VI SA/Wa 502/06

VI SA/Wa 502/06 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2006-05-16
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-03-08
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Andrzej Kuna
Maria Jagielska /przewodniczący/
Olga Żurawska-Matusiak /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6037 Transport drogowy i przewozy
Skarżony organ
Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Jagielska Sędziowie Sędzia WSA Olga Żurawska-Matusiak (spr.) Asesor WSA Andrzej Kuna Protokolant Michał Syta po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 maja 2006 r. sprawy ze skargi O. B., B. B. - wspólników spółki cywilnej [...] z siedzibą w W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2005 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] grudnia 2005 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i 2, art. 138 § 2, art. 7, art. 77, art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), art. 92 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 roku o transporcie drogowym (Dz. U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2088 ze zm.) oraz lp. 1.11.1 a i b, 1.11.5 a i b, 1.11.11.1a, 1.11.4 a i b, 1.11.9.1 b, 1.11.9.3 b, 1.11.2, 1.11.11.2, 1.11.11.4 załącznika ustawy z dnia 6 września 2001 roku o transporcie drogowym (Dz. U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2088 ze zm.), art. 3, art. 13, art. 14 ust. 1 i 2, art. 15 ust. 2-5 i 7 Rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. WE L370 z 31.12.1985 r.), art. 6, art. 7, art. 8 ust. 1-5 i 7, art. 9, art. 12 Rozporządzenia Rady Nr 3820/85 z 20 grudnia 1985 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz. U. We L 370 z 31.12.1985 r., str. 1-7 ze zmianami), art. 31 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców (Dz. U. nr 92, poz. 879), po rozpatrzeniu odwołania z dnia 21 kwietnia 2005 r. wniesionego przez wspólnika spółki cywilnej O. B. od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2005 r. Nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 30000 zł (trzydziestu tysięcy złotych),
1) uchylił decyzję organu I instancji w części dotyczącej nałożenia kary pieniężnej w wysokości 300 złotych za skrócenie przez A. M. na wykresówkach z 10/11 sierpnia 2004 roku i 11 sierpnia 2004 roku dziennego czasu odpoczynku przy wykonywaniu transportu drogowego i w tym zakresie przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia;
2) uchylił decyzję organu I instancji w części dotyczącej nałożenia kary pieniężnej w wysokości 50 złotych za skrócenie przez J. S. na wykresówkach z 17/18 sierpnia 2004 roku i 19 sierpnia 2004 roku dziennego czasu odpoczynku przy wykonywaniu transportu drogowego i w tym zakresie przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia;
3) uchylił decyzję organu I instancji w części dotyczącej nałożenia kary pieniężnej w wysokości 150 złotych za skrócenie przez J. S. na w wykresówkach z 23/24 września 2004 roku i 24/25 września 2004 roku dziennego czasu odpoczynku przy wykonywaniu transportu drogowego i w tym zakresie przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia;
4) uchylił decyzję organu I instancji w części dotyczącej nałożenia kary pieniężnej w wysokości 200 złotych za skrócenie przez Z. S. na wykresówce z 9/10 sierpnia 2004 roku dziennego czasu odpoczynku przy wykonywaniu transportu drogowego i w tym zakresie przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia;
5) uchylił decyzję organu I instancji w części dotyczącej nałożenia kary pieniężnej w wysokości 1550 złotych za przekroczenie przez A. M. na wykresówkach z 10/11 sierpnia 2004 roku, 11 sierpnia 2004 roku, 12 sierpnia 2004 roku, 12/16 sierpnia 2004 roku maksymalnego dziennego okresu prowadzenia przy wykonywaniu transportu drogowego i w tym zakresie przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia;
6) uchylił decyzję organu I instancji w części dotyczącej nałożenia kary pieniężnej w wysokości 450 złotych za przekroczenie przez A. M. na wykresówkach z 20/21 sierpnia 2004 roku oraz 21 sierpnia 2004 roku maksymalnego dziennego okresu prowadzenia przy wykonywaniu transportu drogowego i w tym zakresie przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia;
7) uchylił decyzję organu I instancji w części dotyczącej nałożenia kary pieniężnej w wysokości 250 złotych za przekroczenie przez J. S. na wykresówkach z 17/18 sierpnia 2004 roku i 19 sierpnia 2004 roku maksymalnego dziennego okresu prowadzenia przy wykonywaniu transportu drogowego i w tym zakresie przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia;
8) uchylił decyzję organu I instancji w części dotyczącej nałożenia kary pieniężnej w wysokości 2250 złotych za przekroczenie przez Z. S. na wykresówkach z 9/10 sierpnia 2004 roku, 10/11 sierpnia 2004 roku, 11/12 sierpnia 2004 roku oraz 12/13 sierpnia 2004 roku maksymalnego dziennego okresu prowadzenia przy wykonywaniu transportu drogowego i w tym zakresie przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia;
9) uchylił decyzję organu I instancji w części dotyczącej nałożenia kary pieniężnej w wysokości 2000 złotych za zbyt długie zapisywanie wykresówek i w tym zakresie przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia;
10) uchylił decyzję organu I instancji w części dotyczącej nałożenia kary pieniężnej w wysokości 3000 złotych za nieprawidłowe używanie przełącznika grup czasowych i w tym zakresie przekazuję sprawę do ponownego rozpatrzenia;
11) uchylił decyzję organu I instancji nakładającą karę pieniężną w wysokości 350 złotych za skrócenie przez A. M. w okresie rozliczeniowym rozpoczętym o godzinie 17:20 w dniu 20 sierpnia 2004 r. dziennego czasu odpoczynku przy wykonywaniu transportu drogowego i nałożył za to naruszenie karę pieniężną w wysokości 250 złotych;
12) uchylił decyzję organu I instancji nakładającą karę pieniężną w wysokości 450 złotych za przekroczenie przez A. M. w okresie rozliczeniowym rozpoczętym o godzinie 7:20 w dniu 18 sierpnia 2004 r. maksymalnego dziennego czasu prowadzenia i nałożył to naruszenie karę pieniężną w wysokości 250 złotych;
13) uchylił decyzję organu I instancji nakładającą karę pieniężną w wysokości 950 złotych za przekroczenie przez Z. S. w okresie rozliczeniowym rozpoczętym o godzinie 9:15 w dniu 20 września 2004 r. maksymalnego dziennego czasu prowadzenia i nałożył za to naruszenie karę pieniężną w wysokości 850 złotych;
14) uchylił decyzje organu I instancji nakładającą karę pieniężną w wysokości 350 złotych za przekroczenie przez Z. S. w okresie rozliczeniowym rozpoczętym o godzinie 9:05 w dniu 23 września 2004 r. maksymalnego dziennego czasu prowadzenia i nałożył za to naruszenie karę pieniężną w wysokości 250 złotych;
15) utrzymał zaskarżoną decyzję organu I instancji w pozostałej części w mocy.
W uzasadnieniu powyższej decyzji podano, iż decyzją organu I instancji nałożono na O. B. i B. B. wspólników spółki cywilnej [...] karę pieniężną w wysokości 30000 zł.
Podstawę faktyczną niniejszego rozstrzygnięcia stanowiło:
- skrócenie dziennego czasu odpoczynku przy wykonywaniu transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne;
- przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia bez przerwy przy wykonywaniu transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne;
- przekroczenie maksymalnego dziennego okresu prowadzenia przy wykonywaniu transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne;
- nieokazanie wykresówek lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu podczas kontroli w przedsiębiorstwie;
- nieuzasadnione użycie kilku wykresówek w ciągu tego samego 24 godzinnego okresu;
- zbyt długie zapisywanie wykresówki;
- nieprawidłowe działanie przyrządu kontrolnego - przełącznik grup czasowych nie był używany lub był używany nieprawidłowo;
- skrócenie tygodniowego czasu odpoczynku przy wykonywaniu transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne;
- okazanie wykresówek niezawierających pełnych danych o okresach pracy kierowcy;
- brak wszystkich wpisów na okazanych wykresówkach.
Powyższe uchybienia zostały stwierdzone podczas kontroli przeprowadzonej w dniu [...] grudnia 2004 r. w przedsiębiorstwie O. B. i B. B. [...] Spółka Cywilna, mającym siedzibę w W. na ul. [...] i potwierdzone protokołem kontroli o nr [...].
W odwołaniu od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego O. B. zarzucił organowi I instancji naruszenie przepisów art. 7 i 77 kpa. Podniósł, iż organ nie zebrał całego materiału dowodowego i w konsekwencji nie ustalił rzeczywistego stanu faktycznego sprawy.
Główny Inspektor Transportu Drogowego rozpoznając sprawę zważył, że:
l) J. P. w okresie rozliczeniowym rozpoczętym o godzinie 13:20 w dniu
11 sierpnia 2004 r. skrócił czas odpoczynku o 2 godziny i 30 minut. Najdłuższy odpoczynek wyżej wymienionego kierowcy w omawianym okresie rozliczeniowym, trwał od godziny 2:20 12 sierpnia 2004 roku do godziny 8:50 12 sierpnia 2004 roku. Czas odpoczynku wynosił zatem 6 godzin i 30 minut a powinien wynosić co najmniej 9 godzin. Oznacza to, że decyzja organu I instancji nakładająca karę pieniężną w wysokości 150 złotych (50 złotych za skrócenie czasu odpoczynku do jednej godziny i po 50 złotych za każdą rozpoczętą kolejną godzinę) jest słuszna.
2) Na wykresówkach A. M. z 10/11 sierpnia 2004 roku i 11 sierpnia 2004 roku nie sposób jednoznacznie stwierdzić skrócenia dziennego czasu odpoczynku przy wykonywaniu transportu drogowego. Niemożność stwierdzenia zarzucanego stronie naruszenia i wydania prawidłowego rozstrzygnięcia wynika stąd, że w aktach sprawy nie ma żadnego dokumentu, który wskazywałby, iż za początek okresu rozliczeniowego, w którym stwierdzono naruszenie, należy przyjmować godzinę 10:45 w dniu 10 sierpnia 2004 roku. W aktach sprawy brak jakiegokolwiek dowodu wskazującego na to, że przed godziną 10:45 w dniu 10 sierpnia 2004 roku kierowca odebrał wymagany prawem odpoczynek dobowy. Mając na względzie konieczność wyjaśnienia zasygnalizowanych wyżej wątpliwości Główny Inspektor Transportu Drogowego postanowił decyzję organu I instancji nakładającą karę pieniężną w wysokości 300 złotych uchylić a sprawę przekazać do ponownego rozpatrzenia.
3) A. M. w okresie rozliczeniowym rozpoczętym o godzinie 14:20 w dniu 16 sierpnia 2004r. skrócił czas odpoczynku o 4 godziny i 50 minut. Najdłuższy odpoczynek wyżej wymienionego kierowcy w omawianym okresie rozliczeniowym, trwał od godziny 23:35 16 sierpnia 2004 roku do godziny 4:15 17 sierpnia 2004 roku. Czas odpoczynku wynosił zatem 4 godziny i 10 minut a powinien wynosić co najmniej 9 godzin. Oznacza to, że decyzja organu I instancji nakładająca karę pieniężną w wysokości 250 złotych (50 złotych za skrócenie czasu odpoczynku do jednej godziny i po 50 złotych za każdą rozpoczętą kolejną godzinę) jest słuszna.
4) A. M. w okresie rozliczeniowym rozpoczętym o godzinie 7:20 w dniu 18 sierpnia 2004 r. skrócił czas odpoczynku o 2 godziny. Najdłuższy odpoczynek wyżej wymienionego kierowcy w omawianym okresie rozliczeniowym, trwał od godziny 15:15 18 sierpnia 2004 roku do godziny 22:15 18 sierpnia 2004 roku. Czas odpoczynku wynosił zatem 7 godzin a powinien wynosić co najmniej 9 godzin. Oznacza to, że decyzja organu I instancji nakładająca karę pieniężną w wysokości 100 złotych (50 złotych za skrócenie czasu odpoczynku do jednej godziny i po 50 złotych za każdą rozpoczętą kolejną godzinę) jest słuszna.
5) A. M. w okresie rozliczeniowym rozpoczętym o godzinie 17:20 w dniu 20 sierpnia 2004 r. skrócił czas odpoczynku o 4 godziny i 40 minut. Najdłuższy odpoczynek wyżej wymienionego kierowcy w omawianym okresie rozliczeniowym, trwał od godziny 2:00 21 sierpnia 2004 roku do godziny 6:20 21 sierpnia 2004 roku. Czas odpoczynku wynosił zatem 4 godziny i 20 minut a powinien wynosić co najmniej 9 godzin. Oznacza to, że organ I instancji winien za omawiane naruszenie nałożyć karę pieniężną w wysokości 250 złotych. Ze względu na to, że organ nałożył karę w wysokości 350 złotych, Główny Inspektor Transportu Drogowego postanowił rozstrzygnięcie organu I instancji uchylić i nałożyć karę pieniężną w wysokości 250 złotych.
6) A. M. w okresie rozliczeniowym rozpoczętym o godzinie 7:10 w dniu 22 września 2004 r. skrócił czas odpoczynku o 3 godziny i 15 minut. Najdłuższy odpoczynek wyżej wymienionego kierowcy w omawianym okresie rozliczeniowym, trwał od godziny 17:55 22 września 2004 roku do godziny 23:40 22 września 2004 roku. Czas odpoczynku wynosił zatem 5 godzin i 45 minut a powinien wynosić co najmniej 9 godzin. Oznacza to, że decyzja organu I instancji nakładająca na stronę karę pieniężną w wysokości 200 złotych (50 złotych za skrócenie czasu odpoczynku do jednej godziny i po 50 złotych za każdą rozpoczętą kolejną godzinę) jest słuszna.
7) J. P. w okresie rozliczeniowym rozpoczętym o godzinie 18:15 w dniu 23 września 2004 r. skrócił czas odpoczynku o 3 godziny. Najdłuższy odpoczynek wyżej wymienionego kierowcy w omawianym okresie rozliczeniowym, trwał od godziny 12:15 24 września 2004 roku do godziny 18:15 24 września 2004 roku (trwał zatem do końca okresu rozliczeniowego. Czas odpoczynku wynosił zatem 6 godzin a powinien wynosić co najmniej 9 godzin. Oznacza to, że decyzja organu I instancji nakładająca karę pieniężną w wysokości 150 złotych (50 złotych za skrócenie czasu odpoczynku do jednej godziny i po 50 złotych za każdą rozpoczętą kolejną godzinę) jest słuszna. Tytułem uzupełnienia organ wskazał, iż nie podziela stanowiska organu I instancji o odebraniu najdłuższego odpoczynku w godzinach 22:30 - 5:00 w dniu 23/24 września 2004 roku, ze względu na to, że we wskazanym okresie kierowca pozostawał w dyspozycji pracodawcy. Nie wpływa to jednak na zmianę wysokości nałożonej kary pieniężnej.
8) Na wykresówkach J. S. z 17/18 sierpnia 2004 roku i 19 sierpnia 2004 roku nie sposób jednoznacznie stwierdzić skrócenia dziennego czasu odpoczynku przy wykonywaniu transportu drogowego. Niemożność stwierdzenia zarzucanego stronie naruszenia i wydania prawidłowego rozstrzygnięcia wynika stąd, że w aktach sprawy nie ma żadnego dokumentu, który wskazywałby, iż za początek okresu rozliczeniowego, w którym stwierdzono naruszenie, należy przyjmować godzinę 7:00 w dniu 18 sierpnia 2004 roku. W aktach sprawy brak jakiegokolwiek dowodu wskazującego na to, że przed godziną 7:00 w dniu 18 sierpnia 2004 roku kierowca odebrał wymagany prawem odpoczynek dobowy. Mając na względzie konieczność wyjaśnienia zasygnalizowanych wyżej wątpliwości Główny Inspektor Transportu Drogowego postanowił decyzję organu I instancji nakładającą na stronę karę pieniężną w wysokości 50 złotych uchylić a sprawę przekazać do ponownego rozpatrzenia.
9) Na wykresówkach J. S. z 23/24 września 2004 roku i 24/25 września 2004 roku nie sposób jednoznacznie stwierdzić skrócenia dziennego czasu odpoczynku przy wykonywaniu transportu drogowego. Niemożność stwierdzenia zarzucanego stronie naruszenia i wydania prawidłowego rozstrzygnięcia wynika stąd, że w aktach sprawy nie ma żadnego dokumentu, który wskazywałby, iż za początek okresu rozliczeniowego, w którym stwierdzono naruszenie, należy przyjmować godzinę 14:35 w dniu 23 września 2004 roku. W aktach sprawy brak jakiegokolwiek dowodu wskazującego na to, że przed godziną 14:35 w dniu 23 września 2004 roku kierowca odebrał wymagany prawem odpoczynek dobowy. Mając na względzie konieczność wyjaśnienia zasygnalizowanych wyżej wątpliwości Główny Inspektor Transportu Drogowego postanowił decyzję organu I instancji nakładającą na stronę karę pieniężną w wysokości 150 złotych uchylić a sprawę przekazać do ponownego rozpatrzenia.
10) Na wykresówce Z. S. z 9/10 sierpnia 2004 roku nie sposób jednoznacznie stwierdzić skrócenia dziennego czasu odpoczynku przy wykonywaniu transportu drogowego. Niemożność stwierdzenia zarzucanego stronie naruszenia i wydania prawidłowego rozstrzygnięcia wynika stąd, że w aktach sprawy nie ma żadnego dokumentu, który wskazywałby, iż za początek okresu rozliczeniowego, w którym stwierdzono naruszenie, należy przyjmować godzinę 18:15 w dniu 9 sierpnia 2004 roku. W aktach sprawy brak jakiegokolwiek dowodu wskazującego na to, że przed godziną 18:15 w dniu 9 sierpnia 2004 roku kierowca odebrał wymagany prawem odpoczynek dobowy. Mając na względzie konieczność wyjaśnienia zasygnalizowanych wyżej wątpliwości Główny Inspektor Transportu Drogowego postanowił decyzję organu I instancji nakładającą na stronę karę pieniężną w wysokości 150 złotych uchylić a sprawę przekazać do ponownego rozpatrzenia.
11) Na wykresówkach Z. S. z 18/19 sierpnia 2004 roku i 19/20 sierpnia 2004 roku należy stwierdzić naruszenie polegające na skróceniu dziennego czasu odpoczynku przy wykonywaniu transportu drogowego o 3 godziny. Odpoczynek dobowy kontrolowanego kierowcy trwał 6 godzin (a powinien trwać co najmniej 9 godzin) i przypadał w godzinach 0:30 - 6:30 w dniu 19 sierpnia 2004 roku. Oznacza to, że decyzja organu I instancji nakładająca karę pieniężną w wysokości 150 złotych (50 złotych za skrócenie czasu odpoczynku do jednej godziny i po 50 złotych za każdą rozpoczętą kolejną godzinę) jest słuszna.
12) Z. S. w okresie rozliczeniowym rozpoczętym o godzinie 9:15 w dniu 20 września 2004 r. skrócił czas odpoczynku o 2 godziny i 30 minut. Najdłuższy odpoczynek wyżej wymienionego kierowcy w omawianym okresie rozliczeniowym, trwał od godziny 12:15 20 września 2004 roku do godziny 18:45 20 września 2004 roku. Czas odpoczynku wynosił zatem 6 godzin i 30 minut a powinien wynosić co najmniej 9 godzin. Oznacza to, że decyzja organu I instancji nakładająca karę pieniężną w wysokości 150 złotych (50 złotych za skrócenie czasu odpoczynku do jednej godziny i po 50 złotych za każdą rozpoczętą kolejną godzinę) jest słuszna.
13) Z. S. w okresie rozliczeniowym rozpoczętym o godzinie 9:05 w dniu 23 września 2004 r. skrócił czas odpoczynku o 1 godzinę i 45 minut. Najdłuższy odpoczynek wyżej wymienionego kierowcy w omawianym okresie rozliczeniowym, trwał od godziny 22:30 23 września 2004 roku do godziny 5:45 24 września 2004 roku. Czas odpoczynku wynosił zatem 7 godzin i 15 minut a powinien wynosić co najmniej 9 godzin. Oznacza to, że decyzja organu I instancji nakładająca karę pieniężną w wysokości 100 złotych (50 złotych za skrócenie czasu odpoczynku do jednej godziny i po 50 złotych za każdą rozpoczętą kolejną godzinę) jest słuszna.
Mając powyższe na uwadze organ stwierdził, że z decyzji organu II instancji w powyższym zakresie wynika kara pieniężna w wysokości 1500 złotych.
W zakresie naruszeń polegających na przekroczeniu maksymalnego czasu prowadzenia bez przerwy Główny Inspektor Transportu Drogowego stwierdził, że:
l) J. P. w okresie rozliczeniowym rozpoczętym o godzinie 13:20 w dniu 11 sierpnia 2004r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia bez przerwy przy wykonywaniu transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne. Do powyższego wniosku w ocenie organu należało dojść ze względu na zapisy wykresówki z 10/11 sierpnia 2004 roku. Wynika z niej, że J. P. w dniu 11 sierpnia 2004 w godzinach 13:20 - 20:30 prowadził pojazd bez wymaganej przerwy 45 minutowej przez czas 6 godzin i 15 minut. Oznacza to, że przekroczył maksymalny czas prowadzenia bez przerwy o 1 godzinę i 45 minut. Tym samym decyzja organu I instancji nakładająca karę pieniężną w wysokości 250 złotych jest słuszna.
2) A. M. w okresie rozliczeniowym rozpoczętym o godzinie 1:30 w dniu 15 września 2004r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia bez przerwy przy wykonywaniu transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne. Do powyższego wniosku zdaniem organu należało dojść ze względu na zapisy wykresówki z 15/16 września 2004 roku. Wynika z niej, że A. M. w dniu 15 września 2004 w godzinach 6:35 - 14:50 prowadził pojazd bez wymaganej przerwy 45 minutowej przez czas 6 godzin i 20 minut. Oznacza to, że przekroczył maksymalny czas prowadzenia bez przerwy o 1 godzinę i 50 minut. Tym samym decyzja organu I instancji nakładająca karę pieniężną w wysokości 250 złotych jest słuszna.
3) J. P. w okresie rozliczeniowym rozpoczętym o godzinie 11:15 w dniu 12 sierpnia 2004 r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia bez przerwy przy wykonywaniu transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne. Do powyższego wniosku wg organu należało dojść ze względu na zapisy wykresówki z 12/13 sierpnia 2004 roku. Wynika z niej, że J. P. w dniu 12 sierpnia 2004 w godzinach 11:15 - 18:20 prowadził pojazd bez wymaganej przerwy 45 minutowej przez czas 6 godzin i 20 minut. Oznacza to, że przekroczył maksymalny czas prowadzenia bez przerwy o 1 godzinę i 50 minut. Tym samym decyzja organu I instancji nakładająca karę pieniężną w wysokości 250 złotych jest słuszna.
4) J. P. w okresie rozliczeniowym rozpoczętym o godzinie 8:00 w dniu 22 września 2004 r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia bez przerwy przy wykonywaniu transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne. Do powyższego wniosku w ocenie organu należało dojść ze względu na zapisy wykresówek z 21/22 września 2004 roku i 22/23 września 2004 roku. Wynika z nich, że J. P. w dniu 22 września 2004 r. w godzinach 8:00 - 14:55 prowadził pojazd bez wymaganej przerwy 45 minutowej przez czas 6 godzin i 25 minut. Oznacza to, że przekroczył maksymalny czas prowadzenia bez przerwy o 1 godzinę i 55 minut. Tym samym decyzja organu I instancji nakładająca karę pieniężną w wysokości 250 złotych jest słuszna.
5) J. S. w dniu 19/20 sierpnia 2004 r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia bez przerwy przy wykonywaniu transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne. Do powyższego wniosku należało dojść ze względu na zapisy wykresówki z 19 sierpnia 2004 roku. Wynika z niej, że J. S. w dniu 19/20 sierpnia 2004 w godzinach 23:05 - 7:15 prowadził pojazd bez wymaganej przerwy 45 minutowej przez czas 7 godzin i 20 minut. Oznacza to, że przekroczył maksymalny czas prowadzenia bez przerwy o 2 godziny i 50 minut. Tym samym decyzja organu I instancji nakładająca karę pieniężną w wysokości 350 złotych jest słuszna. Tytułem uzupełnienia organ zauważył, że organ I instancji w swojej decyzji błędnie określił dni na przełomie, których wystąpiło omawiane naruszenie, nie może to jednak stanowić podstawy do zmiany wydanego przez organ rozstrzygnięcia.
6) Z. S. w dniu 14 września 2004 r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia bez przerwy przy wykonywaniu transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne. Do powyższego wniosku organ doszedł ze względu na zapisy wykresówki z 13/14 września 2004 roku. Wynika z niej, że Z. S. w dniu 14 września 2004 w godzinach 5:20 - 12:40 prowadził pojazd bez wymaganej przerwy 45 minutowej przez czas 6 godzin i 35 minut. Oznacza to, że przekroczył maksymalny czas prowadzenia bez przerwy o 2 godziny i 5 minut. Tym samym decyzja organu I instancji nakładająca karę pieniężną w wysokości 300 złotych jest słuszna.
Mając powyższe na uwadze rozstrzygnięcie organu I instancji nakładające na stronę karę pieniężną w łącznej wysokości 1650 złotych za przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia bez przerwy, w ocenie organu odwoławczego, należy uznać za słuszną.
W zakresie naruszeń polegających na przekroczeniu maksymalnego dziennego okresu prowadzenia Główny Inspektor Transportu Drogowego zważył, iż:
1) J. P. w okresie rozliczeniowym rozpoczętym o godzinie 13:20 w dniu 11 sierpnia 2004 r. przekroczył maksymalny dzienny czas prowadzenia o 2 godziny i 50 minut. Okres prowadzenia pojazdu we wskazanym okresie rozliczeniowym wynosił 12 godzin i 50 minut i zawarty był między dwoma pełnymi dziennymi okresami odpoczynku - między godziną 13:20 w dniu 11 sierpnia 2004 roku a godziną 17:25 w dniu 12 sierpnia 2004 roku. Przekraczał zatem dzienny okres prowadzenia o 2 godziny i 50 minut. Oznacza to, że decyzja organu I instancji nakładająca karę pieniężną w wysokości 250 złotych (50 złotych za przekroczenie maksymalnego dziennego czasu prowadzenia o godzinę i po 100 złotych za każdą następną rozpoczętą godzinę) jest słuszna.
2) na wykresówkach A. M. z 10/11 sierpnia 2004 roku, 11 sierpnia 2004 roku, 12 sierpnia 2004 roku, 12/16 sierpnia 2004 roku nie sposób jednoznacznie i prawidłowo stwierdzić przekroczenia maksymalnego dziennego okresu prowadzenia przy wykonywaniu transportu drogowego. Niemożność stwierdzenia zarzucanego stronie naruszenia i wydania prawidłowego rozstrzygnięcia wynika stąd, że w aktach sprawy nie ma żadnego dokumentu, który wskazywałby, iż za początek okresu rozliczeniowego, w którym stwierdzono omawiane naruszenie, należy przyjmować godzinę 10:45 w dniu 10 sierpnia 2004 roku. W aktach sprawy brak jakiegokolwiek dowodu wskazującego na to, że przed godziną 10:45 w dniu 10 sierpnia 2004 roku kierowca odebrał wymagany prawem odpoczynek dobowy.
Mając na względzie konieczność wyjaśnienia zasygnalizowanych wyżej wątpliwości Główny Inspektor Transportu Drogowego postanowił decyzję organu I instancji nakładającą karę pieniężną w wysokości 1550 złotych uchylić a sprawę przekazać do ponownego rozpatrzenia.
3) A. M. w okresie rozliczeniowym rozpoczętym o godzinie 14:20 w dniu 16 sierpnia 2004 r. przekroczył maksymalny dzienny czas prowadzenia o 2 godziny i 30 minut. Okres prowadzenia pojazdu we wskazanym okresie rozliczeniowym wynosił 12 godzin i 30 minut i zawarty był między dwoma pełnymi dziennymi okresami odpoczynku - między godziną 14:20 w dniu 16 sierpnia 2004 roku a godziną 16:00 w dniu 17 sierpnia 2004 roku. Przekraczał zatem dzienny okres prowadzenia o 2 godziny i 30 minut. Oznacza to, że decyzja organu I instancji nakładająca karę pieniężną w wysokości 250 złotych jest słuszna.
4) A. M. w okresie rozliczeniowym rozpoczętym o godzinie 7:20 w dniu 18 sierpnia 2004 r. przekroczył maksymalny dzienny czas prowadzenia o 2 godziny i 20 minut. Okres prowadzenia pojazdu we wskazanym okresie rozliczeniowym wynosił 12 godzin i 20 minut i zawarty był między dwoma pełnymi dziennymi okresami odpoczynku - między godziną 7:20 w dniu 18 sierpnia 2004 roku a godziną 17:40 w dniu 19 sierpnia 2004 roku. Przekraczał zatem dzienny okres prowadzenia o 2 godziny i 20 minut. Oznacza to, że omawiane naruszenie winno zostać ukarane karą pieniężną w wysokości 250 złotych. Ze względu na to, że organ I instancji nałożył karę w wysokości 450 złotych, Główny Inspektor Transportu Drogowego postanowił decyzję organu I instancji w omawianym zakresie uchylić i nałożyć karę pieniężną w wysokości 250 złotych.
5) Na wykresówkach A. M. z 20/21 sierpnia 2004 roku oraz 21 sierpnia 2004 roku nie sposób jednoznacznie i prawidłowo stwierdzić przekroczenia maksymalnego dziennego okresu prowadzenia przy wykonywaniu transportu drogowego. Niemożność stwierdzenia zarzucanego stronie naruszenia i wydania prawidłowego rozstrzygnięcia wynika w ocenie organu stąd, że w aktach sprawy nie ma żadnego dokumentu, który wskazywałby, iż za koniec okresu rozliczeniowego, w którym stwierdzono omawiane naruszenie, należy przyjmować godzinę 16:45 w dniu 21 sierpnia 2004 roku. W aktach sprawy brak jakiegokolwiek dowodu wskazującego na to, że po godzinie 16:45 w dniu 21 sierpnia 2004 roku kierowca odebrał wymagany prawem odpoczynek dobowy. Mając na względzie konieczność wyjaśnienia zasygnalizowanych wyżej wątpliwości Główny Inspektor Transportu Drogowego postanowił decyzję organu I instancji nakładającą karę pieniężną w wysokości 450 złotych uchylić a sprawę przekazać do ponownego rozpatrzenia.
6) A. M. w okresie rozliczeniowym rozpoczętym o godzinie 7:10 w dniu 22 września 2004 r. przekroczył maksymalny dzienny czas prowadzenia o 30 minut. Okres prowadzenia pojazdu we wskazanym okresie rozliczeniowym wynosił 10 godzin i 30 minut i zawarty był między dwoma pełnymi dziennymi okresami odpoczynku - między godziną 7:10 w dniu 22 września 2004 roku a godziną 15:45 w dniu 23 września 2004 roku. Przekraczał zatem dzienny okres prowadzenia o 30 minut. Oznacza to, że decyzja organu I instancji nakładająca karę pieniężną w wysokości 50 złotych jest słuszna.
7) Na wykresówkach J. S. z 17/18 sierpnia 2004 roku i 19 sierpnia 2004 roku nie sposób – zdaniem organu - jednoznacznie i prawidłowo stwierdzić przekroczenia maksymalnego dziennego okresu prowadzenia przy wykonywaniu transportu drogowego. Niemożność stwierdzenia zarzucanego stronie naruszenia i wydania prawidłowego rozstrzygnięcia wynika stąd, że w aktach sprawy nie ma żadnego dokumentu, który wskazywałby, iż za początek okresu rozliczeniowego, w którym stwierdzono naruszenie, należy przyjmować godzinę 7:00 w dniu 18 sierpnia 2004 roku. W aktach sprawy brak jakiegokolwiek dowodu wskazującego na to, że przed godziną 7:00 w dniu 18 sierpnia 2004 roku kierowca odebrał wymagany prawem odpoczynek dobowy. Mając na względzie konieczność wyjaśnienia zasygnalizowanych wyżej wątpliwości Główny Inspektor Transportu Drogowego postanowił decyzję organu I instancji nakładającą karę pieniężną w wysokości 250 złotych uchylić a sprawę przekazać do ponownego rozpatrzenia.
8) Na wykresówkach Z. S. z 9/10 sierpnia 2004 roku, 10/11 sierpnia 2004 roku, 11/12 sierpnia 2004 roku oraz 12/13 sierpnia 2004 roku nie sposób – w ocenie organu - jednoznacznie i prawidłowo stwierdzić przekroczenia maksymalnego dziennego okresu prowadzenia przy wykonywaniu transportu drogowego. Niemożność stwierdzenia zarzucanego stronie naruszenia i wydania prawidłowego rozstrzygnięcia wynika stąd, że w aktach sprawy nie ma żadnego dokumentu, który wskazywałby, iż za początek okresu rozliczeniowego, w którym stwierdzono naruszenie, należy przyjmować godzinę 18:15 w dniu 9 sierpnia 2004 roku. W aktach sprawy brak jakiegokolwiek dowodu wskazującego na to, że przed godziną 18:15 w dniu 9 sierpnia 2004 roku kierowca odebrał wymagany prawem odpoczynek dobowy. Mając na względzie konieczność wyjaśnienia zasygnalizowanych wyżej wątpliwości Główny Inspektor Transportu Drogowego postanowił decyzję organu I instancji nakładającą karę pieniężną w wysokości 2250 złotych uchylić a sprawę przekazać do ponownego rozpatrzenia.
9) Z. S. w okresie rozliczeniowym rozpoczętym o godzinie 9:15 w dniu 20 września 2004 r. przekroczył maksymalny dzienny czas prowadzenia o 8 godzin i 45 minut. Okres prowadzenia pojazdu we wskazanym okresie rozliczeniowym wynosił 18 godzin i 45 minut i zawarty był między dwoma pełnymi dziennymi okresami odpoczynku - między godziną 9:15 w dniu 20 września 2004 roku a godziną 13:25 w dniu 22 września 2004 roku. Przekraczał zatem dzienny okres prowadzenia o 8 godzin i 45 minut. Oznacza to, że za omawiane naruszenie winna być nałożona kara pieniężna, w wysokości 850 złotych. Ze względu na to, że organ I instancji nałożył karę w wysokości 950 złotych, Główny Inspektor Transportu Drogowego postanowił decyzję organu I instancji w omawianym zakresie uchylić i nałożyć karę pieniężną w wysokości 850 złotych.
10) Z. S. w okresie rozliczeniowym rozpoczętym o godzinie 9:05 w dniu 23 września 2004 r. przekroczył maksymalny dzienny czas prowadzenia o 2 godzin i 25 minut. Okres prowadzenia pojazdu we wskazanym okresie rozliczeniowym wynosił 12 godzin i 25 minut i zawarty był między dwoma pełnymi dziennymi okresami odpoczynku - między godziną 9:05 w dniu 23 września 2004 roku a godziną 20:50 w dniu 24 września 2004 roku. Kierowca przekraczał zatem dzienny okres prowadzenia o 2 godziny i 25 minut. Oznacza to, że za omawiane naruszenie winna zostać nałożona kara pieniężna w wysokości 250 złotych. Ze względu na to, że organ I instancji nałożył karę w wysokości 350 złotych, Główny Inspektor Transportu Drogowego postanowił decyzję organu I instancji w omawianym zakresie uchylić i nałożyć karę pieniężną w wysokości 250 złotych.
W zakresie naruszeń polegających na nieokazaniu wykresówek lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu Główny Inspektor Transportu Drogowego stwierdził, że:
l) w czasie kontroli w przedsiębiorstwie nie okazano wszystkich wymaganych prawem wykresówek J. S. z okresu 09 sierpnia 2004 r. – 22 sierpnia 2004 r. oraz z okresu 13 września 2004 r. - 26 września 2004 r. Wykresówki, których nie okazano pochodziły z 9 sierpnia 2004 roku, 10 sierpnia 2004 roku, 13 sierpnia 2004 roku, 14 sierpnia 2004 roku, 15 sierpnia 2004 roku, 16 sierpnia 2004 roku, 17 sierpnia 2004 roku, 20 sierpnia 2004 roku, 13 września 2004 roku, 16 września 2004 roku, 17 września 2004 roku, 18 września 2004 roku, 19 września 2004 roku, 20 września 2004 roku, 21 września 2004 roku oraz 22 września 2004 roku. Oznacza to, że decyzja organu I instancji nakładająca karę pieniężną w wysokości 4800 złotych (po 300 złotych za każdą z 16 nieokazanych wykresówek) jest słuszna.
2) w czasie kontroli w przedsiębiorstwie nie okazano wszystkich wymaganych prawem wykresówek J. P. z powyższego okresu. Wykresówki, których nie okazano pochodziły z 11 sierpnia 2004 roku, 14 sierpnia 2004 roku, 15 sierpnia 2004 roku, 16 sierpnia 2004 roku, 17 sierpnia 2004 roku, 19 sierpnia 2004 roku, 20 sierpnia 2004 roku, 20 września 2004 roku, 26 września 2004 roku. Oznacza to, że decyzja organu I instancji nakładająca karę pieniężną w wysokości 2700 złotych (po 300 złotych za każdą z 9 nieokazanych wykresówek) jest słuszna.
3) w czasie kontroli w przedsiębiorstwie nie okazano wszystkich wymaganych prawem wykresówek Z. S. także z powyższego okresu. Wykresówki, których nie okazano pochodziły z 14 sierpnia 2004 roku i 15 sierpnia 2004 roku. Oznacza to, że decyzja organu I instancji nakładająca karę pieniężną w wysokości 600 złotych (po 300 złotych za każdą z 2 nieokazanych wykresówek) jest słuszna.
4) w czasie kontroli w przedsiębiorstwie nie okazano wszystkich wymaganych prawem wykresówek A. M. z w/w okresu. Wykresówki, których nie okazano pochodziły z 9 sierpnia 2004 roku, 22 sierpnia 2004 roku oraz 13 września 2004 roku. Oznacza to, że decyzja organu I instancji nakładająca karę pieniężną w wysokości 900 złotych (po 300 złotych za każdą z 3 nieokazanych wykresówek) jest słuszna.
5) w czasie kontroli w przedsiębiorstwie nie okazano wszystkich wymaganych prawem wykresówek J. P. z w/w okresu. Wykresówki, których nie okazano pochodziły z 18 września 2004 roku i 19 września 2004 roku. Oznacza to, że decyzja organu I instancji nakładająca karę pieniężną w wysokości 600 złotych (po 300 złotych za każdą z 2 nieokazanych wykresówek) jest słuszna.
6) w czasie kontroli w przedsiębiorstwie nie okazano wszystkich wymaganych prawem wykresówek A. M. z w/w okresu. Wykresówki, których nie okazano pochodziły z 9 sierpnia 2004 roku, 14 sierpnia 2004 roku, 15 sierpnia 2004 roku, 16 sierpnia 2004 roku, 17 sierpnia 2004 roku, 20 sierpnia 2004 roku, 21 sierpnia 2004 roku, 22 sierpnia 2004 roku. Oznacza to, że decyzja organu I instancji nakładająca karę pieniężną w wysokości 2400 złotych (po 300 złotych za każdą z 8 nieokazanych wykresówek) jest słuszna.
Mając powyższe na uwadze - w ocenie organu odwoławczego - rozstrzygniecie organu I instancji nakładające karę pieniężną w łącznej wysokości 12000 złotych za nieokazanie wykresówek należało uznać za słuszne.
W zakresie naruszeń polegających na nieuzasadnionym użyciu kilku wykresówek w ciągu tego samego 24 godzinnego okresu Główny Inspektor Transportu Drogowego zważył, iż:
l) A. M.
a) w dniu 11 sierpnia 2004 roku używał trzech wykresówek w ciągu 24 godzinnego okresu pracy
b) w dniu 12 sierpnia 2004 roku używał trzech wykresówek w ciągu 24 godzinnego okresu pracy
c) w dniu 17 sierpnia 2004 roku używał dwóch wykresówek w ciągu 24 godzinnego okresu pracy
d) w dniu 18 sierpnia 2004 roku używał dwóch wykresówek w ciągu 24 godzinnego okresu pracy
e) w dniu 19 sierpnia 2004 roku używał dwóch wykresówek w ciągu 24 godzinnego okresu pracy
f) w dniu 21 sierpnia 2004 roku używał dwóch wykresówek w ciągu 24 godzinnego okresu pracy
Oznacza to, że decyzja organu I instancji nakładająca karę pieniężną w wysokości 900 złotych (po 150 za każde z 6 w/w naruszeń) jest prawidłowa.
2) J. P. w dniu 16 września 2004 roku używał dwóch wykresówek w ciągu 24 godzinnego okresu pracy.
Oznacza to, że decyzja organu I instancji nakładająca karę pieniężną w wysokości 150 złotych jest prawidłowa.
3) Z. S. w dniu 22 września 2004 roku używał dwóch wykresówek w ciągu 24 godzinnego okresu pracy.
Oznacza to, że decyzja organu I instancji nakładająca karę pieniężną w wysokości 150 złotych jest prawidłowa.
Mając powyższe na uwadze rozstrzygnięcie organu I instancji nakładające na stronę karę pieniężną w łącznej wysokości 1200 złotych za niuzasadnione użycie kilku wykresówek w ciągu tego samego 24 godzinnego okresu organ odwoławczy uznał za słuszne.
W zakresie naruszeń polegających na zbyt długim zapisywaniu wykresówki Główny Inspektor Transportu Drogowego zważył, iż wydanie decyzji w przedmiotowym zakresie, wymaga przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w znacznej części. Organ I instancji nakładając karę w wysokości 2000 złotych w ogóle zaniechał uzasadnienia wydanego przez siebie rozstrzygnięcia (nie wskazał w jakich godzinach poszczególne wykresówki były zapisywane), co spowodowało uchylenie decyzji w tym zakresie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia.
W zakresie naruszeń polegających na nieprawidłowym używaniu przełącznika grup czasowych Główny Inspektor Transportu Drogowego zważył, iż wydanie decyzji w przedmiotowym zakresie, wymaga przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w znacznej części. Organ I instancji nakładając karę w wysokości 3000 złotych w ogóle zaniechał uzasadnienia wydanego przez siebie rozstrzygnięcia, (nie wskazał na czym polegało nieprawidłowe używanie wykresówek), co spowodowało, że organ postanowił decyzję organu I instancji uchylić a sprawę przekazać do ponownego rozpatrzenia.
Jeżeli chodzi o naruszenie polegające na skróceniu tygodniowego czasu odpoczynku przy wykonywaniu transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne Główny Inspektor Transportu Drogowego uznał, że Z. S. w tygodniu rozpoczętym o godzinie 0:00 w dniu 13 września 2004 roku skrócił tygodniowy czas odpoczynku przy wykonywaniu transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne o 27 godzin. Z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wynika, że tygodniowy odpoczynek Z. S. we wskazanym okresie wynosił 9 godzin (zamiast 36 godzin) i mieścił się między godziną 12:25 w dniu 18 września 2004 roku a godziną 21:25 w dniu 18 września 2004 roku. Oznacza to, że decyzja organu I instancji nakładająca karę pieniężną w wysokości 2650 złotych jest słuszna.
W odniesieniu do naruszenia polegającego na okazaniu wykresówek niezawierających pełnych danych o okresach pracy kierowcy organ odwoławczy stwierdził, że:
1) Wykresówka A. M. z 10/11 sierpnia 2004 roku nie zawierała pełnych danych o okresach pracy kierowcy - brak zapisów z godzin 2:00-5:45 w dniu 11 sierpnia 2004 roku. Powyższe stwierdzono na podstawie zapisów wykresówek z 10/11 sierpnia 2004 r. i 11 sierpnia 2004 r. Oznacza to, że decyzja organu I instancji nakładająca karę pieniężną w wysokości 150 złotych jest słuszna.
2) Wykresówka A. M. z 16/17 września 2004 roku nie zawierała pełnych danych o okresach pracy kierowcy - brak zapisów z godzin 8:50 -15:00 w dniu 16 września 2004 roku. Powyższe stwierdzono na podstawie zapisów wykresówek z 15/16 września 2004r. i 16/17 września 2004 r. Oznacza to, że decyzja organu I instancji nakładająca karę pieniężną w wysokości 150 złotych jest słuszna.
3) Wykresówka J. P. z 10 sierpnia 2004 roku nie zawierała pełnych danych o okresach pracy kierowcy - brak zapisów z godzin 10:10-14:10 w dniu 10 sierpnia 2004 roku. Powyższe stwierdzono na podstawie zapisów wykresówek z 9/10 sierpnia 2004 r. i 10/10 sierpnia 2004 r. Oznacza to, że decyzja organu I instancji nakładająca karę pieniężną w wysokości 150 złotych jest słuszna.
4) Wykresówka J. P. z 25 września 2004 roku nie zawierała pełnych danych o okresach pracy kierowcy – brak zapisów z godzin 21:20 - 12-05 w dniu 24/25 września 2004 roku. Powyższe stwierdzono na podstawie zapisów wykresówek z 23/24 września 2004 r. i 25/25 września 2004 r. Oznacza to, że decyzja organu I instancji nakładająca karę pieniężną w wysokości 150 złotych jest słuszna.
5) Wykresówka Z. S. z 13/16 sierpnia 2004 roku nie zawierała pełnych danych o okresach pracy kierowcy - brak zapisów z godzin 3:50 - 16:10 w dniu 13 sierpnia 2004 roku. Powyższe stwierdzono na podstawie zapisów wykresówek z 12/13 sierpnia 2004 r. i 13/16 sierpnia 2004 r. Oznacza to, że decyzja organu I instancji nakładająca karę pieniężną w wysokości 150 złotych jest słuszna.
6) Wykresówka Z. S. z 18/19 sierpnia 2004 roku nie zawierała pełnych danych o okresach pracy kierowcy - brak zapisów z godzin 6:30 - 10:55 w dniu 19 sierpnia 2004 roku. Powyższe stwierdzono na podstawie zapisów wykresówek z 18/19 sierpnia 2004 r. i 19/20 sierpnia 2004 r. Oznacza to, że decyzja organu I instancji nakładająca karę pieniężną w wysokości 150 złotych jest słuszna.
Mając powyższe na uwadze rozstrzygnięcie organu I instancji nakładające karę pieniężną w łącznej wysokości 900 złotych za brak na okazanych wykresówkach pełnych danych o okresach pracy kierowcy organ odwoławczy uznał za słuszne.
W zakresie naruszeń polegających na braku na okazanej wykresówce wszystkich przepisowych wpisów Główny Inspektor Transportu Drogowego stwierdził, że wykresówka J. P. z 16 września 2004 r. nie zawierała wskazania miejsca i daty końcowej używania wykresówki oraz stanu licznika kilometrów w chwili zakończenia użytkowania pojazdu. Oznacza to, że decyzja organu I instancji nakładająca karę pieniężną w wysokości 100 złotych (po 50 złotych za każdy brakujący wpis) jest słuszna.
W konkluzji powyższych rozważań organ odwoławczy podał, iż z jego decyzji wynika kara pieniężna w wysokości 21.900 zł.
Odnosząc się do argumentów zawartych w odwołaniu a dotyczących naruszenia art. 7 i 77 kpa Główny Inspektor Transportu Drogowego podał, iż uchylił wszystkie rozstrzygnięcia, które zostały wydane z naruszeniem wskazanych wyżej przepisów prawa i przekazał sprawy do ponownego rozpatrzenia. Te rozstrzygnięcia, które zostały wydane po wyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu materiału dowodowego, podjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz uwzględnieniu słusznego interesu społecznego, jeśli były prawidłowe, zostały utrzymane w mocy, jeżeli były natomiast błędne zostały skorygowane rozstrzygnięciem reformującym.
W skardze na powyższą decyzję, która wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wspólnicy spółki cywilnej O. B. i B. B. (zwani dalej skarżącymi) zaskarżyli decyzję w części utrzymującej w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2005 r., zarzucając jej rażące naruszenie prawa procesowego tj. art. 7 w zw. z art. 77 § 1 kpa poprzez nieustalenie prawdy obiektywnej w sprawie i art. 10 § 1 kpa poprzez uniemożliwienie stronie czynnego udziału w sprawie.
W uzasadnieniu skargi podano, iż w przedmiotowej sprawie organy obu instancji zaniechały zebrania całego materiału dowodowego. Nie podjęto jakichkolwiek czynności zmierzających do rozstrzygnięcia czy urządzenia rejestrujące czas pracy kierowców działały prawidłowo, czy były sprawne, czy dobrze nastawiony był czas, czy w okresie kontroli urządzenia rejestrujące były wykorzystywane w sposób właściwy. W ocenie skarżących skoro organ oparł się na wskazaniach tzw. wykresówek to powinien był uprzednio stwierdzić, iż są one wolne od wad, że były użyte zgodnie z przeznaczeniem w sposób wolny od pomyłek i mogą stanowić wiarygodną podstawę do ustalenia stanu faktycznego. Zdaniem skarżących w przypadku braku możliwości ustalenia stanu faktycznego sprawy w oparciu o urządzenie służące do rejestracji czasu pracy kierowców organ miał obowiązek przeprowadzenia innych dowodów np. dowodu z zeznań pracowników używających urządzenia rejestrujące czas ich pracy. Tymczasem organ oparł się jedynie na zapisach urządzeń rejestrujących czas pracy kierowców.
Skarżący podnieśli również, iż zasada czynnego udziału strony w postępowaniu nakłada na organ administracji konkretne obowiązki, które muszą być dochowane w ramach toczącego się postępowania administracyjnego.
W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wnosząc o oddalenie skargi podtrzymał dotychczas przywołane argumenty. Wskazał także, że do rejestracji czasu pracy kierowców służą wykresówki i te właśnie dokumenty stały się podstawą weryfikacji prawidłowości postępowania przedsiębiorcy w przedmiocie przestrzegania norm czasu pracy. W tym zakresie – w ocenie organu – zbędne było ustalenie czy tachograf działał prawidłowo, tym bardziej, że ustalenia te byłyby wiarygodne tylko w chwili kontroli. Co do okresów wcześniejszych, objętych zakresem czasowym kontroli, byłoby to niemożliwe.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Sąd administracyjny wykonuje wymiar sprawiedliwości, poddając kontroli decyzje wydawane przez organy administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem, badając czy właściwie zastosowano przepisy prawa materialnego oraz przestrzegano przepisów proceduralnych w postępowaniu administracyjnym. Tylko w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa Sąd władny jest wzruszyć zaskarżoną decyzję. Jednak nie każde naruszenie prawa przez organy administracji publicznej daje Sądowi podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji. Art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stanowi, kiedy decyzje podlegają uchyleniu.
Dokonując oceny zasadności wniesionej przez skarżących skargi od decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2005 roku Sąd doszedł do przekonania, że skarga ta nie ma uzasadnionych podstaw.
Mają rację skarżący, iż art. 10 kpa zobowiązuje organy administracji publicznej do zapewnienia stronom czynnego udziału w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji do umożliwienia im wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów. W rozpoznawanej sprawie organy wywiązały się z powyższego obowiązku.
Kontrola przedsiębiorstwa prowadzonego przez skarżących rozpoczęła się dnia [...] grudnia 2004 r. Kontrolowani otrzymali imienne upoważnienie do przeprowadzenia kontroli przez Inspektorów Wojewódzkiego Inspektoratu Transportu Drogowego, w którym został określony okres objęty kontrolą oraz jej zakres. Doręczono im również pouczenie o podstawowych prawach i obowiązkach kontrolowanego. Inspektorzy pobrali kserokopie i oryginały dokumentów niezbędnych do przeprowadzenia kontroli. Po jej zakończeniu pismem z dnia 29 grudnia 2004 r. przekazano skarżącym protokół kontroli wraz ze wstępnym wykazem naruszeń. W piśmie tym pouczono skarżących o przysługującym im prawie wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Skarżący skorzystali z przysługujących im praw i w piśmie z dnia 6 stycznia 2005 r. złożyli obszerne wyjaśnienia, odnosząc się szczegółowo do naruszeń zawartych w przekazanym im protokole. Decyzja nakładająca karę pieniężną została wydana przez organ I instancji dnia [...] marca 2005 r. a więc już po złożeniu wyjaśnień przez skarżących. Organ II instancji rozpoznając wniesione odwołanie nie przeprowadzał uzupełniającego postępowania dowodowego, lecz dokonał oceny materiału dowodowego zgromadzonego przez organ I instancji. W ocenie Sądu mając powyższe okoliczności na uwadze, uznać należy, że skarżący mieli zagwarantowane prawo do czynnego udziału w postępowaniu i z prawa tego korzystali. Zgodnie z wyrokiem NSA z dnia 7 marca 1989 r. sygn. akt Sa/Kr 11/89 organ odwoławczy jest zobowiązany umożliwić stronom wypowiedzenie się co do zebranych dodatkowo dowodów i materiałów tylko w sytuacji, jeżeli organ ten przeprowadza w sprawie uzupełniające postępowanie. W rozpoznawanej sprawie taka sytuacja nie miała miejsca, co pozwala na uznanie, że organy obu instancji prawidłowo zrealizowały zasadę wskazaną w art. 10 § 1 kpa.
Zdaniem Sądu ocena materiału dowodowego dokonana przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego została przeprowadzona w sposób wnikliwy, czego odzwierciedleniem jest uzasadnienie zaskarżonej decyzji. Zauważyć bowiem należy, że zarzuty zawarte w odwołaniu od decyzji I instancyjnej były sformułowane w sposób ogólny. Mimo ich charakteru organ odwoławczy, na co wskazuje wyraźnie uzasadnienie decyzji z dnia [...] grudnia 2005 r., w sposób szczegółowy rozpatrzył ponownie wszystkie zgromadzone w sprawie dowody i w oparciu o nie ustalił stan faktyczny sprawy, a następnie dokonał jego przyporządkowania obowiązującym normom prawnym. Organ rozpatrzył oddzielnie poszczególne naruszenia i w sytuacjach, gdy uznał, że brak jest dowodów uzasadniających nałożenie kary pieniężnej bądź też brak jest uzasadnienia wydanego rozstrzygnięcia uchylił poszczególne rozstrzygnięcia nakładające kary pieniężne i w tym zakresie przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Co do niektórych naruszeń organ odwoławczy skorygował wysokość nałożonej kary pieniężnej, uzasadniając szczegółowo swoje stanowisko w tym zakresie.
Odnosząc się do zarzutu zawartego w skardze, iż organ zaniechał zebrania całego materiału dowodowego, wskazać należy, że w zakresie w jakim organ II instancji wymierzył kary pieniężne, materiał dowodowy został zgromadzony w całości.
Kwestie związane z urządzeniami rejestrującymi stosowanymi w transporcie drogowym reguluje Rozporządzenie Rady (EWG) Nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 roku. Zgodnie z definicją zawartą w tym rozporządzeniu wykresówka to karta przeznaczona do zapisywania i przechowywania zarejestrowanych danych, na której urządzenia znakujące zapisują w sposób ciągły informacje podlegające rejestracji. Zgodnie z art. 14 w/w rozporządzenia pracodawca wydaje kierowcom wystarczającą liczbę wykresówek, których wzór został zatwierdzony i są one odpowiednie dla urządzenia rejestrującego zainstalowanego w pojeździe. Kierowcy są zobowiązani do wypełnienia i używania wykresówek stosownie do wymogów określonych w art. 15 w/w rozporządzenia. Są oni obowiązani m.in. do zapewnienia zgodności czasu zapisywanego na wykresówce z oficjalnym czasem kraju rejestracji pojazdu, obsługiwania przełącznika umożliwiającego osobną i wyraźną rejestrację określonych okresów. Kierowcy stosują wykresówki w każdym dniu, w którym prowadzą pojazd, począwszy od momentu, w którym go przejmują. W sytuacji oddalenia się od pojazdu kierowcy są obowiązani do nanoszenia określonych danych ręcznie. Pod warunkiem, że nie zagraża to bezpieczeństwu na drodze oraz w celu umożliwienia kierowcy dojazdu do odpowiedniego miejsca postoju, kierowca może odstąpić od przepisów Rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3820/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego w zakresie niezbędnym do zapewnienia bezpieczeństwa osób, pojazdu lub jego ładunku. Musi jednak podać rodzaj i powód odstąpienia od rejestracji w wykresówce lub w swojej karcie dziennej (art. 11 rozporządzenia). W czasie gdy przyrząd do rejestracji jest niezdatny do użytku lub działa wadliwie, kierowcy zobowiązani są zaznaczać na wykresówce bądź na karcie zastępczej, która powinna być dołączona do wykresówki, wszystkie informacje dotyczące różnych okresów aktywności, które nie zostały przez urządzenie prawidłowo zarejestrowane (art. 16 ust. 2 w/w rozporządzenia Nr 3821/85). Zarówno pracodawca jak i kierowcy są odpowiedzialni za czuwanie nad prawidłowym funkcjonowaniem i odpowiednim użytkowaniem urządzeń rejestrujących (art. 13 cyt. rozporządzenia Nr 3821/85). W razie uszkodzenia lub wadliwego działania urządzenia rejestrującego pracodawca zobowiązany jest do jego naprawy natychmiast, gdy tylko okoliczności na to pozwolą (art. 16 ust. 1 w/w rozporządzenia).
Uwzględniając powyższe regulacje, uznać należy, iż wykresówka jest podstawowym dokumentem stanowiącym podstawę weryfikacji prawidłowości postępowania przedsiębiorcy w zakresie przestrzegania norm czasu pracy.
Zbędne zatem było dopuszczenie dowodu z zeznań świadków, skoro okoliczności na które mieliby oni być przesłuchani zostały już udowodnione za pomocą wykresówek. Normodawca nie zezwala na uzupełnianie czy też korygowanie treści wykresówek w jakiejkolwiek formie poza wskazaną powyżej. Może się to odbywać jedynie w czasie korzystania z wykresówek, a nie po upływie około roku po zakończeniu korzystania z nich. Również okoliczność prawidłowego działania i używania urządzenia rejestrującego, prawidłowego nastawienia czasu, homologacji nie mogła być przedmiotem kontroli, także w formie zeznań świadków, albowiem przedsiębiorca i kierowcy są odpowiedzialni za prawidłowe funkcjonowanie i użytkowanie tachografu i ustalenie, że nie działał on w sposób prawidłowy czy też nie był właściwie użytkowany nie zwolniłoby przedsiębiorcy z odpowiedzialności.
Wobec zgłoszenia przez stronę wniosku o dopuszczenie dowodu z zeznań świadków organ winien wypowiedzieć się dlaczego nie uwzględnia żądania przeprowadzenia dowodu stosownie do przepisu art. 78 § 2 kpa. Organ tego nie uczynił, jednakże ze względów wskazanych powyżej – w ocenie Sądu – uchybienie to nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy.
Za działalność przedsiębiorstwa zawsze ponosi odpowiedzialność osoba, która je prowadzi – z podmiotowego punktu widzenia – przedsiębiorca i jego organy. To na nich spoczywa ciężar odpowiedzialności za ewentualne skutki działań osób, którymi w wykonywaniu działalności gospodarczej się posługują i to niezależnie od charakteru prawnego łączącego przedsiębiorcę z taką osobą. Konsekwencją tych wymogów jest art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, w którym przewidziano obligatoryjnie cofniecie licencji w razie niespełnienia wymagań uprawniających do wykonywania działalności w zakresie transportu drogowego, czy rażącego naruszenia warunków określonych w licencji lub innych warunków wykonywania działalności objętej licencją określonych przepisami prawa. W pkt 2 lit. e w/w przepisu wskazano, że przyczyną taką może być rażące naruszenie przepisów o czasie pracy kierowców.
Konsekwencją naruszenia wskazanych szczegółowo w decyzji przepisów prawa jest nałożenie na przedsiębiorcę (w tym przypadku przedsiębiorców – wspólników spółki cywilnej) kary pieniężnej zgodnie z art. 92 ust. 1 w/w ustawy. Wykaz naruszeń oraz wysokość kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik do cyt. ustawy (art. 92 ust. 4 ustawy).
Podkreślić należy, że sankcjonowane są poszczególne naruszenia a wymierzenie kary nie jest uzależnione od przyczyny naruszenia. Odpowiedzialność przedsiębiorcy jest bowiem obiektywna, niezależna od jego winy.
Podsumowując tę część rozważań wskazać należy, iż w ocenie Sądu organ odwoławczy nie naruszył przepisu art. 7 w zw. z art. 77 kpa poprzez nieustalenie prawdy obiektywnej w sprawie.
Mając wszystkie powyższe względy na uwadze Sąd uznał skargę za nieuzasadnioną i dlatego też na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak na wstępie.