VI SA/Wa 51/07

VI SA/Wa 51/07 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2007-03-19
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2007-01-10
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Ewa Frąckiewicz /przewodniczący/
Jolanta Królikowska-Przewłoka /sprawozdawca/
Piotr Borowiecki
Symbol z opisem
6313 Cofnięcie zezwolenia na broń
Skarżony organ
Komendant Policji
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Królikowska-Przewłoka (spr.) Asesor WSA Piotr Borowiecki Protokolant Jan Czarnacki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 marca 2007 r. sprawy ze skargi A. F. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] listopada 2006 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę
Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem Komendant Główny Policji stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w O. z dnia [...] października 2006 r. cofającej A. F. pozwolenie na posiadanie broni palnej myśliwskiej do celów łowieckich. Do wydania tego postanowienia doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym.
Komendant Wojewódzki Policji w O. powziął wiadomość, że w dniu [...] września 2005 r. Komisariat Policji w B. przekazał do Gminnej Komisji Rozwiązywania Problemów Alkoholowych w J. wniosek o skierowanie A. F., posiadającego pozwolenie na broń palną myśliwską do celów łowieckich, wydane w dniu [...] lutego 1993 r., na badania celem wydania opinii w przedmiocie uzależnienia od alkoholu. Mając na uwadze powyższe organ pismem z dnia [...] września 2005 r. wszczął z urzędu postępowanie w sprawie cofnięcia pozwolenia na posiadanie przez A. F. broni palnej myśliwskiej. W uzasadnieniu wskazał, iż zachodzi podejrzenie, że skarżący jest uzależniony od alkoholu, co rodzi podejrzenie, że może on należeć do grona osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2-4 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. Nr 52, poz. 525, dalej zwana ustawą o broni i amunicji). Zobowiązał także stronę do niezwłocznego poddania się badaniom lekarskim i psychologicznym i przedstawienia stosownych orzeczeń lekarskich.
Po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego, decyzją nr
[...] z dnia [...] października 2006 r. Komendant Wojewódzki Policji w O. cofnął A. F. pozwolenie na posiadanie broni palnej myśliwskiej do celów łowieckich. Jako podstawę prawną decyzji wskazał art. 18 ust. 1 pkt 2 oraz art. 20 ustawy o broni i amunicji, oraz art. 268 a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks Postępowania Administracyjnego (Dz. U. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm., dalej zwana k.p.a.), a w uzasadnieniu wyjaśnił, że przyczyną cofnięcia pozwolenia jest fakt, iż z nadesłanego do organu orzeczenia lekarskiego wydanego w dniu [...] kwietnia 2006 r. przez [...] wynika, iż A. F. nie posiada zdolności fizycznej i psychicznej do dysponowania bronią w myśl art. 15 ustawy o broni i amunicji. Decyzja z pouczeniem o terminie i sposobie jej zaskarżenia została doręczona skarżącemu dnia [...] października 2006 r.
Od tej decyzji odwołał się A. F.. Jego odwołanie, w którym kwestionuje zasadność w/w decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w O. zostało złożone przez skarżącego osobiście w sekretariacie Wydziału Postępowań Administracyjnych KWP w O. w dniu [...] października 2006 r.
Komendant Główny Policji zaskarżonym postanowieniem, działając na podstawie art. 134 w związku z art. 129 § 2 i 268 a k.p.a., stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania. W uzasadnieniu postanowienia wskazał, że odwołanie zostało wniesione dwa dni po upływie ustawowego terminu do jego wniesienia i nie zawierało ani przyczyny opóźnienia, ani wniosku o przywrócenie terminu.
A. F. wniósł skargę na to postanowienie. W uzasadnieniu podniósł, że od dnia [...] sierpnia 2006 r. do dnia [...] września 2006 r. przebywał w szpitalu [...] w B. na oddziale chirurgii ogólnej. Następnie do dnia [...] października 2006 r. przebywał na zwolnieniu. W związku z przebytą chorobą, znacznym osłabieniem organizmu i konieczną rekonwalescencją nie był w stanie podejmować żadnych decyzji w okresie zwolnienia. Dopiero po powrocie do zdrowia miał możliwość ustosunkowania się do otrzymanej korespondencji i dlatego w takim stanie rzeczy termin do wniesienia odwołania winien być liczony dopiero od dnia [...] października 2006 r.
Komendant Główny Policji w odpowiedzi na skargę wnosił o jej oddalenie wskazując, że w świetle treści art. 134 k.p.a. i niewątpliwego faktu opóźnienia był zobowiązany wydać postanowienie stwierdzające uchybienie terminu. Wskazał, iż nie może on rozpoznać odwołania, które zostało złożone przez stronę po upływie terminu określonego w art. 129 § 2 k.p.a., jeżeli strona nie wystąpiła z wnioskiem o przywrócenie uchybionego terminu oraz nie uprawdopodobniła, iż uchybienie to nastąpiło bez jej winy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 z 2002 r., poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami skargi ani jej wnioskami oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153 z 2002 r., poz. 1270, dalej zwanej p.p.s.a.)
Kontrolując zaskarżone postanowienie wg powyższych kryteriów Sąd nie stwierdził naruszenia prawa, skarga jest więc nieuzasadniona.
Decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji w O. z dnia [...] października 2006 r. nr [...] jak ustalił organ - została doręczona skarżącemu wraz z pouczeniem o 14 – dniowym terminie i sposobie do wniesienia odwołania w dniu [...] października 2006 r. Skarżący ustaleń organu w tym zakresie nie podważa. Termin do wniesienia odwołania rozpoczął zatem swój bieg [...] października 2006 r. co oznacza, iż upływ tego terminu nastąpił z dniem [...] października 2006 r. Skarżący złożył odwołanie w dniu [...] października 2006 r. tj. po upływie terminu wniesienia odwołania. Ustalonej przez organ daty wniesienia odwołania skarżący również nie podważa. Skarżący, co bezsporne, składając odwołanie nie podał przyczyny uchybienia temu terminowi ani też nie złożył wniosku o przywrócenie terminu do złożenia odwołania.
Przepis art. 134 k.p.a. przewiduje dwie instytucje procesowe: możliwość wydania postanowienia stwierdzającego niedopuszczalność odwołania oraz możliwość wydania postanowienia stwierdzającego uchybienie terminu do wniesienia odwołania - co miało miejsce w sprawie niniejszej. Wskazać należy, iż 14 dniowy termin do wniesienia odwołania jest terminem zawitym, co oznacza, iż jego przekroczenie - niezależnie od przyczyn, które uchybienie terminu spowodowały - skutkuje koniecznością stwierdzenia, iż odwołanie zostało wniesione z uchybieniem terminu.
W tym stanie rzeczy organ nie mając procesowej podstawy do rozważenia możliwości przywrócenia uchybionego terminu zasadnie, w świetle art. 134 k.p.a. stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji z dnia [...] października 2006 r.
W związku z zarzutami skargi odnoszącymi się do sposobu liczenia 14 dniowego terminu wniesienia odwołania stwierdzić należy, iż stosownie do art. 129 § 2 k.p.a. termin do wniesienia odwołania nie jest liczony w sposób dowolny, zależny od okoliczności danej sprawy. Z powołanego przepisu wprost bowiem wynika, iż termin ten biegnie od daty doręczenia stronie decyzji. Podnoszone przez skarżącego okoliczności, w jakich do uchybienia terminu doszło i jego twierdzenia, iż w zw. z chorobą i rekonwalescencją nie miał możliwości złożenia odwołania, mogą być jedynie podnoszone jako uzasadnienie wniosku o przywrócenie terminu. Taki wniosek nie został jednak wraz z odwołaniem złożony. Organ zasadnie zatem, bez naruszenia obowiązującego prawa, podjął zaskarżone postanowienie.
W tym stanie rzeczy Sąd stosownie do art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.