiła z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej powyższymi decyzjami oraz o wydanie decyzji w przedmiocie zmiany koncesji zgodnie z wnioskiem z dnia [...] maja 2002r. w zakresie jego punktu II, dotyczącego pkt A.XI koncesji. Podniosła, iż zwiększenie mocy oraz przeniesienie nadajnika nie wpłyną na zawartość programową rozgłośni, a jedynie umożliwią skuteczniejsze dotarcie do odbiorców, którymi są mieszkańcy [...] i okolic.
Decyzją z dnia [...] grudnia 2003r. Nr [...] Przewodnicząca KRRiT utrzymała w mocy decyzję Przewodniczącego KRRiT Nr [...] z dnia [...] lipca 2002r. oraz decyzję Przewodniczącej KRRiT Nr [...] z dnia [...] września 2003r. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że zwiększenie mocy promieniowania i związane z nim objęcie zasięgiem całej [...] byłoby zmianą nie tylko ilościową, tj. powiększeniem liczby ludności w zasięgu rozpowszechniania programu, ale także jakościową. Ze stacji obejmującej zasięgiem mniejsze miejscowości i ich społeczności po części rolnicze R. zmieniłoby się w stację nadającą program także dla społeczności wielkomiejskiej. Zmiana ta skutkowałaby zmianą adresata i poruszanych problemów lokalnych z gminnych na wielkomiejskie, a tym samym utratą atrybutów stacji lokalnej, adresowanej do mieszkańców [...] i okolic. Ponadto podtrzymano argumenty leżące u podstaw umorzenia postępowania w sprawie zmiany koncesji, polegającej na wyrażeniu zgody na objęcie 45% udziałów przez spółkę "[...]" S.A. Powyższa decyzja została wydana w wykonaniu uchwały Nr [...] z dnia [...] listopada 2003r. KRRiT. Pod głosowanie został poddany wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją [...] z dnia [...] lipca 2002r. oraz [...] z dnia [...] września 2003r. złożony przez spółkę "R." Sp. z o.o. z siedzibą w L.. Za tak sformułowanym wnioskiem głosowały 4 osoby, 2 były przeciw, a 2 osoby wstrzymały się.
Skargę na decyzję Przewodniczącej KRRiT z dnia [...] grudnia 2003r. w części dotyczącej utrzymania w mocy decyzji Przewodniczącej KRRiT Nr DK[...] z dnia [...] lipca 2002r. złożyła spółka "R." Sp. z o.o., podnosząc iż Przewodnicząca KRRiT przy wydawaniu zaskarżonej decyzji dopuściła się rażącego przekroczenia granic uznania administracyjnego, uznając za fakt, iż zwiększenie mocy promieniowania byłoby zmianą ilościową i jakościową, skutkującą zmianą adresata, zmianą poruszanych problemów lokalnych, a tym samym utratą przez rozgłośnię atrybutów stacji lokalnej. W ocenie skarżącego wniosek taki nie może być uznany ani za fakt powszechnie znany, ani za fakt znany z urzędu ponieważ strona w takim przypadku powinna być o nim wcześniej powiadomiona, ani też nie daje się on wyprowadzić z materiału dowodowego zebranego przez organ, w szczególności z innych faktów ustalonych w sprawie.
Skarżący podniósł, iż organ dopuścił się rażącego naruszenia przepisu art. 77 § 1 k.p.a. poprzez nieustosunkowanie się do żadnego z argumentów podniesionych w uzasadnieniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, jak również nie zbadał czy istnieją inne szczególne przesłanki dyktowane interesem społecznym lub słusznym interesem strony, które przemawiałyby za odmową zmiany koncesji.
Nadto wywiódł, iż organ wydał decyzję w sposób całkowicie dowolny, nie opierając jej na zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym.
W odpowiedzi na skargę Przewodnicząca KRRiT unosząc o oddalenie skargi, wskazała, że Krajowa Rada badając przed wydaniem decyzji cały materiał dowodowy, wzięła również pod uwagę fakt, iż w 2002r. przeprowadzony został monitoring programu radiowego [...], który wykazał m.in., że zamiast wymaganego w koncesji udziału tematyki lokalnej w wymiarze nie mniejszym niż 12% tygodniowego czasu emisji programu w porze dziennej, treści dotyczące tematów lokalnych zajmowały 2,6% określonego wyżej czasu emisji programu. To naruszenie uprawdopodabnia, zdaniem organu, iż skarżący nie będzie wywiązywał się ze swoich obowiązków wówczas, gdy zasięgiem nadawania obejmie dużą aglomerację, której słuchaczy niewiele mogą interesować sprawy lokalne [...] czy [...]. Jednocześnie wskazano, że skarżący [...] grudnia 2003r. złożył wniosek o zmianę koncesji poprzez obniżenie obowiązku realizowania w programie w ramach różnych rodzajów audycji tematyki lokalnej w wymiarze nie mniejszym niż 2.6% tygodniowego czasu nadawania programu.
Na rozprawie dnia 14 grudnia 2004r. pełnomocnik skarżącego popierając skargę wnosił, aby sąd z urzędu w trybie art. 135 ustawy – prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zbadał sposób podejmowania uchwał, które to uchwały powinny mieć wpływ na ważność podejmowanych przez Przewodniczącą KRRiT decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych, sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne sprawują więc kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi.
Badając pod tym kątem przedmiotową sprawę uznać należy, iż zaskarżona w części decyzja Przewodniczącej KRRiT z dnia [...] grudnia 2003r. oraz poprzedzająca ją decyzja Przewodniczącego KRRiT z dnia [...] lipca 2002r., a także będące podstawą wydania powyższych decyzji uchwały KRRiT nr [...] z dnia [...] lipca 2002r. i [...] z dnia [...] listopada 2003r. dotknięte są istotnymi wadami prawnymi – rażącego naruszenia prawa materialnego i procesowego (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.) skutkującymi stwierdzeniem ich nieważności w oparciu o przepis art. 145 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270).
Postępowanie administracyjne w sprawach koncesji dotyczących rozpowszechniania programów radiowych toczy się w ramach i na zasadach określonych w ustawie z dnia 29 grudnia 1992r. o radiofonii i telewizji (Dz.U. Nr 101, poz. 1114 z 2001 ze zm.), w rozporządzeniu Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z dnia 2 czerwca 1993r. w sprawie zawartości wniosku oraz szczegółowego trybu postępowania w sprawach udzielania i cofania koncesji na rozpowszechnianie programów radiofonicznych i telewizyjnych (Dz.U. Nr 52, poz. 244) a w zakresie nieuregulowanym tymi aktami prawnymi, według kodeksu postępowania administracyjnego. Stosownie do art. 33 ust. 3 powyższej ustawy decyzje w sprawie koncesji wydaje Przewodniczący KRRiT na podstawie uchwał Krajowej Rady. Uchwały Krajowej Rady w tym zakresie mają charakter aktów wewnętrznych i wiążą przewodniczącego bezwzględnie.
W dotychczasowym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego skarga na decyzje Przewodniczącego KRRiT powodowała objecie kontrolą sądową na podstawie art. 29 ustawy z dnia 11 maja 1995. o Naczelnym Sadzie Administracyjnym (Dz.U. Nr 74 z 1995r poz. 368 z póżn. zm.) również uchwał KRRiT, bowiem to głównie KRRiT rozstrzyga o udzieleniu lub nieudzieleniu czy też zmianie koncesji i jej treści, a decyzja Przewodniczącego KRRiT odzwierciedla jedynie wolę KRRiT. Uchwała Rady przez to, że zawiera wiążące Przewodniczącego rozstrzygnięcie indywidualnej sprawy musi być oceniana w świetle przepisów K.p.a. i poddana kontroli sądowej w toku kontrolowania wydanej na jej podstawie decyzji administracyjnej Przewodniczącego KRRiT (Por. np. wyrok NSA z dnia 26 maja 1998r. II SA 915/97, OSP 1999/4/79/, wyrok NSA 24 października 2002r. II SA 3200/01, wyrok NSA z dnia 4 grudnia 2003r. II SA 3752/02/). Obecnie na podstawie art. 135 p.p.s.a. Sąd również obejmuje swą kontrolą wszystkie akty i czynności we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach danej sprawy, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Sąd objął więc swoją kontrolą również uchwałę nr [...] z dnia [...] listopada 2003r. poprzedzającą zaskarżoną decyzję oraz uchwałę nr [...] z dnia [...] lipca 2002r. poprzedzającą decyzję z [...] lipca 2002r.
Zdaniem sądu w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę decyzja Przewodniczącego KRRiT z dnia [...] lipca 2002r. nr [...] odmawiająca spółce "R." Sp. z o.o. zmiany koncesji polegającej na zwiększeniu mocy promieniowanej ERP oraz zmianie lokalizacji stacji nadawczej wydana w oparciu o uchwałę nr [...] o treści odmawiającej w/w spółce dokonania zmiany koncesji, została podjęta z rażącym naruszeniem przepisów prawa art. 33 ust. 3 i art. 9 ust 9 ustawy o radiofonii i telewizji, gdyż powyższa uchwała KRRiT jest nieważną, jako że została wydana z rażącym naruszeniem przepisów art. 9 ust. 2 omawianej ustawy.
W myśl przepisu art. 9 ust 2 ustawy o radiofonii i telewizji Krajowa Rada podejmuje uchwały bezwzględną większością głosów ustawowej liczby członków.
Z przepisu tego jednoznacznie wynika, że dla podjęcia wiążącej uchwały przez Krajową Radę wymagane jest przez Ustawę opowiedzenie się za uchwałą co najmniej 5 członków Krajowej Rady. Dotyczy to zarówno uchwały o zmianie udzielanej koncesji jak również odmowy zmiany udzielonej koncesji. Nie może zapaść zatem ważna uchwała Krajowej Rady zawierająca jakiekolwiek rozstrzygniecie bez poparcia jej bezwzględną większością głosów ustawowej liczby członków KRRiT, która wynosi 9 członków (art. 7 ust 1 ustawy o radiofonii i telewizji).
O większości bezwzględnej można mówić tylko wtedy, gdy liczba oddanych głosów jest przynajmniej o jeden głos większa od sumy pozostałych ważnie oddanych głosów, a wiec głosów oddanych przeciw i głosów osób, które wstrzymały się od głosowania (patrz, ustawa o radiofonii i telewizji, komentarz Jacek Sobczak, s. 52, podobnie Stanisław Piątek ustawa o radiofonii i telewizji, komentarz s. 34).
Jak wynika z protokołu posiedzenia Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z [...] lipca 2002r. zastępca Przewodniczącego KRRiT J. S. poddał pod głosowanie wniosek "kto jest za podjęciem uchwały w sprawie zmiany w koncesji NR [...] wydanej dla spółki "R." Sp. z o.o. z siedzibą w L. poprzez zmianę lokalizacji stacji z jednoczesnym podniesieniem mocy z 0,5 kW do 1 kW dla stacji nadawczej [...]". Za tak postawionym wnioskiem był 1 głos za, 3 głosy przeciw i 3 głosy wstrzymujące się.
W związku z powyższym głosowaniem KRRiT podjęła uchwałę o odmowie dokonania zmiany w koncesji Nr [...] wydanej dla spółki "R." Sp. z o.o., która to uchwała została sformułowana na oddzielnym druku.
W świetle przedstawionych faktów i okoliczności, treści protokołu posiedzenia KRRiT oraz obowiązujących przepisów prawa art. 9 ust. 2 ustawy o radiofonii i telewizji, a także przepisu § 9 pkt 1 Regulaminu Prac Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji - uchwała KRRiT nr [...] z dnia [...] lutego 1996r. przyjętego na podstawie art. 9 ust. 1 i 3 ustawy o radiofonii i telewizji należy stwierdzić, że nie zapadła uchwała Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji nr [...] zgodnie z przepisem art. 9 ust. 2 ustawy, a formalnie została wprowadzona do obrotu prawnego poprzez wydanie przez Przewodniczącego KRRiT na jej podstawie decyzji nr [...] z dnia [...] lipca 2002r. odmawiającej dokonania zmian w koncesji. Przyjęcie przez organ koncesyjny, że ponieważ za zmianą koncesji nie opowiedziała się bezwzględna większość członków KRRiT to oznacza, że została podjęta uchwała odmawiająca zmiany koncesji jest pozbawione podstawy prawnej i sprzeczne z brzmieniem art. 9 ust. 2 ustawy.
Przede wszystkim nie można było przyjąć, że głosy wstrzymujące się przy głosowaniu za dokonaniem zmian w koncesji należało potraktować faktycznie jak głosy opowiadające się przeciw dokonaniu zmiany w koncesji. Głosów wstrzymujących nie można liczyć zarówno na tak, jak i na nie. Nie mogą one przesądzać o podjęciu uchwały i być liczone jako głosy wchodzące do bezwzględnej większości głosów ustawowej liczby członków.
Nie można również domniemywać, iż skoro za podjęciem uchwały w sprawie zmiany w koncesji nie było bezwzględnej większości głosów to została podjęta uchwała o odmowie dokonania zmiany w koncesji, za którą przecież też powinna opowiadać się bezwzględna większość głosów, aby była ona ważna i podjęta zgodnie z art. 9 ust. 2 ustawy.
Skoro decyzja pierwszoinstancyjna Przewodniczącego KRRiT z dnia [...] lipca 2002r. odmawiająca dokonania zmian w koncesji udzielanej spółce "R." Sp. z o.o. dotknięta była wadą nieważności, gdyż została wydana na podstawie nieważnej uchwały z dnia [...] lipca 2002r. nr [...] z naruszeniem przepisów art. 33 ust. 3 i art. 9 ust. 2 ustawy, to i zaskarżona decyzja w części utrzymującej w mocy decyzję z dnia [...] lipca 2002r. podzieliła konsekwentnie nieważność, gdyż utrzymała ona w mocy w tej części decyzję dotkniętą nieważnością.
Nadto należy zważyć, iż uchwała nr [...] z dnia [...] listopada 2003r., na podstawie której została wydana decyzja z dnia [...] grudnia 2003r. została podjęta z rażącym naruszeniem prawa.
Zwrócić trzeba bowiem uwagę na sformułowanie poddanego pod głosowanie wniosku – " wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją [...] z dnia [...] lipca 2002r. oraz [...] z dnia [...] września 2003r. złożony przez spółkę "R." Sp. z o.o. z siedzibą w L.". Skoro tak sformułowany wniosek nie uzyskał większości (cztery głosy za przy minimalnej bezwzględnej większości 5) to należy przyjąć, że sprawa nie był ponownie rozpatrywana. Takie postępowanie organu narusza zapis art. 127 § 3 k.p.a. w sposób rażący. Jednocześnie z tak sformułowanego i poddanego pod głosowanie wniosku nie można wyprowadzić, iż został podjęta uchwała utrzymująca w mocy decyzję Przewodniczącego KRRiT NR [...] z dnia [...] lipca 2002r. oraz decyzję Przewodniczącego KRRiT Nr [...] z dnia [...] września 2003r. Tej treści uchwała nigdy nie była przedmiotem głosowania, a sprawa, mimo wniosku o jej ponowne rozpatrzenie, rozpatrywana w postępowaniu odwoławczym de facto nie była, skoro wniosek taki nie uzyskał bezwzględnej większości głosów.
Te uchybienia skutkujące nieważnością uchwały nr [...] przesądzają także o nieważności decyzji Przewodniczącej KRRiT z dnia [...] grudnia 2003r., która utrzymała w mocy decyzję z [...] lipca 2002r. i [...] września 2003r. pomimo braku ważnej uchwały obligującej ją do tego. Zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd nie uznał za konieczne dla uzasadnienia rozstrzygnięcia o stwierdzeniu nieważności rozważania zarzutów podniesionych przez stronę skarżącą w skardze. Należy jednak zauważyć, że organ koncesyjny prowadząc postępowanie w przedmiocie zmiany koncesji naruszył również art. 7, 77 § 1, 80, 107 i 155 k.p.a. Rozpoznając wniosek o zmianie koncesji wniesiony na podstawie art. 155 k.p.a. organ winien rozważyć zarówno przesłankę interesu społecznego, jak i słusznego interesu strony i uczynić to według reguł wynikających z art. 7 k.p.a.
Swoje stanowisko winien odnieść do całości zebranego materiału dowodowego i w uzasadnieniu decyzji odnieść się do wyników postępowania dowodowego. W przedmiotowej sprawie dopiero w odpowiedzi na skargę organ przywołał wyniki monitoringu, które to wyniki miały przesądzić o decyzji odmownej. Uzupełnianie w tym trybie uzasadnienia decyzji jest niedopuszczalne i nie konwaliduje braku rozważenia sprawy w całości. Przy ponownym rozpatrywaniu sprawy powyższe uchybienie procesowe winny być wzięte pod uwagę przez organ koncesyjny, aby po raz kolejny nie narazić się na zarzut naruszenie postępowania administracyjnego, które miałoby istotny wpływ na wynik sprawy.
Mając wszystkie powyższe względy na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji.
O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a, natomiast o zwrocie części wpisu na podstawie art. 225 p.p.s.a.